III SA/Po 35/25

Dnia 11 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2025 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na informację Fundacji [...] z dnia 2 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem oddala skargę Pismem z 16 stycznia 2025 r. [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej: skarżąca) wniosła skargę na informację udzieloną jej przez Fundację [...] w [...] (dalej: organ lub Fundacja) o negatywnej ocenie wniosku o wsparcie. Na podstawie dokumentów przedstawionych przez strony Sąd ustalił, co następuje: Na podstawie umowy jednostka wspierająca w rozumieniu art. 14le ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 324 ze zm.; dalej u.z.p.p.r.), czyli Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości S.A. udzieliła Fundacji jako Operatorowi pomocy finansowej na realizację Przedsięwzięcia polegającego na wsparciu odporności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) w sektorach najbardziej dotkniętych pandemią COVID-19 w Polsce, tj. HoReCa (hotelarstwo i gastronomia), turystyka lub kultura w ramach KPO. Zgodnie z Umową, Operator jest Beneficjentem - ostatecznym odbiorcą wsparcia w rozumieniu art. 14la pkt 6 u.z.p.p.r. Wsparcie miało być przyznawane w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (priorytet: "Odporność i konkurencyjność gospodarki - część grantowa"; Działanie: "A1.2.1 Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności). Zasady prowadzenia naboru i obejmowania przedsięwzięć wsparciem określał "Regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP" (dalej: Regulamin). Z § 3 Regulaminu wynikało, że operator prowadził nabór wniosków, aby wybrać do wsparcia przedsięwzięcia MŚP mające na celu rozszerzenie lub dywersyfikację działalności prowadzonej przez mikroprzedsiębiorstwa, małe i średnie przedsiębiorstwa w sektorach hotelarstwo, gastronomia (HoReCa), turystyka lub kultura poprzez: a) inwestycje w bazę usługową lub produkcyjną; b) podnoszenie kwalifikacji pracowników; c) usługi doradcze na rzecz rozwoju MŚP. O wsparcie na realizację przedsięwzięć MŚP mogły ubiegać się mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa, które spełniały kryteria wyboru przedsięwzięć MŚP, wskazane w załączniku nr 1 do Regulaminu. (§ 4 ust. 1 Regulaminu). Zgodnie z zapisami załącznika do Regulaminu pt. Kryteria wyboru projektów, co do kryterium B.6 wskazano, że wydatki przedsięwzięcia muszą być kwalifikowane (uzasadnione z punktu widzenia zakresu i celu przedsięwzięcia MŚP) oraz zgodne z obowiązującymi limitami. Wskazano również, że w ramach oceny spełnienia kryterium badaniu podlega to czy: wydatki są uzasadnione i racjonalne w stosunku do zaplanowanych działań (0 lub 1 pkt), wnioskodawca przedstawił informacje dotyczące kalkulacji wydatków i rozeznania rynku (0 lub 1 pkt) wydatki są zgodne z rodzajami i zakresem wydatków kwalifikowanych określonych w Przewodniku kwalifikowalności wydatków oraz są przyporządkowane do właściwych kategorii wydatków (0 lub 1 pkt) oraz czy przedsięwzięcie jest zgodne z limitami określonymi w regulaminie (0 lub 1 pkt). Kryterium określono jako obligatoryjne, a wymaganą liczbę punktów w tym kryterium określono na 4. Skarżąca dwukrotnie wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie projektu pt. "Wzrost konkurencyjności i odporności firmy [...] Sp. z o.o. poprzez rozszerzenie portfolio usług oraz rozbudowa infrastruktury w regionie [...]". Spółka w ramach projektu zaplanowała m. in. utworzenie dodatkowych punktów gastronomicznych: rikszy do sprzedaży lodów oraz przyczepy do serwowania pizzy. Zmierzała również nabyć licencję na program do obsługi zamówień internetowych składanych za pośrednictwem różnych portali. Jej pierwszy wniosek z dnia z dnia 24 lipca 2024 r. został oceniony negatywnie, w związku z czym skarżąca dnia 27 września 2024 r. ponowiła wniosek o dofinansowanie projektu o tym samym tytule, modyfikując go w zakresie kryterium ocenionego negatywnie. Pismem z 12 listopada 2025 r. fundacja poinformowała skarżącą o negatywnej ocenie wniosku, dołączając do informacji karty oceny wniosku przez dwóch ekspertów, którzy zgodnie zgodne z rodzajami i zakresem wydatków kwalifikowanych oraz nie są przypisane do właściwych kategorii