I SA/Gd 249/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 18 stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. W dniu 19 czerwca 2020 r. na drodze krajowej nr 22 w miejscowości R. funkcjonariusze celno-skarbowi skontrolowali pojazd samochodowy o numerze rej. [...]. W trakcie kontroli ustalono, że przewóz towaru w postaci oleju rzepakowego (pozycja CN 1514) w ilości 25000 kg, wg numeru zgłoszenia [...] realizowany był przez przewoźnika – R.O. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "A" R.O., nastąpił z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi . W toku czynności kontrolnych stwierdzono, że przewoźnik nie wywiązał się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy, tj. przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem SENT. W trakcie kontroli drogowej kierujący pojazdem okazał dowód osobisty, prawo jazdy o numerze [...], dowody rejestracyjne ww. środka transportu, [...], Świadectwo jakości wystawione w dniu 18 czerwca 2020 r., dokument mycia pojazdu - Cleaning dokument numer serii [...], wypis z licencji nr [...] dotyczący międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Na powyższą okoliczność sporządzono protokół z kontroli nr [...] z dnia 19 czerwca 2020 r., który podpisał kierujący pojazdem. Wobec stwierdzonego naruszenia przepisów ustawy wszczęto w niniejszej sprawie postępowanie. Mając na względzie ustawowe regulacje, wedle których organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, pismem datowanym na 22 lipca 2020 r. poinformowano stronę o możliwości przedstawienia w tym względzie swojego stanowiska, popartego stosowną dokumentacją, uzasadniającą, że w sprawie zachodzi ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. W odpowiedzi z dnia 29 lipca 2020 r. strona wskazała na treść art. 22 ust. 3 ustawy, który przewiduje z urzędu możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie oświadczyła, że regulacje zawarte w art. 7 ust. 1 i 2 tejże ustawy nakładają na przewoźnika obowiązek przesłania do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenia i jego uzupełnienia m. in. o numer pojazdu z naczepą, numer zezwolenia drogowego, numer lokalizatora, miejsce dostarczenia. Strona, występując w roli przewoźnika uzupełniła w niniejszym zgłoszeniu wymagane dane, które zostały przez kontrolujących zweryfikowane i zaakceptowane. Ponadto strona wskazała, że skoro na mocy art. 1 pkt 2 ustawy odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów ciąży na wysyłającym, odbierającym, przewoźniku i kierującym środkiem transportu, to każdy z tych podmiotów ponosi odpowiedzialność w zakresie wynikającym z przepisów ustawy. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji w wyniku podjętej korespondencji z Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej we W., właściwym ze względu na obsługę systemów SENT i SENT GEO ustalił, że przedmiotowy środek transportu zatrzymany do kontroli w dniu 19 czerwca 2020 r. o godzinie 10.57 wyposażony był w lokalizator o numerze o numerze [...]. Na podstawie danych SENT GEO BI uruchomienie Aplikacji Mobilnej Kierowcy appstart stwierdzono 19 czerwca 2020 r. o godz. 1057.19 a pierwsze dane lokalizacyjne wysłane dnia 19 czerwca 2020 r. w tym czasie dla lokalizacji [...] wskazały na miejscowość R., drogę krajową 22. Jednocześnie poinformowano, że w systemie SENT GEO BI nie stwierdzono z powyższego lokalizatora wysyłki danych lokalizacyjnych od miejsca załadunku wskazanego w zgłoszeniu SENT do miejsca kontroli. Ponadto wskazano, że w okresie realizacji [...] nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od Mobilnych Aplikacji Kierowcy oraz nie stwierdzono w Help Desk, aby przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu. W zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego decyzją nr [...] z dnia 16 października 2020 r., nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, w związku z niewywiązaniem się przez przewoźnika z obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy, tj. przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem [...] w trakcie całej trasy przewozu. W piśmie z 2 listopada 2020 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc ojej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 18 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy decyzją organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów określa ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (jedn. tekst w Dz. U. z 2020 r., poz. 859). Art. 3 ust. 1 ustawy określa elementy, z których składa się system monitorowania, którym objęty jest przewóz towarów. System ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. Stosownie do treści art. 10a ustawy, przewoźnik w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu w lokalizator. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji. Dokonując analizy okoliczności faktycznych zaistniałych w rozpatrywanej sprawie na gruncie przywołanych przepisów stwierdzono, iż strona wystąpiła w niniejszej sprawie jako przewoźnik. Pomimo, że strona wywiązała się z nałożonych ustawą obowiązków na przewoźnika tj. dokonała zgłoszenia przewozu towaru do systemu SENT oraz uzupełniła dane zawarte w tym zgłoszeniu stosownie do obowiązujących przepisów, to jednak z zapisów zawartych w systemie SENT oraz SENT GEO wynikało, że strona nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy, tj. przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem SENT w czasie całej trasy przewozu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że zgłoszenie [...] zostało utworzone 17 czerwca 2020 r. o godz. 1148, jego modyfikacja (czyli uzupełnienie zgłoszenia przez przewoźnika) nastąpiła 18 czerwca 2020 r. o godz. 923. W następstwie analizy materiału dowodowego ustalono dane adresowe miejsca załadunku: [...] S., ul. C. oraz miejsce dostarczenia towaru tj. [...] C., ul. Z. Cała trasa przewozu tj. od miejsca załadunku do miejsca rozładunku, wyniosła około 172 km. Jak wynikało z zebranego w sprawie materiału dowodowego, pokonany przez przewoźnika odcinek z miejsca załadunku do miejsca kontroli w miejscowości R. wyniósł około 155 km i w tym czasie przewoźnik nie przekazywał aktualnych danych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem. Pierwsze zdarzenie przekazane przez lokalizator [...] odnotowano w systemie SENT-GEO BI dnia 19 czerwca 2020 r. o godz. 1057.19 w postaci zdarzenia "app start" tj. naciśnięcia przez użytkownika (kierującego) w aplikacji mobilnej przycisku START, które zaistniało wraz z rozpoczęciem kontroli. Dopiero pozostała trasa tj. od miejsca kontroli do miejsca dostarczenia towaru była monitorowana. Powyższe oznaczało, że większość drogi przewozu przedmiotowego towaru nie podlegała monitorowaniu. W omawianej sprawie nie stwierdzono również żadnych nieprawidłowości w działaniu systemów administracji skarbowej. Tym samym uznano, że organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż strona, posiadała w dniu kontroli zainstalowane w pojeździe urządzenie do przesyłu danych geolokalizacyjnych, któremu przypisano numer [...], jednakże nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy, tj. przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem. Po przywołaniu przepisów prawa organ odwoławczy stwierdził, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na istnienie ważnego interesu przemawiającego za odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej, zaś organ z urzędu nie posiadał wiedzy o jakichkolwiek okolicznościach, które uniemożliwiłyby stronie regulowanie zobowiązań względem Skarbu Państwa, w tej sytuacji organy obu instancji nie odnalazły, w rozpatrywanej sprawie, podstaw do odstąpienia od nałożenia kary ze względu na ważny interes przewoźnika. W toku postępowania nie stwierdzono także, aby istniały jakieś szczególne względy, wspólne społeczności, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary. Co więcej rozstrzygnięcie takie w przedstawionym stanie faktycznym godziłoby w podstawowe zasady sprawiedliwości, równości wobec prawa i powszechności ponoszenia kar za niedopełnienie obowiązków płynących z ustawy. Każdy z przewoźników dokonując przewozu, o którym mowa w ustawie obowiązany jest do przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem w trakcie całej trasy przewozu i w interesie publicznym jest powszechne prawidłowe stosowanie przez nich przepisów prawa. Udzielenie ulgi w takim stanie faktycznym prowadziłoby do nieuzasadnionego faworyzowania strony i jak podniesiono wyżej godziłoby w zasady równości i sprawiedliwości społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wydanym decyzjom zarzuciła: A. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1. art. 22 ust. 2a Ustawy SENT, poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 w/w ustawy; 2. art. 22 ust. 3 Ustawy SENT, poprzez przyjęcie, że wymierzenie kary pieniężnej przewoźnikowi z powodu naruszenia poprzez kierującego art. 10 b i art. 10 c ust. 1 z jednoczesnym brakiem naruszenia przez skarżącą art. 10 a ust 1 ww. ustawy, nie narusza zasady sprawiedliwości i zaufania obywatela do organu władzy publicznej. B. naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz. U. nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zmianami), powoływanej dalej jako Ustawa O.p., poprzez usankcjonowanie naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 227 § 2 ww. ustawy; 2. art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 Ustawy O.p., poprzez uchylenie się od wskazania czynności, której/których niewykonanie przez skarżącą spowodowało niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem do systemu; 3. art. 121 § 1, art. 122 Ustawy O.p. Ustawy O.p., poprzez nadanie pejoratywnego znaczenia pojęciu "interes publiczny" i w efekcie uznanie, że okoliczności towarzyszące sprawie nie są objęte "interesem publicznym"; a) dokonania interpretacji art. 10a ust. 1 i art. 22 ust. 2a Ustawy SENT w sposób pozbawiający sensu art. 10 b i art. 10 c ust. 1 (warunkujących przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem w przypadku wyposażenia środka transportu w lokalizator); b) odstąpienia od zastosowania normy prawnej przewidzianej w art. 22 ust. 3 Ustawy SENT w odniesieniu do zgodności decyzji z interesem publicznym. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w pierwszej instancji w całości. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Uczestnik postępowania Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości . Powołując się na przepisy ustawy z 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców i art. 22 ust.3 ustawy o SENT stwierdził, że organ odwoławczy dokonał oceny możliwości odstąpienia od nałożenia kary z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W przedmiotowym uzasadnieniu wskazano także, że kary przewidziane w ustawie są sankcjami o charakterze pieniężnym nakładanymi przez organ administracji publicznej, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu ustawowego obowiązku przez osobę obowiązaną. Administracyjną karę pieniężną należy rozumieć jako określone w ustawie ujemne skutki prawne, które następują, gdy adresat normy prawnej nie zastosuje się do ustanowionego nakazu. Nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty dokonujące przewozu towarów (druk nr 1244, Sejm VIII kadencji). Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, z dniem 1 października 2018 r. w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, dodano art. 10a ust. 1, stosownie do którego przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu w lokalizator (ust. 2). Nie jest to jednak konieczne, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust. 3). W niniejszej sprawie strona wykorzystała lokalizator, o którym mowa w art. 2 pkt 2a ustawy, któremu przypisano numer urządzenia [...]. Należy dodać, że samo posiadanie lokalizatora nie jest równoznaczne z przekazywaniem danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem do systemu w trakcie trasy przewozu towaru. Odpowiedzialność za przekazywanie danych do systemu KAS ciąży na przewoźniku i w tym zakresie ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw. Regulacja art. 10a ustawy, nakłada na przewoźnika obowiązek przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, objętego zgłoszeniem w trakcie całej trasy przewozu towaru, a nie wywiązanie się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy rodzi negatywne konsekwencje w postaci nałożenia kary pieniężnej przewoźnikowi. Wbrew stanowisku strony przepisy ustawy zostały skonstruowane w sposób, obciążający skutkami niedopełnienia określonych obowiązków przewoźników, nie zaś osoby przez nich zatrudnione do wykonania przewozu. Pomimo że na potrzeby ustawy skonkretyzowano pojęcie "kierującego" to jednak nie występuje jako osoba odpowiedzialna za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 10a w związku z art. 22 ust. 2a ustawy. Należy zwrócić uwagę, że w systemie istnieje możliwość dokonywania monitoringu wykonywanych przewozów. Tym samym przewoźnik może w każdej chwili dokonać kontroli realizowanego w ramach swojej działalności gospodarczej przewozu, a w tym również dokonać kontroli pracy kierującego pojazdem. Stąd też argumentacja skarżącej, że przewoźnik nie miał najmniejszego wpływu na to czy w trakcie przewozu kierujący dostosuje się do wymagań określonych w art. 10b i art. 10c ustawy, jest chybiona. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi należy przypomnieć, iż stosownie do art. 10b ustawy, w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany: 1) włączyć lokalizator: a) przed rozpoczęciem przewozu towaru - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju, b) z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1; 2) wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą: a) dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, b) zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju. Stosownie do art. 10c ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli: 1) rozpoczęcia przewozu towaru przez kierującego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, bez numeru referencyjnego, bez dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7, 2) niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 10b, 3) niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 10c ust. 1; - kierujący podlega karze grzywny w wysokości od 5000 do 7500 zł. Powyższe oznacza, iż przepisy ustawy zostały sformułowane w taki sposób, aby odpowiedzialność za niedopełnienie ustawowych obowiązków obciążała poszczególnych uczestników biorących udział w przewozie drogowym, a odpowiedzialność ciążąca na przewoźniku nie powoduje zwolnienia z odpowiedzialności podmiotu wysyłającego lub jak w rozpatrywanej sprawie- kierującego pojazdem. Przy czym kierujący pojazdem zgodnie z zapisami ustawy podlega karze grzywny, a co istotne orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, następuje w trybie określonym w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika następuje natomiast w trybie decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym, zatem