I GSK 640/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 260/23 w sprawie ze skargi W. L. na czynność Zarządu Powiatu Karkonoskiego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dotacji oświatowej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności Zarządu Powiatu Karkonoskiego; 3. zasądza od Zarządu Powiatu Karkonoskiego na rzecz W. L. 1137 (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 stycznia 2024 r. sygn. akt III SA/Wr 260/23 oddalił skargę W. L. (dalej "skarżący", "strona") na czynność Zarządu Powiatu Karkonoskiego z dnia 26 czerwca 2023 r., nr 4331.5.2023 w przedmiocie odmowy wypłaty dotacji oświatowej za okres od 24 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Dom Wczasów Dziecięcych "U." w P. (dalej: "DWD"), złożył skargę na czynność Zarządu Powiatu Karkonoskiego (dalej: organ) z zakresu administracji publicznej, którą uzewnętrzniono w piśmie z 26 czerwca 2023 r. (nr 4331.5.2023) a polegającą na nieprzekazaniu dotacji oświatowej za okres od 24 czerwca 2023 roku do 31 sierpnia 2023 roku. Jak wynika z akt sprawy w ww. piśmie poinformowano skarżącego, że organ podjął decyzję o nieprzekazywaniu dotacji oświatowej dla niepublicznych domów wczasów dziecięcych za okres od 24 czerwca 2023 roku do 31 sierpnia 2023 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do treści skargi pod względem merytoryczny, organ wskazał, że warunkiem koniecznym do otrzymania dotacji oświatowej jest kumulatywne spełnienie wszystkich przesłanek zawartych w obowiązujących przepisach prawa, a które określone zostały w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 z późn. zm.), dalej "u.p.o.", oraz w § 73 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 30 marca 2023 roku w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (Dz. U z 2023 r. poz. 651), dalej "rozporządzenie". Skarżący zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 25 października 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 671/22 ją oddalił. Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie ma wobec tego podstaw do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlega ona zatem merytorycznemu rozpoznaniu. Sąd I instancji wyjaśnił, że w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, dzieci i młodzież mogą korzystać z wypoczynku. Jest to więc zorganizowana i uregulowana w przepisach prawa forma pobytu w domach wczasów dziecięcych w czasie wolnym od zajęć dydaktyczno-wychowawczych. W czasie wypoczynku uczniowie mogą uczestniczyć w różnych zajęciach edukacyjnych, jednak nie są to zajęcia kształcące, dydaktyczno-wychowawcze. W przedmiotowym okresie, który jest wolny od zajęć dydaktyczno-wychowawczych, a zatem zajęć w rozumieniu art. 109 p.o., nie może odbywać się proces kształcenia dzieci i młodzieży, w rozumieniu § 71 ust.1 rozporządzenia. Poza okresem zajęć dydaktyczno-wychowawczych, domy wczasów dziecięcych mogą prowadzić dalej swoją działalność, wypełniając nałożone na nich zadania w § 72 rozporządzenia. W obecnym stanie prawnym, działalność ta, w czasie gdy nie odbywa się kształcenie, może być prowadzona na zasadach działalności komercyjnej, a dzieci mogą przebywać w tych placówkach w celu odpoczynku o którym mowa w art. 92a u.s.o. i następne. Zdaniem Sądu I instancji domy wczasów dziecięcych, oprócz kształcenia w przedstawionym rozumieniu w trakcie roku szkolnego, mogą przyjmować dzieci i młodzież w ramach wypoczynku oraz krajoznawstwa i turystyki, organizowanych przez publiczne i niepubliczne szkoły i placówki, inne niż dom wczasów dziecięcych. Pobyt podczas wypoczynku oraz wycieczek jest jednak wyłączony z dotowania, o którym mowa w art. 29 ust. 1 i 2 u.f.z.o. Rozróżnienie polega ponadto na tym, że wypoczynek może być organizowany w czasie wolnym od zajęć dydaktyczno-wychowawczych, a wycieczki – w trakcie ich trwania. Ustalenie, iż kształceniem, o którym mowa w § 71 ust. 1 rozporządzenia, jest proces faktycznego pobierania nauki przez dzieci i młodzież w trakcie roku szkolnego, za wyjątkiem wakacji i okoliczność, iż z dotowania wyłączone są wycieczki o których mowa w art. 92a-92t u.s.o. (a zatem pobyty poza okresem zajęć dydaktyczno-wychowawczych), determinuje następcze stwierdzenie, iż dzieci