III SA/Gl 508/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2022 r. nr BP.501.321.2021.0949.GR4.195500 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r. znak BP.501.321.2021.0949.GR4.195500 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 stycznia 2021 r. nr [...] o nałożeniu na E. Sp. z o.o. (dalej: Skarżący) kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł (słownie: osiem tysięcy osiemset złotych). Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.; dalej: u.t.d.) oraz Ip. 1.5 i Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Podczas kontroli drogowej przeprowadzonej 24 września 2020 r. w Z. przy [...] samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] ustalono, że pojazdem kierował R. B.. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził jednego pasażera z ul. [...] w Z. na [...] w Z.. Usługę przewozu na ww. trasie pasażer zamówił przy pomocy aplikacji [...] i wykonywał ją pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Przewóz ten kierujący wykonywał w imieniu Skarżącego. W trakcie kontroli kierujący pojazdem nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia 24 września 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: LWITD) decyzją z 18 stycznia 2021 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.800 zł wobec naruszenia: 1)lp. 1 .5. załącznika nr 3 do u.t.d. tj. nie zgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym i za to - wymierzył karę 800zł; 2)art.18 ust 4a u.t.d. tj. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4 a u.t.d. i za to, na podstawie Ip. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy - wymierzył karę 8.000 zł. Od tej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. GITD po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z 13 kwietnia 2022 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że Skarżący na dzień kontroli posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydaną 31 grudnia 2019 r., co potwierdził Naczelnik Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta K. w piśmie z dnia 26 października 2020 r. Skontrolowany pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierujący w imieniu Skarżącego wykonywał przewóz osób w dniu kontroli, nie został zgłoszony do wymienionej licencji pomimo tego, że Skarżący wskazał ten pojazd w aplikacji [...] jako pojazd wykorzystywany do wykonywania przewozów osób zamawianych przy pomocy tej aplikacji. Ponadto Skarżący był uprawniony do dysponowania tym pojazdem, ponieważ w dniu 07 lipca 2020 r. wynajął go od jego właściciela, co potwierdza umowa najmu samochodu z dnia 07 lipca 2020 r. Zatem skoro Skarżący wskazał ww. pojazd w aplikacji [...], to powinien go także zgłosić organowi, który udzielił licencji nr [...]. Tego zgłoszenia Skarżący powinien dokonać w terminie 28 dni od dnia uzyskania od jego właściciela możliwości korzystania z tego pojazdu. Taki obowiązek nakłada na przedsiębiorcę art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Jednak Skarżący tego pojazdu nie zgłosił do posiadanej licencji. Ponadto, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego nie może się odbywać każdym pojazdem posiadanym przez przedsiębiorcę, lecz tylko tym pojazdem, który przedsiębiorca zgłosił do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Uwzględniając powyższe GITD uznał, że słusznie organ I instancji nałożył na Skarżącego stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do tej ustawy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli kierujący R. B. w imieniu Skarżącego wykonywał odpłatny transport drogowy osób. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził jednego pasażera z ul. [...] w Z. na [...] w Z.. Usługę przewozu na ww. trasie pasażer zamówił przy pomocy aplikacji [...] zainstalowanej w swoim telefonie. Pasażer przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że na miejsce wskazane w zamówieniu podjechał samochód osobowy koloru czarnego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Ten sam pojazd był wskazany w aplikacji w odpowiedzi na złożone zamówienie. Świadek zeznał również, że opłata za wykonaną usługę także została pobrana przy pomocy aplikacji z karty płatniczej zgłoszonej do aplikacji. Od kierowcy nie otrzymał rachunku, paragonu czy innego dokumentu potwierdzającego wykonanie usługi. Pasażer wskazał również, że nie zawarł pisemnej umowy w lokalu przedsiębiorstwa. Wszystkie warunki dotyczące wykonania opisanej usługi zostały określone w aplikacji. Wykonanie tej usługi potwierdza także wiadomość e-mail otrzymana przez pasażera z aplikacji [...]