II SA/Wa 356/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi M.Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: KGP, Organ II instancji) rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] (dalej: rozkaz personalny Organu II instancji) po rozpatrzeniu odwołania Pana M.Z. (dalej: funkcjonariusz, Skarżący) utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: KWP w [...], Organ I instancji) z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] (dalej: rozkaz personalny Organu I instancji) w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2024 r., poz. 145; dalej: ustawa o Policji). Organ I instancji wskazał, że dniu 18 października 2023 r. do Wydziału Kadr i Szkolenia KWP w [...] wpłynęła notatka służbowa sporządzona przez funkcjonariuszy Wydziału Kontroli KWP w [...]. Dotyczyła ona ustaleń związanych ze zdarzeniem, które miało miejsce w dniu [...] października 2023 r., tj. stawienia się do służby w stanie nietrzeźwości [...] M.Z. - policjanta Wydziału [...] KWP w [...]. Wynika z niej, że funkcjonariusz w dniu [...] października 2023 r., około godz. 07:30 stawił się do służby w Wydziale [...] KWP w [...] zgodnie z ustalonym grafikiem służby obowiązującym tego dnia w godz. 08:00-20:00. Funkcjonariusz przybył na miejsce pełnienia służby prywatnym samochodem marki [...], o nr rej. [...] koloru czarnego. Około godz. 07:35, na polecenie naczelnika Wydziału [...] KWP w [...] zarówno ww. funkcjonariusz, jak i funkcjonariusz kończący służbę zostali poddani badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przy użyciu urządzenia Promiler iBLOW o nr. ser. [...] będącego na stanie Wydziału [...] KWP w [...]. Pierwszy pomiar alkoholu w wydychanym powietrzu funkcjonariusza kończącego służbę wyniósł 0,00 mg/l, natomiast wynik badania [...] M.Z. o godz. 07:35 wyniósł 0,31 mg/l. W związku z powyższym, kierownik Sekcji I Wydziału [...] KWP w [...], o godz. 07:50, przeprowadził drugie badanie [...] M.Z., które wykazało wynik 0,26 mg/l. Pismem z dnia 24 października 2023 r. Organ I instancji poinformował Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ze względu na popełnienie czynu o znamionach przestępstwa. Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2023 r. Organ Instancji zawiesił Skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji na okres od dnia 27 listopada 2023 r. do dnia 8 stycznia 2024 r. Pismem z dnia 20 listopada 2023 r. poinformowano Stronę o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, a także o możliwości złożenia wyjaśnień co do przeprowadzonych dowodów w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Poinformowano również stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także o tym, że może działać za pośrednictwem pełnomocnika. Pismo to doręczono policjantowi w dniu 27 października 2023 r. Do akt sprawy dołączono m.in: - notatkę służbową z dnia 18 października 2023 r. z ustaleń w sprawie stawienia się funkcjonariusza Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu [...] października 2023 r. do służby w stanie nietrzeźwości, - telegram nr [...] o zdarzeniu z udziałem policjanta, - świadectwa kalibracji urządzenia Promiler iBlow o nr. ser. [...] - notatki służbowe i urzędowe funkcjonariuszy Policji dotyczące zdarzenia z udziałem M.Z. w dniu [...] października 2023 r., - protokół badania stanu trzeźwości Pana M.Z. urządzeniem Promiler iBlow z dnia [...] października 2023 r., w którym wymieniony oświadczył, że w ciągu ostatnich 24 godzin nie spożywał alkoholu, - protokół badania stanu trzeźwości M.Z. urządzeniem Alco-sensor IV CM z dnia [...] października 2023 r., w którym wymieniony oświadczył, że "w ciągu ostatnich 24 godzin spożywał alkohol w postaci wódki w ilości 250 ml dnia 15 października 2023 r. o godz. 20:00", - świadectwo wzorcowania urządzenia Alco-sensor IV CM nr fabr. [...], - płytę DVD z zapisem z kamer zdarzenia z dnia [...] października 2023 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. KWP w [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił Skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2023 r. Decyzji tej zgodnie z art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775; dalej: k.p.a.) został nadany rygor natychmiastowej