VI SA/Wa 1694/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] marca 2024 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.), art. 5 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 7a ust. 1, 2 i 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem nr 1071/2009), po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniosku V. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję tego Organu z [...] grudnia 2023 r. nr [...] o odmowie wydania Skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 13 września 2023 r. do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wpłynął wniosek Skarżącej o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. We wniosku Skarżąca wskazała, w odniesieniu do adresu siedziby określonej w KRS i adresów lokali, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009, jeden adres, tj.: ul. [...], [...] P. (dalej: sporny lokal). W dniu 6 listopada 2023 r. podjęto próbę dokonania oględzin lokalu znajdującego się pod wskazanym adresem. Oględziny nie odbyły się ze względu na brak udziału przedstawiciela Skarżącej. Organ pismem z 13 listopada 2023 r. zawiadomił Skarżącą na podstawie art. 79a k.p.a., że nie zostały spełnione przesłanki do uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wyznaczył termin 7 dni na przedstawienie dodatkowych dowodów na okoliczność posiadania stałej i rzeczywistej siedziby w jednym z państw członkowskich. Skarżąca pismem z 12 grudnia 2023 r. wyjaśniła, że nie została poinformowana o terminie oględzin lokalu, natomiast w godzinach 8 - 16 w lokalu znajduje się obsługa biura, dlatego oględziny mogły być przeprowadzone. Zdaniem Skarżącej, spełnia ona warunek posiadania rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich, na dowód czego przesłała kopię umowy najmu spornego lokalu, zawartej w dniu 19 maja 2023 r. z L. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Wyjaśniła, że zamierza przechowywać wszelkie dokumenty na dyskach twardych replikowanych online w chmurze, natomiast dokumenty papierowe będą archiwizowane w Biurze Rachunkowym D. B. w Z. przy ul. [...]. Główny Inspektor Transportu Drogowego ww. decyzją z [...] grudnia 2023 r. odmówił Skarżącej wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżąca zarzuciła Organowi naruszenie art. 85 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji mimo nieprzeprowadzenia oględzin ww. spornego lokalu i znajdujących się w nim przedmiotów i nośników, w których będzie przechowywana dokumentacja przedsiębiorcy; art. 79 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez podjęcie próby przeprowadzenia oględzin lokalu, mimo braku skutecznego zawiadomienia Skarżącej o tej czynności, w sytuacji, gdy Organ dysponował możliwością innego niż listowny kontaktu ze Skarżącą (mailowo lub telefonicznie); art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia nr 1071/2009. Ponadto, złożyła wniosek o przeprowadzenie oględzin lokalu położonego przy ulicy. [...] w P. i znajdujących się w nim przedmiotów i nośników, w których będzie przechowywana dokumentacja przedsiębiorcy w przypadku, gdy Organ uzna to za niezbędne. Podkreśliła, że wskazany przez nią lokal spełnia wymogi rozporządzenia nr [...], bowiem w lokalu tym swoją siedzibę mają inni przedsiębiorcy, którym udzielono zezwoleń i licencji. Organ nie może od Skarżącej wymagać wyłącznego prawa do lokalu, bowiem takie prawo przysługuje jedynie właścicielowi lokalu. W uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił treść przepisów stanowiących jej podstawę prawną i wyjaśnił, że jednym z warunków uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest posiadanie przez przedsiębiorcę rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich (art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009). Konkretyzację powyższego wymogu stanowi przepis art. 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, który określa w pkt a) i f) warunki, które powinny spełniać lokale przedsiębiorcy chcącego wykonywać zawód przewoźnika drogowego. Organ wskazał, że lokal mieszczący się przy ul. [...] w P. został wskazany przez Skarżącą we wniosku o udzielenie zezwolenia oraz jako siedziba w KRS. Skarżąca w piśmie z 12 grudnia 2023 r. wyjaśniła, że zamierza przechowywać wszelkie dokumenty na dyskach twardych replikowanych online w chmurze, natomiast dokumenty papierowe będą archiwizowane w Biurze Rachunkowym D. B. w Z. przy ul. [...]