wydatków, ponieważ koszt rocznej licencji na używanie programu do obsługi zamówień internetowych jedzenia zakwalifikowano jako wartość niematerialną i prawną, a ta - zgodnie z przepisami przewodnika kwalifikowalności wydatków - musi mieć okres używalności ekonomicznej dłuższy niż rok. Stąd w ramach kryterium B.6 wobec uznania, że wydatki były uzasadnione, racjonalne, niezbędne, skarżąca przedstawiła kalkulację oraz informację o rozeznaniu rynku, eksperci zgodnie przyznali za to kryterium po 3 punkty, przy czym dla spełnienia kryterium wymagane było uzyskanie 4 pkt. Skarżąca nie zgodziła z udzieloną jej informacją i wniosła o przeprowadzenie ponownej oceny, wskazując, że spółka wskazywała we wniosku, iż licencja jest roczna. Zaskarżoną informacją z dnia 2 stycznia 2025 r. fundacja poinformowała skarżącą, że jej wniosek nie został wybrany do objęcia wsparciem, ponieważ pierwotna ocena była prawidłowa. Podzielono wcześniejszą ocenę o nieprawidłowym przyporządkowaniu rocznej licencji jako wartości niematerialnej i prawnej, w związku z czym uznano, że spółka nie spełniła jednego z kryteriów wyboru. W skardze na ocenę projektu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 14lzf u.z.p.p.r. poprzez przyjęcie, że na skutek wadliwie przeprowadzonej procedury oceny przedsięwzięcia wadliwie uznano, iż wniosek o wsparcie nie spełniał wymagań w zakresie kryteriów wyboru. Wniosła o stwierdzenie, że ocena wniosku w części, w której dokonano negatywnej oceny z powodu braku spełnienia kryterium wyboru B.6 została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Fundację. W uzasadnieniu wytknięto, iż dokonując oceny drugiego wniosku, odmiennie niż przy ocenie pierwszego, stwierdzono, że kryterium B.6 nie jest spełnione, podczas gdy spółka poddała ocenie wnioski, które jednakowo wskazywały licencję roczną na program do obsługi zamówień jako wartość niematerialną i prawną. Fundacja, reprezentowana przez radcę prawnego Ł. M., wniosła o odrzucenie skargi, wskazując, że sprawa nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych, a ewentualnie o jej oddalenie z powołaniem się na argumenty przywołane przy ocenie wniosku spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Nie można podzielić poglądu Fundacji o tym, że sprawa ze skargi na informację udzieloną skarżącej nie należała do właściwości sądu administracyjnego, choć należy zgodzić się z fundacją, że u.z.p.p.r. nie zawiera podstaw do objęcia sprawy kognicją sądu administracyjnego. Rację ma bowiem Fundacja, że skarżąca spółka nie była ostatecznym odbiorcą wsparcia w rozumieniu art. 14la pkt 6 u.z.p.p.r., gdyż taki status przysługiwał Fundacji, która realizowała przedsięwzięcie na podstawie umowy zawartej z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości S.A., zaś skarżący wnioskował o przyznanie pomocy finansowej przez Fundację. Jako podmiot występujący o pomoc w ramach realizacji tego przedsięwzięcia, nie miał więc prawa zaskarżyć odmowy objęcia takim wsparciem na podstawie art. 14 lzf ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. Nie oznacza to jednak, że informacja nie podlegała kontroli sądowoadministracyjnej. W myśl art. 45 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W swym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie wskazywał na konieczność wykładni zmierzającej do objęcia kontrolą sądową możliwie najszerszego zakresu spraw (por., np. wyrok TK z 9 czerwca 1998 r., K 28/97, z 8 listopada 2001 r., P 6/00, z 8 października 2002 r., K 36/00). Przy tym art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, szerzej niż art. 6 ust. 1 Europejskiej Karty Praw Człowieka, obejmuje swym zakresem nie tylko sprawy cywilne i karne (por. wyrok TK z 20 września 2006 r., SK 63/05). Prawo do sądu dotyczy zatem również spraw z obszaru prawa administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 4 marca 2021 r. sygn. akt I GSK 139/21, skierowanie określonej kategorii spraw pod władztwo administracyjne (publiczne) w zakresie kształtowania uprawnień, bądź obowiązków jednostki, uzasadnia oczekiwanie stworzenia podstawy prawnej, która zapewniłaby możliwość zakwestionowania i weryfikacji rozstrzygnięcia podjętego w indywidualnej sprawie. Przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.) przewidują