wykonalności została ona doręczona stronie w dniu 13 grudnia 2023 r. W dniu 15 grudnia 2023 r. (data prezentaty Organu I instancji) z zachowaniem ustawowego terminu Skarżący złożył odwołanie od powyższego rozkazu personalnego, zaskarżając go w całości i zarzucając: 1. naruszenie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w stopniu rażącym mającym jednoznaczny wpływ na wynik sprawy przez oczywiście błędną kwalifikację wszelkich przesłanek wskazanych w tym przepisie i oczywiście wadliwe odniesienie ich do stanu faktycznego sprawy, 2. sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny. Ponadto funkcjonariusz zaskarżył opatrzenie rozkazu rygorem natychmiastowej wykonalności oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] października 2023 r. stawił się w miejscu pełnienia służby bez zamiaru jej podjęcia i takie stanowisko wynika z zeznań świadków. W istocie przybył do jednostki, aby "wziąć na ten dzień wolne celem stawienia się do lekarza". Zamierzał jedynie pozostawić samochód na parkingu jednostki, a nadto nie podpisał listy obecności i nie podjął czynności służbowych. Skarżący wyjaśnił, że pierwsze badanie nielegalizowanym alkotestem odbyło się po spożyciu przez niego po przyjeździe do jednostki w toalecie Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] alkoholu w postaci tzw. małpki, czyli butelki o objętości 0,05 l, gdyż wiedział, że w tym dniu nie będzie już jeździł samochodem ani podejmował służby. Stwierdził też, że przebieg zdarzenia odnotowany został w aktach prokuratorskich, a wywody zawarte w zaskarżonym rozkazie rażąco mijają się z prawdą. Ponownie wyjaśnił, że w dniu [...] października 2023 r. do jednostki przybył trzeźwy, a alkohol spożył dopiero w toalecie (przy czym butelki po alkoholu organ nie odnalazł, bowiem jej nie szukał). Wyjaśnił również, że do dnia 9 stycznia 2024 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim, zaś w dniu 22 listopada 2023 r. poinformował organ, że odchodzi ze służby z dniem 8 stycznia 2024 r. Organ II instancji zaskarżonym rozkazem personalnym po rozpatrzeniu odwołania funkcjonariusza utrzymał w mocy rozkaz personalny KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby. KGP stwierdził, że, rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, organ II instancji obowiązany jest do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji zarówno z punktu widzenia legalności, jaki celowości oraz rozstrzygnąć sprawę w postępowaniu odwoławczym. Badając sprawę wg tych kryteriów, uznał, że ze zgromadzonych w sprawie materiałów (m.in. z notatki służbowej z dnia 18 października 2023 r. z ustaleń w sprawie stawienia się funkcjonariusza Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu [...] października 2023 r. do służby w stanie nietrzeźwości, z telegramu nr [...] o zdarzeniu z udziałem Skarżącego, notatek służbowych i urzędowych funkcjonariuszy Policji (z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz Komendy Miejskiej Policji w [...]) dotyczących zdarzenia z udziałem funkcjonariusza w dniu [...] października 2023 r., protokołu badania stanu trzeźwości funkcjonariusza z dnia [...] października 2023 r., zapisów z monitoringów), wynika, że w dniu [...] października 2023 r. ok. godz. 7:30 funkcjonariusz stawił się w siedzibie Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Do miejsca pełnienia służby Skarżący przyjechał własnym samochodem marki [...], który to samochód pozostawił na parkingu jednostki. W tym dniu funkcjonariusz miał zaplanowaną służbę w godzinach 8:00-20:00. Zdaniem Organu II instancji Fakty te nie są kwestionowane. Około godz. 7:35 na polecenie Naczelnika wskazanego wyżej wydziału Skarżący został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami: I badanie o godz. 7:35 - 0,31 mg/l, II badanie o godz. 7:50 - 0,26 mg/l. Otrzymane wyniki badań policjant tłumaczył tym, że w czasie jazdy samochodem używał płynu do spryskiwaczy, a także tym, że od 3 tygodni przyjmuje antybiotyki i leki na przeziębienie. Ponadto wyjaśnił, że ostatni raz spożywał alkohol w niedzielę (15 października 2023 r.) w godzinach wieczornych. Następnie kolejny raz poddano policjanta badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami: o godz. 