VI SA/Wa 192/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] grudnia 2019 r. w Z. na autostradzie A4 kontroli drogowej przeprowadzono kontrolę pojazdu marki M. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował L. K. Kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: T. z siedzibą w Z. pod nr [...]. Wymienionym pojazdem kierujący przewoził różne towary na podstawie dziewięciu listów przewozowych. Wśród przewożonych towarów było 460 kg zapakowane w 2 beczki towaru UN 1760 materiał żrący ciekły i.n.o., 8, II (E) i 460l zapakowane w 2 beczki towaru UN 3267 materiał żrący ciekły zasadowy organiczny i.n.o., 8, 111, (E). Suma wartości obliczeniowej wymienionych towarów przekraczała 1000, więc przewóz ten nie mógł być wykonywany zgodnie z warunkami określonymi w przepisach podrozdziału 1.1.3.6 załącznika A do umowy ADR. Towar UN 1760 był przewożony na podstawie dokumentu sporządzonego w języku hiszpańskim. Podczas kontroli ustalono również, że dokument przewozowy nr [...] nie zawierał nazwy odbiorcy towaru. Przeprowadzona kontrola wykazała również, że kierujący nie posiada instrukcji pisemnych ani zaświadczenia ADR. Pojazd, którym był wykonywany przewóz ww. towarów niebezpiecznych nie był oznakowany tablicami barwy pomarańczowej. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie w piśmie z dnia 07 stycznia 2020r. strona wyjaśniła, że nie wykonuje przewozów towarów niebezpiecznych w ilościach wymagających oznakowania jednostki transportowej tablicami barwy pomarańczowej i w dniu kontroli także takiego przewozu nie wykonywała, co potwierdza dołączony do pisma dokument przewozowy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na J. P. kary pieniężnej w wysokości 5.100 zł. W dniu 27 lutego 2020 r. strona złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości. Strona podniosła, że nie wykonywała przewozu towaru niebezpiecznego UN 1760 w beczkach. Zdaniem strony tego towaru nie można przewozić w beczkach, co wynika z instrukcji pakowania P001. Wskazał, że nie wykonuje przewozów towarów niebezpiecznych w ilościach wymagających oznakowania jednostki transportowej tablicami barwy pomarańczowej. W dniu 31 grudnia 2019 r. także podjął się wykonania przewozu towarów niebezpiecznych zgodnie z przepisem 1.1.3.6 załącznika A do umowy ADR. Zgodnie ze zleceniem transportowym miało być przewożone 460 litrów towaru UN 3267. Jednak nadawca nadal inny towar i naraził kierowcę na niebezpieczeństwo. Zdaniem strony dokument przewozowy okazany do kontroli zawierał nr UN, grupę pakowania i prawidłową nazwę przewozową. Strona wyjaśniła również, że w dniu 02 stycznia 2020 r. otrzymał od nadawcy inny dokument przewozowy dotyczący przewozu wykonywanego w dniu kontroli i zgodnie z tym dokumentem przewożony towar był towarem III grupy pakowania, więc mógł wykonać przewóz na warunkach określonych w przepisie 1.1.3.6 załącznika A do umowy ADR. Tym samym w ocenie strony nie popełniła ona naruszeń dotyczących braku instrukcji pisemnych, zaświadczenia ADR dla skontrolowanego kierowcy i oznakowania jednostki transportowej tablicami barwy pomarańczowej. Decyzją z dnia [...] listopada 2020r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.. zwanej dalej k.p.a.), art. 4, art. 11, art. 13 i art. 59 oraz art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 154), przepisów 1.4.1.1, 1.4.2.2.1, 5.3.2.1.1, 5.3.2.2.1, 5.4.1.1.1, 5.4.1.4.1, 5.4.3.1, 5.4.3.4, 8.1.2.1, 8.2.1.1, 8.2.1.6, 8.2.2.8.2, 8.2.2.8.3, 8.2.2.8.4 i 8.2.2.8.5 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 769) oraz lp. 2.5, lp. 2.6, lp. 2.7, lp. 2.8 i lp. 4.1 załącznika nr 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 5.100 zł orzekł o utrzymaniu w całości zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bez żadnych wątpliwości wynika, że pojazdem marki M. o numerze rejestracyjnym [...] kierujący L. K. w imieniu strony wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy przewożąc różne towary