szeroki zakres spraw poddanych kontroli sądowej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do ustaw szczególnych, przewidujących kontrolę sądów administracyjnych sprawowaną w stosunku do działania organów administracji publicznej zaliczyć trzeba niewątpliwie u.z.p.p.r., tyle, że - o czym była już tu mowa - ustawa ta nie przewiduje kontroli sądowej działania podmiotów udzielających pomocy, będących ostatecznymi odbiorcami wsparcia w rozumieniu art. 14la pkt 6 u.z.p.p.r. Oznacza to, że podstawy prawnej dla kognicji sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie - i tu należy zgodzić się z Fundacją - nie można upatrywać w art. 3 § 3 p.p.s.a., ponieważ brak jest przepisu ustawy szczególnej przewidującego kontrolę sądową w takich sprawach. Tym niemniej, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kognicja sądowa w rozpoznawanej sprawie wynika z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mowa tam, że: "[k]ontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na [...] inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw". Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona informacja nie jest żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. oraz że nie stanowi aktu ani czynności podjętej w ramach postępowania toczącego się na podstawie przepisów k.p.a., o.p. ani ustawy o KAS. Należy jednak uznać, że działanie Fundacji wynika z przepisów prawa. Zasady i tryb dystrybuowania pomocy, o którą wystąpiła skarżąca, regulowały bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej: MFiPR) z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. z 2024 r. poz. 678). W myśl § 1 rozporządzenia, określa ono szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania mikroprzedsiębiorcom, małym lub średnim przedsiębiorcom, w ramach inwestycji A1.2.1. "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności" wskazanej w komponencie A "Odporność i konkurencyjność gospodarki" w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, pomocy de minimis, zwanej dalej "pomocą", a także podmioty udzielające tej pomocy. Z dalszych, a istotnych dla oceny spełnienia przesłanek wynikających z art. 3 ust. 2 pkt 4 p.p.s.a., przepisów rozporządzenia wynika, że: (a) podmiotami udzielającymi pomocy są ostateczni odbiorcy wsparcia realizujący przedsięwzięcia w rozumieniu art. 14la pkt 8 u.z.p.p.r. (§ 4 ust. 1 rozporządzenia) (b) pomoc jest udzielana w formie dotacji, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia 2023/2831 (§ 6 rozporządzenia) (c) przedsiębiorca ubiegający się o pomoc składa wniosek o udzielenie pomocy do podmiotu udzielającego pomocy (§ 9 rozporządzenia) (d) podmiot udzielający pomocy przeprowadza ocenę wniosku uwzględniając cel pomocy, koszty kwalifikowane oraz wartość dopuszczalnej pomocy, której udziela na podstawie umowy (§ 10 pkt 1 i 2 rozporządzenia). Dystrybuowana pomoc pochodzi przy tym ze środków publicznych, gdyż są to środki wydawane w ramach realizacji Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (§ 1 rozporządzenia rozporządzenia MFiPR z dnia 12 maja 2023 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na przedsięwzięcia związane z udzielaniem pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności - Dz. U. z 2023 r. poz. 932). Jednocześnie pomoc przyznawana jest jako - co do zasady - bezzwrotna dotacja. Stąd uznać należy, że rozstrzygnięcie w indywidualnym przypadku o przyznaniu pomocy lub odmowie jej przyznania stanowi akt administracyjnoprawny. Jeżeli podmiot udzielający pomocy dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że wniosek spełnia warunki do przyznania pomocy, zawiera umowę z beneficjentem. Natomiast w działaniu (rozstrzygnięciu) jakim jest odmowa w formie pisemnej zawarcia umowy, należy dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma pomoc, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stwierdzenie przez podmiot udzielający pomocy, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia MFiPR z 23 kwietnia 2024 r. podejmuje rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. Podmiot udzielający pomocy, rozstrzygając o odmowie w formie pisemnej zawarcia z przedsiębiorcą umowy wydaje więc akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień wynikających z przepisów prawa (prawo do zawarcia umowy o dofinansowanie) zaskarżalny do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 29 czerwca 2021 r. I GSK 549/21 i z 7 września 2021 r. I GSK 917/21). Z tych właśnie względów należało uznać, że akt z którego wynikała odmowa udzielenia skarżącemu pomocy, podlegał kontroli sądu administracyjnego. Mimo to jednak, Sąd ocenił, że sama skarga nie była zasadna, ponieważ ocena wniosku nie naruszała prawa. Z przepisów przywołanego już wcześniej § 10 ust. 1 rozporządzenia MFiPR z 23 kwietnia 2024 r. wynikało, że podmiot udzielający pomocy przeprowadza ocenę wniosku uwzględniając: (1) cel pomocy, o którym mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia; (2) koszty kwalifikowane; (3) wartość dopuszczalnej pomocy. Choć ani ustawa ani wspomniane rozporządzenie ani też regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP współstanowiący normatywną podstawę przeprowadzenia naboru i oceny wniosków nie przewidywały innych kryteriów oceny wniosków, nie można uznać, że organu nie obowiązywały określone standardy oceny. Zważywszy, że Fundacja, jako ostateczny odbiorca wsparcia, została, na podstawie umowy z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości, umocowana do dystrybuowania pomocy w ramach realizacji powziętego przedsięwzięcia, należy uznać, że działała jako podmiot realizujący zadania z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, że normatywnej wskazówki co do określonego standardu działania szeroko rozumianych organów administracji publicznej dostarczają zapisy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej: "KPPUE") – stanowiącej składnik Traktatu Reformującego, podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r. – która w art. 41 statuuje tzw. prawo do dobrej administracji, rozumiane jako prawo każdego do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez administrację (tu: przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii). Prawo to obejmuje w szczególności obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji (art. 41 ust. 2 lit. c KPPUE). Standardy "dobrej administracji" szerzej reguluje Europejski Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej (zwany też niekiedy "Europejskim Kodeksem Dobrej Administracji"; dalej w skrócie: "EKDPA"), przyjęty przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. i zaliczany do tzw. "miękkich" źródeł prawa (ang. soft law). Również w tym akcie eksponuje się obowiązek należytego uzasadniania przez organy administracji swych rozstrzygnięć. Art. 18 ust. 1 EKDPA stanowi bowiem, że w odniesieniu do każdej wydanej przez instytucję decyzji, która może mieć negatywny wpływ na prawa lub interesy jednostki, należy podać powody, na których opiera się wydana decyzja; w tym celu należy jednoznacznie podać istotne fakty i podstawę prawną podjętej decyzji. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 2 EKDPA urzędnik odstępuje od wydania decyzji, które opierałyby się na niewystarczających lub niepewnych podstawach i które nie zawierałyby indywidualnej argumentacji. Jak trafnie podkreślił WSA w Poznaniu m. in. w wyroku z 7 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 209/20: choć cytowane postanowienia odnoszą się wprost do urzędników i innych funkcjonariuszy unijnych (zob. art. 2 ust. 4 lit. b EKDPA), to w istocie kodyfikują one pewne ogólne zasady (standardy), których winny przestrzegać organy administracji publicznej każdego demokratycznego państwa prawnego. Zważywszy też, że Fundacja realizowała przedsięwzięcie polegające na przyznawaniu dotacji podmiotom z grupy małych i średnich przedsiębiorstw, zaś podstawą do zawarcia umowy o dofinansowanie był wniosek podlegający ocenie przez Fundację, kształt postępowania w istocie wykazywał istotne podobieństwa do postępowań prowadzonych na podstawie przepisów u.z.p.p.r. Uprawnia to do odwołania się w ramach analogii do kryteriów oceny wniosków wynikających z art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r., gdzie mowa, że: "[i]nstytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny". Takie kryteria oceny są zresztą wspólne licznym procedurom wyboru projektów przewidzianych również w