I SA/Łd 794/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2025 r. sprawy ze skargi G. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 października 2024 r. nr 1001-IOV-3.603.14.2024.3.U02.KFS w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej odmowy uchylenia decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług dotyczącej okresu od grudnia 2012 r. do stycznia 2016 r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 580,– (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 17 września 2024 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie z dnia 23 sierpnia 2024 r. odmawiającej uchylenia decyzji z dnia 23 czerwca 2020 r. w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług w części dotyczącej okresu od grudnia 2012 r. do stycznia 2016 r. Wydając zaskarżone postanowienie organ opisał ustalony stan faktyczny, zgodnie z którym w wyniku przeprowadzonego u G. N.) postępowania podatkowego w sprawie dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2012 r. do kwietnia 2015 r. oraz od listopada 2015 r, do lipca 2016 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Betchatowie dnia 23 czerwca 2020 r. wydał decyzję. Organ wyjaśnił w niej, że transakcje rzekomego nabycia oleju napędowego są transakcjami niedokumentującymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Jednym z argumentów za tym przemawiającym były zeznania swiadków, z których wynika, iż E. K. - pracownik stacji L., wystawiała w imieniu Spółki zbiorcze faktury VAT na sprzedaz oleju napędowego, które nie odzwierciedlają faktycznych transakcji. Do wystawiania tych faktur używała paragonów, które dokumentowały sprzedaż na rzecz innych osób lub kwoty wykazane na tych fakturach byty zupełnie dowolne. Świadkowie nie potwierdzili zeznań E. K. o istnieniu przy kasie tzw. torebek strunowych dla klienta zbiorczego, do których rzekomo miały być wkładane paragony przekazane przez kierowców. Kolejnym z podstawowych argumentów potwierdzających rzekomą sprzedaż oleju napędowego jest pismo Spółki A Sp, z o.o. z dnia 29 stycznia 2018 r. wraz z którym przesłano kserokopie faktur korygujących, skierowane do Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego G. N. oraz potwierdzenia nadania tychże faktur. Z treści uzasadnień pism przewodnich wynika, że na rzecz PHU G. N. zostały wystawione faktury VAT, które nie dokumentują faktycznie dokonanych operacji gospodarczych. Powyższa decyzja została uznana za doręczoną dnia 8 lipca 2020 r. Od decyzji tej, strona nie złożyła odwołania. Pismem z dnia 17 kwietnia 2024 r. K. J. M, doradca podatkowy, wniósł o wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 oraz art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. jed. Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. – dalej jako: "O.p.") postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie z dnia 23 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2012 r. do stycznia 2016 r. Jako podstawę swojego żądania wskazał treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 30 stycznia 2024 r. w sprawie C-442/22 P sp. z o.o. przeciwko DIAS w Lublinie. Wniósł o uchylenie po wznowieniu postępowania podatkowego opisanej decyzji ostatecznej, a w efekcie o umorzenie postępowania w sprawie. Z uwagi na zaistnienie jednej z okolicznosci wymienionych w art. 240 § 1 O.p., postanowieniem z dnia 15 maja 2024 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bełchatowie wznowił, na wniosek K. J. M., postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia 23 czerwca 2020 r. Decyzją z dnia 23 sierpnia 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bełchatowie odmówił uchylenia decyzji z dnia 23 czerwca 2020 r. w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług w części dotyczącej okresu od grudnia 2012 r. do stycznia 2016 roku wydanej wobec G. N.. K. J. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wskazując iż działa w imieniu G. N.. Postanowieniem z dnia 29 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 17 września 2024 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Betłchatowie z dnia 23 sierpnia 2024 r. odmawiającej uchylenia decyzji z dnia 23 czerwca 2020 r. W wyniku analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowił, na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p., stwierdzić niedopuszczalność odwołania z uwagi na fakt, że decyzja organu I instancji, mająca odnosić się do sytuacji prawnej G. N., nie stanowi aktu rozstrzygającego o jego prawach i obowiązkach, a co więcej całe postępowanie wznowieniowe toczące się przed organem I instancji odbyło się bez jego wiedzy i udziału. