II SA/Bk 790/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej do Spraw Studentów Uniwersytetu w Białymstoku z dnia 30 października 2024 r. nr DSSD-SOSD.5603.37.2024 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu w Białymstoku z dnia 16 września 2024 r. numer WNE.5603.1.2024; 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej do Spraw Studentów Uniwersytetu w Białymstoku na rzecz skarżącej P. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odwoławcza Komisja Stypendialna ds. Studentów Uniwersytetu w Białymstoku (dalej: Komisja Odwoławcza, organ odwoławczy) decyzją z 30 października 2024 r., nr DSSD-SOSD-5603.37.2024, utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Uniwersytetu w Białymstoku (dalej: Komisja Stypendialna, organ pierwszej instancji) z 16 września 2024 r., nr WNE.5603.1.2024, w przedmiocie odmowy przyznania P. P. stypendium rektora w roku akademickim 2023/2024. Powyższe decyzje wydane zostały przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. P. P., studentka trzeciego roku studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku pedagogika opiekuńczo-wychowawcza Uniwersytetu w Białymstoku, w dniu 19 października 2023 r. złożyła wniosek o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2023/2024 za pośrednictwem Uniwersyteckiego Systemu Obsługi Studiów (USOS). Decyzją Komisji Stypendialnej z 16 września 2024 r. (nr WNE.5603.1.2024) odmówiono jej przyznania stypendium. Uzasadniono to faktem, iż studentka złożyła wniosek wyłącznie na podstawie średniej ocen, nie wskazując dodatkowych osiągnięć ani nie załączając wymaganych dokumentów potwierdzających osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe na poziomie krajowym, zgodnie z § 27 ust. 2 pkt 5 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu w Białymstoku, wprowadzonego Zarządzeniem Rektora UwB nr 30 z dnia 27 września 2019 r. Skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji pominięcie dowodu w postaci zaświadczenia z dnia 15 czerwca 2023 r., potwierdzającego jej udział w organizacji XIX Podlaskiego Festiwalu Nauki i Sztuki. Wniosła o uwzględnienie tego dowodu oraz o przyznanie jej stypendium. Po rozpoznaniu odwołania, Komisja Odwoławcza decyzją z 30 października 2024 r. (nr DSSD-SOSD-5603.37.2024) utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 oraz art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r., poz. 742 ze zm.), stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe na poziomie co najmniej krajowym. Dodatkowo, na podstawie art. 91 ust. 3 ww. ustawy, liczba studentów, którym można przyznać stypendium, nie może przekroczyć 10% studentów danego kierunku. Komunikat nr 29 Rektora Uniwersytetu w Białymstoku z dnia 18 października 2023 r., zmieniony Komunikatem nr 32 z dnia 25 października 2023 r., szczegółowo określał terminy i procedury ubiegania się o świadczenia, w tym stypendium rektora. Średnia ocen skarżącej za rok akademicki 2022/2023 wyniosła 4.6935. Na kierunku pedagogika opiekuńczo-wychowawcza stypendium mogło otrzymać 10% najlepszych studentów, co oznaczało, że przy 372 osobach studiujących na tym kierunku limit wynosił 37 studentów. Minimalna liczba punktów kwalifikujących do stypendium w tym roku akademickim wyniosła 470.69, a skarżąca uplasowała się na 41. miejscu listy rankingowej. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca nie załączyła do wniosku dokumentów potwierdzających jej osiągnięcia, ani nie wskazała ich w formularzu wniosku. Zaświadczenie dotyczące organizacji wydarzenia popularnonaukowego zostało złożone dopiero 22 listopada 2023 r., po zamknięciu procesu kwalifikacyjnego. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 7 i pkt 9 Regulaminu studiów Uniwersytetu w Białymstoku, student jest zobowiązany do przestrzegania przepisów obowiązujących na uczelni oraz terminowego wypełniania zobowiązań. Komisja Stypendialna nie mogła wezwać skarżącej do uzupełnienia brakujących dokumentów, ponieważ wniosek nie zawierał informacji o organizacji wydarzenia kulturalnego, a uwzględnienie nowych dowodów na etapie odwołania naruszyłoby zasadę równości szans i konkurencyjności postępowania. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że skarżąca nie spełniła formalnych wymogów określonych w Regulaminie świadczeń i Regulaminie studiów. Przyznanie jej stypendium skutkowałoby przekroczeniem limitu 10% najlepszych studentów i naruszeniem art. 91 ust. 3 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W konsekwencji organ odwoławczy podtrzymał decyzję o odmowie przyznania stypendium. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła P. P., w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w zakresie w jakim organ I i II instancji związane były oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 225/2024, który to sąd orzekał wcześniej w tej sprawie i wskazał, że: nadanie prymatu opisanemu tam [w odpowiedzi na skargę] konkursowemu charakterowi postępowania o stypendium rektora, wykluczałoby (w kontekście przedłożenia przez skarżącą ww. zaświadczenia na etapie odwoławczym) możliwość dochowania przez organy administracji zasady prawdy obiektywnej, wedle której w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) nakazującej organowi II instancji całościowe i kompletne rozpoznanie sprawy (z uwzględnieniem art. 136 k.p.a. normującego zasady uzupełniającego postępowania dowodowego i postępowanie wyjaśniające przed organem odwoławczym). Przyznanie w tym względzie racji organowi odwoławczemu skutkowałoby stwierdzeniem, że postępowanie o przyznanie stypendium rektora cechuje prekluzja dowodowa oraz, że pozostaje ono jednoinstancyjne, a tym samym nie poddaje się ono merytorycznej kontroli instancyjnej (lub, że kontrola ta jest w istocie iluzoryczna). Wniosek taki stoi w wyraźnej sprzeczności zarówno z art. 86 ust. 2 p.s.w.n., jak i z wewnętrznymi regulacjami UwB, tj. z § 4 ust. 8, § 13 ust. 1 oraz § 5 Regulaminu, z której oceny wynika obowiązek całościowego badania przez organy materiału dowodowego na każdym etapie postępowania administracyjnego i zakaz prekluzji dowodowej, a którą to ocenę organ I i II instancji zupełnie pominęły i ponownie odmówiły Skarżącej przyznania stypendium rektora z pominięciem zaświadczeń złożonych na późniejszym względem wniosku etapie postępowania; II. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co objawiało się w szczególności nieuwzględnieniem dowodu z zaświadczeń z dnia 15.06.2023 r. dokumentujących wkład Skarżącej w reprezentowanie uczelni podczas organizacji XIX Podlaskiego Festiwalu Nauki i Sztuki, a w konsekwencji nieprzyznanie Skarżącej punktów za działalność kulturalną (5 pkt), co ostatecznie doprowadziło do wydania decyzji odmownej wobec stwierdzenia, że Skarżąca uzyskała 469,35 pkt, gdy w rzeczywistości powinna uzyskać 474,35 pkt, który to wynik gwarantowałby jej pozytywne rozstrzygnięcie w zakresie uzyskania stypendium Rektora; III. art. 91 ust. 1 i 3, art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 - dalej: p.s.w.n.). w zw. z § 22 zarządzenia nr 30 Rektora Uniwersytetu w Białymstoku z dnia 27 września 2019 r. w sprawie Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu w Białymstoku (dalej: "Regulamin") poprzez odmowę przyznania Skarżącej stypendium Rektora, podczas gdy uzyskała wyróżniające wyniki w nauce i spełniła wszystkie przesłanki wskazane w Regulaminie do uzyskania stypendium Rektora, w sytuacji, gdy do przyznania stypendium wymagane jest spełnienie choćby jednej z przesłanek wskazanych w Regulaminie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie obu zaskarżonych decyzji i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. skarżący wyjaśniła, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 225/24, wyraził jednoznaczną ocenę prawną w zakresie niedopuszczalności stosowania tzw. quasi prekluzji