. Z jej treści wynika, że za ww. usługę z karty płatniczej pasażera została pobrana opłata w wysokości 13,25 zł a usługa ta została wykonana w imieniu Skarżącego. Także znajdująca się w aktach sprawy faktura nr [...] z dnia 24 września 2020 r. potwierdza wykonanie opisanej usługi przewozu osób. Z protokołu kontroli wynika, że przewozy osób samochodem osobowym kierujący wykonuje na podstawie umowy zlecenia nr [...] z dnia 07 lipca 2020 r. zawartej ze Skarżącym. Zgodnie z tą umową kierujący zobowiązał się do wykonywania usług zamawianych przy pomocy aplikacji [...], [...] lub innej aplikacji w zamian za wynagrodzenie określone według cennika danej aplikacji pomniejszone o prowizje właściciela aplikacji i Skarżącego oraz inne koszty określone w § 5 tej umowy. Ze Skarżącym kierujący zawarł także umowę najmu samochodu, którym wykonywał skontrolowany przewóz drogowy. Opisaną usługę kierujący wykonywał samochodem osobowym. Wymieniony pojazd jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co potwierdza protokół kontroli i dowód rejestracyjny tego pojazdu oraz wydruk z centralnej ewidencji pojazdów. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany w imieniu Skarżącego w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Skarżący w dniu kontroli posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną w dniu 31 grudnia 2019 r. Fakt ten potwierdza pismo Naczelnika Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta K. z dnia 26 października 2020 r. nr [...]. Była to licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. GITD pokreślił, że w przypadku przewozów okazjonalnych zamawianych przy pomocy aplikacji [...], [...] - obecnie [...] istotne jest faktyczne wykonywanie przewozów osób. Natomiast bez znaczenia pozostają takie okoliczności jak brak statusu przedsiębiorcy w przypadku kierowcy, czy też nie wydanie paragonu pasażerom. Uwzględniając powyższe organ I instancji słusznie nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu I instancji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu GITD wskazał, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonanie przez kierującego R. B. usługi przewozu osób samochodem osobowym. Wbrew twierdzeniom Skarżącego skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany w imieniu Skarżącego, a nie ww. kierowcy czy innego podmiotu, co jednoznacznie wynika z faktury nr [...] z dnia 24 września 2020 r. i wiadomości e-mail dotyczącej skontrolowanego przewozu drogowego. Zgromadzony materiał dowody potwierdza również, że Skarżący nie spełniał wymogów do wykonywania przewozu okazjonalnego określonych w art. 18 ust. 4a - 4b u.t.d. ponieważ wykonywał przewóz jednego pasażera pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Wszystkie warunki wykonania zamówionej usługi przewozu zostały ustalone przy pomocy aplikacji [...], więc umowa o przewóz nie została zawarta na piśmie w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości ani w formie elektronicznej, o której mowa w art. 78' ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 1 1495). Wbrew twierdzeniom Skarżącego usługa przewozu wykonywana przez kierującego w jej imieniu w dniu 24 września 2020 r. miała charakter przewozu okazjonalnego. Dla kwalifikacji przewozu jako przewozu okazjonalnego nie ma znaczenia forma inicjatywy zleceniodawcy czy przewoźnika, ani też to, aby z inicjatywą wykonania takiej usługi zobowiązany był wystąpić zleceniodawca czy przewoźnik bezpośrednio do drugiej strony. Ponadto zgłoszenie do aplikacji [...] danych Skarżącego i kierowcy wykonującego przewozy w jego imieniu oraz danych pojazdu, który miał być wykorzystywany do wykonywania przewozów jest równoznaczne z zamiarem wykonywania takich usług w sposób ciągły i zorganizowany, co odpowiada ustawowej definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 3 ustawy - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 649 ze zm.). Działalność ta jest wykonywana pojazdami zarejestrowanymi w Polsce i bez przekraczania granic Polski, więc jest to krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.d. Skontrolowany przewóz drogowy odpowiada także definicji przewozu drogowego zawartej w art. 4 pkt 6a u.t.d. Zatem za przewóz drogowy uznaje się nie tylko przejazd pojazdem przewożącym rzeczy lub osoby czy przejazd po rzeczy lub osoby, ale przewozem drogowym jest także przejazd po drogach publicznych pojazdem używanym do przewozu osób lub rzeczy. Skontrolowany samochód osobowy jest przeznaczony do przewozu osób i w dniu kontroli tym pojazdem była przewożona jedna osoba. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że wymieniony pojazd poruszał się ulicami Z.. Ulice miasta są drogami gminnymi, bowiem są położone na terenie gminy miejskiej. Natomiast jeżeli są położone w ciągu innych dróg należą do kategorii tych dróg. Droga gminna jest drogą publiczną w rozumieniu przepisu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.). Zatem przejazd skontrolowanego pojazdu odpowiadał definicji przewozu drogowego zawartej w art. 4 pkt 6a u.t.d. Również według GITD zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 1.5 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy nie jest zasadny. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącego wymienione przepisy nie dotyczą naruszeń popełnianych tylko przez przedsiębiorców. Z treści ust. 1 art. 92a ww. u.t.d. wynika, że sankcjonują one naruszenia dokonywane zarówno przez osoby będące przedsiębiorcami jak i nie będące przedsiębiorcami, co jednoznacznie wynika ze sformułowania: "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego". Jednak Skarżący jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 06 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646 ze zm.). Fakt ten potwierdzają wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym, z których wynika że ma status przedsiębiorcy. Według danych zawartych w KRS przeważającym przedmiotem jego działalności jest "działalność taksówek osobowych". Prowadzi on też działalność w zakresie "pozostałego transportu lądowego pasażerskiego, gdzie indziej niesklasyfikowanego". Skarżący posiadał uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób. Była to licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Podmiot, który nie zamierza wykonywać takiej działalności, nie występuje o udzielenie mu uprawnień na jej wykonywanie. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera także żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz do sytuacji wyjątkowych np. będących rezultatem siły wyższej. Podmiot wykonujący przewozy powinien wykazać, że przesłanki wymienione w tym przepisie miały miejsce. W przedmiotowej sprawie nie zaszły okoliczności umożliwiające zwolnienie Skarżącego z odpowiedzialności za dokonane naruszenia. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że kierujący wykonywał przewóz osób w imieniu Skarżącego z naruszeniem przepisów u.t.d. Zaskarżając decyzje Skarżący zarzucił jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w u.t.d. jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 4 pkt 11, art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką - na którą Skarżąca posiada odpowiednią licencję, 3) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia 24 września 2020 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary za brak wyposażenia kierowcę w wypis z licencji w sytuacji, w której organ w zaskarżonej decyzji stwierdził w sposób jednoznaczny, że Skarżący nie posiadał na dzień kontroli ważnej licencji uprawniającej go do wykonywania tzw. przewozu okazjonalnego; 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...] oraz posiadania przez Skarżącego stosownej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką, adekwatnej do kontrolowanego przejazdu; 7) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Ze względu na powstanie powyższych naruszeń prawa Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W jego ocenie organy w sposób całkowicie błędny zakwalifikowały przejazd, będący przedmiotem kontroli, jako tzw. przejazd okazjonalny samochodem niespełniającym kryteriów ustawowych. Skarżący uzyskał bowiem stosowną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką - w związku z czym kontrolowany przejazd był przejazdem taksówką, a nie przejazdem okazjonalnym. Podstawowym wymogiem dla przedsiębiorcy, który zamierza wykonywać zarobkowy przewóz drogowy z wykorzystaniem aplikacji elektronicznej dostarczanej przez pośrednika, jest uzyskanie przez takiego przedsiębiorcę odpowiedniej licencji. W analizowanym stanie faktycznym Skarżący taką licencję w dniu kontroli posiadał. W związku z czym kontrolowany przejazd, nie może być kwalifikowany jako tzw. przewóz okazjonalny. Bezspornie ustalił GITD w toku postępowania, że Skarżący w dniu 26 maja 2020 roku posiadał już na pojazd marki [...] licencję na wykonywanie przewozu osób taksówką. Skoro zatem Skarżący taką licencję posiadał, a wykonywana przez nią usługa przewozu polegała na przewozie jednej osoby pojazdem, to nie można wywodzić, że wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia. Inną kwestią jest natomiast niespełnianie przez pojazd Skarżącego wymagań dla taksówki - takie naruszenie prawa może bowiem być podstawą do nałożenia na spółkę sankcji czy to o charakterze karnych (za popełnione wykroczenie), czy ewentualnie administracyjnym - jednakże jest to zupełnie inna podstawa prawna. Skoro wadliwie GITD uznał, że kontrolowany przejazd nie należy zakwalifikować jako przejazd taksówką, na co Skarżący posiadał stosowną licencję, a jako przejazd okazjonalny, nieprawidłowo została przez organ nałożona kara za wykonywanie przewozu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a utd, gdyż te parametry techniczne w ogóle nie dotyczą taksówek. Skarżący nie wykonywał przewozu okazjonalnego. Kontrolowany przejazd należy zakwalifikować jako przejazd taksówką, na co Skarżący posiadał stosowną licencję. Cechą tego rodzaju przewozu jest okoliczność, że przewóz grupy pasażerów następuję z inicjatywy kierującego lub pasażera. W sprawie to nie Skarżący zainicjował przejazd. Przewóz ten był możliwy dzięki skorzystaniu przez pasażera z aplikacji internetowej kojarzącej kierujących i pasażerów. Zjawisko to jest zbliżone do tzw. carsharingu (carpoolingu), natomiast z pewnością nie mieści się w pojęciu przewozu okazjonalnego. Brak jest także podstaw do nałożenia na Skarżącego kary za niezgłoszenie