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia 23 sierpnia 2024 r. wydane na rzecz G. N. reprezentowanego przez doradcę podatkowego K. J. M., które doręczone zostało pełnomocnikowi strony, nie weszło do obrotu prawnego. Organ uznał bowiem, że doradca podatkowy, któremu organ przesłał decyzję z dnia 23 sierpnia 2024 r. faktycznie nie był pełnomocnikiem G. N.. Do wniosku o wznowienie postępowania podatkowego nie załączono bowiem żadnego pełnomocnictwa, które uprawniałoby do reprezentowania strony. G. N., reprezentowany przez doradcę podatkowego K. J. M., nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1. obrazę art 91 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (dalej jako k.p.c.) mającego zastosowanie w sprawie ze względu na art 138o O.p. oraz naruszenie art 138e § 1 - 3 O.p. przez ich niezastosowanie, poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania ze względu na rzekomy brak umocowania pełnomocnika je wnoszącego (z uwagi na brak złożenia wraz z wnioskiem o którym mowa w treści art 240 § 1 pkt 11 O.p. pełnomocnictwa szczególnego / pełnomocnictwa procesowego), a tym samym założenie, że w aktach wznawianego postępowania nie znajdowało się pełnomocnictwo szczególne umocowujące pełnomocnika, pomimo że pełnomocnictwo takie znajdowało się w aktach, ponieważ złożenie wniosku, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. nie inicjuje nowego postępowania (a tym samym nie powoduje koniecznosci założenia nowych akt postępowania), o czym świadczy literalne brzmienie tego przepisu, a przede wszystkim świadczy o tym mająca zastosowanie w niniejszym przypadku (ze wzglqdu na brak regulacji w Ordynacji podatkowej) norma art 91 pkt 1 k.p.c.; 2. obrazę art. 169 O.p. , przez jego niezastosowanie; 3. rozące naruszenie art 228 § 1 O.p. oraz art 233 § 1 O.p. poprzez brak wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie (decyzji); 4. naruszenie art 120 O.p. w zw. z art 121 § 1 O.p. w zw. z art 2 Konstytucji RP w zw. z art. 13 Konwencji o ochronie praw cztowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (dalej jako EKPC) w związku z art 1 protokołu numer 1 do EKPC w zw. z art 26 i art 27 Konwencji Wiedenskiej o Prawie Traktatów (dalej jako KWPT) poprzez naruszenie podstawowych zasad Unii Europejskiej oraz uniemoziiwienie Skarżącej skorzystania z prawa do skutecznego środka zaskarżenia; 5. naruszenie art 121 § 1 O.p. w związku z art 2 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, co stanowi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, poprzez odmienne działanie DIAS w Łodzi w ramach sprawy niniejszej oraz odmienne działania w tożsamej sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 28 lipca 2021 (dalej jako : Pierwszy wniosek), w której dnia 10 lutego 2022 r. DIAS w Łodzi wydał decyzję II instancji pomimo tego, że we wskazanej sprawie pełnomocnik również nie załączył pełnomocnictwa do wniosku o wznowienie postępowania, co doprowadziło do sytuacji, w której organ rozstrzygnął dwie identyczne sprawy całkowicie odmienni; 6. naruszenie art 233 § 2 O.p. w zw. z art. 169 § 1 O.p. poprzez brak uchylenia decyzji I instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, w której wniosek inicjujący postępowanie, zdaniem organu II instancji zawierał rzekome braki formalne, brak umocowania pełnomocnika, o których uzupełnienie zobowiązany był wezwać organ I instancji; 7. rożące naruszenie art 228 § 1 O.p. oraz art. 233 § 1 O.p. poprzez brak wydania merytorycznego rozstrzygniqcia w sprawie (decyzji). Z uwagi na zakres i charakter wskazanych naruszeń, strona wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 29 października 2024 r. stwierdzajqcego niedopuszczalność odwołania z dnia 17 września 2024 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 138a § 1 O.p., strona (zgodnie z art. 133 niniejszej ustawy w postępowaniu podatkowym