i młodzież przebywające w domach wczasów dziecięcych w okresie tych wycieczek, nie posiadają statusu wychowanka, w rozumieniu § 73 ust.1 rozporządzenia. To z kolei oznacza, że placówce za ten czas pobytu uczestnika nie przysługuje dotacja, o której mowa w art. 29 ust. 1 u.f.z.o. W ocenie Sądu I instancji, przyjęcie, iż organ ma obowiązek wypłaty comiesięcznych kwot dotacji bez możliwości weryfikowania podstaw do ich wypłaty, prowadziłoby do zniweczenia prawnego obowiązku wydatkowania środków publicznych w sposób legalny, celowy i gospodarny, z czym nie mielibyśmy do czynienia w razie dokonania wypłaty poszczególnych części dotacji przy świadomości organu dotującego, że dotacja w tej części nie jest należna. Zatem za prawidłowe Sąd I instancji uznał stanowisko organu, że skarżący w sposób nieuprawniony składał informację o liczbie wychowanków okresie wakacyjnym 2023 r., a tym samym wykazywał uczestników pobytów wypoczynkowych, jako "wychowanków DWD". Stąd też czynność polegająca na wstrzymaniu wypłaty dotacji za przedmiotowy miesiąc była prawidłowa. Następnie skarżący wniósł na podstawie art. 173 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną i zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2024 roku, sygn. akt III SA/Wr 260/23 - w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie § 71 ust. 1 w zw. z § 77 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż cel Domu Wczasów Dziecięcych w postaci organizowania i prowadzenia kształcenia dzieci i młodzieży, czy też wspierania i uzupełniania kształcenia następuje jedynie w ścisłym powiązaniu z realizacją obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki; 2. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie § 73 ust. 1 w zw. z § 71 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnią wyrażającą się w przyjęciu, iż "(...) jedynie prowadzenie określonego rodzaju zajęć edukacyjnych w szkole, w której realizowany jest obowiązek nauki lub obowiązek szkolny, przesądza o uzyskaniu przez ucznia statusu wychowanka domu wczasów dziecięcych w rozumieniu § 73 ust. 1 rozporządzenia"; 3. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynika sprawy, a mianowicie art. 29 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z § 71ust. 1 w zw. z § 77 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż "(...) dotowana może być wyłącznie podstawowa działalność placówek w czasie spełniania przez wychowanka obowiązku szkolnego, czyli w czasie faktycznego pobierania nauki w ramach zajęć dydaktyczno-wychowawczych" W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, ewentualnie w oparciu o przepis art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Nadto w oparciu o przepis art. 182 § 2 p.p.s.a. oświadczył, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie jedynie prawa materialnego - art. 29 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z § 70 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 1 w zw. z § 73 ust. 1 w zw. z § 74 w zw. z § 77 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię. Z treści przestawionych zarzutów wynika, że istota sporu w sprawie sprowadza się do zdefiniowania pojęcia "wychowanka" domu wczasów dziecięcych, a w konsekwencji odpowiedź na pytanie, czy w okresie wakacyjnym (wolnym od zajęć dydaktycznych) domy wczasów dziecięcych mogą otrzymywać dotację oświatową. Z uwagi na sposób ich sformułowania oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej NSA uznał za zasadne łączne rozpoznanie wszystkich zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. W myśl art. 29 ust. 1 u.f.z.o., niepubliczne placówki, o których mowa w art. 2 pkt 7 i 8 u.p.o., otrzymują na każdego wychowanka dotację z budżetu powiatu w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego wychowanka w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu. W art. 29 ust. 2 u.f.z.o. przewidziano, że wysokość dotacji, o której mowa w ust. 1, dla niepublicznych placówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania, będących domami wczasów dziecięcych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie 123 ust. 1 pkt 1 u.p.o. jest ustalana jako iloczyn kwoty przewidzianej na takiego wychowanka