dowodowej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznawania stypendium rektora. Sąd podkreślił, że pominięcie dowodu wyłącznie z uwagi na jego złożenie na etapie odwoławczym pozostaje w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Tymczasem oba organy całkowicie zignorowały ocenę prawną wyrażoną przez sąd, nie odnosząc się do niej w uzasadnieniu decyzji. Co więcej, organ odwoławczy wprost wskazał w uzasadnieniu decyzji, że uwzględnienie dodatkowych dokumentów na etapie odwołania podważałoby zasadę równego traktowania studentów i naruszałoby reguły konkurencyjności. Takie stanowisko stoi w jawnej sprzeczności z orzeczeniem WSA w Białymstoku, które nakazuje uwzględnianie wszelkich dowodów istotnych dla sprawy, niezależnie od etapu postępowania, na którym zostały zgłoszone. Dodatkowo zdaniem skarżącej, organ próbował umocować quasi prekluzję dowodową poprzez wprowadzenie do Regulaminu świadczeń § 27 ust. 5, który przewiduje, że student składający wniosek o stypendium rektora musi wskazać wszystkie osiągnięcia pod rygorem pominięcia ich na etapie odwoławczym. Jest to przepis sprzeczny z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a także z art. 86 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r., poz. 742 ze zm.), który nakazuje stosowanie reguł postępowania administracyjnego do decyzji w przedmiocie stypendiów. Uzasadniając zarzut z pkt II skargi skarżąca wyjaśniła, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że nie przedłożyła ona dokumentu (zaświadczenia) na etapie składania wniosku, a jego późniejsze złożenie nastąpiło po wyczerpaniu limitu 10% najlepszych studentów. Tymczasem, zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest zobowiązany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uwzględnienia wszystkich dowodów istotnych dla sprawy, bez względu na to, kiedy zostały one przedstawione. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ obowiązek uwzględnienia dowodu, jeśli wpływa on na rozstrzygnięcie sprawy, a odmowa jego uwzględnienia może skutkować błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Zaświadczenie z dnia 15 czerwca 2023 r. miało kluczowe znaczenie, ponieważ podnosiło liczbę punktów skarżącej do 474,35 pkt, co kwalifikowałoby ją do grona 10% najlepszych studentów na kierunku. Brak uwzględnienia tego dowodu skutkował zaniżeniem punktacji i błędną odmową przyznania stypendium. Dodatkowo, art. 136 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na etapie odwoławczym, co czyni argumentację organu odwoławczego bezzasadną. Skoro organ miał możliwość uwzględnienia nowego dowodu, powinien to uczynić, zamiast odmawiać jego rozpatrzenia na podstawie wewnętrznych, sprzecznych z k.p.a. regulacji. W zakresie zarzutu z pkt III skargi skarżąca stwierdziła, że skoro po uwzględnieniu pominiętych przez organ 5 punktów uzyskałaby 474,35 pkt, co przekraczało minimalny próg 470,69 pkt wymagany do uzyskania stypendium, powinna była znaleźć się w gronie 10% najlepszych studentów i otrzymać stypendium. Jej zdaniem, nawet jeśli w momencie wydania decyzji limit 10% najlepszych studentów został już wyczerpany, to stało się to bez winy skarżącej, lecz w wyniku błędów proceduralnych organu administracyjnego. Zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) nakazuje, aby student nie ponosił negatywnych konsekwencji błędów administracyjnych. Powołała się też na wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 130/21, w którym stwierdzono, że organy przyznające stypendia powinny wstrzymać się z ich wypłatą do czasu zakończenia całego postępowania, w tym postępowania odwoławczego, aby uniknąć sytuacji, w której osoby faktycznie spełniające warunki do otrzymania stypendium zostaną go pozbawione na skutek wadliwej decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Komisji Odwoławczej z 30 października 2024 r., nr DSSD-SOSD-5603.37.2024, która utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej z 16 września 2024 r., nr WNE.5603.1.2024, w przedmiocie odmowy przyznania P. P. stypendium rektora w roku akademickim 2023/2024. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 742 ze zm.; dalej: P.s.w.n.). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Białymstoku, który wyrokiem z 20 czerwca 2024 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Bk 225/24, uchylił decyzję Komisji Odwoławczej z 6 lutego 2024 r., nr DSSD-SOSD.5603.22.2024, oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Komisji Stypendialnej z 22 listopada 2023 r., nr WNE.543.28.2023 i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wobec powyższego zauważenia wymaga, że zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej obecnie decyzji organu odwoławczego z 30 października 2024 r. jak i uzasadnieniu poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji z 16 września 2024 r., brak jest wskazania tego faktu. Co gorsze jednak, oba organy nie odniosły się do wskazań wynikających z tego orzeczenia. Tymczasem z art. 153 p.p.s.a. wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W sprawie II SA/Bk 225/24 Sąd przeanalizował przepisy zarówno ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jak i Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu w Białymstoku zmienione zarządzeniem nr 55 Rektora UwB z dnia 11 października 2022 r. I stwierdził, że "przyznanie oraz odmowa przyznania stypendium rektora następują (w obu instancjach) w drodze decyzji administracyjnej (§ 4 ust. 8 zd. 1, § 5 ust. 8 zd. 1 i § 13 ust. 1 Regulaminu, stanowiące powtórzenie art. 96 ust. 2 P.s.w.n.), która powinna zawierać uzasadnienie i pouczenie o możliwości oraz trybie odwołania (§ 4 ust. 9 zd. 1 Regulaminu). Skoro zatem przyznanie lub odmowa przyznania przedmiotowego świadczenia, następują w drodze decyzji administracyjnej, to uprawniony jest wniosek, że postępowanie toczące się w sprawie o przyznanie stypendium rektora, musi zachować choćby minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii uczelni (na marginesie należy przy tym zauważyć, że ograniczenie stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zawarte w art. 48 P.s.w.n. nie dotyczy spraw o przyznanie stypendium rektora). W konsekwencji zastosowanie w tego typu sprawach znajdują m.in. regulacje zawarte w: art. 6 k.p.a. (zasada praworządności), art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), art. 77 § 1 k.p.a. (obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego), art. 80 k.p.a. (zasada swobodnej oceny dowodów), a także art. 9 k.p.a. (zasada informowania), art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania) oraz art. 15 k.p.a. (zasada dwuinstancyjności postępowania)." Oprócz zauważonego przez ten Sąd faktu, że w obu decyzjach: "Nie wiadomo finalnie z jakich względów odmówiono mocy dowodowej ww. zaświadczeniu, ani też nie wyjaśniono jakimi kryteriami kierowano się odmawiając przyznania skarżącej dodatkowej punktacji za osiągniecia wymienione w § 27 Regulaminu", to jeszcze jednoznacznie stwierdzono, że: "Przyznanie w tym względzie racji organowi odwoławczemu skutkowałoby stwierdzeniem, że postępowanie o przyznanie stypendium rektora cechuje prekluzja dowodowa oraz, że pozostaje ono jednoinstancyjne, a tym samym nie poddaje się ono merytorycznej kontroli instancyjnej (lub, że kontrola ta jest w istocie iluzoryczna). Wniosek taki stoi w wyraźnej sprzeczności zarówno z art. 86 ust. 2 P.s.w.n., jak i z wewnętrznymi regulacjami UwB, tj. z § 4 ust. 8, § 13 ust. 1 oraz § 5 Regulaminu. Argumentacja organu odwoławczego o konieczności zapewnienia wszystkim wnioskodawcom takiego samego czasu na spełnienie warunków do otrzymania przedmiotowego stypendium, (skutkująca przyjęciem quasi prekluzji dowodowej), nie koreluje natomiast w żaden sposób z postanowieniami Regulaminu o możliwości uzupełnienia braków formalnych wniosków o stypendium rektora (§ 4 ust. 6 pkt 1, § 15 ust. 7 Regulaminu) oraz z zapisem