jest nią m.in. podatnik, do którego czynności organu podatkowego się odnoszą lub którego interesu prawnego działanie organu dotyczy) może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Ustawodawca w art. 138a § 2 omawianej ustawy wskazał, iż pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. Pełnomocnictwo szczególne, uregulowane w art. 138e § 1 O.p., upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Może być ono udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu (art. 138e § 2 O.p.). Przepis art. 138e § 3 O.p. nakazuje złożyć do akt sprawy pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2 cytowanej ustawy, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. Jeśli strona chce ustanowić więcej niż jednego pełnomocnika o tym samym zakresie działania lub ustanowić pełnomocnika ogólnego oraz szczególnego w tej samej sprawie, winna wskazać organowi jednego z nich jako pełnomocnika do doręczeń (art. 138g niniejszej ustawy). Dokument ustanawiający pełnomocnika powinien być przedłożony do akt sprawy, w której następuje umocowanie danego pełnomocnika. Od chwili doręczenia pełnomocnictwa organowi prowadzącemu postępowanie pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich, gdyż to zapewnia prawidłowy udział strony w postępowaniu. Pełnomocnictwo ogólne natomiast upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych sprawach należących do właściwości organów podatkowych w myśl art. 138d O.p. Rozpoznając sprawę, po złożeniu przez K. J. M. odwołania od decyzji organu I instancji, Dyrektor izby Administracji Skarbowej w Łodzi, w uzasadnieniu postanowienia z dnia 29 października 2024 r., przywołał regulacje szeregu norm prawnych. Wskazał m.in., że zgodnie z treścią art. 207 § 1 O.p. organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Natomiast art. 207 § 2 O.p. stanowi, że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Wskazał również, że stosownie do przepisu art. 211 O.p. decyzję doręcza się stronie na piśmie i organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia (art. 212 O.p.). Oznacza to, że w dacie doręczenia decyzja wchodzi do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Analizując akta przedmiotowej sprawy, organ II instancji doszedł do przekonania, iż wynika z nich, że wniosek z dnia 17 kwietnia 2024 r. o wznowienie postępowania przesłał i podpisał K. J. M. wskazując, że działa w imieniu G. N. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe, a pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Powołał się jednak na dokument pełnomocnictwa udzielonego w innej procedurze, tj. w toku prowadzonego w trybie zwykłym postępowania podatkowego wymiarowego w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2012 r. do stycznia 2016 roku. Organ uznał, że niniejsze pełnomocnictwo nie rozciąga się na postępowanie nadzwyczajne. Aby wykazać słuszność swojej argumentacji, organ przywołał treść uchwały NSA II FPS 1/22 z dnia 25 kwietnia 2022 roku, zgodnie z którą użyty w art. 138e § 1 O.p. zwrot "we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego" odnosi się do wynikającego ze stosunku podstawowego materialnego zakresu pełnomocnictwa szczególnego. Może ono obejmować każdą sprawę należącą do właściwości organu podatkowego, do której stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Do wywołania skutku procesowego konieczne jest złożenie pełnomocnictwa szczególnego do akt sprawy w konkretnym postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym, stosownie do art. 138e § 3 O.p. NSA orzekł, iż takie postępowania jak postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, czy zabezpieczenia, mają charakter incydentalny (wpadkowy) i związane są z tzw. postępowaniem "głównym". Konsekwencją ich przedmiotu i immanentnego związku z postępowaniem "głównym" jest to, że pełnomocnictwo złożone w sprawie "głównej" obejmuje automatycznie występowanie także w tych tzw. sprawach wpadkowych, o charakterze akcesoryjnym względem tzw. postępowania "głównego". Wskazany przepis nie wymienia natomiast postępowań prowadzonych w tzw. trybach nadzwyczajnych, które kwalifikować należy jako sprawy "główne". Organ wskazał, że z powyższego wynika, iż oddzielnymi sprawami w znaczeniu procesowym są czynności