V SA/Wa 505/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. E. Sp. z o.o. w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (zwanego dalej: "Dyrektorem KIS") z dnia 3 stycznia 2020 r. o numerze 0111-KDIB3-3.4013.246.2019.2.MK w przedmiocie podatku akcyzowego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskodawca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Spółka") złożyła do organu w dniu 29.10.2019 r. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku akcyzowego. We wniosku przedstawiła stan faktyczny . Spółka jest właścicielem dwóch elektrociepłowni na biogaz rolniczy, o mocy 0,999 MW każda. Spółka jest wpisana do rejestru wytwórców biogazu rolniczego, o którym mowa w art. 23 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2389 z późn. zm., dalej "uOZE"). Biogazownie są dwiema odrębnymi instalacjami odnawialnego źródła energii w myśl przepisu art. 2 pkt 13 uOZE, instalacjami stanowiącymi wyodrębnione zespoły: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służących do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączonych z tymi zespołami magazynami energii, w tym magazynami biogazu rolniczego. Każda z instalacji korzysta z systemu wsparcia odnawialnych źródeł energii w tzw. systemie aukcyjnym, o którym mowa w art. 69a pkt 4 uOZE, Biogazownie są instalacjami wysokosprawnej kogeneracji - w procesie produkcji energii elektrycznej wytwarzane jest również ciepło. W przypadku obu biogazowni, 100% wyprodukowanej przez nie energii elektrycznej jest sprzedawane, tzn. wprowadzane do sieci elektroenergetycznej, natomiast nie jest wykorzystywana na potrzeby własne (cała wyprodukowana i wprowadzona do sieci energia elektryczna korzysta z aukcyjnego systemu wsparcia). Aby wyprodukować energię elektryczną, biogazownie same zużywają energię elektryczną, na potrzeby jej wytwarzania, przy czym nie zużywają energii elektrycznej, którą same wytworzyły, lecz Spółka nabywa w tym celu energię elektryczną od dostawcy zewnętrznego. Reasumując, biogazownie wprowadzają do sieci całość wyprodukowanej energii elektrycznej, której wolumen nie jest pomniejszony o energię zużytą na potrzeby własne. Jak wspomniano, zgodnie z art. 2 pkt 13 uOZE, każda z biogazowni składa się zarówno z urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, jak również z obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służących do wytwarzania biogazu rolniczego. Biogazownie składają się zatem z szeregu powiązanych elementów, służących poniżej opisanemu procesowi produkcji energii ze źródeł odnawialnych - z których wszystkie są zasilane energią elektryczną nabywaną od dostawcy zewnętrznego. Następnie Spółka opisała proces produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu, opisując także poszczególne etapy produkcji, na których zużywana jest energia elektryczna od podmiotu zewnętrznego. W związku z przedstawionym stanem faktycznym Spółka zadała następujące pytanie: Czy w związku z nabyciem przez Spółkę od dostawcy zewnętrznego energii elektrycznej i zużyciem jej na zasilanie urządzeń, budynku technicznego i sterowni oraz systemu monitoringu powstaje obowiązek zapłaty podatku akcyzowego? Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z nabyciem przez Spółkę od dostawcy zewnętrznego energii elektrycznej i zużyciem jej na zasilanie urządzeń, budynku technicznego i sterowni, oraz systemu monitoringu nie powstaje obowiązek zapłaty podatku akcyzowego. Spółka wyjaśniła, że mimo iż jest wpisana do rejestru wytwórców biogazu rolniczego, to w świetle art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. d tiret pierwsze ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.J. Dz. U. z 2019 r. poz. 755 z późn. zm.), nie jest zobligowana do posiadania koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej. Spółka jest zatem, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 19 UPA "nabywcą końcowym". Jednakże, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym zużycie energii elektrycznej nabywanej przez Spółkę od dostawców zewnętrznych jest zwolnione od podatku na podstawie art. 30 ust. 7 UPA: "Zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu." Spółka zwróciła uwagę na fakt, że powyższe przepisy nie zawierają dodatkowych warunków zastosowania przewidzianych w nich zwolnień. W szczególności nie różnicują one skutków podatkowych zużycia na wskazane w nich cele energii wyprodukowanej we własnym zakresie przez podatnika oraz energii nabytej od dostawców zewnętrznych. Ponadto, w świetle przywołanych przepisów bez znaczenia jest, czy zużywana energia została wyprodukowana z odnawialnych