nie wyklucza nałożenia kary grzywny na kierującego w postaci mandatu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych należy wskazać, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a ustalony stan faktyczny oczywisty i niebudzący wątpliwości. Sąd uznał, że na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie organy obu instancji w sposób jednoznaczny i czytelny wykazały naruszenie przepisów ustawy, poprzez niedopełnienie przez skarżącą obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu faktycznym decyzji organy obu instancji przedstawiły ustalony w sprawie stan faktyczny, natomiast w uzasadnieniu prawnym wyjaśniły zasadność przesłanek, które przemawiały za zastosowaniem konkretnych norm prawnych z przywołaniem treści tych przepisów. Sąd podkreśla, że organy obu instancji odniosły się szczegółowo i wnikliwie zarówno do faktu zaistnienia nieprawidłowości wynikającej z niedopełnienia przez skarżącą ustawowych obowiązków, jak i równie wyczerpująco wyjaśniły zasadność przesłanek uniemożliwiających odstąpienie od wymierzenia kary. Co do tej ostatniej kwestii Sąd przypomina, że stosownie do treści art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust 3. Wyjaśnić należy, że użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ może odstąpić" oznacza, że decyzje w tym względzie mieszczą się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne jest konstrukcją prawną pozwalającą organowi administracji publicznej na wybór konsekwencji prawnych powstania sytuacji, do której odnosi się hipoteza normy prawnej. A zatem przedmiotem uznania w rozpoznawanej sprawie jest określenie skutku prawnego w postaci nałożenia kary pieniężnej bądź odstąpienia od jej nałożenia. Ocena, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, pozostawiona została organowi prowadzącemu postępowanie, ale to nie oznacza dowolności, bowiem wymaga uzasadnienia i podlega kontroli Sądu. Wskazać przy tym należy, że art. 22 ust. 3 ww. ustawy zawiera oprócz uznania administracyjnego dwa pojęcia niedookreślone, jakimi są "ważny interes przewoźnika" oraz "interes publiczny". Pojęcia te ograniczają zakres stosowania uznania. Ważny interes przewoźnika oznacza sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest on w stanie uregulować nałożonej kary. Nałożenie kary godzi w ważny interes przewoźnika, gdy wskutek nieprzewidywalnych losowych okoliczności, jej uregulowanie mogłoby zachwiać podstawami prowadzonej przez niego jego działalności. Są to zatem sytuacje o charakterze wyjątkowym i szczególnym, których przewoźnik dbający należycie o swoje interesy, nie mógł przewidywać. Sąd podkreśla, że tak rozumianych okoliczności pozwalających uwzględnić ważny interes przewoźnika, skarżąca nie przedstawiła podczas postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, organy obu instancji także trafnie zinterpretowały przesłankę "interesu publicznego" jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak np.: sprawiedliwość, bezpieczeństwo lub porządek publiczny, zaufanie do organów władzy. Zasadnie też uznały, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia tych wartości. Należy zauważyć, że niezapewnienie przez skarżącą przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu uniemożliwiało organom prawidłowe monitorowanie w systemie tego przewozu. Postępowanie przewoźnika, który nie ujawnia trasy przewozu nie może być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym jest bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw "wrażliwych" towarów przepisów prawa. Przyjęte rozwiązania służą prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel towarami "wrażliwymi". Każdy zatem z przewoźników obowiązany jest w trakcie całej trasy umożliwić lokalizację pojazdu wraz z towarem. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca zajmujący się transportem takich towarów powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa i tak zorganizować ich transport, aby wypełniać obowiązki przewidziane w tych przepisach. Zachowanie skarżącej naruszało też podstawowe cele ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Skoro bowiem celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych przez strony przepisów procesowych. W sprawie zebrano kompletny materiał dowodowy, który następnie poddano prawidłowej, wyczerpującej ocenie celem rozstrzygnięcia o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 22 ust. 2a s.m.d.t. oraz o braku możliwości odstąpienia od wymiaru tej kary, zgodnie z art. 22 ust. 3 s.m.d.t.. Z uzasadnienia (zarówno faktycznego, jak i prawnego) decyzji wynika, jakimi kryteriami kierował się organ wymierzając karę w określonej wysokości. Nadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice j swobodnej oceny dowodów. Fakt, że ocena ta jest niezgodna z oczekiwania strony, nie oznacza, że została naruszona zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Mając na uwadze, że organ nie naruszył wskazanych przepisów prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.