I SA/Rz 402/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2023 r. sprawy ze skargi O. Sp. J. z siedzibą w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 25 maja 2023 r., nr 1801-IGC.4401.13.2023 w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego oddala skargę. Przedmiotem skargi O. Sp. J. z siedzibą w S. (dalej: spółka/eksporter/skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: organ II instancji) z dnia 25 maja 2023 r. nr 1801-IGC.4401.13.2023 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS) z dnia 28 listopada 2022 r. nr 408000-408000-COC1.4401.6170.2022 w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego o nr MRN [...]. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 18 października 2018 r. "A.", działając na podstawie upoważnienia pośredniego, udzielonego przez eksportera O. Sp. J. z siedzibą w S. - przedstawiła celem objęcia procedurą wywozu towary różne (poz.1-5). W zgłoszeniu celnym zgłaszający wskazał: - urząd wywozu - PL402010 (OC Rzeszów) - urząd wyprowadzenia - PL401060 (OC Korczowa) - środek transportu - [...] - odbiorcę - K.V. Przedmiotem wywozu był towar różny wg faktury walutowej nr [...]. Ww. zgłoszenie zostało zarejestrowane w systemie AES pod pozycją o nr MRN [...]. Towar zwolniono do wyprowadzenia, nie przeprowadzano kontroli. W dniu 5 grudnia 2018 r. urząd wyprowadzenia PL401060 (OC Korczowa) został zmieniony na FI009800 (Meritulli Vuosaari satama Gatehouse) - komunikat IE524. W tym też dniu FI009800 przesłał komunikat IE518 zawierający wyniki kontroli - A2. Na tej podstawie w dniu 5 grudnia 2018 r. urząd wywozu wygenerował komunikat IE599, potwierdzający wywóz towarów poza obszar UE. Pismem z dnia 25 kwietnia 2022 r. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) poinformował Izbę Administracji Skarbowej w Rzeszowie o niepoprawnie wykonanych potwierdzeniach wyprowadzenia towarów przez funkcjonariuszy celnych z Meritulli Vuossaari (Finlandia), dotyczących zgłoszeń wywozowych złożonych w Polsce. Do pisma dołączono wykaz zgłoszeń celnych, w odniesieniu do których stwierdzono nieprawidłowości oraz pismo Fińskiej Służby Celnej nr 33/04.06/2022 z dnia 19 kwietnia 2022 r. W ww. piśmie Fińska Służba Celna poinformowała Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), że niektóre procedury wywozowe złożone w Polsce nie zostały właściwie zamknięte w Finlandii. W związku z tym, wyprowadzenie towarów z obszaru celnego UE nie może zostać udowodnione przez Fińską Służbę Celną pomimo tego, że zgłoszenia wywozowe złożone w Polsce zostały zamknięte w Finlandii przez urzędnika celnego. Podczas kontroli potwierdzeń wyprowadzenia towarów dokonanych w Finlandii zauważono, że niektóre potwierdzenia wyprowadzenia towarów dot. wywozów zgłoszonych w Polsce wykonano wobec alternatywnego dowodu. Zdaniem organu celnego, ta praktykowana procedura nie jest zgodna z kodeksem celnym Unii, który stanowi, że w takich przypadkach tylko urząd wywozu może poświadczyć wyprowadzenie towarów na podstawie alternatywnego dowodu. Zamiast potwierdzenia wyprowadzeń towarów Fińska Służba Celna powinna była poprosić podmiot przedstawiający alternatywne dowody o zwrócenie się do Polskiej Służby Celnej, ponieważ wywozy zostały zgłoszone w Polsce. W tych przypadkach Fińska Służba Celna nie posiada kompetencji do potwierdzenia wyprowadzenia towarów z UE. Anulowanie potwierdzenia wyprowadzenia towaru nie jest możliwe w Systemie Kontroli Eksportu (ECS). Pismem z dnia 22 lipca 2022 r. Naczelnik Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu wezwał eksportera do nadesłania dowodów potwierdzających fakt opuszczenia obszaru UE przez towary objęte zgłoszeniem o nr MRN [...] z dnia 18 października 2018 r. W odpowiedzi eksporter wyjaśnił, że nie posiada potwierdzenia, gdyż kupujący odebrał towar osobiście. Nie ma możliwości kontaktu z kupującym, gdyż w tym dniu dokonał on ostatniego zakupu. Zapłata za towar była dokonana gotówką w kasie spółki. Do wyjaśnień eksporter dołączył fakturę walutową nr [...] oraz systemowy wydruk komunikatu IE599. Powiadomieniem