zmiany danych do licencji. Skoro organ uznał, że Skarżący nie posiadał odpowiedniej licencji do wykonywania przewozu okazjonalnego, to brak jest podstaw do nakładania na niego kary za niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji. W okolicznościach faktycznych stwierdzonego w sprawie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, przewidzianych w art. 18 ust 4a u.t.d., wymagana była, w świetle brzmienia art. 5 b ust 1 u.t.d. inna licencja, o której mowa w pkt 2 tego przepisu. Gdyby Skarżący dokonywał przewozu okazjonalnego w warunkach, o których mowa w art. 18 ust 4b u.t.d. i miałaby zastosowanie posiadania przez Skarżącego licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, zasadnym byłoby stwierdzenie przez organy, że Skarżący popełnił naruszenie, polegające na niezgłaszaniu samochodu osobowego, którym dokonany był sporny przewóz pasażerów do powyższej licencji. W ocenie Skarżącego organ II stopnia utrzymując w mocy decyzję organu I stopnia naruszył art. 138 k.p.a. albowiem, w ocenie Skarżącego, decyzja ta wobec szeregu naruszeń prawa, winna podlegać uchyleniu w całości. Ponadto organ II stopnia nie odniósł się do zarzutów Skarżącego sformułowanych w odwołaniu, a odnoszących się do konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji o nazwie [...]. W odpowiedzi na skargę, GITD podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów organ podniósł, że aplikacja "[...]" działa podobnie jak aplikacja [...]. Przy pomocy tej aplikacji pasażerowie zamawiają usługi przewozu osób oraz dokonują opłat za wykonane usługi. Dlatego też nie ulega wątpliwości, że wykonywana w dniu kontroli drogowej usługa miała charakter odpłatny. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu niewyjaśnienia przez organ w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skargi protokół kontroli nie był jedynym dowodem w tym zakresie. Sposób zamówienia usługi wynikał również z notatki urzędowej oraz dokumentacji fotograficznej. Nie budzi także wątpliwości organu, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. (z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4b) wykonywanie tego przewozu możliwe jest jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Odnosząc się do zarzutu braku weryfikacji przez organ kierującego z materiału dowodowego w tym protokołu kontroli drogowej, faktury nr [...] (k. 1) oraz dokumentacji fotograficznej (k. 2) wynika, że R. B. wykonywał przejazd w imieniu na rzecz Skarżącego. Ustalenie czy kierujący wykonywał działalność gospodarczą nie ma wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. W warunkach przedmiotowej sprawy podkreślenia wymaga fakt, że konstrukcja samej aplikacji pozwala ustalić opłatę za kurs. Niezależnie GITD pokreślił, że dla przypisania odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest wymagane aby strona była przedsiębiorcą. Dodatkowo podnoszone przez pełnomocnika Skarżącego okoliczności związane z kwestionowaniem charakteru skontrolowanego przewozu są niezasadne. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż kontrolowany przewóz był przewozem okazjonalnym wykonanym za pomocą pojazdu, który nie spełniał warunków wskazanych w przepisie art. 18 ust. 4a u.t.d. Ponadto na dzień kontroli pojazd marki [...] o nr. rej. [...] nie został zgłoszony do licencji o nr. [...]. W związku z tym organy zasadnie nałożyły na stronę karę za naruszenie lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie organu wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostały oparte na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniając swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 kpa, również czyniąc zadość treści art. 8 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja ani decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8 800 stanowiły przepisu u.t.d. Wskazać należy, że przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 40 000 zł za każde naruszenie. Przy czym na zasadzie art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12.000 zł. Wyjaśnić od razu trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów cyt. wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 - zwanego w dalszym ciągu rozporządzeniem nr 561/2006, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego nadal rozporządzeniem nr 165/2014. Dodać również trzeba, że postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Po myśli art. 93 ust. 7 u.t.d. w postępowaniu nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Istota sporu sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia i podlegającą w sprawie ocenie Sądu jest rodzaj usługi świadczonej przez Skarżącego w dniu przeprowadzenia kontroli drogowej 24 września 2020 r. W kontekście zarzutów skargi, oceniając w pierwszej kolejności legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów regulujących ich działania w tym postępowaniu. Natomiast ocena przeprowadzona na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Przypomnienia wymaga, że