. Zgodnie zaś z treścią § 1 ust. 3 umowy najmu zawartej przez Skarżącą z L. Sp. z o.o. jako wynajmującym lokal będący siedzibą spółki Skarżąca przyjmuje do wiadomości, że sporny lokal określony w pkt 1 § 1 tej umowy jest użytkowany przez inne podmioty gospodarcze, mające podpisaną umowę najmu na zasadach wirtualnego biura oraz podmioty jak i osoby korzystające z biura coworkingowego. Według § 1 ust. 4 zd. pierwsze umowy Najemca - Skarżąca nie ma prawa wprowadzania do ww. lokalu wymienionego w pkt 1 § 1 umowy żadnego wyposażenia lub personelu. Organ podkreślił, że ustawodawca europejski w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009 wskazuje na obowiązek dostępu w siedzibie (lokalu) przedsiębiorcy do oryginałów dokumentów. A zatem deklarowana przez przedsiębiorcę digitalizacja dokumentów i przechowywanie ich w chmurze nie będzie świadczyć o spełnieniu powyższego wymogu. W polskim porządku prawnym zasadą jest obowiązek dysponowania przez przedsiębiorcę transportowego szeregiem dokumentów w wersji papierowej. Przykładem takiego dokumentu, którego nie może zastąpić jego wersja elektroniczna, jest zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, które jest wydawane na urzędowym blankiecie. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał też, że zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do wstępu na teren podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym do pomieszczeń lub lokali, gdzie prowadzi on działalność lub przechowuje dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność. W myśl zaś art. 55 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do żądania okazywania i badania dokumentów dotyczących głównej działalności przewoźnika drogowego. Organ zwrócił uwagę, że deklarowane przez Skarżącą przechowywanie dokumentów w biurze rachunkowym położonym w Z. dotyczy wyłącznie dokumentów księgowych oraz ewentualnie dokumentów koniecznych do dokonywania rozliczeń księgowych. Tymczasem przedsiębiorca prowadzący działalność transportową posiada bądź generuje cały szereg dokumentów innego rodzaju, które powinny być przechowywane w oryginale w jego siedzibie w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. Organ wskazał nadto, że wezwanie z 6 października 2023 r. do udostępnienia 6 listopada 2023 r. spornego lokalu celem dokonania jego oględzin Organ wystosował na adres wskazany przez Skarżącą we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji wspólnotowej jako adres do doręczeń (ul. [...], [...] W.). Wobec przedłożenia przez Skarżącą kopii ww. umowy najmu lokalu oraz złożenia wyjaśnień w zakresie sposobu przechowywania dokumentów transportowych Spółki Organ uznał, że ponowna próba dokonania oględzin lokalu nie jest uzasadniona, bowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania prawidłowej merytorycznie decyzji. Odnosząc się do argumentów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących spełniania przez sporny lokal wymogów rozporządzenia nr 1071/2009 z uwagi na udzielenie zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego innym przedsiębiorcom deklarującym posiadanie siedziby w tym lokalu Organ wyjaśnił, że każda sprawa administracyjna jest prowadzona w sposób indywidualny, a Organ nie jest uprawniony do udzielania przedsiębiorcy informacji o postępowaniu administracyjnym dotyczącym innego przedsiębiorcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci aneksu nr 1 z 24 stycznia 2024 r. do umowy najmu z 19 maja 2023 r. celem wykazania spełnienia przez Skarżącą warunków wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 w zw. z art. 7a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009 w zw. z art. 5 ust. 1 lit. a) i f) tego rozporządzenia, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że lokal, którym Skarżąca dysponuje nie spełnia przesłanek pozytywnych warunkujących wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, prowadzącą tym samym Organ do wniosku, że Skarżąca nie spełnia przesłanek pozytywnych wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, podczas gdy w prawidłowa wykładnia tych przepisów nakazuje przyjąć, że Skarżąca spełnia te przesłanki, gdyż lokal którym dysponuje spełnia prawem przewidziane warunki; 2) przepisów postępowania, mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80, art. 136 § 2, art. 127 § 3 i art. 85 § 1 k.p.a., poprzez odmowę przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w postaci przeprowadzenia oględzin spornego lokalu, a także znajdujących się w nim przedmiotów i nośników, w których będzie przechowywana dokumentacja przedsiębiorcy w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w sytuacji gdy objęty wnioskiem Skarżącej dowód miał bezpośrednie przełożenie na ocenę zaprezentowaną przez Organ w postępowaniu rozpoznawczym, a w konsekwencji wobec pominięcia tego wniosku doszło do pozbawienia Skarżącej prawa do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy; 3) przepisu postępowania, mającego wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 8 § 2 k.p.a., poprzez brak jego zastosowania w postaci odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, tj. wydawania zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez podmioty mające siedzibę w spornym lokalu bez uzasadnionej przyczyny; 4) przepisów postępowania, mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 8 § 1 w zw. z art. 8 § 2, art. 11 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, w sposób dostateczny i przekonujący zasadności odstąpienia przez Organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; 5) przepisów postępowania, mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez wydanie przez Organ decyzji utrzymującej w mocy decyzję tego Organu z [...] grudnia 2023 r. w sytuacji, gdy w tej sprawie w rzeczywistości zachodziły podstawy do wydania decyzji o charakterze kasatoryjnym. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powołanym kryterium Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja odmawiająca Skarżącej udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE. W myśl ust. 2 ww. artykułu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. Zgodnie z art. 7a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 307 i 1222), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. Stosownie zaś do treści art. 7a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: - oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę określoną w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) albo w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz adresy lokali, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; - informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane; - numer identyfikacji podatkowej (NIP); - określenie rodzaju transportu drogowego; - określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego; - imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; - określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej; - w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona. Z kolei z godnie z art. 7a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się: - oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego transportem" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby; - dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; - oświadczenie przedsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu bazy, jeżeli adres ten jest inny niż adres wskazany zgodnie z ust. 2 pkt 1; - dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z tego zezwolenia; - informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą osoby: - będącej członkiem organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, dyrektora wykonawczego, o którym mowa w art. 30076 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, - prowadzącej działalność gospodarczą - w przypadku innego przedsiębiorcy, - zarządzającej transportem lub uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy - o niekaralności za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a; - oświadczenie osób, o których mowa w pkt 6, o niekaralności za poważne naruszenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w tym najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009; - oświadczenie osób, o których mowa w pkt 6, o nieskazaniu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, które znamionami odpowiadają przestępstwom wymienionym w art. 5 ust. 2a. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia 1071/2009 aby spełnić wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. a), przedsiębiorca musi w danym państwie członkowskim siedziby: a) posiadać lokale, w których ma dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności - w formie elektronicznej lub w dowolnej innej formie - w szczególności do umów przewozowych, dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, dokumentów księgowych, akt dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na temat przydziału zleceń dla kierowców i ich delegowania, dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz do wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, w celu weryfikacji spełnienia przez przedsiębiorcę warunków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu; f) w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działania administracyjne i handlowe przy wykorzystaniu odpowiedniego sprzętu i urządzeń w lokalach, o których mowa w lit. a), znajdującym się w tym państwie członkowskim oraz w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzać przewozami z wykorzystaniem pojazdów, o których mowa w lit. g), przy użyciu odpowiedniego sprzętu technicznego znajdującego się w tym państwie członkowskim. Z przytoczonych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że dla uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego konieczne jest posiadanie - przez podmiot wnioskujący o udzielenie takiego zezwolenia - rzeczywistej i stałej siedziby w jednym z państw członkowskich (art. 3 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 1071/2009). Aby spełnić ten wymóg przedsiębiorca musi we wskazanej siedzibie w sposób rzeczywisty i ciągły prowadzić działania administracyjne i handlowe oraz dysponować dokumentami, o czym szczegółowo stanowi art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia nr 1071/2009. W rozpatrywanej sprawie powodem odmowy udzielenia Skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego był brak posiadania rzeczywistej i stałej siedziby. Sąd podziela stanowisko Organu, że wskazany przez Skarżącą jako siedziba, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit a) rozporządzenia nr 1071/2009 sporny lokal nie spełnia przedstawionych wyżej kryteriów rzeczywistej i stałej siedziby. Ze znajdującej się w aktach sprawy umowy najmu z 19 maja 2023 r. wynika, że Skarżąca przyjmuje do wiadomości, że sporny lokal jest użytkowany przez inne podmioty gospodarcze, mające podpisaną umowę najmu na zasadach wirtualnego biura oraz podmioty jak i osoby korzystające z biura coworkingowego (§ 1 ust. 3 umowy). Z umowy tej wynika również, że Skarżącej nie przysługuje prawo do wyposażenia tego lokalu, czy wprowadzania do niego personelu. W związku z tym, Organ w sposób uprawniony odmówił Skarżącej przeprowadzenia kolejnych oględzin spornego lokalu wyjaśniając, że nie jest to celowe wobec faktu przedłożenia przez Skarżącą kopii ww. umowy najmu lokalu oraz złożenia wyjaśnień w zakresie sposobu przechowywania dokumentów transportowych. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko Organu, że skoro Skarżąca nie dysponuje we wskazanej siedzibie żadnym wyposażeniem, to niemożliwym jest przechowywanie w niej dokumentów. W świetle art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009 nie budzi wątpliwości, iż prawodawca europejski wymaga od przedsiębiorcy wykonującego zawód przewoźnika drogowego aby w siedzibie przedsiębiorstwa miał dostęp do oryginałów dokumentów dotyczących głównej działalności - w formie elektronicznej lub w dowolnej innej formie - w szczególności do umów przewozowych, dokumentów dotyczących pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, dokumentów księgowych, akt dotyczących pracowników, umów o pracę, dokumentów dotyczących zabezpieczenia społecznego, dokumentów zawierających dane na temat przydziału zleceń dla kierowców i ich delegowania, dokumentów zawierających dane na temat kabotażu, czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku oraz do wszelkich innych dokumentów, do których właściwy organ musi mieć dostęp, w celu weryfikacji spełnienia przez przedsiębiorcę warunków przewidzianych w tym rozporządzeniu. Sąd podziela stanowisko Organu, że deklarowana przez Skarżącą digitalizacja dokumentów i przechowywanie ich w chmurze nie będzie świadczyć o spełnieniu powyższego wymogu. Organ wskazał przy tym na przykład dokumentu, co do którego istnieje obowiązek posiadania go w wersji papierowej, tj. zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, które jest wydawane na urzędowym blankiecie. Stanowiska tego nie zmienia dopuszczona przez ustawodawcę w art. 7b ustawy o transporcie drogowym możliwość przechowywania dokumentów księgowych w biurze rachunkowo-księgowym, bowiem tam mogą być przechowywane jedynie dokumenty księgowe i konieczne do dokonywania rozliczeń księgowych. Wobec powyższego Organ zasadnie uznał, że Skarżąca nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1071/2009. Odnosząc się do zarzutów i argumentów dotyczących udzielenia zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego innym przedsiębiorcom deklarującym posiadanie siedziby w tym samym spornym lokalu zauważyć należy, że rozstrzygnięcia Organu w odniesieniu do innych przedsiębiorców nie mogą być przedmiotem kontroli sądowej w tym postepowaniu. Sądowi nie jest przy tym znana treść rozstrzygnięć Organu w odniesieniu do innych przedsiębiorców, jak i dokumenty, które stanowiły ich podstawę, w tym np. treść umów najmu. Nadto, nawet jeśli doszło do wydania innych zezwoleń, to nie sposób uznać ten stan za utrwaloną praktykę rozstrzygania spraw, o której mowa w art. 8 § 2 k.p.a. (por. pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1032/24). Wobec powyższego, zdaniem Sądu, wyczerpująco zebrany przez Organ w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy nie budził istotnych wątpliwości, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Dlatego Sąd oddalił wniosek dowodowy Skarżącej sformułowany w skardze. Sąd zauważa przy tym, że dowody uzupełniające w postępowaniu sądowoadministracyjnym przeprowadzane są jedynie wyjątkowo, w wypadku stwierdzenia w sprawie istotnych wątpliwości niezbędnych do wyjaśnienia, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca, a wnioskowany dokument w postaci aneksu nr 1 z 24 stycznia 2024 r. do umowy najmu z 19 maja 2023 r. (celem wykazania spełnienia przez Skarżącą warunków wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego) mógł zostać przedstawiony Organowi przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, czego Skarżąca nie uczyniła. Nie wpływa to więc na prawidłowość zaskarżonej decyzji, a jedynie w gestii Skarżącej pozostaje ponowne ewentualne wnioskowanie o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, a w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono ich zastosowanie. Sam fakt, że Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Organu, nie dowodzi naruszenia przez ten Organ obowiązujących przepisów. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty skargi niezasadne i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.