II SA/Wr 50/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 15 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 grudnia 2024 r. nr 1278/2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 grudnia 2024 r. (nr 1278/2024), podjętym na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB) stwierdził niedopuszczalność zażalenia W. K. (dalej: skarżący) na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kamiennej Górze (dalej: PINB) z dnia 13 września 2024 r. (znak: [...]), którym zawiadomiono o braku podstaw do wszczęcia i prowadzenia, w oparciu o przepisy p.b., postępowania administracyjnego w sprawie samowolnych robót budowlanych (budowa przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki nr [...] w miejscowości L.). W uzasadnieniu DWINB wskazał, że w związku z pismami skarżącego, tj. wnioskiem z dnia 21 lipca 2024 r. oraz pismem z dnia 20 sierpnia 2024 r., skierowanych do PINB, dotyczącymi przydomowej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na działce nr [...] według ewidencji gruntów w L., przeprowadzone zostało przez organ powiatowy postępowanie wyjaśniające. Pismem z dnia 13 września 2024 r., organ poinformował skarżącego, że brak jest podstaw do wszczęcia i prowadzenia, w oparciu o przepisy rozdziału 5 tj. "Rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych" p.b. postępowania administracyjnego w sprawie "samowoli budowlanej". Wskazał, że budowa indywidulanej przydomowej oczyszczalni ścieków, na działce nr [...] w L., wykonana została na podstawie skutecznego zgłoszenia z dnia 12 kwietnia 2024 r., co do którego Starosta Kamiennogórski nie wniósł sprzeciwu. Jednocześnie w powyższym piśmie wskazano, że na skutek uprzednio wniesionych przez skarżącego pism (tj. z dnia 11 marca 2024 r. oraz 5 lipca 2024 r.), zawiadomieniem z dnia 29 lipca 2024 r., znak: PINB [...], organ stopnia powiatowego, przekazał według właściwości, do Urzędu Gminy Kamienna Góra ww. pisma w zakresie "zalewanie ściekami nieruchomości oraz drogi gminnej". W odpowiedzi, Wójt Gminy Kamienna Góra, pismem z dnia 1 sierpnia 2024 r., wyjaśnił, iż w wyniku przeprowadzonej dwukrotnej kontroli na nieruchomości stanowiącej własność T. i D. G., nie stwierdzono zalewania ściekami nieruchomościami skarżącego. Nie zgadzając się z PINB, skarżący wystąpił z pismem z dnia 18 września 2024 r. zatytułowanym "zażalenie na postanowienie z dnia 13 września 2024 r. [...]", wskazując że w jego ocenie wydane pismo stanowi postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. W treści wniesionego zażalenia podniesiono szereg zarzutów dotyczących meritum sprawy dotyczącej przydomowej oczyszczalni ścieków oraz zalewania nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, jak również zarzuty dotyczące nieuzasadnionego, w jego ocenie, zastosowania art. 61a k.p.a. Stwierdzając niedopuszczalność zażalenia, DWINB wyjaśnił, że jest to zasadne z uwagi na charakter oprotestowanego pisma, które nie jest decyzją ani zaskarżalnym postanowieniem. Wskazał, że ustawodawca w art. 134 k.p.a. przewidział instytucję niedopuszczalności środka zaskarżenia. W związku z powyższym, organ odwoławczy, podejmując działania w zakresie swoich ustawowych kompetencji, zobowiązany jest w pierwszej kolejności do ustalenia, czy wniesiony przez stronę środek zaskarżenia jest dopuszczalny. Stwierdzenie niedopuszczalności środka zaskarżenia może mieć przy tym miejsce zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ta ostatnia obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy możliwości zaskarżenia danego aktu administracyjnego w toku instancji. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie natomiast do dyspozycji art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Odwołanie jest zatem środkiem zaskarżenia, przysługującym stronie postępowania administracyjnego od wydanej w tym postępowaniu decyzji, zażalenie zaś przysługuje stronie na postanowienie tylko wtedy, gdy taka możliwość wynika bezpośrednio z przepisu. Brak decyzji czyni wniesienie odwołania nie tylko niemożliwym, ale również bezcelowym. Analogicznie - brak zaskarżalnego postanowienia przesądza o niedopuszczalności wniesienia zażalenia. Wniesienie zażalenia nie jest możliwe, jeżeli czynność organu administracyjnego nie jest postanowieniem, a stanowi czynność materialno-techniczną. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, DWINB wskazał, że w jej realiach PINB nie wydał decyzji ani też postanowienia. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, pismo PINB w Kamiennej Górze z dnia 13 września 2024 r., nie jest postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania w myśl art. 61 § 1 k.p.a., a stanowi czynność materialno-techniczną, wykonaną w związku ze skargą W. K., będącą odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Dlatego skargi takie są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 237 § 3 k.p.a., o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Uproszczenie postępowania skargowego wyraża się w tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego - wnioskodawcy, a tylko zawiadamia się go o działaniach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących przyczynami skargi, nie ma też toku instancji ani środków zaskarżenia. Skoro zatem pismo PINB z dnia 13 września 2024 r. stanowiło czynność materialno-techniczną i brak jest podstaw do jego zakwalifikowania jako postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, to wywiedzione przez skarżącego pismo z 18 września 2024 r. zatytułowane "zażalenie na postanowienie z dnia 13 września 2024 r. [...]", należało, zdaniem DWINB, uznać za dotyczące pisma, które nie stanowi zaskarżalnego aktu administracyjnego, a tym samym nie przysługuje od niego zażalenie ani żaden inny środek zaskarżenia. Powyższe wyklucza zaś dopuszczalność ustosunkowania się, przez organ odwoławczy, do podnoszonej przez skarżącego argumentacji w zażaleniu. Nie godząc się z przywołanym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył W. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz "postanowienia organu I instancji", zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazującego sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, a nadto zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Kwestionowanemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 i 2 k.p.a. i oraz 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia, podczas gdy brak było ku temu podstaw; - art. 124 k.p.a. poprzez przyjęcie, że PINB nie wydał decyzji ani też postanowienia, podczas gdy "pismo z dnia 8 listopada 2024 r." stanowi postanowienie albowiem zawiera wszystkie istotne elementy postanowienia określone w art. 124 § 1 i 2 k.p.a.; - art. 134 k.p.a. w zw. w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym okoliczności, że wymienione samowole budowlane oddziałują na środowisko, zwłaszcza, że mieszczą się na terenie [...] Parku Krajobrazowego i terenie NATURA 2000 i nie są zgodne, ani z decyzją ustalającą warunki zabudowy przedmiotowej nieruchomości, ani z warunkami jej zagospodarowania. W uzasadnieniu skarżący rozwinął zarzuty skargi wywodząc, że stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Skarżący podał, że dokonane przez niego zawiadomienie stanowiło wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie szeregu samowoli budowlanej. Stąd uznając, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy prawno-budowlane organ był zobowiązany wydać postanowienie, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem, w przypadkach gdy żądanie, o jakim mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Niniejsze twierdzenie jest zasadne zwłaszcza wobec stwierdzenie przez PINB "w piśmie z dnia 8 listopada 2024 r.", że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego, a pismo to wydał po przeprowadzeniu oględzin w terenie, rozpoznaniu dowodów złożonych w sprawie, wysłuchaniu stron postępowania. Innymi słowy organ I instancji przedsięwziął niezbędne czynności administracyjne, które podejmuje się po wszczęciu postępowania administracyjnego, by następnie stwierdzić brak podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego, co jest – w ocenie skarżącego - niezrozumiałe. Niewątpliwie jednak w tej sytuacji należy przyjąć, że PINB wydał postanowienie w trybie art. 61a § 1 k.p.a. Dalej skarżący podniósł, że pismo PINB "z 8 listopada 2024 r. [...]" stanowi postanowienie albowiem zawiera wszystkie istotne elementy postanowienia określone w art. 124 § 1 i 2 