źródeł energii, czy ze źródeł konwencjonalnych. W konsekwencji nie ma przeszkód do zastosowania zwolnienia przewidzianego w powyższych przepisach do energii nabywanej przez Spółkę o dostawcy zewnętrznego - pod warunkiem, że jest ona zużywana w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu. W przedstawionym stanie faktycznym powyższy warunek jest spełniony, gdyż nabywana z zewnątrz energia jest w całości zużywana w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu. Opisaną na wstępie interpretacją Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Dyrektor przedstawił na wstępie przepisy prawa , które znajdują zastosowanie przy wydaniu interpretacji. Stwierdził, że mając na uwadze powyższe przepisy, zauważyć w pierwszej kolejności należy, że przedmiot opodatkowania akcyzą w przypadku energii elektrycznej został uregulowany w sposób szczególny poprzez wprowadzenie definicji nabywcy końcowego - podmiotu nabywającego energię elektryczną, nieposiadającego koncesji na wytwarzanie, przetwarzanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy Prawo energetyczne. Zatem zgodnie z powyższą definicją wprowadzono zasadę opodatkowania akcyzą ostatniego etapu obrotu, czyli etapu wydania energii elektrycznej do konsumpcji nabywcy końcowemu. Podatnikiem zobowiązanym do zapłaty akcyzy od energii elektrycznej dostarczonej nabywcy końcowemu, jest sprzedawca energii elektrycznej, tj. podmiot posiadający koncesję. Tym samym co do zasady nabywca końcowy nabywa energię elektryczną po cenie zawierającej naliczony podatek akcyzowy i w konsekwencji nie będzie już zobowiązany do zapłaty akcyzy. Wyjątkiem od tego są sytuacje o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1,5 i 6 ustawy, które w sprawie nie mają zastosowania. Ustawodawca równocześnie przewidział zwolnienia od akcyzy dla energii elektrycznej przy czym ze zwolnień tych korzystać mogą wyłącznie podatnicy akcyzy w zakresie energii elektrycznej, tj. podmioty które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą i które z tego tytułu zobowiązane są do złożenia deklaracji (w której wykazywać mogą ewentualne zwolnienia) i zapłaty podatku (wyjątkiem jest zwolnienie o którym mowa w art. 31d ustawy, dokonywanym przez zwrot w formie decyzji dla zakładów energochłonnych - sytuacja ta nie jest jednak przedmiotem wniosku). Ustawodawca nie przewiduje natomiast możliwość sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu przez krajowy podmiot posiadający koncesję z zastosowaniem zwolnienia z opodatkowania w całości lub nawet w części. Mówiąc inaczej, sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju zawsze podlega obciążeniu akcyzą. Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy Wnioskodawca jest nabywcą końcowym, a więc podmiotem który zawsze nabywać będzie energię elektryczną po cenie zawierającej wliczony podatek akcyzowy, nawet jeśli nabywana energia elektryczna jest przeznaczona do zużycia w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu. Z kolei fakt wytwarzania energii elektrycznej (w procesie łącznego wytwarzania energii elektrycznej i ciepła), a następnie sprzedaż całości wytworzonej w ten sposób energii elektrycznej podmiotowi posiadającemu koncesję nie jest przedmiotem opodatkowania akcyzą (sprzedaż energii elektrycznej podmiotowi posiadającemu koncesję nie jest obciążona akcyzą). Wnioskodawca mógłby skorzystać ze zwolnienia w oparciu o przepis art. 30 ust. 7 ustawy w przypadku o ile dokonywałby zużycia wytworzonej u siebie energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu (art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy, co w przedstawiony stanie faktycznym nie ma miejsca), a charakter poszczególnych czynność odbywających się w toku produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzaniu mieściłby się w ustawowym pojęciu procesu o którym mowa w tym przepisie. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagała się jej uchylenia i zarzuciła naruszenie : 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 7 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotowe zwolnienie nie przysługuje podmiotowi będącemu nabywcą końcowym (Spółce) - co skutkowało niewłaściwą oceną co do zastosowania tego przepisu polegającą na odmowie jego zastosowania, mimo spełnienia przesłanek z niego wynikających; 2. przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. wydanie Interpretacji w odniesieniu do stanu faktycznego innego niż przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czyli zmodyfikowanie stanu faktycznego w zakresie elementów składających się na opisany proces produkcji energii