9:33 - 0,23 mg/l, o godz. 9:35 - 0,20 mg/l, o godz. 10:09 - 0,16 mg/l, o godz. 10:43 - 0,12 mg/l. Jednocześnie dokonano przejrzenia monitoringu zewnętrznego budynku [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], ustalając, że należący do M.Z. pojazd wjechał na teren obiektu o godz. 7:32, a następnie został zaparkowany. Przełożeni potwierdzili, że kierującym był M.Z. (brak pasażerów). Dokonano również sprawdzenia zapisów z kamer monitoringu miejskiego, ujawniając m.in., że pojazd kierowany przez policjanta o godz. 7:28 przemieszczał się ulicami [...] w kierunki siedziby Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Policjant przyznał, że omawianym pojazdem kierował. W konsekwencji Skarżący w dniu [...] października 2023 r. nie został dopuszczony do służby, a także zatrzymano mu (elektronicznie) prawo jazdy. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając: 1) naruszenie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w stopniu rażącym, mającym jednoznaczny wpływ na wynik spraw, przez oczywiście błędną kwalifikację wszelkich przesłanek wskazanych w tym przepisie i oczywiście wadliwe odniesienie ich do stanu faktycznego sprawy. 2) sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny w sposób dowolny. Wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i zasądzenie kosztów wg przypisanych. Wskazał, że w dniu [...] października 2023 r. stawił się w miejscu pełnienia służby bez zamiaru podjęcia tejże służby i takie stanowisko wynika z przesłuchania w sprawie wszystkich świadków, jak i z zeznań Skarżącego złożonych przed prokuratorem. Jego zdaniem stanowisko zawarte w rozkazie personalnym odbiega od ustalonego stanu faktycznego sprawy. Podniósł, że przybył do pracy, aby wziąć na ten dzień wolne celem stawienia się u lekarza w Poliklinice MSW. Wyjaśnił, że zamierzała jedynie pozostawić samochodów na terenie W[...], gdyż wokół Polikliniki MSWiA sprawia to znaczną trudność, zwłaszcza w godzinach porannych. Nie podpisał listy obecności i nie podjął czynności służbowych. Jego zdaniem badanie w pierwszej kolejności nielegalizowanym alkotestem odbyło się po raz pierwszy po spożyciu po przyjeździe, w toalecie W[...] przez stronę alkoholu w formie tzw. małpki, czyli butelki o objętości 0,05 1, gdyż strona wiedziała, że w tym dniu nie będzie już jeździć samochodem i nie podejmuje służby. Wynik wskazy w zaskarżonym rozkazie jako pierwszy (tj. 0, 31 mg/l) pochodzi właśnie z urządzenie, którego wartość pomiarowa może być jedynie orientacyjna i nie może stanowić dowodu w sprawie, np. dla sądu. Następne pomiary dokonane przez Policję dały wyniki odbiegające w dół od powołanego wyżej ustalenia. Podniósł, że przebieg zdarzenia został odnotowany w aktach postępowania prokuratorskiego, a obecne wywody w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rażąco mijają się z prawdą. Uznał, że na skutek manipulacji okolicznościami organ nie mógłby powołać się na przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wskazał, że wyżej opisanego dnia do miejsca służby przybył samochodem trzeźwy, nie podjęła żadnych czynności służbowych, spożył w toalecie budynku służbowego jedną butelkę alkoholu o pojemności 50 gram i mocy 36-40 % (obecnie już strona nie wie). Jego zdaniem, bezspornie można policjanta ukarać za spożycie alkoholu w pomieszczeniach służbowych, przy czym buteleczki o pojemności 0,05 l organ Policji nie odnalazł, bo i nie szukał. Jego zdaniem jest to jedyny zarzut jaki może się ostać i to z racji przyznania się policjanta, a nie z racji ustaleń organu. Uznał, że pozostałe ustalenia są gołosłowne i bez pokrycia dowodowego. Zwolnienie w takich warunkach ze służby w trybie dyscyplinarnym policjanta po ponad 30 latach nienagannej służby jest nadużycie prawa w stopniu rażącym. Jego zdaniem w stanie faktyczny sprawy zarówno fakt spożycia alkoholu jak i okoliczności jego spożycia nie stanowią przestępstwa. Spożycie bowiem śladowej ilości alkoholu na terenie obiektu KWP w [...] (jednej tzw. małpki) przestępstwem nie jest, a organ nie ustalił innych okoliczności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (p. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.). Niniejsza sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron – art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zdaniem Skarżącego, Organ niewłaściwie zastosował w stanie faktycznym sprawy art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że w skarżący popełnił czyn o znamionach czynu zabronionego. Natomiast w ocenie organu, nie było żadnych wątpliwości, co do tego, skarżący dopuścił się takiego czynu. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozkazu personalnego Komendanta Policji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zauważyć należy, że zastosowanie fakultatywnego trybu zwolnienia policjanta ze służby w Policji, uzależnione jest od zaistnienia trzech warunków: 1) czyn popełniony przez policjanta wyczerpuje znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, 2) popełnienie tego czynu jest oczywiste, 3) charakter czynu powoduje, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie w Policji jest niemożliwe. Możliwość zastosowania fakultatywnego trybu rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga łącznego spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w tym wykazania, że popełnienie przez funkcjonariusza czynu noszącego znamiona przestępstwa albo przestępstwa skarbowego jest oczywiste. Natomiast w ustawie o Policji nie zdefiniowano pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". W judykaturze podnosi się, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej. Wówczas bowiem podstawę do zwolnienia tego funkcjonariusza stanowiłby art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym, stosunek służbowy z policjantem rozwiązuje się w przypadku skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Drugą fakultatywną podstawę przewidziano w art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, według której, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4. Natomiast w sytuacji, gdy funkcjonariusz w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym został zawieszony w czynnościach służbowych, wówczas można z nim rozwiązać stosunek służbowy, jeżeli upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i nie ustały przyczyny zastosowania zawieszenia (art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji). Należy mieć na uwadze, że odmienny jest stan faktyczny, w którym popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa jest "oczywiste", od stanów faktycznych, gdy z taką "oczywistością" nie mamy do czynienia, pomimo że przed organami ścigania toczy się postępowanie karne. Są to odrębne stany faktyczne, niezależne od siebie, a każdy z nich umożliwia rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego w odrębnym trybie. Z tego właśnie powodu organ Policji mając zamiar zwolnić funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest zobowiązany do oczekiwania na prawomocne zakończenie sprawy karnej, ani też na upływ 12-miesięcznego okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowi odrębną przesłankę, która dopuszcza możliwość wcześniejszego rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem. To organ Policji decydując się na zastosowanie tego trybu zwolnienia ze służby, musi mieć świadomość, że z takich uprawnień może skorzystać tylko wówczas, gdy wszystkie warunki zastosowania przedmiotowej instytucji rzeczywiście zostaną spełnione (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 103/20 oraz wyrok NSA z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt III OSK 3685/21). W rezultacie przesłanka "oczywistości" popełnienia czynu może być przez organ Policji ustalona samodzielnie, na podstawie analizy całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia. Przyjąć należy, że co do zasady, stwierdzenie naruszenia przez policjanta norm prawa karnego należy do kompetencji właściwych organów ścigania i sądów karnych, a zatem wszelkie dopuszczalne w tym zakresie wyjątki muszą być ściśle przestrzegane. Tym samym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zobowiązuje organ do wykazania, że taka reakcja przełożonych zwalnianego ze służby funkcjonariusza Policji była uprawniona. Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie zależy od subiektywnego przekonania organu Policji. Ocena taka jest możliwa, jeżeli okoliczności zaistniałego zdarzenia nie nasuwają żadnych wątpliwości, że określony czyn został popełniony oraz że sprawcą takiego czynu o znamionach przestępstwa jest konkretny funkcjonariusz Policji. Powyższe oznacza, że oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa musi być bezsporna. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że oczywistość popełnienia czynu zachodzi przede wszystkim, wówczas gdy sprawca zostanie złapany na gorącym uczynku, gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa albo gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego czynu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120), nie dopatrzył się niekonstytucyjności przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Jednocześnie wyjaśnił, że instytucja przewidziana w tym przepisie niewątpliwie została wprowadzona w interesie Policji i ma na celu szybkie usunięcie ze służby w Policji funkcjonariuszy popełniających czyny o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Taki cel nie oznacza przyzwolenia na możliwość nadużywania przedmiotowej instytucji. Niedopuszczalne jest bowiem zwalnianie policjantów ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób "automatyczny", czyli w razie każdego podejrzenia co do popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstwa oraz wbrew przesłankom zawartym w tym przepisie. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji było ustalenie, że Skarżący w dniu [...] października 2023 r. stawił się do pracy w stanie nietrzeźwości. Ustalenia te poparte były m.in. z notatką służbową z dnia 18 października 2023 r., ustaleniami w sprawie stawienia się funkcjonariusza Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniu [...] października 2023 r., telegramu nr [...] o zdarzeniu z udziałem Skarżącego, notatek służbowych i urzędowych funkcjonariuszy Policji (z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] oraz Komendy Miejskiej Policji w [...]) dotyczących zdarzenia z udziałem funkcjonariusza, protokołu badania stanu trzeźwości Skarżącego z dnia [...] października 2023 r.. Z zapisów monitoringów wynika, że Skarżący przyjechał własnym samochodem marki [...], który to samochód pozostawił na parkingu jednostki. W tym dniu funkcjonariusz miał zaplanowaną służbę w godzinach 8:00-20:00. Fakty te nie są kwestionowane. Około godz. 7:35 na polecenie Naczelnika wskazanego wyżej wydziału Skarżący został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami: I badanie o godz. 7:35 - 0,31 mg/l, II badanie o godz. 7:50 - 0,26 mg/l. Otrzymane wyniki badań policjant tłumaczył tym, że w czasie jazdy samochodem używał płynu do spryskiwaczy, a także tym, że od 3 tygodni przyjmuje antybiotyki i leki na przeziębienie. Ponadto wyjaśnił, że ostatni raz spożywał alkohol w niedzielę (15 października 2023 r.) w godzinach wieczornych. Następnie kolejny raz poddano policjanta badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami: o godz. 9:33 - 0,23 mg/l, o godz. 9:35 -0,20 mg/l, o godz. 10:09 - 0,16 mg/l, o godz. 10:43 - 0,12 mg/l. Jednocześnie dokonano przejrzenia monitoringu zewnętrznego budynku [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], ustalając, że należący do Skarżącego pojazd wjechał na teren obiektu o godz. 7:32, a następnie został zaparkowany. Przełożeni potwierdzili, że kierującym był Skarżący (brak pasażerów). Dokonano również sprawdzenia zapisów z kamer monitoringu miejskiego, ujawniając m.in., że pojazd kierowany przez policjanta o godz. 7:28 przemieszczał się ulicami [...] w kierunki siedziby Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Policjant przyznał, że omawianym pojazdem kierował. W konsekwencji Skarżący w dniu [...] października 2023 r. nie został dopuszczony do służby, a także zatrzymano wymienionemu (elektronicznie) prawo jazdy. Ustalono, że informacji uzyskanych od asesora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], w dniu 24 stycznia 2024 r. (a zatem już po złożeniu przez policjanta odwołania od rozkazu personalnego nr [...] KWP w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r.) wynika, że postępowanie karne o sygn. akt [...], prowadzone przeciwko Skarżącemu, podejrzanemu o czyn z art. 178a § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2022 