I OZ 100/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 463/24 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi L. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 sierpnia 2023 r. znak WS-VI.7536.1.97.2022.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. L. B. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dalej: Sąd I instancji) skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego (dalej: Wojewoda) z 4 sierpnia 2023 r., znak WS-VI.7536.1.97.2022.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Skargę nadała przesyłką pocztową 26 lutego 2024 r. W skardze zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że jej wniosek jest zasadny, gdyż nie doręczono jej odpisu zaskarżonej decyzji. Wskazała, że w toku postępowania pierwszej instancji przed Starostą ustanowiła swoim pełnomocnikiem syna, któremu nie były doręczane żadne pisma ani decyzje. Wskazała także, że wszystkie pisma w sprawie były doręczane jej drugiemu ustanowionemu pełnomocnikowi – mężowi. Skarżąca wskazała, że w odpowiedzi na pismo Wojewody z 12 czerwca 2023 r. poprosiła syna o przesłanie stanowiska Skarżącej z wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i wezwanie projektanta do przedłożenia wszystkich zgromadzonych w sprawie dokumentów. Skarżąca zarzuciła, że Wojewoda zignorował jej wnioski i wydał decyzję, którą rzekomo wysłał na adres poczty elektronicznej syna Skarżącej. O powyższym fakcie Skarżąca dowiedziała się 25 stycznia 2024 r. w siedzibie organu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podnosząc, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi został wniesiony z uchybieniem terminu, bowiem Skarżąca otrzymała kopię decyzji 29 stycznia 2024 r., co potwierdza notatka służbowa z 29 stycznia 2024 r. podpisana przez męża Skarżącej, zaś wniosek i skargę nadano przesyłką pocztową 26 lutego 2024 r. Postanowieniem z 16 września 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 463/24 - Sąd I instancji odrzucił wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że jak wynika z akt administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja Wojewody z 4 sierpnia 2023 r. została wysłana drogą elektroniczną (e-PUAP) pełnomocnikowi Skarżącej (synowi) 4 sierpnia 2023 r. Przesyłka nie została odebrana, a skutek doręczenia nastąpił 18 sierpnia 2023 r. – UPD k. 40 akt administracyjnych. Przechodząc dalej Sąd I instancji podał, że jak podniosła sama Skarżąca, powołana przez nią okoliczność stanowiąca, jej zdaniem, uzasadnioną przeszkodę w terminowym złożeniu skargi, to jest brak wiedzy Skarżącej o doręczaniu zaskarżonej decyzji jej pełnomocnikowi drogą elektroniczną - ustała 25 stycznia 2024 r. z chwilą uzyskania od pracownika organu w siedzibie organu informacji o fakcie wydania i wysyłce kwestionowanej decyzji Wojewody z 4 sierpnia 2023 r. Sąd I instancji dodał przy tym, że wbrew argumentacji Skarżącej, wysłanie zaskarżonej decyzji Wojewody na adres poczty elektronicznej syna Skarżącej, będącego ustanowionym przez Skarżącą jej pełnomocnikiem było w pełni zgodne z żądaniem pełnomocnika Skarżącej zawartym w ostatnim zdaniu pisma z 7 lipca 2023 r. skierowanego do Wojewody. Co więcej z akt wynika, że Skarżąca pełnomocników ustanowiła dopiero w kwietniu 2023 r. na etapie postępowania odwoławczego, a nie - jak podnosiła - w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Natomiast skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia Skarżąca wniosła do Sądu przesyłką pocztową nadaną 26 lutego 2024 r. Wobec takiej argumentacji Skarżącej Sąd I instancji uznał, że to data 25 stycznia 2024 r. jest datą, w której ustała usprawiedliwiona, zdaniem samej Skarżącej, przyczyna uchybienia terminu wniesienia skargi. Zatem od tej daty należało liczyć termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który to termin upłynął 1 lutego 2024 r. Tymczasem skierowany przez Skarżącą do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony dopiero 26 lutego 2024 r., a zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Podsumowując Sąd I instancji podał, że przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożony po upływie ponad miesiąca od dnia ustania przyczyny jego uchybienia należało odrzucić na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Skarżąca, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała na niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji art. 87 p.p.s.a. w oderwaniu od art. 53 p.p.s.a. i w konsekwencji błędne zastosowanie art. 88 p.p.s.a. Wskazała na błędne ustalenie stanu faktycznego przez Sąd I instancji oraz podała, że jej syn przebywał od 1 lutego 2024 r. do 16 lutego 2024 r. na zwolnieniu lekarskim i w związku z tym nie mógł pomóc jej sporządzić i wnieść skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego na obecnym etapie postępowania jest wyłącznie kwestia zgodności z prawem postanowienia Sądu I instancji w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 1-4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w którym trzeba również uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy strony w jego uchybieniu. Wraz z ww. pismem należy dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie. Z kolei art. 88 p.p.s.a. stanowi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy ocenić spełnienie formalnych przesłanek dopuszczalności takiego wniosku, które zostały określone w wymienionych wyżej przepisach, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. W niniejszej sprawie Skarżąca o wydaniu zaskarżonej decyzji dowiedziała się 25 stycznia 2024 r., co zresztą sama podała Sądowi I instancji w złożonym wniosku o przywrócenie terminu. Zasadnie, zatem Sąd I instancji ocenił, z czym należy się zgodzić, że termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął Skarżącej 1 lutego 2024 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do dokonania ww. czynności procesowej Skarżąca złożyła dopiero 26 lutego 2024 r. Wobec tego, słusznie Sąd I instancji, uznał, że Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z przekroczeniem terminu siedmiu dni, którego bieg liczony był od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Tym samym uznać należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a postanowienie Sądu I instancji nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Odnosząc się do argumentacji zażalenia wskazać należy, że nawet gdyby przyjąć, że Skarżąca o wydaniu zaskarżonej decyzji dowiedziała się 29 stycznia 2024 r. (a nie 25 stycznia 2024 r., jak przyjął Sąd I instancji na skutek jej oświadczenia), czyli w dniu, w którym jej mąż odebrał w siedzibie organu kopię zaskarżonej decyzji, to i tak jej wniosek o przywrócenie terminu podlegałby odrzuceniu, z tej samej przyczyny. Odnosząc się natomiast do podniesionej w zażaleniu choroby syna Skarżącej wskazać należy, że nie ma to żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż Skarżąca skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu mogła złożyć sama lub mógł pomóc jej to uczynić jej mąż, który był również pełnomocnikiem Skarżącej w postępowaniu przed Wojewodą. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.