z dnia 10 października 2022 r. NPUCS w Przemyślu zawiadomił eksportera o zamiarze wydania decyzji unieważniającej zgłoszenie celne, a następnie decyzją z dnia 28 listopada 2022 r. unieważnił przedmiotowe zgłoszenie wywozowe. Od powyższej decyzji eksporter wniósł odwołanie do organu II instancji, kwestionując stanowisko organu. Zarzucił, że skoro w świetle komunikatu IE518 z dnia 5 grudnia 2018 r. pochodzącego z urzędu wyprowadzenia towaru (FI009800), w tym samym dniu urząd wywozu wysłał komunikat IE599 potwierdzający wywóz towaru poza obszar celny UE, to istota problemu nie leży w sferze faktów (tj. tego czy przedmiotowy towar rzeczywiście został wyprowadzony poza obszar UE), lecz czy wiarygodna jest dokumentacja urzędu celnego wywozu i jej komunikaty i która jest wiarygodna, a mianowicie wcześniejsza czy późniejsza. Decyzją z dnia 25 maja 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ stwierdził, że zgłoszenie celne zostało dokonane z wykorzystaniem automatycznego systemu eksportu AES, w którym dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest komunikat IE599 podpisany przez system AES przy użyciu klucza do bezpiecznej transmisji danych. Komunikat IE599 jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu. W niniejszej sprawie towary miały być dostarczone do odbiorcy ukraińskiego - K.V. Bezsporne jest, że urząd celny wywozu (402010) otrzymał w dniu 5 grudnia 2018 r. od fińskiego urzędu wyprowadzenia (FI009800) komunikat IE518 (wynik kontroli) z kodem A2 (tj. uznano za zgodnie), w konsekwencji system AES wygenerował komunikat IE599 wskazujący, że towar objęty zgłoszeniem celnym opuścił obszar celny UE. Co do zasady procedura wywozu kończy się z chwilą otrzymania przez urząd celny wywozu stosownego komunikatu z urzędu celnego wyprowadzenia. Nie wyklucza to jednak ustaleń kontroli, że procedura wywozu towarów ujętych w zgłoszeniu celnym nie została zakończona, a komunikat elektroniczny "IE599" otrzymany przez eksportera nie odzwierciedla rzeczywistych operacji. W przypadku, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że towar nie opuścił terytorium UE, komunikat IE599 nie może mieć przesądzającego znaczenia dla uznania wywozu towaru z terytorium UE. Co istotne, w odniesieniu do przedmiotowego zgłoszenia celnego Fińska Służba Celna poinformowała, że procedura wywozu nie została właściwie zamknięta w urzędzie wyprowadzenia (FI009800). W konsekwencji brak jest dowodu na to, że towar opuścił obszar celny UE. Tym samym komunikat IE599 nie może stanowić dowodu na potwierdzenie wywozu towaru. Odnosząc się do mocy dowodowej przedstawionych przez eksportera dokumentów organ stwierdził, że przedstawiona faktura może, co najwyżej, potwierdzać zawarcie transakcji handlowej pomiędzy stronami tej transakcji, lecz nie może stanowić dowodu na potwierdzenie, że towar zgłoszony do procedury wywozu opuścił obszar celny UE. Dokument przedstawiony przez eksportera stanowi zatem potwierdzenie przeprowadzenia transakcji handlowej pomiędzy eksporterem, a ukraińskim odbiorcą towarów, nie dowodzą natomiast fizycznego, faktycznego wyprowadzenia towarów poza obszar celny UE. W szczególności, że zmiana urzędu wyprowadzenia z OC Korczowa (401060) na fiński urząd celny (FI009800) w znaczący sposób wydłużyła trasę przewozu towarów do miejsca przeznaczenia, czyniąc ją nieekonomiczną, co budzi uzasadnione wątpliwości w zakresie faktycznego wywozu towarów. Organ odwoławczy podkreślił, że to w interesie eksportera leży wykazanie, że towar objęty wywozowym zgłoszeniem celnym został wyprowadzony poza obszar celny UE i ciężar udowodnienia tego faktu spoczywał/spoczywa na eksporterze. W realiach niniejszej sprawy dowodem potwierdzającym dokonanie wywozu mógłby być chociażby dowód odprawy celnej kraju trzeciego, czy dokumenty świadczące o tym, że towar znalazł się w obrocie towarowym na rynku kraju trzeciego. Takich dowodów eksporter nie przedstawił, dlatego zaistniały przesłanki do unieważnienia zgłoszenia celnego w trybie art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/2446 z 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE.L 343 z 29 grudnia 2015 r. - dalej: rozporządzenie delegowane ). W skardze do tut. Sądu na powyższą decyzję spółka wniosła o jej uchylenie, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 27 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, dalej u.k.c.) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy według tego przepisu dokonanie unieważnienia zgłoszenia celnego uzależnione jest od łącznego spełniania dwóch warunków wymienionych w tym przepisie, w tym wiedzy adresata, że informacje przekazane organowi celnemu są nieprawidłowe bądź niekompletne podczas, gdy materiał dowodowy nie daje podstaw do takiej oceny, b) art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego w związku z art. 174 u.k.c. przez niewłaściwe jego zastosowanie w następstwie przyjęcia, że organ celny może unieważnić zgłoszenie celne z urzędu wbrew postanowieniom art. 174 ust. 2 u.k.c., c) art. 174 ust. 2 u.k.c. wskutek unieważnienia zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów wbrew wyraźnej treści tego przepisu negującej taką możliwość, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 191 Ordynacji podatkowej wskutek nienależytej oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność, a mianowicie brak wyprowadzenia poza obszar celny UE towaru objętego procedurą wywozową została udowodniona, w tym także w świetle podniesionych w tym zakresie wątpliwości organu pierwszej instancji, b) art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezasadne przyjęcie, że pismo władz celnych Finlandii z 2022 r. stanowi, jako dokument urzędowy, dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone, choć taką samą wartość dowodową mają pozostałe dokumenty urzędowe władz celnych z 2018, a przepisy § 2 i 3 art. 194 Ordynacji podatkowej nie tylko nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach, ale wręcz oznaczają, że w przypadku sprzeczności między nimi poszukiwanie prawdy obiektywnej jest niezbędnie konieczne i obciąża organ, niezależnie od praw strony w tym względzie, w szczególności zaś wówczas, gdy jeden z tych dokumentów zawiera oświadczenia odnoszące się do istotnego w sprawie faktu wyprowadzenia towaru z obszaru celnego UE jedynie hipotetycznie i przypuszczająco, c) art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez uchybienie wymaganiom odnoszącym się do obowiązku uzasadnienia dlaczego organ uznał za wiarygodne jedne dokumenty władz celnych, a innym wiary takiej odmówił, d) art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej przez uchybienie obowiązkom organu prowadzącego postępowanie, stosowania się do zasad ogólnych obowiązujących w postępowaniu, a mianowicie wskutek naruszenia obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu, a także zaniechania podjęcia wszelkich niezbędnych działań dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności podjęcia próby uzyskania od fińskiego organu celnego wyprowadzenia dowodów alternatywnych, które według otrzymanych od władz fińskich informacji mogły być podstawą zwolnienia towaru. W odpowiedzi na skargę DIAS w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby została wydana z naruszeniem prawa w stopniu wymagającym zastosowania środków określonych w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem (legalności) działalności organów administracji publicznej. Sąd analizuje, czy organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a jego istotne naruszenia mogą stanowić podstawę uchylenia zaskarżonego aktu albo stwierdzenia jego nieważności. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego, zgodnie z którym, jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu, procedury uszlachetniania biernego lub powrotnego wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma informacji o wyprowadzeniu towarów, ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie Nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że choć w systemie eksportu AES wygenerowany został komunikat IE599 potwierdzający wywóz towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym poza terytorium UE, to późniejsze informacje uzyskane od fińskiej administracji celnej podważyły wiarygodność tego komunikatu. Należy zauważyć, że komunikat IE599, wskazujący, że towar objęty zgłoszeniem celnym opuścił obszar celny Unii, nie może mieć przesądzającego znaczenia dla stwierdzenia wywozu towaru, w sytuacji gdy istnieją wiarygodne dowody potwierdzające, że do takiego wywozu towaru poza obszar celny Unii nie doszło. Takim wiarygodnym dowodem w niniejszej sprawie były informacje uzyskane od fińskich służb celnych, opartych na wynikach dochodzenia Europejskiego Urzędu do spraw Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF. W tej sytuacji wygenerowany błędnie komunikat nie mógł stanowić dowodu na to, że towar opuścił obszar celny UE. W tych okolicznościach, wobec braku urzędowego dokumentu z urzędu wyprowadzenia zastosowanie mógł mieć drugi sposób potwierdzenia wywozu, a mianowicie przedstawienie dokumentów alternatywnych pozwalających na potwierdzenie wyprowadzenia towarów. Dowodami tymi, stosownie do treści art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, mogą być w szczególności: a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii; b) dowód zapłaty; c) faktura; d) potwierdzenie dostawy; e) dokument podpisany lub uwierzytelniony przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii; f) dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie; g) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na statki morskie, statki powietrzne lub instalacje morskie. W niniejszej sprawie towary miały być dostarczone do odbiorcy ukraińskiego. Strona przedstawiła dokument, który w jej ocenie fakt ten potwierdzał. Organ jednak po zapoznaniu się z nim wskazał, że nie jest przekonany, że jest on dostateczny. W tym zakresie powołał się on na to, że przedstawiona faktura walutowa nr [...] co najwyżej, może potwierdzać zawarcie transakcji handlowej pomiędzy stronami tej transakcji, lecz nie może stanowić dowodu na potwierdzenie, że towar zgłoszony do procedury wywozu opuścił obszar celny UE. Brak było jakichkolwiek innych dokumentów potwierdzonych urzędowo, z których wynikałoby, że towar rzeczywiście został wywieziony na Ukrainę. Jakkolwiek dokumenty prywatne (faktury, pisma) są wymienione w przepisie art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, które zastępczo mogą zostać przedstawione w miejsce urzędowego potwierdzenia wyprowadzenia towarów, to jednak do organu należy ich ocena i uznanie za dostateczne. Omawiany przepis nakłada na eksportera (zgłaszającego) obowiązek ich przedstawienia, do organu należy tylko ich ocena. Dla oceny zaś, czy przedstawiony dowód alternatywny jest wystarczający do uznania, że nastąpił wywóz towaru poza obszar celny UE, istotna jest wiarygodność dokumentu, który powinien mieć postać oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii. Dokument taki musi również pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, aby można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczy tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu. Sąd podziela stanowisko DIAS, że ocena mocy dowodowej i wiarygodności danego dokumentu należy do organu celnego, który potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu, jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 335 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego są dostateczne (art. 334 ust.1 lit. c). W rozpoznawanej sprawie organ uznał dokument za nie spełniający wymogu dostateczności, bo faktura może świadczyć o zawarciu transakcji handlowej, lecz nie dowodzi wywozu towaru poza obszar Wspólnoty. Eksporter nie przedstawił chociażby dowodu odprawy celnej kraju trzeciego lub dokumentów świadczących o tym, że towar znalazł się w obrocie towarowym na rynku kraju trzeciego. W ocenie Sądu, takie okoliczności mogą stanowić podstawę do odmowy potwierdzenia wyprowadzenia towarów. W odniesieniu do zarzutów skargi trzeba stwierdzić, że to eksporter odpowiada za prawidłowe dopełnienie obowiązków wywozowych, w tym