VII SAB/Wa 99/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Śledzik asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w sprawie rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę W. Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w W. (dalej również: Spółdzielnia, skarżąca) pismem z 17 kwietnia 2024 r. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w postępowaniu wywołanym wnioskiem Spółdzielni o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. ewid. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., która to bezczynność polega na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania pomimo niewydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia powyższego postępowania, o co wnioskowała Spółdzielnia Skarżąca zarzuciła Prezydentowi m.st. Warszawy naruszenie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 98 § 1 k.p.a. i art. 101 § 1 k.p.a. poprzez: - niewydanie postanowienia w przedmiocie wniosku W. Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w W. o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., - pozostawienie w piśmie z 11 października 2023 r. bez rozpoznania złożonego przez W. Spółdzielnię Mieszkaniową z siedzibą w W. wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. ewid. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., pomimo wcześniejszego wystąpienia przez Spółdzielnię z wnioskiem o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Wniesiono zatem o stwierdzenie, że Prezydent m. st. Warszawy dopuścił się bezczynności, która miała charakter rażący, oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej od Prezydenta m.st. Warszawy zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółdzielni wywodził, że wnioskiem z 22 września 2023 r. wnioskodawca W. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w W. wniosła o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. ewid, nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W. Wezwaniem z 27 września 2023 r. Zarząd Dzielnicy B. [...] m.st. Warszawy wezwał Spółdzielnię do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku. Wobec powyższego W. Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w W. wniosła o wydanie postanowienia o zawieszeniu powyższego postępowania, na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 101 k.p.a., do czasu skompletowania dokumentacji wskazanej w wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku. W odpowiedzi na wniosek o zawieszenie postępowania, Zarząd Dzielnicy Bielany m.st. Warszawy nie wydał postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, lecz poinformował W. Spółdzielnię Mieszkaniową z siedzibą w W. w piśmie z 11 października 2023 r., że z uwagi na nieusunięcie braków w terminie, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawia złożony wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy bez rozpoznania. Organ nie rozważył przy tym, czy zawieszeniu postępowania nie sprzeciwiały się temu inne strony, albo czy zawieszenie postępowania nie zagrażało interesowi społecznemu. W związku z treścią pisma Zarządu Dzielnicy B. m.st. Warszawy o pozostawieniu wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy bez rozpoznania, Spółdzielnia w dniu 13 listopada 2023 r. na podstawie art. 37 k.p.a. wniosła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Postanowieniem z 24 listopada 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie stwierdziło, że organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności. Spółdzielnia wywodziła, że zawieszenie lub odmowa zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. następuje w formie postanowienia, stosownie do art. 101 § 1 k.p.a. Organ nie może więc pozostawić w trybie przewidzianym w k.p.a. wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy z uwagi na nieusunięcie braków formalnych wniosku, bez wcześniejszego rozpoznania wniosku strony inicjującej postępowania o jego zawieszenie. Dopiero w przypadku uprawomocnienia się postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania organ mógł pozostawić wniosek o wydanie warunków zabudowy bez rozpoznania. W ocenie skarżącej, nie jest trafnym stanowisko, zgodnie z którym organ może wydać postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania, dopiero po jego skutecznym wszczęciu, czyli dopiero wówczas, gdy do organu wpłynął kompletny, czyli pozbawiony braków formalnych wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z takiego stanowiska można zatem wysnuć wniosek, że w okresie od dnia, w którym strona doręczyła swoje żądanie organowi, aż do dnia, w którym uzupełniła braki formalne żądania, postępowanie administracyjne się nie toczy, a zatem nie ma możliwości jego zawieszenia. Tego rodzaju stanowisko pozostaje w oczywistej sprzeczności z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13. Mając na uwadze tezy tej uchwały, w ocenie skarżącej, należy przyjąć, że postępowanie w przedmiocie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zostało wszczęte w dniu, w którym do Urzędu Dzielnicy B. m.st. Warszawy wpłynął przedmiotowy wniosek W. Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w W. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Nie może też budzić sporu, że w postępowaniu wszczętym powyższym wnioskiem nie mamy do czynienia z okolicznościami wskazanym w art. 61a § 1 k.p.a. Jeżeli zatem w dniu 22 września 2023 r., czyli w dniu, w którym organ otrzymał przedmiotowy wniosek wszczęte zostało postępowanie w sprawie o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, to począwszy od tego dnia, w toku tego postępowania powinny być stosowane przez Prezydenta m.st. Warszawy przepisy k.p.a., a w szczególności powinien mieć zastosowanie art. 98 § 1 k.p.a. Skarżąca konsekwentnie stała i stoi na stanowisku, że jej wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy powinien być rozpatrzony w drodze postanowienia, bez względu na to, czy nastąpiło uzupełnienie braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Postępowanie administracyjne jest bowiem wszczęte także wówczas, gdy wniosek strony zawierał