II OZ 684/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 87/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. H. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 listopada 2024 r., nr 1219/2024 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z 25 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 87/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę A. H. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 listopada 2024 r., nr 1219/2024 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Powodem odrzucenia skargi było wniesienie skargi z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia wynikającego z art. 54 § 1 P.p.s.a. Sąd zauważył, że zaskarżone postanowienie dwukrotnie awizowano pełnomocnikowi strony skarżącej w dniach 26 listopada i 4 grudnia 2024 r., lecz przesyłka nie została skutecznie podjęta przez pełnomocnika. Sąd przytoczył stosowne przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej zwana "K.p.a."), odnoszące się do kwestii doręczania przesyłek przez organ stronie postępowania, w tym regulujące doręczenie zastępcze art. 44 § 1 - § 4 K.p.a. Sąd zaznaczył, że zgodnie z powyższymi przepisami należało przyjąć, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 10 grudnia 2024 r., zaś trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 9 stycznia 2025 r. Z tych względów skargę wniesioną 10 stycznia 2025 r. należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości. Zarzuca naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 P.p.s.a. P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie albowiem strona nie uchybiła terminowi do złożenia skargi. Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skarżący podnosi, że nigdy prawidłowo nie zostało mu doręczone zaskarżone postanowienie. O fakcie jego wydania skarżący dowiedział się przypadkiem z treści innego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia, doręczonego mu w dniu 9 grudnia 2024 r. Powziąwszy wiadomość o ww. postanowieniu skarżący osobiście udał się do siedziby organu zapoznać się z treścią postanowienia oraz w celu ustalenia, co działo się z przesyłką, kiedy miała miejsce próba jej doręczenia pełnomocnikowi. Z akt sprawy wynika, iż organ nie zaadresował przesyłki do adwokata czy kancelarii adwokackiej, a na imię i nazwisko pełnomocnika. Skutkiem takiego zaadresowania koperty z postanowieniem był brak pozostawienia awiza w nieruchomości, w której znajduje się biuro adw. A. W.. W starej, zabytkowej willi, w której pełnomocnik prowadzi kancelarię znajduje się wiele biur, w tym innych kancelarii, siedziba syndyka i inne. Nie ma recepcji. Gdyby przesyłka została prawidłowo zaadresowana, zapewne dotarłaby do pełnomocnika. Niezależnie od powyższego skarżący wskazuje, że z koperty znajdującej się w aktach sprawy wynika, iż powtórne awizo przesyłki miało miejsce 4 grudnia 2024 r. (awizo nigdy nie dotarło do adresata), wobec tego ostatnim dniem na jej odbiór z placówki pocztowej był 11 grudnia 2024 r., tj. dzień, w którym upływał siedmiodniowy termin do odbioru przesyłki od wystawienia powtórnego awiza. Trzydziestodniowy termin od ww. dnia upływał w dniu 11 grudnia 2024 r. tj. w dniu, gdy skarga została nadana w placówce poczty polskiej listem poleconym, a więc w zakreślonym przez Sąd terminie. Co więcej, gdyby powtórne awizo dotarło do pełnomocnika i odebrał przesyłkę w ostatnim możliwym dniu, zachowałby termin do wniesienia skargi. Wobec tego zdaniem skarżącego odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. było bezpodstawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestię doręczenia zastępczego pism w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej zwana "K.p.a."). Z treści paragrafów tego przepisu wynika, że przesyłkę nie doręczoną adresatowi pozostawia się urzędzie pocztowym na okres 14 dni i o tym fakcie powiadamia się adresata w jego skrzynce zawiadomienie (awizo). Po upływie 7 dni od pozostawiania pierwszego awizo i nie odebrania przesyłki doręczający dokonuje powtórnej awizacji przesyłki wyznaczając kolejne 7 dni na jej odbiór. Jednak zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że upływ termin powtórnej awizacji nie jest terminem skutecznego doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego. Jak stanowi art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Okres wskazany w § 1 to okres 14 dni pozostawienia przesyłki w placówce oddawczej liczony od pozostawienia pierwszego awizo. Ponowne zawiadomienie następuje gdy w terminie 7 dni od pierwszego zawiadomienia przesyłka nie zostanie odebrana ale wówczas termin na odebranie przesyłki nie jest równy 7 dni tylko wynosi tyle dni by w sumie nie przekroczyć terminu 14 dni od pierwszego zawiadomienia (§ 3). Wobec powyższego jeśli skarżącemu doręczono zaskarżone postanowienie w trybie doręczenia zastępczego to skuteczne doręczenie miało miejsce 14 dni od pierwszego zawiadomienia. Ze zwrotu zawierającego zaskarżone postanowienie zawartego w aktach administracyjnych wynika, że pierwsza awizacja nastąpiła 26 listopada 2024 r. i od tej daty liczyć należało 14 dni aby określić termin doręczenia zastępczego. Wypada on 10 grudnia 2024 r. zatem skargę należało wnieść 30 dni od tej daty czyli do 9 stycznia 2025 r. Skarga wniesiona została jednak za pośrednictwem organu jak wynika ze stempla urzędu pocztowego na kopercie zawierającej skargę (k. 15 akt) 10 stycznia 2025 r. a zatem z uchybieniem terminu ustawowego o jeden dzień. Wobec czego słusznie uczynił Sąd I instancji uznając, że skarga została wniesiona po terminie i stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Skuteczności doręczenia zastępczego nie podważa okoliczność braku wskazania przy imieniu i nazwisku pełnomocnika jego zawodu (adwokata) oraz brak wskazania oznaczenia Kancelarii Adwokackiej albowiem przesyłkę należało doręczyć pod wskazany adres konkretnej osobie określonej według jej imienia i nazwiska a nie adwokatowi czy Kancelarii. Pełnomocnik wskazał adres do doręczeń, który odpowiada adresowi doręczenia zaskarżonego postanowienia ul. [...], [...]. W zawiązku z powyższym NSA stwierdza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi odpowiada prawu bowiem w istocie termin do zaskarżenia postanowienia DWINB z 21 listopada 2024 r. znak WOA.7723.90.2024,JP po doręczeniu zastępczym 10 grudnia 2024 r. upływał 9 stycznia 2025 r. a skargę pełnomocnik skarżącego wniosła 10 stycznia 2025 r. jeden dzień po terminie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.