w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu oraz liczby dni pobytu tego wychowanka w tej placówce pomniejszonej o jeden dzień i podzielonej przez liczbę dni w roku budżetowym. W sprawie niespornym jest, że prowadzony przez skarżącego Dom Wczasów Dziecięcych "U." w P., jest niepubliczną placówką edukacyjną, o której mowa w tych przepisach, czyli skarżący uprawniony jest, po spełnieniu warunków przewidzianych przepisami prawa, do otrzymania dotacji. Z art. 29 ust. 1 u.f.z.o. wynika, że dotacja oświatowa jest wypłacana na wychowanka. Warunkiem wypłaty dotacji jest zatem wykazanie w deklaracji osób rzeczywiście będących wychowankami DWD. W art. 29 ust. 2 u.f.z.o. wskazano, że dotacja ta przyznawana jest na wychowanka przebywającego w DWD, a funkcjonowanie takiego domu zostało zdefiniowane w przepisach rozporządzenia MEN z 21 grudnia 2021 r., które wydane zostało na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 1 u.p.o. Jak wynika z § 71 tego rozporządzenia, dom wczasów dziecięcych jest placówką przeznaczoną do okresowego pobytu dzieci i młodzieży w celu organizowania i prowadzenia kształcenia dzieci i młodzieży lub wspierania i uzupełniania tego kształcenia, połączonego z jednoczesnym wspieraniem ich fizycznego i psychicznego rozwoju oraz wzmocnieniem ogólnej kondycji psychofizycznej i kształtowaniem zachowań prozdrowotnych, z wykorzystaniem lokalnych warunków klimatycznych. (ust. 1). Dom wczasów dziecięcych prowadzi działalność dla uczniów szkół podstawowych dla dzieci i młodzieży, liceów ogólnokształcących dla dzieci i młodzieży, techników, branżowych szkół I stopnia i szkół specjalnych przysposabiających do pracy (ust. 2). Pojęcie "wychowanka" - wobec przytoczonej treści § 71 rozporządzenia (a w szczególności jego ust. 1) - zostało zdefiniowane w § 73 ust. 1 tegoż rozporządzenia, w którym wskazano, że wychowankami domu wczasów dziecięcych są dzieci i młodzież przebywający w domu wczasów dziecięcych w celu, o którym mowa w § 71 ust. 1 i niekorzystający z pobytu w domu wczasów dziecięcych w ramach: 1) wypoczynku, o którym mowa w art. 92a-92t uso 2) krajoznawstwa i turystyki organizowanych przez publiczne i niepubliczne szkoły i placówki, do których uczęszczają, inne niż dom wczasów dziecięcych, w którym przebywają. Okres pobytu wychowanka w domu wczasów dziecięcych nie może być krótszy niż 5 dni i dłuższy niż 12 tygodni. Do liczby dni pobytu wychowanka w domu wczasów dziecięcych wlicza się dzień przyjazdu i dzień wyjazdu wychowanka (ust. 2). Z przytoczonej definicji DWD nie wynika, aby placówka taka nie mogła działać także w okresach wakacji lub ferii. Funkcjonowanie domów wczasów dziecięcych także w okresach wakacyjnych lub ferii potwierdza dyspozycja § 77 rozporządzenia, w którym wyraźnie przewidziano, że dom wczasów dziecięcych prowadzi działalność przez cały rok kalendarzowy, akcentując jednocześnie, że w organizacji pracy domu wczasów dziecięcych nie przewiduje się ferii szkolnych. Jednocześnie dla otrzymania dotacji warunkiem koniecznym jest, aby w placówce była realizowana działalność o której mowa w § 71 ust. 1 rozporządzenia. Oznacza to, że realizacja zadań, dla których powołano DWD trwa przez cały rok. Świadczy o tym zwrot normatywny "prowadzi działalność", który to powinien być odnoszony do takiej działalności dla której utworzono DWD, czyli działalności przewidzianej w § 71 ust. 1 rozporządzenia. Przepis § 77 rozporządzenia wyraźnie akcentuje, że realizacja zadań, dla których przewidziano utworzenie DWD nie jest ograniczona jedynie do okresu roku szkolnego, lecz wykracza poza jego ramy. Podstawowym celem utworzenia DWD, zgodnie z § 71 rozporządzenia, jest organizowanie i prowadzenie kształcenia dzieci lub młodzieży lub wspierania i uzupełniania tego kształcenia. Przewidziano zatem dwa obszary zadań dla realizacji których funkcjonują DWD. Pierwszym z nich jest organizowanie i prowadzenie kształcenia, zaś drugim - wspieranie i uzupełnianie tego kształcenia. W przepisie tym mamy do czynienia z alternatywą zwykłą (o czym świadczy użyty spójnik "lub"). To zaś oznacza, że prowadzone w DWD zajęcia będą realizowały cel, dla którego zostały powołane i tym samym będzie im przysługiwała dotacja, jeżeli będzie realizowany