III SA/Gd 679/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 października 2024 r. nr BP.501.1446.2024.2333.WA7.623022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 października 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 maja 2024 r., którą nałożono na P. M. karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: W wyniku kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Scania wraz z naczepą marki Nooteboom, przeprowadzonej w dniu 9 października 2023 r. w miejscowości P. stwierdzono, że pojazd marki Scania nie posiada aktualnych badań technicznych od dnia 30 września 2023 r. Pojazdem kierował P. P. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na rzecz i w imieniu T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Kierowca okazał m.in. dowody rejestracyjne pojazdów, kartę kierowcy, aktualny wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy wydany przez Prezydenta Miasta G. Sporządzono protokół kontroli stanu technicznego pojazdu, notatkę urzędową, wykonano dokumentację fotograficzną oraz zatrzymano dowód rejestracyjny pojazdu. Organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z naruszeniem polegającym na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Skarżący wskazał, że w dniu kontroli nie miał obowiązku nadzoru nad stanem technicznym pojazdów i terminowością okresowych badań technicznych pojazdów, gdyż osobą zarządzającą transportem w spółce T. jest B. M. Spółka T., w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji do wyjaśnienia ww. kwestii, wskazała, że w dacie kontroli kierowanie operacjami transportowymi oraz zarządzanie w zakresie stanu technicznego pojazdów i terminowości okresowych badań technicznych pojazdów powierzone było B. M. WITD decyzją z dnia 10 maja 2024 r. nałożył na skarżącego , jako zarządzającego transportem, karę pieniężną w łącznej wysokości 200 zł za stwierdzone naruszenie. Skarżący w odwołaniu od powyższej decyzji wskazał, że art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym nie przesądza o bezwzględnej odpowiedzialności zarządzającego transportem i dopuszcza nałożenie kary administracyjnej na inną osobę naruszającą warunki lub obowiązki przewozu drogowego. Zarzucił także organowi naruszenie art. 6, art. 11, art. 7, art. 77 §, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD". "organ odwoławczy") decyzją z dnia 3 października 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wskazano art. 4 pkt 22 lit. a), art. 92a ust. 2, ust. 4 i ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 728, dalej: "u.t.d."), lp. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym oraz art. 81 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej: "p.r.d."). Organ odwoławczy stwierdził, że WITD prawidłowo ustalił skarżącego jako stronę postępowania i zasadnie nałożył na niego karę pieniężną za stwierdzone naruszenie. Powołał art. 2 pkt 5 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, ze zm. dalej: "rozporządzenie 1071/2009"). Wskazał, że Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego (dalej: "KREPTD") jest publicznie dostępną i jawną bazą danych prowadzoną przez GITD. Został utworzony ustawą z dnia 4 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. 2016 poz. 1935) i obowiązuje od dnia 30 listopada 2017 r. Z danych zawartych w KREPTD wynika, że w chwili stwierdzenia naruszenia skarżący był osobą zarządzającą transportem w spółce T. i posiadał wymagane uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem. Skarżący nie przedstawił dokumentu, który potwierdzałby, że osoba wskazana przez niego została zgłoszona właściwym organom jako osoba zarządzająca transportem w spółce T. GITD powołał się na ustalenia kontroli drogowej z dnia 9 października 2023 r. oraz dane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej: "CEPiK"), które potwierdzają ważność badań technicznych pojazdu do dnia 30 września 2023 r. dodając, że kierowca nie okazał innego dokumentu potwierdzającego aktualne badanie techniczne tego pojazdu ważne w dniu kontroli drogowej oraz podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy stwierdził, że doszło do naruszenia lp. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i umorzenie postępowania. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji w całości oraz umorzenia postępowania administracyjnego, alternatywnie uchylenia w całości decyzji organów obu instancji. Skarżący podniósł zarzut naruszenia: 1/ art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art. 11. w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 81a k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji wszelkich czynności niezbędnych do prawidłowego ustalenia strony postępowania, tj. osoby zarządzającej, która w dacie kontroli była osobą zarządzającą w zakresie, w jakim stwierdzono naruszenie; 2/ art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art. 11. w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 81a k.p.a., poprzez nieustalenie ze spółką T., kto dacie kontroli był osobą zarządzającą w zakresie, w jakim stwierdzono naruszenie; 3/ art. 6 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z treścią art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, poprzez niewzięcie pod uwagę, że przedsiębiorstwo ma wyznaczyć co najmniej jedną osobę zarządzają transportem, który spełnia określone warunki i w tej sytuacji nie musi zawierać umowy precyzującej zadania takiej osoby; 4/ art. 92a ust. 2 u.t.d., poprzez niewzięcie pod uwagę, że przepis ten nie przesądza o bezwzględnej odpowiedzialności zarządzającego transportem i dopuszcza nałożenie kary