k.p.a., a mianowicie: oznaczenie organu administracji publicznej (Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kamiennej Górze), datę jego wydania (8 listopada 2024 r.), oznaczenie stron biorących udział w postępowaniu (skarżący oraz D. i T. G.), rozstrzygnięcie (odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego), przywołanie podstaw prawnych (powołanie się w szczególności na przepisy ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania (podpisano i odciśnięto pieczęć: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kamiennej Górze mg inż. A. C.) oraz zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne stanowiska organu. Wskazuje równocześnie, że organ I instancji nie widzi podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy w/w ustawy oraz rozporządzenia. Jedyne czego brakuje, to pouczenia, czy, a jeżeli tak, to w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego. Jednakże brak ten w żaden sposób nie może przesądzać o charakterze tego pisma, a każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego podlega weryfikacji w toku instancji, a następnie w postępowaniu sądowym. Zdaniem skarżącego żaden z obowiązujących przepisów nie zwalniał PINB od wydania postanowienia, o którym mowa w treści art. 61a § 1 k.p.a. Stanowisko zaś wyrażone przez DWINB prowadzi do braku możliwości weryfikacji zasadności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego przez organ wyższego stopnia i narusza art. 134 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 i 2 k.p.a. i oraz 124 § 1 i 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Strona zakwestionowała również prawidłowość twierdzeń DWINB uznającego "pismo z dnia 8 listopada 2024 r." za czynność materialno-techniczną wskazując dodatkowo przy tym, że nawet czynność materialno-techniczna podlega kontroli z punktu widzenia zgodności działania z prawem. Niezależnie od powyższego, skarżący podniósł również, że DWINB jest organem wyższego stopnia w stosunku do PINB i choćby z racji zadań nadzorczych powinien zweryfikować, dlaczego organ I stopnia nie reaguje na zgłoszone samowole budowlane. Wreszcie skarżący podniósł, że DWINB nie wykazał, że zachodziła w sprawie niedopuszczalność zażalenia, co również było jego podstawowym obowiązkiem. Organ II instancji powinien bowiem rozważyć wszystkie okoliczności istotne w sprawie a tymczasem zweryfikował jedynie to, że PINB nie nazwał swojego pisma decyzją ani też postanowieniem i całkowicie stracił z pola widzenia dalszą jego treść. W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że ze względu na przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Dalej, trzeba zauważyć, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub podjęcia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu z art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegało postanowienie DWINB z dnia 10 grudnia 2024 r. (nr 1278/2024), stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącego na pismo PINB z dnia 13 września 2024 r., którym zawiadomiono o braku podstaw do wszczęcia i prowadzenia, w oparciu o przepisy p.b., postępowania administracyjnego w sprawie samowolnych robót budowlanych dot. budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki nr [...] w miejscowości L. Przedmiotem zatem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Co istotne - omawiane rozstrzygnięcie zapada we wstępnym postępowaniu organu wyższego stopnia, gdyż organ odwoławczy jest w pierwszej kolejności, zobligowany do oceny, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Takie postanowienie ma więc charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. W konsekwencji również kognicja Sądu ogranicza się wyłącznie do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, tj. oceny czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny formalne do takiego stwierdzenia. Niedopuszczalność zażalenia, podobnie jak niedopuszczalność odwołania, może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Niedopuszczalność zaś z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do złożenia tego środka, a zatem gdy został wniesiony przez osobę trzecią lub podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji albo też został wniesiony przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., str. 600). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że w jej realiach zachodzi niedopuszczalność wniesionego zażalenia z przyczyny o charakterze przedmiotowym. W tym kontekście trzeba przede wszystkim wskazać, że skarżący wniósł zażalenie na pismo z dnia 13 września 2024 r., znak: [...], co wprost wynika z treści pisma skarżącego z dnia 18 września 2024 r., oznaczonego jako zażalenie. Tak też pismo to zostało również zakwalifikowane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy przekazaniu niniejszego zażalenia DWINB jako organowi właściwemu do jego rozpatrzenia. Tym samym skarżący w realiach badanej sprawy zaskarżył w drodze zażalenia pismo PINB z 13 września 2024 r. (znak: [...]), uznając je za postanowienie i w zakresie tak wniesionego zażalenia DWINB wydał postanowienie nr 1278/2024 z dnia 10 grudnia 2024 r. Stąd irrelewantne są z punktu widzenia granic badanej sprawy podniesione w skardze zarzuty i twierdzenia dot. pisma PINB "z dnia 8 listopada 2024 r., znak: [...]". Dalej należy wskazać, że obowiązujące regulacje dotyczące zażalenia opierają się na zasadzie, że przedmiotem zażalenia może być tylko takie postanowienie, które należy do kategorii rodzajowej, co do której k.p.a. dopuszcza jego zaskarżenie w drodze wniesienia zażalenia. Powyższy warunek niewątpliwie spełnia postanowienie, o którym mowa w art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten przyznaje organowi administracji publicznej kompetencję do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, zastrzegając w § 2, że na postanowienie to służy zażalenie. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, przyjęta przez DWINB ocena niedopuszczalności zażalenia nie wynikała z podważenia przez ten organ przyznanego stronie przez ustawodawcę prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, ale z uznania, że zażalenie wniesione przez skarżącego, pismem z dnia 18 września 2024 r., pozbawione było przedmiotu zaskarżenia, albowiem dotyczyło żądania poddania weryfikacji w toku instancji przez organ zażaleniowy pisma PINB z 13 września 2024 r., które stanowiło wyłącznie pismo informacyjne. W tej sytuacji PINB odpowiadając w trybie skargowym, na zawiadomienia skarżącego dot. legalności działania przydomowej oczyszczalni ścieków, zlokalizowanej na działce nr [...] i jednocześnie uznając, w wyniku czynności kontrolnych, że brak jest naruszeń prawa budowlanego, dających podstawę do wszczęcia postępowania, poprzestał na zawiadomieniu o tym fakcie skarżącego. W ocenie Sądu zasadnie organ uznał, że w realiach badanej sprawy nie mamy do czynienia z postanowieniem wydanym w trybie art. 61 § 1 k.p.a., a czynnością materialnotechniczną i w rezultacie stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Jedynie marginalnie Sąd w tym miejscu chciałby tylko nadmienić, że w sytuacji gdy strona uzna, że sprawa zainicjowana jej zawiadomieniem, winna zostać rozpoznana albo przez wydanie decyzji co do meritum albo zaskarżalnego postanowienia w trybie art. 61a k.p.a, a żadnego z tych aktów organ nie podjął, to wówczas zaniechanie działania organu strona może kwestionować w postaci odrębnej skargi na bezczynność działania organu. Rzeczą Sądu w granicach niniejszej sprawy było zaś wyłącznie wypowiedzenie się co do prawidłowości wydanego postanowienia w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Skoro zaś pismu z dnia 13 września 2024 r. należy przypisać wyłącznie charakter materialno-techniczny, niepozwalający dostrzec w nim formy władczego aktu procesowego o charakterze orzeczniczym w znaczeniu, jakie nadaje postanowieniu art. 123 § 1-2 k.p.a., to zasadnie DWINB wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Niniejsza okoliczność w bezpośredni sposób musiała bowiem determinować rodzaj działania, jakie zobowiązany był podjąć organ zażaleniowy w niniejszej sprawie, uwzględniając, że zasadniczą przesłanką formalną dopuszczalności zażalenia, której zbadanie poprzedza fazę postępowania rozpoznawczego, pozostaje istnienie właściwego przedmiotu zaskarżenia (por. G. Łaszczyca, Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 465). W tych okolicznościach, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.