r., poz. 1138 ze zm.; dalej: k.k.) zostało zakończone pod koniec grudnia 2023 r., skierowaniem do sądu aktu oskarżenia przeciwko wymieni Powyższy stan faktyczny w ocenie Sądu organ ustalił, prawidłowo gromadząc materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie. Wobec tego Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne i stanowisko prawne organów. Skarżący popełnił czyn polegający na prowadzeniu w dniu [...] października 2023 r., w ruchu lądowym, pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Czyn ten wypełnia znamiona przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. Przestępstwo stypizowane w art. 178a § 1 k.k. jest to przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Należy podzielić stanowisko Organu II instancji, że jest to taki delikt, którego zwalczaniem - z uwagi na jego nagminność i społeczną szkodliwość — Policja zajmuje się permanentnie, a w zakresie działalności prewencyjnej często korzysta z pomocy środków masowego przekazu. Wobec powyższego zasadne jest twierdzenie, że waga tego czynu w znaczeniu, w jakim jest on określony w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jest znaczna. Brak właściwej reakcji ze strony organów Policji na tego rodzaju zachowanie, którego sprawcą jest funkcjonariusz Policji, czyniłoby Policję formacją niewiarygodną w oczach opinii publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że popełnienie tego czynu uniemożliwia dalsze pozostanie policjanta w służbie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1028/16). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nietrafne okazało się twierdzenie skarżącego, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie wystąpiły przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stanowiące podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. W ocenie Sądu, w świetle prawidłowo zgromadzonego i należycie ocenionego materiału dowodowego, organ Policji miał pełne podstawy do przyjęcia, że Skarżący dopuścił się przypisywanego mu czynu o znamionach przestępstwa (określony w art. 178a § 1 k.k.), po drugie do uznania, że popełnienie przez skarżącego tego czynu było oczywiste oraz po trzecie, że zachowanie skarżącego wyczerpujące znamiona tego przestępstwa uniemożliwia skarżącemu pełnienie dalszej służby w Policji. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy dostatecznie wyjaśniły okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, biorąc pod uwagę prawidłowo zabrany i oceniony materiał dowodowy. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi w zakresie naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i postępowania administracyjnego zarówno art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak i art. 8 w z wz. art. 11 k.p.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie w uzasadnieniu faktycznym zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia. Tym samym brak jest także podstaw do uznania, że przy wydawaniu kontrolowanego rozkazu personalnego został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego przedstawia przebieg procesu decyzyjnego stosowania przepisów prawa administracyjnego materialnego jak i procesowego prezentując czynności i rozumowanie organu administracji na etapie ustalania okoliczności faktycznych sprawy oraz przesłanki, które według organu zadecydowały o rozstrzygnięciu zawartym w zaskarżonym orzeczeniu. Organ stosownie do art. 7 k.p.a. rozważył przy tym słuszny interes strony oraz interes społeczny. Podkreślić należy, że skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Skarżący w toku postępowania był zawiadamiany o przysługującym mu prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Natomiast sam fakt, że skarżący z wydanym przez organ rozstrzygnięciem się nie zgadza nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w piśmie skarżącego, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego jest bardzo ograniczony. Wynika to z faktu, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, oceniają zatem, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, nie ustalają natomiast stanu faktycznego sprawy. Z tych przyczyn Sąd nie mógł uwzględnić zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.