administracyjnej na inną osobę, naruszającą warunki lub obowiązki przewozu drogowego. Argumentacja skargi koncentruje się na wykazaniu, że w dacie kontroli osobą odpowiedzialną za nadzór nad stanem technicznym pojazdów i terminowością okresowych badań technicznych pojazdów była B. M., a nie skarżący. Taka też informacja została przekazana organowi I instancji przez spółkę T. Skarżący nie podziela stanowiska GITD, który przyjął, że zarządzający z chwilą zgłoszenia się do organu licencyjnego ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego, czy faktycznie w przedsiębiorstwie wykonuje czynności związane z organizacją pracy kierowców, czy obowiązki te przekazał innej osobie. W jego ocenie przesądza ono o bezwzględniej odpowiedzialności skarżącego i przeczy art. 92a ust. 2 u.t.d., który dopuszcza nałożenie kary administracyjnej za stwierdzone naruszenia na inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Skarżący powołał się na wyrok TSUE z dnia 11 maja 2023 r. C-155/22 (www.eur- lex.europą.eu, LEX nr 3548716), zgodnie z którym przepisy u.t.d. nie stoją w sprzeczności z treścią art. 22 rozporządzenia nr 1071/2009. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 728 ze zm. , dalej jako "u.t.d."). Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. , zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Sąd dokonując kontroli legalności decyzji nie znalazł podstaw dla zakwestionowania stwierdzonego podczas kontroli naruszenia , polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego ( lp. 15.1 zał. nr 4 do u.t.d.). Okoliczności te nie były kwestionowane przez skarżącego. Kontrola miała miejsce w dniu 9 października 2023 r., a termin badania technicznego pojazdu marki Scania upłynął w dniu 30 września 2023 r. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było nałożenie na skarżącego - jako zarządzającego transportem w T. Spółce z o.o. z siedzibą w G. - kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Skarżący twierdzi, że w dacie kontroli osobą zarządzającą w spółce T. w zakresie, w jakim stwierdzono naruszenie, nie był on, a B. M. Dla rozstrzygnięcia sporu niezbędne jest odwołanie się do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, ze zm., dalej "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia "zarządzający transportem" - oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Rozwinięcie powyższej definicji zawarte jest w art. 4 i wynika z niego dwojaki sposób wyznaczenia zarządzającego transportem. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia , zarządzającego transportem wyznacza przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego, czyli osoba spełniająca wymogi z art. 3 ust. 1 (w tym posiadająca wymagane kompetencje zawodowe art. 3 ust. 1 lit. d). Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia , przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b/ i d/ i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Z kolei art. 4 ust. 2 rozporządzenia dotyczy sytuacji, kiedy przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych z art. 3 ust. 1 lit. d/ i wówczas właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczania zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1, pod warunkiem, że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b/ i d/ oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a/, precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a/, może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a/, wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Jednocześnie w art. 4 ust. 3 rozporządzenia przewidziano, że państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c/. Natomiast art. 4 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem. Zauważyć trzeba, że rozporządzenie nie definiuje w sposób szczegółowy zakresu obowiązków zarządzającego transportem. Z powołanych przepisów wynika, że ma on wykonywać zadania (związane z transportem, operacjami transportowymi) w sposób rzeczywisty i ciągły (art. 4 ust. 1 lit. a/ oraz art. 4 ust. 2 lit. b/) i jednocześnie w art. 4 ust. 2 lit. b/ wskazano, co w szczególności (katalog otwarty) winna precyzować umowa zawarta z osobą wyznaczoną na zarządzającego transportem (utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem). Ponadto w rozporządzeniu wskazano, że przedsiębiorca wyznacza "przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem" (art. 4 ust. 1), a zatem dopuszczalne jest aby takich osób było kilka. Jednocześnie też prawodawca nałożył na przedsiębiorcę obowiązek powiadomienia właściwego organu o wyznaczeniu osoby zarządzającego transportem czy też - w przypadku więcej osób - zarządzających transportem (art. 4 ust. 4). Podkreślić należy, że wielość zarządzających transportem nie może niweczyć celów wynikających z rozporządzenia , czy też prowadzić do jego obejścia. W sytuacji zatem wyznaczenia kilku zarządzających transportem niezbędne jest ustalenie zakresu ich obowiązków dla ustalenia ich odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Zwrócić należy uwagę, że w rozporządzeniu obok zarządzającego transportem mowa jest również o innych "odpowiednich osobach" określonych przez dane państwo członkowskie – art. 6 ust. 1 rozporządzenia. Pojęcie to związane jest z wymogiem dobrej reputacji, który jest jednym z warunków wykonywania zawodu przewoźnika (z art. 3). Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia przewiduje m.in. (akapit drugi), że przy określaniu, czy przedsiębiorstwo spełnia wymóg dobrej reputacji, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Pojęcie "odpowiedniej osoby" w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia obejmuje osoby inne niż zarządzający transportem, które ponoszą odpowiedzialność za zarządzanie obszarami działalności objętymi uregulowaniami prawa Unii wymienionymi w art. 6 ust. 1 akapit trzeci lit. b/ tego rozporządzenia i które powinny w konsekwencji zapewnić przestrzeganie tych uregulowań przy wykonywaniu tych dziedzin działalności (...) (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 maja 2023 r. w sprawie C-155/22 - pkt 65). Rozporządzenie w motywie 21 przewiduje, że państwa członkowskie powinny przewidzieć sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Natomiast art. 22 stanowi, że: 1. Państwa członkowskie przyjmują przepisy określające sankcje mające zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach w terminie do dnia 4 grudnia 2011 r. i niezwłocznie powiadamiają o wszelkich ich zmianach. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie wszystkich takich środków bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową przedsiębiorcy lub jego siedzibę. 2. Sankcje, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, cofnięcie takiego zezwolenia i stwierdzenie niezdolności zarządzających transportem do kierowania operacjami transportowymi. Sankcje mają chronić przestrzeganie przepisów rozporządzenia i służyć osiągnięciu celów realizowanych przez rozporządzenie i przepisy krajowe je realizujące. Skuteczność sankcji wyraża się poprzez zapewnienie wymierzenia kary bez utrudnień (co przyczyni się do realizacji celu, który chronią). Sankcje są odstraszające jeżeli zapewniają powstrzymanie się przed naruszeniem celów i przepisów, które chronią. Sankcje są proporcjonalne, jeżeli są odpowiednie do osiągnięcia celów, które chronią i nie wykraczają poza to, co niezbędne. W przepisach krajowych przepis art. 7c u.t.d. stanowi, że przedsiębiorca może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Z przepisów krajowych wynika też, że osoba uprawniona do zarządzania transportem w przedsiębiorstwie wpisywana jest do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, który został utworzony zgodnie z art. 82g i nast. u.t.d. Jak stanowi art. 82h ust. 1 pkt 17 u.t.d. w ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, gromadzi się dane określające imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz datę i miejsce urodzenia, adres zamieszkania, rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, datę utraty dobrej reputacji. Takie same wymogi odnośnie danych wprowadzanych do ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, odnoszą się również do osób fizycznych, o których mowa w art. 7c u.t.d. (art. 82h ust. 1 pkt 18 u.t.d.), czyli do wyznaczonych przez przedsiębiorcę w drodze umowy osób uprawnionych do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy przyjąć należy, że organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności faktyczne odnoszące się do podmiotu zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie T. Spółka z o.o. z siedzibą w G., na który winna być nałożona kara pieniężna. Z informacji uzyskanej przez organy z Urzędu Miasta G. wynika, że osobą posiadającą certyfikat kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie T. Spółka z o.o. z siedzibą w G. w dniu kontroli był P. M. Twierdzenia skarżącego, że osobą sprawującą nadzór - zarządzanie w zakresie stanu technicznego pojazdów i terminowości okresowych badań technicznych pojazdów w tym czasie powierzono B. M. nie znajdują potwierdzenia. Skarżący w toku postępowania swego twierdzenia nie poparł żadnym dowodem (dokumentem), z którego wynikałoby , że wskazywana osoba jest osobą wymienioną w art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorstwa oraz realizującą obowiązki związane z funkcją zarządzającego transportem w ww. przedsiębiorstwie, i tym samym odpowiedzialną za naruszenia stwierdzone w toku kontroli drogowej. Ciężar dowodu w tym zakresie obciążał skarżącego, który będąc osobą zarządzającą chciał wykazać, że we wskazanym czasie określone obowiązki spoczywające na nim zostały oddelegowane na inną osobę. Także do pisma spółki T. z dnia 30 kwietnia 2024 r., podpisanego przez prezesa zarządu B. M., nie dołączono żadnego dokumentu, który potwierdzałby twierdzenia skarżącego. Podzielić zatem należało stanowisko organów, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że to skarżący w dniu kontroli był osobą zarządzającą, zgłoszoną w tym charakterze, w przedsiębiorstwie T. Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Gdyby nawet skarżący, jako osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, przekazał część swoich zadań innej osobie ( przy czym żadne dokumenty na to nie wskazują) , to i tak pozostałby prawnie odpowiedzialny za kontrolę, czy oddelegowane zadania są prawidłowo wykonywane. W konsekwencji to skarżący jest osobą odpowiedzialną za przedmiotowe naruszenie, wskazane w załączniku nr 4 do u.t.d. Podkreślić należy, że ustanowienie osoby zarządzającego transportem wymaga dochowania określonych procedur i spełnienia określonych wymogów, wynikających z obowiązujących przepisów unijnych i krajowych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że u przedsiębiorcy nie było innego, poza skarżącym, zarządzającego transportem. Od osoby zarządzającego transportem należy odróżnić inne osoby, wykonujące u przewoźnika czynności związane z przewozem drogowym. Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił zarzutów skargi , ani nie stwierdził z urzędu naruszenia przez organy przepisów postępowania i prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), oddalił skargę.