co najmniej jeden obszar, o którym mowa w powyższym przepisie. Wystarczającym będzie wobec tego, że w DWD prowadzone będą zajęcia mające na celu wspieranie i uzupełnianie kształcenia. Prowadzenie zajęć w tym obszarze nie jest uzależnione od trwania roku szkolnego. Każdy uczeń może skorzystać z takiej formy dokształcania w dowolnie wybranym przez siebie terminie (bądź wybranym przez rodziców). Nie wymaga szerszego uzasadnienia, gdyż jest oczywistym, że brak jest zakazu uzupełniania swojej wiedzy poza rokiem szkolnym. Jeżeli jakiś uczeń zamierza uzupełnić swoje kształcenie w okresie wakacji lub ferii, czyli w czasie wolnym od zajęć szkolnych może to uczynić, zaś DWD swoją ofertą umożliwiają takie działanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oba te cele, tj. zarówno kształcenie (jego organizowanie i prowadzenie), jak też wspieranie i uzupełnianie kształcenia, podlegają dotowaniu w myśl art. 29 ust. 1 i 2 u.f.z.o. Z tych też powodów nie do zaakceptowania jest ocena sądu pierwszej instancji sprowadzająca się do tego, że w okresie wakacji (wolnym od zajęć dydaktyczno – wychowawczych) nie może odbywać się proces kształcenia dzieci i młodzieży w rozumieniu § 71 ust. 1 rozporządzenia, a w konsekwencji że DWD wówczas nie realizują celów dla których zostały powołane. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie definicji wychowanka DWD. Przesłanką pozytywną uznania dzieci i młodzieży za "wychowanków" w rozumieniu przepisu § 73 ust. 1 rozporządzenia jest przebywanie w DWD w jednym z celów określonym w § 71 ust. 1 rozporządzenia. Jeżeli zatem cele te są realizowane, przebywające w DWD dzieci i młodzież będzie uznana za "wychowanków". Jednocześnie w punktach 1 i 2 omawianego przepisu wskazano na dwie przesłanki negatywne, które nie pozwalają uznać takich osób za "wychowanków". Pierwszą z nich jest pobyt w DWD w ramach wypoczynku, o którym mowa w art. 92a-92t u.s.o. Drugą zaś, przebywanie w ramach krajoznawstwa i turystyki organizowanych przez publiczne i niepubliczne szkoły i placówki, do których uczęszczają, inne niż DWD, w którym przebywają. Wyłączenia te korespondują i są konsekwencją określonych w § 71 ust. 1 rozporządzenia celów funkcjonowania takich placówek. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, że w sprawie zaistniała pierwsza z przesłanek negatywnych, która uniemożliwia wypłatę dotacji. Definicja "wypoczynku" zawarta została w art. 92a ust. 1 u.s.o., w którym wskazano, że ilekroć jest mowa o wypoczynku należy przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku. Jedynie na tym przepisie skupił się organ i a priori uznał, że sam pobyt w DWD w okresie wakacji i ferii stanowi w istocie wypoczynek dzieci i młodzieży, a zatem uczniowie przebywający w domu wczasów dziecięcych w tym okresie nie mogą być subwencjonowani i dotowani jako wychowankowie tego domu. Stwierdzenie takie wyraźnie wskazuje na przyjęcie poglądu, że w okresie wakacji lub ferii, uczniowie nie mogą się kształcić, bądź też uzupełniać swojego kształcenia. Jak już zostało to wcześniej wskazane, pogląd taki jest błędny. Przede wszystkim jednak błędne było ograniczenie się jedynie do definicji wypoczynku przewidzianej w art. 92a ust. 1 u.s.o., pomijając dalsze regulacje odnoszące się do "wypoczynku" oraz pominięcie warunków jakie muszą być spełnione aby pobyt uczniów mógł zostać za taki wypoczynek uznany, co zostało uregulowane w dalszych przepisach tej ustawy, tj. art. 92b -92t. Podkreślić należy, że w § 73 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, znalazło się wyraźne odesłanie do wypoczynku o którym mowa w art. 92a-92t u.s.o., nie zaś jedynie do art. 92a ust. 1. Oznacza to, że jedynie w przypadku, gdy spełnione będą przesłanki wskazane w tych przepisach, będzie można uznać, że mamy do czynienia z "wypoczynkiem", co może uzasadniać odmowę wypłaty dotacji. Nie ma w tym miejscu konieczności powoływania wszystkich warunków, które muszą zostać spełnione, aby można było mówić o wypoczynku, uregulowanym powyższymi przepisami. Przepisy je określające są znacznie rozbudowane i zawierają szczegółowe dane, które organizator wypoczynku jest zobowiązany spełnić. Wskazać jedynie można, że wypoczynek, trwający powyżej