na podstawie dziewięciu listów przewozowych. Wśród przewożonych towarów było 460 kg zapakowane w 2 beczki towaru UN 1760 materiał żrący ciekły i.n.o., 8, II, (E) i 460l zapakowane w 2 beczki towaru UN 3267 materiał żrący ciekły zasadowy organiczny i.n.o., 8, III, (E). W przypadku skontrolowanego przewozu o zakresie zastosowania przepisów umowy ADR decydowała ilość przewożonych towarów niebezpiecznych. Jeżeli przewożone towary niebezpieczne należą do różnych kategorii transportowych tę ilość przewożonych towarów niebezpiecznych, które mogą być przewożone na wyłączeniu określonym w przepisach podrozdziału 1.1.3.6 załącznika A do umowy ADR, ustala się na podstawie przepisu 1.1.3.6.4 załącznika A do umowy ADR. Wymienione towary należą do różnych kategorii transportowych, bowiem towar UN 1760 U grupy pakowania należy do 2 kategorii transportowej, a towar UN 3267 111 grupy pakowania należy do 3 kategorii transportowej, co wynika z wpisów zamieszczonych w kolumnie 15 wiersza dotyczącego każdego z tych towarów tabeli A z działu 3.2 załącznika A do umowy ADR. Zatem w celu ustalenia ilości tych towarów przypadającą na ww. jednostkę transportową należało zastosować przeliczniki wymienione w przepisie 1.1.3.6.4 załącznika A do umowy ADR. Dlatego ilość towaru UN 1760 należało pomnożyć przez 3, a uzyskaną ilość należy dodać do ilości towaru UN 3267. W wyniku tego przeliczenia można stwierdzić, że ilość towaru UN 1760 wyniosła 1380. Tym samym ilość tego towaru przekracza maksymalną ilość towaru niebezpiecznego jaka może być przewożona na podstawie wyłączenia określonego w przepisach podrozdziału 1.1.3.6 załącznika A do umowy ADR. Dlatego przewóz obydwu ww. towarów niebezpiecznych nie mógł być wykonany na podstawie tego wyłączenia i strona zobowiązana była wykonać ten przewóz zgodnie z przepisami ADR obowiązującymi przy przewozie towarów niebezpiecznych. Do kontroli kierujący L. K. okazał m. in. dokument przewozowy nr [...] wraz z załącznikiem dotyczącym towaru UN 3267. Natomiast towar UN 1760 był przewożony na podstawie dokumentu przewozowego sporządzonego w języku hiszpańskim z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]. Towar UN 1760 nie został wymieniony w żadnym innym dokumencie przewozowym, które kierujący okazał do kontroli. Natomiast dokument przewozowy nr [...] nie zawierał prawidłowej nazwy przewozowej odpowiadającej nazwie wymienionej w kolumnie 2 wiersza dotyczącego towaru UN 1760 tabeli A z działu 3.2 załącznika A do umowy ADR. Dokument przewozowy dotyczący towaru UN 1760 był sporządzony w języku hiszpańskim, mimo iż przewóz towaru odbywał się tylko na terenie Polski, co potwierdza także zeznanie kierującego. Kierujący zeznał, że towary zostały nadane do przewozu w Polsce i przewóz wszystkich towarów odbywał się na trasie K. -L.-N. Zatem skontrolowany przewóz drogowy tego towaru był wykonywany na podstawie dokumentu przewozowego sporządzonego niezgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach 5.4.1.1.1 i 5.4.1.4.1 załącznika A do umowy ADR i następnych przepisach rozdziału 5.4.1 załącznika A tej umowy. Zdaniem GITD uwzględniając powyższe organ I instancji słusznie nałożył na strony karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i lp. 2.5 załącznika nr 1 do tej ustawy. Następnie organ wskazał, że wymienione towary były przewożone na podstawie dokumentu przewozowego nr [...] wraz z załącznikiem dotyczącym towaru UN 3267 i na podstawie dokumentu przewozowego sporządzonego w języku hiszpańskim z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] dotyczącym towaru UN 1760. W dokumentach nie wskazano dokładnych nazw odbiorców tych towarów. Natomiast zgodnie z przepisem 5.4.1.1.1 lit. b) załącznika A do umowy ADR nazwa i adres odbiorcy towaru niebezpiecznego jest informacją, która musi być zamieszczona w dokumencie przewozowym. Zatem wymienione dokumenty przewozowe nie spełniały wymogów wymienionego przepisu. Zdaniem GITD uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 300 zł stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i lp. 2.6 załącznika nr 1 do tej ustawy. Odnosząc się do naruszenia z lp. 2.7 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych organ wskazał, że jak wynika z wyżej ustalonej ilości tych towarów w jednostce transportowej, przewóz tych towarów nie mógł być wykonywany na podstawie wyłączenia określonego przepisami podrozdziału 1.1.3.6 załącznika A do umowy ADR, więc kierujący powinien posiadać instrukcje pisemne określone w rozdziale 5.4.3 załącznika A do umowy ADR. Kierujący takich instrukcji w ogóle nie posiadał. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że w jego ocenie przewożone towary nie podlegały przepisom umowy ADR. Zdaniem GITD uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 300 zł stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i Ip. 2.7 załącznika nr 1 do tej ustawy. Odnośnie naruszenia z Ip. 2.8 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych organ wskazał, że przewożony towar nie podlegał wyłączeniom określonym w umowie ADR, więc kierujący powinien posiadać zaświadczenie ADR o przeszkoleniu kierowcy zgodne z wzorem określonym w przepisie 8.2.2.8.5 załącznika B do umowy ADR. Kierujący takiego zaświadczenia nie posiadał. Z zeznań złożonych przez kierującego podczas kontroli wynika, że kierujący takiego zaświadczenia nie uzyskał. Zatem skarżący dopuścił do wykonywania przewozu towaru niebezpiecznego kierowcę, który nie uzyskał wymaganego zaświadczenia ADR. Zdaniem GITD uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i lp. 2.8 załącznika nr 1 do tej ustawy. Odnośnie naruszenia z lp. 4.1 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych przewóz ten nie podlegał wyłączeniom określonym w umowie ADR. Dlatego przewożenie tych towarów niebezpiecznych wymagało oznakowania ww. jednostki transportowej z przodu i z tyłu tablicami ostrzegawczymi barwy pomarańczowej. Skontrolowany pojazd nie był oznakowany tablicami barwy pomarańczowej, co wyraźnie widać na fotografiach znajdujących się w aktach sprawy, (dowody: protokół kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., protokół oględzin z dnia [...] listopada 2018 r., protokół z przesłuchania świadka, dokument przewozowy nr [...] wraz z załącznikiem dotyczącym towaru UN 3267, dokument przewozowy z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] i dokumentacja fotograficzna - w aktach sprawy). Zdaniem GITD uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i lp. 4.1 załącznika nr 1 do tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GITD wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego towar UN 1760 może być przewożony w beczkach, które w umowie ADR zawierającą m. in. instrukcję pakowania P001 są określone jako bębny i w takich opakowaniach był przewożony towar UN 1760 skontrolowanym pojazdem. W decyzji wyraźnie również wskazano, że towar ten był towarem ciekłym. Podanie ilości towaru w kilogramach nie oznacza, że towar ten jest towarem stałym, bowiem ilość towaru ciekłego może być określona zarówno przy pomocy jednostki miary "litr" jak i przy pomocy innej jednostki miary jaką jest "kilogram". Tą ostatnią jednostkę miary określono ilość towaru UN 1760 w przewożonych beczkach i w dokumencie przewozowym. Zwykle jeden kilogram towaru ciekłego odpowiada jednemu litrowi tego towaru. Jeżeli występują różnice, to są one niewielkie. Dlatego organ I instancji ustalając tzw. punkty ADR pomnożył przez 3 ilość tego towaru podaną w kilogramach. Gdyby nawet jeden kilogram towaru UN 1760 miał mniej niż jeden litr, to przy tak znacznym przekroczeniu 1000 punktów ADR (łącznie punkty ADR wynosiły 1840), ta wartość nie miałaby żadnego wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania także art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec. Zwolnienie z odpowiedzialności za dokonane naruszenie jest możliwe, jeżeli uczestnik przewozu