III SAB/Gd 445/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej im. Bohaterów Ziemi Gdańskiej w Pszczółkach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Szkoły Podstawowej im. Bohaterów Ziemi Gdańskiej w Pszczółkach dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. zasądza od Dyrektora Szkoły Podstawowej im. Bohaterów Ziemi Gdańskiej w Pszczółkach na rzecz skarżącego P. N. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. P. N. (dalej: "skarżący"), w dniu 10 listopada 2024 r., zwrócił się do Dyrektora Szkoły Podstawowej im. Bohaterów Ziemi Gdańskiej w Pszczółkach (dalej: "organ", "Dyrektor Szkoły") o przesłanie kopii ostatniej faktury za zakup papieru toaletowego. Wniosek został złożony w trybie informacji publicznej i przesłany elektronicznie (email). Skarżący, w dniu 26 listopada 2024 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudostępnienie żądanej informacji pomimo upływu terminu ustawowego oraz niepowiadomienie o braku możliwości udostępnienia żądanej informacji w ustawowym terminie ze wskazaniem powodów opóźnienia oraz nowym terminem udostępnienia informacji. Wniósł o stwierdzenie, organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że wiadomość email, zawierająca wniosek skarżącego, została automatycznie zakwalifikowana przez system poczty elektronicznej jako spam i z tego względu nie została odczytana. Organ udzielił żądanej informacji w dniu 10 grudnia 2024 r. (przesłał skarżącemu kopię faktury), niezwłocznie po powzięciu wiadomości o złożeniu przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium legalności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność. Skarga jest zasadna. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Organ, do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany, zobowiązany jest do podjęcia działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany jest terminem 14 dni, jaki ustawodawca nakłada na niego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (...), z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym czasie, adresat wniosku zobowiązany jest do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), a informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. W terminie 14 dni organ powinien także powiadomić wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, a w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, w powyższym terminie powinien poinformować wnioskodawcę, że informacja, niebędąca informacją publiczną, nie zostanie udostępniona. W żadnym zatem przypadku organ nie powinien pozostawić wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi, a odpowiedź ta powinna być udzielona najpóźniej 14 dnia od otrzymania wniosku. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 10 listopada 2024 r. (niedziela). Dzień ten, tak jak i dzień następny, tj. 11 listopada 2024 r., były dniami ustawowo wolnymi od pracy. Przyjąć zatem należało, że 14-dniowy termin rozpoczął swój bieg w dniu 12 listopada 2024 r. i upływał w dniu 26 listopada 2024 r. Nie jest przy tym sporne i nie budzi wątpliwości, że informacja objęta przedmiotowym wnioskiem jest informacją publiczną, a Dyrektor Szkoły, do którego skarżący skierował ten wniosek, jest podmiotem obowiązanym do jej udostępnienia. Z niekwestionowanego w sprawie stanu faktycznego wynika, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego dopiero w dniu 10 grudnia 2024 r., czyli po upływie 14 dni od otrzymania wniosku, a także już po wniesieniu przez skarżącego skargi. Jednocześnie w zakreślonym przez ustawodawcę 14-dniowym terminie organ nie powiadomił skarżącego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni żądaną informację. Podkreślić należy, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ. W niniejszej sprawie w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego, a po wniesieniu skargi udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną. Przepis art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. określa obligatoryjne elementy orzeczenia sądowego w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność organu. Ustalenie, że organ dopuścił się bezczynności, która ustała po wniesieniu skargi, skutkuje stwierdzeniem dopuszczenia się bezczynności przez organ (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z uwagi na powyższe oraz wobec stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku. Sąd uznał przy tym, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Przekroczenie 14-dniowego terminu przez organ nie było ani celowe ani nadmierne, a organ udzielił już skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. Powyższe okoliczności uzasadniały stwierdzenie przez Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 1. sentencji wyroku). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania , zawarte w punkcie 2. sentencji wyroku, obejmujące zasądzone na rzecz skarżącego koszty poniesionego przez niego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, opłatę od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł, wynikało z treści art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r, poz.1935 ).