przepisach regulujących zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020; tekst jedn. Dz.U. z 2020 r .poz. 818; art. 45 ust. 1 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027; Dz.U. z 2022 poz. 1079). Zasady przeprowadzenia postępowania określały również przepisy regulaminu, który, choć nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, to jednak spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Mając na uwadze normatywny charakter regulaminu stwierdzić należy, że jako akt tworzący system realizacji przedsięwzięcia powinien stanowić podstawę oceny legalności aktu rozstrzygającego w sprawie z wniosku o przyznanie pomocy. Jednakże można to czynić tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W konsekwencji wzorcem sądowej kontroli czynności prawnej podejmowanej przez Fundację, działającą tu jako organ administracji publicznej są przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak również Regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP, Kryteria wyboru przedsięwzięć oraz Przewodnik kwalifikowalności wydatków. Oceniając już zaskarżony akt według tak określonych wzorców kontroli, Sąd stwierdził, że przy jego wydaniu (a) nie naruszono zasad procedury oceny wniosku oraz że (b) dokonana ocena była bezstronna, przejrzysta i rzetelna. Zgodnie z Regulaminem, o wsparcie na realizację przedsięwzięć MŚP mogą ubiegać się mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa, które spełniają kryteria wyboru przedsięwzięć, wskazane w załączniku nr 1 do Regulaminu. Ocena przedsięwzięć dokonywana jest w oparciu o kryteria wyboru przedsięwzięć MŚP, na podstawie informacji zawartych we wniosku oraz załącznikach do wniosku. Ocena spełnienia kryteriów wyboru przedsięwzięć jest jednoetapowa i jest dokonywana w formie niezależnej oceny przez co najmniej dwóch członków oceniających w oparciu o Kryteria. Przedsięwzięcie MŚP może zostać wybrane do wsparcia, jeżeli jednocześnie: a) spełniło kryteria wyboru przedsięwzięć MŚP, w tym uzyskało minimalną liczbę wymaganych punktów w każdym obligatoryjnym kryterium merytorycznym; b) miejsce na liście przedsięwzięć MŚP uszeregowanych wg liczby uzyskanych punktów w ramach danej rundy naboru uprawnia do uzyskania wsparcia; c) kwota przeznaczona na wsparcie przedsięwzięć MŚP w naborze, o której mowa w § 3 ust. 4 i 5 nie jest przekroczona i pozwala na udzielenie wsparcia we wnioskowanej kwocie. Jeśli przedsięwzięcie MŚP nie zostało wybrane do objęcia wsparciem, w terminie do 7 dni od dnia opublikowania wyników naboru, o których mowa w ust. 3, Operator informuje wnioskodawcę o wyniku oceny wraz ze wskazaniem kryteriów, które ocenione zostały negatywnie, uzasadnieniem negatywnej oceny oraz pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP, bądź informuje o braku zamieszczenia na liście przedsięwzięć MŚP, które otrzymały możliwość uzyskania wsparcia. Operator wysyła do Wnioskodawcy informację o zatwierdzonym wyniku oceny w formie pisemnej albo elektronicznej. W przypadku, gdy przedsięwzięcie MŚP nie zostało wybrane do objęcia wsparciem. Wnioskodawcy przysługuje prawo do złożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w § 8 ust. 5, wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP (§ 9. Ust. 1 Regulaminu). Operator rozpatruje wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP, weryfikując prawidłowość oceny przedsięwzięcia MŚP w zakresie kryteriów i zarzutów, w terminie nie dłuższym niż 14 dni, licząc od dnia następnego po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 2. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności, gdy w trakcie rozpatrywania wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP może być przedłużony, o czym Operator informuje Wnioskodawcę na wskazany przez niego adres poczty elektronicznej. Termin dokonania ponownej oceny przedsięwzięcia MŚP nie może przekroczyć łącznie 60 dni od dnia otrzymania wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia MŚP. Nie budzi wątpliwości, że postępowanie organu nie naruszało tych zasad, ponieważ skarżąca została powiadomiona w formie pisemnej (pismem z 12 listopada 2024 r. - k. 48 akt) o tym, że przedsięwzięcie nie zostanie objęte wsparciem. Przedstawiono jej również karty oceny dwóch