sprawdzające, kontrola podatkowa, kontrola celno-skarbowa, zwykłe postępowanie podatkowe, tryby nadzwyczajne postępowania podatkowego, egzekucja administracyjna. Oznacza to, że pełnomocnictwo szczególne musi być składane na każdym etapie postępowania, w tym w trybach nadzwyczajnych. Natomiast pełnomocnictwo ogólne uprawnia do reprezentowania podatnika na wszystkich etapach proceduralnych, a takowego, zdaniem organu, nie udzielono. Organ podkreślił, iż z akt sprawy przekazanych przez organ pierwszej instancji wynika, że do wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2012 do stycznia 2016 r. z dnia 17 kwietnia 2024 r., w sprawie G. N., nie załączono pełnomocnictwa szczególnego uprawniającego do reprezentowania strony przed organem I instancji w postępowaniu wznowieniowym tj. w trybie nadzwyczajnym dotyczącym wzruszenia decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy, zauważył również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bełchatowie był zobligowany do wezwania do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku. Przepis art. 169 § 1 O.p. wskazuje bowiem, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, iż niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Nie dołączenie pełnomocnictwa wraz z opisanym wnioskiem, złożonym w imieniu mocodawcy, stanowi niewątpliwie brak formalny podania, który zgodnie z art. 169 § 1 O.p. podlega usunięciu. Dopiero po uzupełnieniu braku organ podatkowy władny jest merytorycznie rozpatrzeć wniosek. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie nadzwyczajne zostało zainicjowane wnioskiem K. J. M. bez okazania legitymacji prawnej do reprezentowania G. N.. Tym samym, w ocenie organu, o ile K. J. M. można uznać za stronę postępowania w sensie formalnym a wniosek złożony przez niego uruchomił określoną procedurę, o tyle nie można przypisać mu roli strony w sensie materialnym, tj. podmiotu który jest umocowany do reprezentowania Podatnika przed organem podatkowym w toku postępowania wznowieniowego. Sytuacja ulegnie zmianie, gdy K. J. M. okaże stosowną legitymację procesową do reprezentowania G. N. w toku postępowania nadzwyczajnego. Mając powyższe na uwadze, organ uznał, iż stosownie do treści art. 228 § 1 pkt 1 O.p., należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie z dnia 23 sierpnia 2024 r. Również na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. organ odwoławczy stwierdził, że z tożsamego powodu nie mogło dojść do skutecznego wznowienia postępowania podatkowego, gdyż zgodnie z art. 165 § 3b O.p. w przypadku postępowania wszczynanego na żądanie strony datą wszczęcia postępowania wniesionego na adres do doręczeń elektronicznych jest dzień wystawienia dowodu otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. Organ wskazał, że skoro wniosek o wznowienie postępowania podatkowego wniósł K. J. M., nie mogło dojść do skutecznego jego wszczęcia a następnie do wydania decyzji kończącej takie nieprawidłowo wszczęte postępowanie. W związku ze stwierdzeniem wadliwego wznowienia postępowania podatkowego i faktem niepozostawania w obrocie prawnym także decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie z dnia 23 sierpnia 2024 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowił stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Organ II instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji, nie zostało skutecznie doręczone Podatnikowi oraz nie weszło do obrotu prawnego, gdyż decyzja została doręczona osobie, która nie miała umocowania do reprezentowania strony, tym samym nie rozpoczął swojego biegu termin, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę, nie podzielił argumentacji zawartej w zaskarżonym postanowieniu. Analizując załączone do akt przedmiotowej sprawy akta organu administracyjnego, sąd zauważył, że tuż za wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2024 r. dotyczącym wznowienia postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług 2012 – 2016, znajduje się pełnomocnictwo szczególne z dnia 3 stycznia 2020 r. (k. 2, tom I). Z jego treści wynika, iż Mocodawca – G. N. upoważnił K. M. do działania w postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od towarów i usług za okres od 2012 r. do 2016 r. Dnia 15 maja 