braki formalne. Wnioskodawca może zatem złożyć wniosek na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. o zawieszenie postępowania w celu "zgromadzenia dokumentów niezbędnych do uzupełnienia braków formalnych wniosku", dalszy bowiem bieg postępowania zależy wyłącznie od woli strony, a nie od woli organu, który nie jest uprawnionym do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Nie można zasadnie twierdzić, że do momentu uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, strona nie może domagać się zawieszenia przez organ postępowania, w oparciu o art. 98 § 1 k.p.a. Nie istnieje żaden przepis, z którego wynikałaby swego rodzaju niemożliwość wydania przez organ postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, przed uzupełnieniem braków formalnych wniosku, oczywiście po wcześniejszym ustaleniu, że nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Wprost przeciwnie. Zarówno przepisy k.p.a., jak i judykatura stwierdzają, że po stronie organu istnieje obowiązek rozpoznania każdego wniosku o zawieszenie postępowania, bez względu na fazę postępowania administracyjnego, w której został on doręczony organowi prowadzącemu to postępowanie. Przepis art. 98 § 1 k.p.a. ma zatem zastosowanie już od chwili wszczęcia postępowania, a skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. Wnosząc o stwierdzenie, że bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, skarżąca podnosiła, że opisana powyżej bezczynność w toku postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy przybrała postać kwalifikowaną, gdyż doszło do naruszenia przepisów art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 98 § 1 k.p.a. i art. 101 § 1 k.p.a. w sposób oczywisty i niewątpliwy. Zdaniem skarżącej, nie zawieszenie przedmiotowego postępowania i pozostawienie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez rozpoznania świadczy o takim niewykonaniu obowiązku rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania, które jest nacechowane złą wolą Prezydenta m.st. Warszawy i lekceważeniem skarżącej. W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy zaważał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie spełniał warunków formalnych. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółdzielnia została poinformowana, że nieuzupełnienie wniosku spowoduje pozostawienie go bez rozpoznania. Po upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu, zgodnie z brzmieniem art. 64 § 2 k.p.a. poinformowano inwestora o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Jak wywodził organ, przepisy nie przewidują zawieszenia postępowania w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Jedyną konsekwencją niezastosowania się do wezwania o uzupełnienie braków formalnych jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.); stanowi o tym art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), które – stosownie do art. 37 § 3 k.p.a. - wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Przepisy nie określają terminu w jakim można złożyć skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie skarżąca pismem z 6 listopada 2023 r. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie na bezczynność Zarządu Dzielnicy B. [...] m.st. Warszawy polegającą na pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz niewydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania do czasu skompletowania całości dokumentacji wskazanej w wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku. Wobec powyższego przyjąć należy, że formalne przesłanki do wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy zostały spełnione. Przechodząc do merytorycznej oceny wywiedzionej skargi Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podkreślić należy, że skarga na bezczynność organu ma zapobiegać naruszeniu prawa, jakim jest nierozpoznanie przez organy administracji publicznej sprawy w terminach określonych przepisami prawa procesowego, stanowiąc tym samym środek dyscyplinujący organy do podejmowania działań w terminach przewidzianych przepisami prawa. Bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., przejawia się więc w niewydaniu przez organ, mimo ciążącego na nim obowiązku załatwienia określonego rodzaju spraw zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą, przewidzianego prawem rozstrzygnięcia lub niepodejmowaniu czynności w sprawie w terminie do tego wyznaczonym. Bezczynność polega na tym, że organ nie dokonuje żadnych czynności w sprawie a także, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Z bezczynnością mamy również do czynienia, gdy organ prowadząc postępowanie nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Wypada zaakcentować, że skarga zarzuca Prezydentowi m.st. Warszawy bezczynność polegającą na nieuprawnionym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, w której organ winien zawiesić postępowanie wywołane tym wnioskiem do czasu skompletowania całości dokumentacji wskazanej w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegała efektywność prowadzonego przez organ postępowania wyznaczonego wnioskiem złożonym 22 września 2023 r. o ustalenie warunków zabudowy. Zauważyć w tym względzie należy, że w odpowiedzi na wystosowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwanie o usunięcie braków formalnych powyższego wniosku, skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania do czasu skompletowania całości wymaganej dokumentacji. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku, organ pismem z 11 października 2023 r. poinformował, że na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawia wniosek bez rozpoznania. W piśmie tym zawarto również informację co do złożonego wniosku o zawieszenie postępowania, zauważając, że przepis ten nie przewiduje, aby zamiast uzupełnienia braków formalnych wnioskować o zawieszenie postępowania. Jedyną bowiem konsekwencją niezastosowania się do wezwania o uzupełnienie braków formalnych jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 (publ. ONSAiWSA 2014/1/2), wyjaśnił zaś, iż na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W przypadku nieusunięcia braków formalnych nie dochodzi do etapu rozstrzygania sprawy, ponieważ zakończy się ona jeszcze na etapie formalnym. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest aktem administracyjnym stanowiącym rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, lecz stanowi czynność materialno-techniczną. W orzecznictwie wskazuje się, że czynność pozostawienia podania bez rozpoznania zwalnia z zarzutu bezczynności wtedy, gdy jest prawidłowa, tj. gdy została poprzedzona zasadnym wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2020 r., sygn. I OSK 1374/19). Zatem ocena zarzutu bezczynności organu w kontrolowanej sprawie była uzależniona od ustalenia, czy Zarząd Dzielnicy B. [...] m. st. Warszawy, wykonujący na podstawie przepisów ustrojowych Miasta Stołecznego Warszawy zadania i czynności w sprawach o wydanie decyzji ustalających warunki zabudowy, ustawowo należących do kompetencji Prezydenta m.st. Warszawy, zasadnie wezwał W. Spółdzielnię Mieszkaniową do usunięcia braków wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest podaniem kwalifikowanym. Podanie to musi odpowiadać wymogom formalnym, określonym w art. 64 § 1 k.p.a. oraz spełniać wymagania, określone w art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a i 2 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Za zasadne należy uznać wezwanie skarżącej do usunięcia braku wniosku, określonego w pkt 1 wezwania z 27 września 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej. Dodatkowe wymogi, które musi spełniać mapa zasadnicza lub mapa ewidencyjna dołączona do wniosku należy wywieść z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., co również zasadnie uwzględnił organ. Art. 52 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 64 u.p.z.p. wskazuje, że wniosek powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem. Za prawidłowe należy więc uznać wezwanie skarżącej do usunięcia braku wniosku, wymienionego w pkt 2 wezwania z 27 września 2023 r. Wymieniony w pkt 4 wezwania z 27 września 2023 r. brak formalny wniosku znajdował oparcie w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wniosek powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. W ocenie Sądu, nie mogą być natomiast uznane za wymóg formalny wniosku o ustalenie warunków zabudowy, którego nieusunięcie rodzi dla wnioskodawcy konsekwencje w postaci pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania, braki wykazywane w pkt 3 i 5 wezwania z 27 września 2023 r. Obowiązek wykazania dostępu do drogi publicznej stanowi kwestię materialnoprawną, ocenianą przez pryzmat art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z przepisów art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a i 2 w zw. z art. 64 u.p.z.p. nie sposób wywieść, by brak wykazania dostępu do drogi publicznej stanowił brak formalny wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Również brak odpowiedzi na wezwanie do dostarczenia dokumentów potwierdzających zapewnienie dostępu inwestycji do infrastruktury technicznej, w tym w zakresie dostaw energii, dostaw wody i odbioru ścieków socjalno-bytowych oraz sieci ciepłowniczej, nie mogło skutkować pozostawieniem podania bez rozpoznania. Ocena co do spełnienia warunku określającego, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.) może bowiem skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy. Niewykazanie przez wnioskodawcę spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. na wstępnym etapie sprawy, nie mogło być uznane za nieusunięcie braku formalnego wniosku. Organ wadliwie również wezwał skarżącą w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do ewentualnego dostarczenia potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej. Wezwanie do uiszczenia opłaty skarbowej należnej od wniosku reguluje bowiem art. 261 k.p.a.. Sankcją za ewentualne nieuiszczenie należnej opłaty skarbowej jest zwrot podania. Z uwagi jednak na wezwanie skarżącej do dostarczenia potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej tylko w sytuacji, jeżeli obowiązek uiszczenia takiej opłaty wynika z ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2022 r., poz. 2142), Sąd uznał, że wadliwy tryb wezwania nie wpływa w sposób istotny na zasadność rozpoznawanej skargi. Charakter skierowanego wezwania oraz okoliczność, iż wnioskodawczyni jako użytkownik wieczysty terenu, którego dotyczy wniosek, jest zwolniona z obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej, nie wpływa na ocenę prawidłowości pozostawienia wniosku bez rozpoznania z uwagi na niespełnienie wymagań, określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Częściowo błędne wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych wniosku nie wpłynęło jednak na zasadność skargi. Niezależnie bowiem od tych wadliwości, skarżąca nie zadośćuczyniła wezwaniu do usunięcia braków wniosku w żaden sposób. Wniosek nie został – po wystosowaniu prawidłowego wezwania - uzupełniony o elementy, wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a i 2 lit. a w zw. z art. 64 u.p.z.p. Tym samym zakończenie przez organ sprawy poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania Sąd ocenił jako prawidłowe. Konsekwencją powyższego stwierdzenia jest uznanie, że organ nie pozostaje bezczynny. Z uwagi na zakończenie postępowania w ustawowo przewidziany sposób, nie sposób przyjąć, by bezczynność organu w tym postępowaniu wyprowadzona była skutecznie wobec braku odpowiedzi na wniosek Spółdzielni o zawieszenie postępowania. Wniosek o zawieszenie postępowania nie wszczyna bowiem odrębnego postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 k.p.a. Wniosek taki składany jest w toku prowadzonego już postępowania głównego i ma charakter wpadkowy. Skoro w rozpoznawanej sprawie pozostawiono podanie bez rozpoznania, a więc w sposób przewidziany przepisami prawa zakończono postępowanie administracyjne, kwestia braku procesowej reakcji na wniosek o zawieszenie postępowania nie mogła świadczyć o bezczynności organu. Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.