ekspertów, które stanowiły podstawę sformułowanej oceny wniosku. Jednocześnie w piśmie pouczono skarżącą o możliwości złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia. Nadto, po przeprowadzeniu ponownej oceny wniosku, Fundacja poinformowała skarżącego pisemnie o nieobjęciu przedsięwzięcia wsparciem z podaniem przyczyn odmowy. Odnosząc się już do oceny wniosku skarżącego sformułowanej przez Fundację wskazać należy, że zgodnie z opisem kryterium B.6. zawartym w Kryteriach wyboru przedsięwzięć MSP (dalej: kryteria wyboru) , ocenie podlegało, czy wydatki w ramach przedsięwzięć MŚP są kwalifikowalne (uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia zakresu i celu przedsięwzięcia MŚP) oraz zgodne z obowiązującymi limitami. Zgodnie z zapisami kryteriów wyboru w ramach oceny sprawdzeniu podlegało m. in. to czy zaplanowane wydatki są zgodne z rodzajami i zakresem wydatków kwalifikowalnych określonych w Przewodniku kwalifikowalności wydatków (dalej: przewodnik kwalifikowalności) praz są przyporządkowane do właściwych kategorii wydatków. Zgodnie natomiast z zapisami przewodnika kwalifikowalności (k. 116 i n. akt) w ramach komponentu inwestycyjnego wyróżniane były następujące kategorie wydatków: środki trwałe, środki transportu, wartości niematerialne i prawne, amortyzacja środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, roboty budowlane, koszty związane z zieloną transformacją oraz koszty związane z transformacją cyfrową. Wynika z tego, że rozróżniano tam zarówno cel wydatku jak i kwalifikację rachunkową nabytej rzeczy lub prawa. Oznacza to z kolei, że możliwa była jednoczesna kwalifikacja rzeczowa z uwagi na cel danego wydatku jak jego kwalifikacja rachunkowa (środek trwały albo wartość niematerialna i prawna), przy czym przewodnik nie sprzeciwiał się by kosztem kwalifikowalnym w ramach komponentu inwestycyjnego były wyłącznie odpisy amortyzacyjne. Wniosek z tego, że w przypadku, gdy dopuszczalne było uwzględnienie wydatku na przedmioty niebędące środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi. Tym niemniej obowiązkiem wnioskodawcy była należyta kwalifikacja zarówno rachunkowa jak i przedmiotowa wydatku. Sporny wydatek na zakup rocznej licencji programu ("system POS") we wniosku zakwalifikowano rzeczowo jako koszt związany z transformacją cyfrową (str. 17 wniosku, k. 38 akt), zaś rachunkowo - jako wartość niematerialną i prawną (str. 15 wniosku, k. 37 akt). Oznaczało to, że kosztem podlegającym dofinansowaniu miałyby być odpisy amortyzacyjne od wartości licencji. Nie można uznać jednak za nierzetelną ani nieprzejrzystą czy też nie bezstronną oceny zawartej w zaskarżonej informacji o wadliwej kwalifikacji rachunkowej, ponieważ zgodnie z zapisami przewodnika kwalifikowalności wydatków, kwalifikowalne były koszty nabycia wartości niematerialnych i prawnych jeżeli spełniały m. in. warunek wchodzenia w skład aktywów przedsiębiorstwa przez okres co najmniej jednego roku od dnia zakończenia realizacji przedsięwzięcia MŚP. Roczna licencja takiego warunku nie spełnia, niezależnie od tego, czy spółka deklarowała wolę jej corocznego odnawiania. Nie budzi zatem wątpliwości, że skarżąca wadliwie zakwalifikowała wydatek, co musiało prowadzić do nieprzyznania punktu w ramach oceny zgodności zaplanowanych wydatków z rodzajami i zakresem planowanych wydatków kwalifikowanych określonych w przewodniku oraz prawidłowości ich przyporządkowania do właściwych kategorii. Jak przy tym wynika z przytoczonego wcześniej zapisu kryteriów wyboru przedsięwzięć, kryterium B.6 było obligatoryjne i wymogiem pozytywnej oceny było przyznanie 4 punktów, natomiast skarżącej, z uzasadnionych przyczyn, przyznano tylko 3. Stąd stwierdzenie o niespełnieniu kryterium było zgodne z zapisami przepisów regulujących przesłanki wsparcia. Na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej informacji nie mógł mieć wpływu fakt, iż fundacja dwukrotnie sformułowała odmienną ocenę spełnienia kryteriów, ponieważ ocena, na którą powołuje się skarżąca spółka zapadła w postępowaniu konkursowym zainicjowanym innym wnioskiem, zaś w niniejszej sprawie ocenie sądowej podlegała ocena wniosku z 27 września 2024 r. Z opisanych tu przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.