śledzenie komunikatów celnych i monitorowanie, czy towar faktycznie opuścił obszar celny UE, zwłaszcza w sytuacji, gdy następuje niespodziewana zmiana urzędu celnego wyprowadzenia. W rozpoznawanej sprawie sytuacja ta wymagała wzmożonej czujności z uwagi na zmianę urzędu wyprowadzenia z OC Korczowa na fiński urząd celny, co spowodowało znaczne wydłużenie trasy przewozu towarów na Ukrainę, czyniąc ją nieekonomiczną. To na eksporterze wreszcie ciąży obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów, przekonujących organ celny, że pomimo braku urzędowego potwierdzenia wywozu towar faktycznie opuścił obszar ceny Wspólnoty. Aby uznać dowody alternatywne za wystarczające, należy dowieść, że zachowana jest tożsamość eksportowanych towarów z towarami, które znalazły się w obrocie handlowym na Ukrainie, co prowadzi do wniosku, że niezbędnym jest wykazanie powiązania pomiędzy: polskim zgłoszeniem wywozowym, ukraińskim zgłoszeniem przywozowym, dowodami na sprzedaż towarów na rynku kraju trzeciego. Z przedstawionego w postępowaniu dokumentu wynika jedynie, że eksporter podjął kroki w celu wywozu towaru na Ukrainę. Brak jednak dowodów, które pozwoliłyby stwierdzić, że wywóz taki miał faktycznie miejsce. W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione przez organy są jednoznaczne i wskazują, że brak jest dokumentów potwierdzających wyprowadzenie towarów objętych zgłoszeniem celnym poza obszar celny UE, a tym samym zaistniały podstawy do unieważnienia zgłoszenia celnego, stosownie do treści art. 248 ust. 2 Rozporządzenia delegowanego. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów procesowych wobec nie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Materiał dowodowy był kompletny, gdyż to na eksporterze (dokonującym zgłoszenia) ciąży obowiązek przedstawienia stosownych dowodów i obowiązkowi temu nie uczynił zadość. Nie miały organy obowiązku poszukiwać dalszych dowodów, gdyż dowody takie nie są przez przedstawioną procedurę dopuszczone -postępowanie opiera się na dokumentach, które powinien przedstawić eksporter. Zgodzić się trzeba tutaj z organem odwoławczym, że organ prowadzący postepowanie w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego nie bada, kto i w jakim stopniu przyczynił się do zaistniałych nieprawidłowości. W sprawie nie chodzi przecież o wyciągnięcie konsekwencji wobec eksportera, w tym ustalenia jego winy bądź jej braku, co do zdarzeń składających się na istotę stanu faktycznego sprawy, a tylko o doprowadzenie do zgodności dokumentów formalnych z rzeczywistymi zdarzeniami, których materialną treść mają te dokumenty odzwierciedlać. Podkreślić należy, że decydujące znaczenie ma faktyczne opuszczenie przez towar granic UE. Dokumenty formalne określone przepisami rozporządzenia wykonawczego mają jedynie służyć odzwierciedleniu rzeczywistych zdarzeń. Stąd wniosek, że za równoznaczną, w rozumieniu tych przepisów, z nieotrzymaniem komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia", należy rozumieć taką sytuację, w której formalny dokument został wygenerowany, jednak nie odzwierciedlał on rzeczywistości. Bez względu na to, czy jest to efekt świadomego, przestępczego działania, czy też skutek błędu co do istotnych okoliczności faktycznych dotyczących materialnych przesłanek uznania skuteczności wywozu towaru poza obszar Unii. Prawidłowo więc stwierdziły orzekające organy, że komunikat IE599 wskazujący, że towar objęty zgłoszeniem celnym opuścił obszar celny Wspólnoty, nie ma przesądzającego znaczenia dla stwierdzenia wywozu towaru w sytuacji, gdy istnieją wiarygodne dowody potwierdzające, że do takiego wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty nie doszło. Także dokument zgłoszenia celnego nie może dokumentować wywozu towaru, gdyż potwierdza on tylko dokonanie zgłoszenia w urzędzie celnym wyjścia, wskazuje na rodzaj i ilość towaru, który miał być przedmiotem wywozu. Nie stanowi jednakże dowodu na faktyczny wywóz towaru poza granice Wspólnoty. Z powyżej przedstawionych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.