decyzje dotyczące nałożenia kary pieniężnej wydane zostały w postępowaniu wszczętym przez [...]WITD po dokonaniu kontroli drogowej przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w G. w dniu 24 września 2020 r. o godź. 9:10, których czynności zostały utrwalone w protokołach przesłuchania świadka M. S. i R. B. z 24 września 2020 r. Sporządzony został protokół kontroli drogowej z 24 września 2020 r. [...] wraz z zawartym w załączniku opisem stwierdzonych naruszeń. Postępowanie administracyjne prowadzi i decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej wydaje wojewódzki inspektor transportu drogowego, co wynika z treści art. 93 ust. 5 u.t.d. Stosownie do powyższego przyjąć trzeba, że ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej mogły stanowić podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, zaś protokół z tej kontroli, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. - sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wprawdzie istnieje możliwość podważenia protokołu kontroli, ale wyłącznie na zasadzie przeprowadzenia przeciwdowodu, czyli jedynie przez konkretny dowód wskazujący, iż dane zawarte w protokole są nieprawdziwe. Tym samym stwierdzić należy, że w prowadzonym postępowaniu kontrolnym możliwe było dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów zgromadzonych podczas kontroli, które nie zostały w żaden sposób zakwestionowane przez Skarżącego. Przechodząc już do okoliczności rozpoznawanej sprawy, celowe jest powtórzenie, że organ stwierdził dwa naruszenia w zakresie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, sankcjonowane w załączniku nr 3 do u.t.d. odpowiednimi karami pieniężnymi. Zgodnie z art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 i 10 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, a o czym stanowi już ust. 7 cytowanego art. 92a u.t.d., wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp.10 - załącznika nr 3 do ustawy. Przywołane powyżej przepisy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej oznaczony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie tego innego podmiotu lub skutek takiego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie tych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje prawne (sankcję administracyjną). Jednym z deliktów administracyjnych - rodzącym odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. - który w realiach kontrolowanej sprawy przypisany został Skarżącemu jest wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. oraz wymogów przewidzianych w art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszczających przewóz okazjonalny samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego, za który to delikt zgodnie z lp. 2.11. załącznika nr 3 do ustawy przewidziano karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Pojęcie "przewozu okazjonalnego", który to przewóz objęty jest powyższym deliktem administracyjnym, zdefiniowane zostało w art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem "przewóz okazjonalny" oznacza przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Przewóz okazjonalny, będący transportem drogowym osób, odnosi się w konsekwencji do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdami samochodowymi, o ile przewozu tego nie można zakwalifikować ani do przewozu regularnego (art. 4 pkt 7 u.t.d.) ani do przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani do przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 10 u.t.d.).Wyróżnić przy tym można zarówno krajowy, jak i międzynarodowy transport drogowy osób (por. art. 4 pkt 1 i 2 u.t.d.). W orzecznictwie przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. I tak, w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300. 88, zwanym dalej: rozporządzeniem Nr 1073/2009), za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009). Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06). Ustawodawca w dalszej części ustawy, to jest w art. 5b ust. 1, dokonał rozróżnienia trzech kategorii uprawnień odnoszących się do podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, przewidując w tym względzie wymóg uzyskania odpowiedniej dla danej kategorii licencji. Licencja stanowi zgodnie z art. 4 pkt 17 u.t.d. decyzję administracyjną wydawaną przez GITD lub organ samorządu terytorialnego, uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Jak wynika ze wspomnianego art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., nie uprawnia przy tym do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 12 ust. 2 u.t.d.). Licencje te uprawniają do wykonywania przewozu wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (art. 12 ust. 1 u.t.d.). Krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób wymaga jednak, poza koniecznością uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 u.t.d.), konieczność realizacji przez przewoźnika drogowego także innych obowiązków lub warunków, jakie wyznaczone zostały dla wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają zarówno obowiązki lub warunki, jakie wynikają z przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak i obowiązki lub warunki, jakie wynikają z innych powszechnie obowiązujących aktów prawa, w tym aktów prawa unijnego (art. 4 pkt 22 u.t.d.). W konsekwencji, wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 i art. 6 u.t.d., lecz także spełniania szeregu innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają choćby z art. 6 ust. 5, art. 11b, art. 11c i art. 15 ust. 1 pkt 3 u.t.d., czy z odnośnych przepisów ustawy z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1983), ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.) i ustawy z 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 376 z późn. zm.), oraz aktów wykonawczych do tych ustaw. Wykonywanie zaś krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób stanowiącego przewóz okazjonalny wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 i art. 5c u.t.d., lecz także spełnienia innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają chociażby z art. 18 ust. 4a-5 u.t.d. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, przyjmując trafnie, że Skarżący wykonywał w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową przewóz okazjonalny tj. przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, a pojazd, którym wykonywano usługę, nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym w przepisach u.t.d. Nie jest także kwestionowane, że wykonywany przewóz nie był przewozem regularnym, przewozem regularnym specjalnym ani przewozem wahadłowym. Nie był to także przewóz taksówką, choć Skarżący dowodzi, że taki był rodzaj tego przewozu. Skarżący całkowicie pomija, że o ile wykonywanie w tym względzie przewozu okazjonalnego spełniać musi wymogi określone w art. 18 ust. 4a, czy ust. 4b u.t.d., to przewóz osób taksówką obwarowany jest w ustawodawstwie daleko idącymi obostrzeniami. W tych okolicznościach brak jest podstaw do zakwestionowania przyjętej przez organy kwalifikacji poddanego kontroli przewozu, jako przewozu okazjonalnego. Choć Skarżący posiadał licencję, o której stanowi art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., wykonywanie przez niego przewozu wymagało także spełnienia innych - w tym przywołanych już powyżej - obowiązków lub warunków. Przepisy art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1 oraz art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. nie budzą przy tym wątpliwości interpretacyjnych, stąd zarzut ich naruszenia w tym zakresie przepisów u.t.d. uznać trzeba za niezasadny. Zestawienie ustalonych w sprawie okoliczności z przesłankami dającymi się wyprowadzić z art. 4 pkt 11 u.t.d. i § 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009 pozwalało uznać, że Skarżący wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób w rozumieniu tych unormowań, ale nie spełnił wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Ustalony w tym zakresie przez organy stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości Sądu. Skarżący wbrew art. 18 ust. 4a u.t.d. nie wykonywał przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Nie spełnił jednocześnie warunków, jakie wynikają z art. 18 ust. 4b u.t.d., a które uprawniałyby go do odstąpienia od wymogu z ust. 4a. Jak stanowi art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust.4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Odstąpienie od art. 18 ust. 4a u.t.d. jest dopuszczalne dopiero, gdy wszystkie przywołane warunki ujęte w 4b pkt 2 zostaną spełnione. Nie budzi natomiast wątpliwości, że przewóz okazjonalny wykonywany przez Skarżącego nie odbywał się na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa (art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d.), lecz przy wykorzystaniu aplikacji zainstalowanej w telefonie komórkowym. Nie budzi także wątpliwości, że Skarżący nie spełnił kolejnego warunku, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., bowiem pojazd, którym wykonywany był sporny przewóz nie był wyłączną własnością Skarżącego ani nie stanowił przedmiotu leasingu. Wobec tego prawidłowo nałożono na nią karę pieniężna za naruszenie z lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Nie można zgodzić się ze Skarżącą, aby w kontrolowanej sprawie doszło w tym względzie do naruszenia art. 7a, art. 8, art. 14 ust. 1 pkt 2, czy art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez co Skarżącej błędnie miałyby być przypisane rzeczone delikty. Skarżący przede wszystkim pomija to, że organ uznał, że posiadając licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.) Skarżący był uprawniony do wykonywania przewozów okazjonalnych. Co warte podkreślenia, Skarżącemu nie został przecież przypisany delikt administracyjny, który miałby sprowadzać się do braku wymaganej do wykonywania skontrolowanego przewozu licencji. Jak podniósł jednak organ legitymując się rzeczoną licencją Skarżący miał obowiązek stosować się m.in. do art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. Nie powinno w tych okolicznościach budzić wątpliwości, że Skarżący legitymując się rzeczoną licencją powinien także wyposażyć w jej wypis kierowcę wykonującego przewóz (por. art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.) Powinien wypełnić obowiązek w zakresie zgłoszenia w wymaganej formie i terminie zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., poprzez zgłoszenie pojazdu, którym skontrolowany przewóz był wykonywany (art. 