trzech dni musi być zgłoszony właściwemu kuratorowi oświaty (art. 92d u.s.o.), czy też powinna zostać założona karta kwalifikacyjna (art. 92k u.s.o.). Pobyt dzieci i młodzieży w DWD w okresie wakacyjnym nie może być z założenia uznany za wypoczynek w rozumieniu wyżej powołanych przepisów, jeżeli nie zostaną spełnione wszystkie przesłanki ustawowe. Powyższej oceny nie może zmienić wskazywany przez organ jak i Sąd I instancji § 7 pkt 5 statutu DWD, który stanowi, że w okresie wakacji letnich i zimowych placówka spełnia funkcję kolonijną dla dzieci w wieku 7-18 lat. Powyższy zapis statutu w żaden sposób nie może przesądzać, że pobyt każdego dziecka w DWD w okresie wakacyjnym może mieć wyłączenie charakter wypoczynkowy, bowiem o charakterze takiego pobytu decydują przesłanki wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa a nie treść statutu, który ma charakter wyłącznie wewnętrzny. Skoro DWD również w okresie wolnym od zajęć dydaktycznych (ferie letnie i zimowe) może prowadzić zajęcia w celu wspierania i uzupełnienia kształcenia (§ 71 ust. 1 rozporządzenia), to dzieci i młodzież przebywające w DWD w tym celu (§ 73 ust. 1 rozporządzenia), niekorzystający z pobytu w ramach wypoczynku lub krajoznawstwa i turystyki (§ 73 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia), mogą być uznani za wychowanków takich domów wczasów dziecięcych. Przyjąć zatem należy, że odmowa przyznania dotacji mogłaby nastąpić jedynie wówczas, gdyby organ w przeprowadzonym postępowaniu ustalił, że skarżący udostępnia swój obiekt, ewentualnie pracowników, celem zapewnienia wypoczynku, w rozumieniu art. 92a – 92t u.s.o. (niewystarczające jest jedynie powołanie się na art. 92a ust. 1), dla osób przebywających w DWD. A zatem nieprawidłowa była odmowa przez organ wypłaty dotacji za okres ferii letnich, tj. od 24 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r opierając się jedynie na z góry przyjętym, aczkolwiek błędnym założeniu, że w czasie wakacji lub ferii, uczniowie mogą jedynie wypoczywać i tym samym nie mogą być realizowane cele, dla których utworzone zostały DWD. Z tych wszystkich powodów, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił wykładni przepisów prawa materialnego dokonanej przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Końcowo wskazać należy, że powyższy wyrok wpisuje się w stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wypracowane w innych sprawach o zbliżonym stanie faktycznym i prawnym - m.in. wyrokach z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt I GSK 1034/24 i z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt I GSK 1049/24; dostępne w bazie CBOSA. Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny uznał że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu będzie uwzględnienie wykładni przepisów prawa materialnego zaprezentowanego w niniejszym wyroku. Organ winien dokonać szczegółowej analizy, którzy ze wykazanych przez skarżącego uczniów (dzieci i młodzieży) w okresie od 24 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r ujęci we wniosku o udzielenie dotacji przebywało w DWD w celu określonym w art. 71 ust. 1 rozporządzenia i jednocześnie nie korzystało z pobytu w tym ośrodku w ramach wypoczynku, o którym mowa w art. 92a-92t u.s.o. lub w ramach krajoznawstwa i turystyki, organizowanych przez publiczne i niepubliczne szkoły i placówki, do których uczęszczają, inne niż dom wczasów dziecięcych, w którym przebywają. W tym celu należy przeprowadzić niezbędne postępowanie wyjaśniające w tym dokonać analizy znajdujących się w aktach sprawy zgłoszeń poszczególnych grup dzieci i młodzieży w ramach pobytów w DWD, w których w sposób szczegółowy zostały opisane zajęcia jakie mają być realizowane podczas ich pobytu. Powyższe dokumenty powinny być punktem wyjścia dla oceny, które grupy dzieci w okresie od 24 czerwca 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r przebywające w DWD spełniały definicję wychowanków DWD, a które przebywały w DWD jedynie w ramach wypoczynku, krajoznawstwa lub turystyki. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej, opłatę za sporządzenie uzasadnienia wyroku, wpis od skargi oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).