elektrycznej (w sposób rozszerzający) i przeprowadzenie subsumpcji do tak ustalonego stanu faktycznego - co skutkowało błędnym rozstrzygnięciem zawartym w Interpretacji. Domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Kontrola ta obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Z kolei w myśl art. 57a 1 p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa. Interpretacja pod względem formalnym została wydana prawidłowo w oparciu o stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącą. Organ nie dopuścił się także błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Zgodnie z art. 9 ust. 1 UPA, w przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest: 1) nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego; 2) sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię; 3) zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa w pkt 2; 4) zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię; 5) import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego; 6) zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu. "Nabywcą końcowym" jest w myśl art. 2 ust. 1 pkt 19 UPA "podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne". Spółka, mimo, że jest wpisana do rejestru wytwórców biogazu rolniczego, to w świetle art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. d tiret pierwsze ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.J. Dz. U. z 2019 r. poz. 755 z późn. zm.), nie jest zobligowana do posiadania koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej. Spółka jest zatem, w myśl ww. przepisów "nabywcą końcowym". Spółka ten fakt przyznaje. Jednakże zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym zużycie energii elektrycznej nabywanej przez Spółkę od dostawców zewnętrznych jest zwolnione od podatku na podstawie art. 30 ust. 7 UPA: "Zwalnia się od akcyzy zużycie energii elektrycznej w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu." Spółka wskazuje, że przepis ten nie zawiera dodatkowych warunków zastosowania przewidzianego w nim zwolnienia. W szczególności nie różnicuje skutków podatkowych zużycia na wskazane w nich cele energii wyprodukowanej we własnym zakresie przez podatnika oraz energii nabytej od dostawców zewnętrznych. Nie ma też znaczenia czy zużywana energia została wyprodukowana z odnawialnych źródeł energii czy ze źródeł konwencjonalnych. W konsekwencji nie ma przeszkód do zastosowania zwolnienia przewidzianego w powyższych przepisach do energii nabywanej przez Spółkę od dostawcy zewnętrznego - pod warunkiem, że jest ona zużywana w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu. W przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym powyższy warunek jest spełniony, gdyż nabywana z zewnątrz energia jest w całości zużywana w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu. Nie jest to jednak stanowisko trafne. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje: 1) z dniem nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego; 2) z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju; 3) z dniem zużycia energii elektrycznej, w przypadkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6; z dniem powstania długu celnego, w przypadku importu energii elektrycznej przez nabywcę końcowego. Jednocześnie według art. 11 ust. 2 ustawy wydanie energii elektrycznej, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nabywcy końcowemu jest związane z wystawieniem przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną. Taki sposób opodatkowania jest zgodny z art. 21 ust. 5 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. WE L Nr 283, s. 51 z póżn. zm.; Dz. U. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. 1, s. 405), zgodnie z którym dla celów stosowania art. 5 i 6 dyrektywy 92/12/EWG, energia elektryczna i gaz ziemny podlegają podatkom, które stają się wymagalne w momencie dostawy przez dystrybutora lub redystrybutora. Tym samym, w art. 21 ust. 5 dyrektywy prawodawca unijny, uwzględniając specyfikę obrotu energią elektryczną i gazem, przesądził o wymagalności podatku od energii elektrycznej w momencie jej dostawy przez dystrybutora lub redystrybutora. Intencją prawodawcy unijnego było uchwycenie momentu możliwie zbliżonego do konsumpcji energii elektrycznej, podobnie jak w wypadku innych wyrobów akcyzowych (por. Krzysztof Lasiński-Sulecki (red.), Wojciech Morawski, Komentarz do art. 21 dyrektywy 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, LEX 2014). Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że Spółka nabywa energię elektryczną od dystrybutora z naliczoną już i stanowiącą element ceny nabycia akcyzą. Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy, Wnioskodawca jest nabywcą końcowym, a więc podmiotem który zawsze nabywać będzie energię elektryczną po cenie zawierającej wliczony podatek akcyzowy, nawet jeśli nabywana energia elektryczna jest przeznaczona do zużycia w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu. Z kolei fakt wytwarzania energii elektrycznej (w procesie łącznego wytwarzania energii elektrycznej i ciepła), a następnie sprzedaż całości wytworzonej w ten sposób energii elektrycznej podmiotowi posiadającemu koncesję nie jest przedmiotem opodatkowania akcyzą (sprzedaż energii elektrycznej podmiotowi posiadającemu koncesję nie jest obciążona akcyzą). Spółka nie ma więc możliwości odliczenia akcyzy od energii elektrycznej, którą zużywa w procesie produkcji, gdyż sam fakt wytwarzania energii elektrycznej (w tym także w procesie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu) nie warunkuje jeszcze możliwości zastosowania zwolnienia z opodatkowania wobec energii elektrycznej. Możliwość zastosowania zwolnienia umożliwia posiadanie odpowiedniego statusu, który wynika z dokonywania czynności, które będą rodzić obowiązek podatkowy w akcyzie w zakresie energii elektrycznej. W badanej sprawie nie ulega natomiast wątpliwości, że Spółka takich czynności nie dokonuje. Spółka wskazała, że zwolnienie podatkowe powoduje, że obowiązek podatkowy nie przekształca się w zobowiązanie podatkowe. Jednak w badanej sprawie w ogóle nie powstaje obowiązek podatkowy, gdyż spółka nie dokonuje żadnych czynności, które rodziłyby taki obowiązek. Wobec czego, siła rzeczy, nie działa też zwolnienie podatkowe. Natomiast gdyby Spółka część wyprodukowanej energii zużywała w procesie produkcji, to wtedy powstawałby obowiązek akcyzowy ( art. 9 ust. 1 pkt 4 UPA ) i mogłaby korzystać ze zwolnienia . W ocenie Sądu sytuacja w omawianym zakresie jest jednoznaczna i wszelkie argumenty Spółki nie mogą być uwzględnione. Również nie mogą znaleźć uznania zarzuty dot. naruszenia prawa unijnego. Art. 15 ust. 1 Dyrektywy Energetycznej stanowi, że bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych, Państwa Członkowskie mogą przyznawać, pod kontrolą fiskalną, całkowite lub częściowe zwolnienia lub obniżki w zakresie poziomu opodatkowania między innymi w zakresie określonym w pkt c tej normy prawa unijnego. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że zwolnienia te są fakultatywne, od Państwa Członkowskiego zależy czy je wprowadzi czy też nie. Należy także zwrócić uwagę na fakt, że prawodawca unijny zastrzegł w sposób jednoznaczny, że takie zwolnienia powinny odbywać się pod kontrolą fiskalną. Jednym z elementów takiej kontroli jest nałożenie na podatnika zamierzającego korzystać ze zwolnienia, obowiązku prowadzania ewidencji pozwalającej na określenie ilości i sposobu wykorzystania energii . Sąd uważa za trafne stanowisko organu, że taka kontrola fiskalna, której wymaga dyrektywa, jest uwzględniona przez ustawodawcę właśnie poprzez możliwość zastosowania zwolnienia wyłącznie przez podatnika tj. podmiotu obowiązanego do złożenia deklaracji w której wykaże przedmiotowe zwolnienie oraz zobowiązanego do prowadzenia ewidencji, zgodnie z art. 138h ust. 1 pkt 2 ustawy. Natomiast z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Strona Skarżąca, która jest nabywcą końcowym nieposiadającym koncesji i jednocześnie podmiotem który nie zużywa wytworzonej u siebie energii elektrycznej, nie ma obowiązku prowadzenia ewidencji o której mowa w art. 138h ustawy a także nie ma obowiązku składania deklaracji. Za niezasadny Sąd uważa zarzut Strony, że organ w wydanej interpretacji zmienił stan faktyczny przedstawiony przez Stronę. Wszystkie elementy istotne z punktu widzenia udzielonej odpowiedzi zostały przyjęte zgodnie z opisem strony. Natomiast kwestie jakie procesy produkcyjne wchodzą w zakres określonego w art. 30 ust. 7 UPA , nie mają znaczenia z uwagi na treść tej odpowiedzi. Zwolnienie bowiem nie przysługuje dlatego, że przedstawiony proces produkcyjny nie spełnia wymogów określonych w art.30 ust. 7 UPA, ale dlatego, że na żadnym etapie produkcji energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu nie powstaje obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Sąd nie znalazł w sprawie także innego naruszenia przepisów postępowania. Sąd stwierdza, że postępowanie przed Dyrektorem KIS było należycie przeprowadzone, zaś zaskarżona interpretacja została wyczerpująco uzasadniona. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę jako niezasadną, o czym orzekł w sentencji wyroku.