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bełchatowie wydał postanowienie o wznowieniu postępowania podatkowego a następnie doręczył je pełnomocnikowi strony (treść postanowienia k. 4, tom I załączonych akt) na jego elektroniczny adres wskazany w pkt. 47 pełnomocnictwa (tom I, k. 2 odw. oraz urzędowe poświadczenie doręczenia z dnia 28 maja 2024 r.). Dnia 26 czerwca 2024 r. organ I instancji wydał postanowienie o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się strony odnośnie materiału dowodowego zebranego w sprawie wniosku o wznowienie postępowania (k. 6, tom I), które również zostało doręczone na adres elektroniczny pełnomocnika Podatnika (urzędowe poświadczenie doręczenia dnia 9 lipca 2024 r.). Organ w ten sam sposób doręczył stronie, tj. przez jej pełnomocnika wskazanego w treści rozstrzygnięć, postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy z dnia 26 czerwca 2024 r. oraz decyzję z dnia 23 sierpnia 2024 r. (k. 7 i 8, tom I). Odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie zostało przekazane organowi II instancji wraz ze stanowiskiem w sprawie odwołania z dnia 24 września 2024 r. (k.8, tom II). Na pierwszej stronie pisma organu wskazano dane strony, podkreślając, iż jest ona reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego – K. J. M.. W treści pisma organ opisał stan sprawy i odniósł się merytorycznie do zastrzeżeń opisanych w odwołaniu, złożonym przez pełnomocnika Podatnika. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi dnia 29 października 2024 r. wydał zaskarżone postanowienie, adresując je bezpośrednio do K. J. M., stwierdzając, że w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego, iż doradca podatkowy K. J. M. działa w przedmiotowej sprawie w imieniu G. N.. Analizując powyżej opisane okoliczności, sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organu odwoławczego nie zasługuje na aprobatę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Bełchatowie prowadził przedmiotową sprawę od dnia 17 kwietnia 2024 r., wydając decyzję dnia 23 sierpnia 2024 r. Podkreślenia wymaga, iż przez cały ten czas, a nawet i później – tj. 24 września 2024 r., kiedy sporządził stanowisko w sprawie odwołania, nie miał żadnych wątpliwości w zakresie faktu, że G. N. jest reprezentowany w przedmiotowej sprawie przez doradcę podatkowego K. J. M.. Wszelka korespondencja była kierowana do pełnomocnika strony na wskazany w pełnomocnictwie elektroniczny adres. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał, iż stwierdzenie organu II instancji, iż K. J. M. nie wykazał swojego umocowania do występowania w rozpatrywanej sprawie jest chybione i nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa. Z chwilą przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w tym konkretnym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie tego rodzaju pełnomocnictwo znajduje się w aktach. Zostało ono udzielone K J. M. przez G. N. dnia 3 stycznia 2020 r. i obejmuje występowania pełnomocnika w imieniu strony w postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od towarów i usług za okres od 2012 r. do 2016 r. Rozpatrywana sprawa dotyczy wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie z dnia 23 czerwca 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od grudnia 2012 r. do stycznia 2016 r. Zatem pełnomocnictwo znajdujące się w załączonych aktach administracyjnych (tuż za wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2024 r.) obejmuje swym zakresem wskazany okres a także posiada wszystkie elementy wymagane dla pełnomocnictwa. Nadto z akt sprawy nie wynika aby opisane pełnomocnictwo ustało. Nie wygasło ono bowiem, nie zostało odwołane ani też wypowiedziane. Organ pierwszej instancji nie miał, i słusznie, żadnych wątpliwości w zakresie umocowania K. J. M. do występowania w imieniu G. N. w rozpatrywanej sprawie. Sąd pragnie wskazać, że w sytuacji wątpliwości organu, winien on skorzystać z możliwości jakie daje w tym zakresie regulacja zawarta w art. 169 § 1 O.p. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał, że organ odwoławczy naruszył dyspozycję art. 228 § 1 O.p. i z tego względu, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach sąd orzekł stosownie do art. 200 P.p.s.a. P.C.