o możliwości przyznania stypendium rektora nawet w przypadku złożenia przez studenta wniosku po upływie terminu do jego złożenia (§ 15 ust. 10 Regulaminu). Z tego też powodu, tak zaprezentowana argumentacja, nie mogła stanowić (hipotetycznej) podstawy odmowy dokonania przez organ II instancji oceny zaświadczenia złożonego przez skarżącą do akt na etapie odwoławczym." Jako wynika z przytoczonego obszernego fragmentu uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Bk 225/24, Sąd ten jednoznacznie stwierdził, że z przepisów, na podstawie których orzekały organy, nie można było wywieźć prekluzji dowodowej, a zatem organ odwoławczy rozpoznając odwołanie winien dopuścić dowód ze złożonego przez skarżącą zaświadczenia i sprawę rozpoznać w pełnym zakresie, uwzględniając ten dowód. Tymczasem oba organy rozpoznając ponownie sprawę nie tylko nie zastosowały się do powyższej oceny i zaleceń Sądu, ale wręcz pominęły fakt, że wyrok z tą oceną i zaleceniami został wydany. Okoliczność ta stanowi podstawę do uchylenia obu decyzji, gdyż jest to naruszenie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W skardze strona skarżąca wskazała, że na mocy § 1 pkt 17 Zarządzenia nr 74 Rektora Uniwersytetu w Białymstoku z dnia 23 października 2024 r. w sprawie zmiany Zarządzenia nr 30 Rektora Uniwersytetu w Białymstoku z dnia 27 września 2019 r. w sprawie Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu w Białymstoku dodano do Regulaminu § 27 ust. 5 w brzmieniu: Student składający wniosek o stypendium rektora ma obowiązek przedstawić we wniosku wszystkie osiągniecia uprawniające do tego stypendium pod rygorem pominięcia osiągnięć zgłoszonych na etapie postępowania odwoławczego. Z mocy § 2 Zarządzenia nr 74, Zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania z mocą obowiązującą od 1 października 2024 r. Jak z powyższego widać, zmieniony przepis § 27 Regulaminu świadczeń nie ma zastosowania do przedmiotowego świadczenia (stypendium rektora) dochodzonego za rok akademicki 2023/2024. Kwestia ta pozostaje poza sporem w sprawie. Obrazuje ona jednak fakt, że Uczelnia dostrzegła potrzebę uszczegółowienia postępowań dotyczących przyznawania świadczeń, o których mowa w przywołanym Regulaminie świadczeń. Sąd w niniejszym postępowaniu nie dokonuje oceny prawnej wprowadzonej zmiany, gdyż nie wpływa ona na rozstrzygnięcie sprawy. Podkreśla jednak, że zmiana przepisu (dodanie w § 27 ust. 5) podważa narrację organu, że z przepisów obowiązujących do czasu jej wprowadzenia można było wyprowadzić normę, że niedopuszczalne było uzupełnienie dokumentów na etapie postępowania odwoławczego. Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku II SA/Bk 225/24 (zresztą wiążące zarówno orzekające ponownie organy jak i orzekający obecnie Sąd), że w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym zachodziła konieczność dopuszczenia dowodu zgłoszonego przez skarżącą. Skoro postępowanie o przyznanie stypendium rektora jest postępowaniem dwuinstancyjnym, to należało stosować reguły jak dla tego postępowania, tzn. organ odwoławczy zobowiązany był z mocy art. 15 k.p.a. do całościowego i kompletnego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem art. 136 k.p.a., normującego zasady uzupełniającego postępowania wyjaśniającego i dowodowego przed organem odwoławczym. Odmienne stanowisko organów pozostaje w sprzeczności zarówno z art. 86 ust. 2 P.s.w.n., jak i z wewnętrznymi regulacjami UwB, tj. z § 4 ust. 8, § 13 ust. 1 oraz § 5 Regulaminu świadczeń. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że odmawiając dopuszczenia zgłoszonego przez skarżącą dowodu na etapie postępowania odwoławczego w pierwotnie prowadzonym postępowaniu, oba organy w ponownie prowadzonym postępowaniu naruszyły przepisy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.,, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w punkcie 2 wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.