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Bezspornie Skarżący tych wymogów nie dopełnił, wobec czego prawidłowo przypisano mu delikt administracyjny lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne, w których organy przypisały Skarżącemu naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. i w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Wynikało z nich, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej w dniu 24 września 2020 r. na [...] w Z. Samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierował R. B.. Przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy E. sp. z o.o. z siedzibą ul. [...] w K.. Podczas kontroli ustalono, że kierowca przewoził pasażera z ul. [...] na [...] w Z.. Przejazd został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji [...]. Za wykonany przewóz opłata została pobrana z karty kredytowej pasażera, przypisanej do aplikacji. W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy istniały podstawy do uznania, że wykonywany przez Skarżącego przewóz miał charakter odpłatny (nie był przewozem niezarobkowym). Przewóz został wykonany na zlecenie pasażera. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i Skarżącego (kierującego) z aplikacji [...], służącej do organizowania usług przewozu. Jest ona sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę a pasażerem i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie tej usługi. Zdaniem Sądu, przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację [...] ma charakter zorganizowany i ciągły, a rzeczona usługa była przez Skarżącego świadczona w jego własnym imieniu, jako wykonawcę przewozu, za który był odpowiedzialna. Pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób. Działanie Skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju. Usługa, taka jak realizowana przy wykorzystaniu aplikacji [...], która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzeniu kierującego i pasażera, powinna być uznana za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu (por. wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 grudnia 2017 r. C-434/15; opublikowany na stronie internetowej http://curia.europa.eu/juris). W toku postępowania organ I instancji ustalił na podstawie informacji uzyskanych od Naczelnika Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta K. Skarżący na dzień kontroli posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydaną 31 grudnia 2019 r. Do tej licencji samochód [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony. Umowa najmu przedmiotowego samochodu obowiązywała od 7 lipca 2020 r. W związku z powyższym organ trafnie przyjął, iż Skarżąca dopuściła się naruszenia Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d, które polega na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w przepisie art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie. W związku z tym należy wskazać, iż zmiana danych poprzez zgłoszenie nowego samochodu, którym wykonywany będzie przewóz zgłoszona być powinna do licencji nr [...] być wykonana nie później niż w terminie 28 dni od ich powstania. Ponadto w dniu kontroli Skarżący wykonywał krajowy przewóz drogowy osób. Organ ustalił, że kontrolowany pojazd, którym kierował R. B. w dniu 24 września 2020 r. jest przystosowany do przewozu maksymalnie 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli nr [...] z dnia 24 września 2020 r. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącej tego warunku nie spełniał. Należy także wskazać, że przewóz wykonywany przez Skarżącą w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Co więcej zapłata za przewóz nie została uregulowana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej ani gotówką w lokalu przedsiębiorstwa, przed rozpoczęciem przewozu, tylko tuż po jego zakończeniu. Dlatego organ prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz Ip. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Reasumując, zebrany i prawidłowo oceniony przez organy materiał dowodowy stanowił podstawę prawidłowo przeprowadzonej subsumpcji, tj. przyporządkowania ustalonym stanom faktycznym odpowiednich norm prawnych, a następnie przewidzianych prawem sankcji. Wnioski organów są logiczne i konkretne, co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, w którym znalazło się również stanowisko co do stawianych w odwołaniu zarzutów. Tym samym zarzuty co do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uznać należy za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.