wykaże, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu należy rozumieć tylko zjawiska występujące rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu- ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Tylko takie okoliczności i zdarzenia są tymi, których w rozumieniu wymienionego przepisu, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie może przewidzieć i nie ma na nie wpływu. Natomiast "działania osób trzecich", o którym mowa w powyższym przepisie nie można utożsamiać z zaniedbaniami pracowników zatrudnionych przez uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, bowiem kwestie właściwego doboru pracowników nie mieszczą się w zakresie ww. regulacji. Możliwość zwolnienia strony z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenia odnosi się wyłącznie do zdarzeń, które mogły nastąpić w sposób nieoczekiwany i nadzwyczajny. Natomiast jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, żadna z przesłanek wskazanych w powołanym przepisie nie miała miejsca. Zorganizowanie zadania przewozowego należy do obowiązków przewoźnika. Także obowiązek wyposażenia kierującego w wymagane dokumenty należy do obowiązków przewoźnika. Również przygotowanie jednostki transportowej mieści się w zakresie obowiązków przewoźnika. Zatem przewoźnik ma wpływ na dokonanie naruszeń wynikających z niewykonania przez niego swoich obowiązków. Ponadto skarżąca powinna była zauważyć, że wszystkie okoliczności przewozu, którego wykonania podjęła się, wskazywały, iż przewóz ten jest nielegalny. Jednak skarżąca podjęła się wykonania tego przewozu i go wykonała. Takie postępowanie strony świadczy o braku należytej staranności w wykonywaniu działalności gospodarczej i tym samym do powstania naruszeń stwierdzonych w decyzji organu I instancji doszło na skutek nienależytego wypełniania swoich obowiązków przez skarżącą. Dlatego zdaniem organu, brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu. Pismem z dnia 31 grudnia 2020r. J. P. wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, t.j.: 1. zastosowanie przepisów Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. w kształcie obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. podczas gdy prawidłowo w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. w kształcie obowiązującym od 1 stycznia 2019r., co stanowiło naruszenie przepisu 1.6.1.1. ADR 2019, 2. błędne zastosowanie art. 4, art. 11, art. 13, art. 59 oraz art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych podczas gdy z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy wynika, że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. przepisów i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej, II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.: 1. art. 7, art. 77 § 1 kpa polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i nieustaleniu w jakiej ilości wyrażonej w litrach a nie w kilogramach był transportowany materiał UN 1760, tak jak wymaga tego regulacja zawarta w punkcie 1.1.3.6.3. ADR 2019, 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa polegające na dowolnym i nieznajdującym potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy ustaleniu, że w trakcie przewozu dokonywanego pojazdem marki M. o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. doszło do przewozu 2 beczek towaru UN 3267, podczas gdy w rzeczywistości taki towar nie znajdował się w pojeździe, 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa polegające na dowolnym i nieznajdującym potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy ustaleniu, że kierowca dokonujący przewozu – L. K. nie okazał 8 (lub 9) dokumentów przewozowych, 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa polegające na dowolnym i nieznajdującym potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy ustaleniu, iż podczas kontroli okazano dokument przewozowy, który nie zawierał numeru UN, grupy pakowania lub prawidłowej nazwy przewozowej, podczas gdy otrzymany od nadawcy i przestawiony podczas kontroli dokument przewozowy (dla UN 3267) zawierał w/w informacje. Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ewentualnie uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Dodatkowo, wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego przed organem I instancji na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 5.100 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: - przewozie towaru niebezpiecznego z dokumentem przewozowym, w którym nie są zawarte: numer UN lub grupa pakowania (o ile została przyporządkowana) lub prawidłowa nazwa przewozowa towaru niebezpiecznego, - przewozie towaru niebezpiecznego z dokumentem przewozowym, w którym nie jest zawarta wymagana informacja inna niż wskazana w lp. 2.5, - niewyposażeniu załogi pojazdu w wymagane instrukcje pisemne, - dopuszczeniu do przewozu towaru niebezpiecznego kierowcy, który nie uzyskał wymaganego zaświadczenia ADR, - przewozie towaru niebezpiecznego nieoznakowanym pojazdem (brak wymaganych tablic, nalepek, znaków i napisów), tj. naruszenia opisane w przepisach: lp. 2.5, lp. 2.6, lp. 2.7, lp. 2.8 i lp. 4.1 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Dokonanie powyższych naruszeń stwierdzono po przeprowadzeniu w dniu [...] grudnia 2019 r. w Z. na autostradzie [...] kontroli drogowej pojazdu marki M. o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował L. K. Kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy J. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: T. z siedzibą w Z. pod nr [...]. Wymienionym pojazdem kierujący przewoził różne towary na podstawie dziewięciu listów przewozowych. Wśród przewożonych towarów było 460 kg zapakowane w 2 beczki towaru UN 1760 materiał żrący ciekły i.n.o., 8, II (E) i 460l zapakowane w 2 beczki towaru UN 3267 materiał żrący ciekły zasadowy organiczny i.n.o., 8, 111, (E). Suma wartości obliczeniowej wymienionych towarów przekraczała 1000, więc przewóz ten nie mógł być wykonywany zgodnie z warunkami określonymi w przepisach podrozdziału 1.1.3.6 załącznika A do umowy ADR. Towar UN 1760 był przewożony na podstawie dokumentu sporządzonego w języku hiszpańskim. Podczas kontroli ustalono również, że dokument przewozowy nr [...] nie zawierał nazwy odbiorcy towaru. Przeprowadzona kontrola wykazała również, że kierujący nie posiada instrukcji pisemnych ani zaświadczenia ADR. Pojazd, którym był wykonywany przewóz ww. towarów niebezpiecznych nie był oznakowany tablicami barwy pomarańczowej. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. W ocenie sądu stwierdzone podczas kontroli naruszenia obowiązujących przepisów uzasadniały nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej we wskazanej wysokości. Organ szczegółowo odniósł się do stwierdzonych naruszeń w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd w pełni podziela stanowisko organu. Jednocześnie sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się odpowiednio ADR, RID lub ADN. Wobec powyższego główny zarzut strony dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie przepisów ADR 2017 zamiast ADR 2019 jest chybiony. Przywołany przepis art. 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych obliguje organ do stosowania przepisów przedmiotowej ustawy do aktywności związanej z krajowym transportem drogowym towarów niebezpiecznych. Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. stosuje się pomocniczo w kwestiach nieuregulowanych w ustawie. Naruszenia popełnione przez stronę w dniu 31 grudnia 2019 r. są określone w załączniku nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i dlatego zdaniem sądu, organ słusznie nałożył na stronę karę pieniężną. Według sądu, ocena organów została przeprowadzona po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, przeprowadzonym zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Ponadto, należy uznać, że uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają art. 107 § 3 k.p.a., albowiem wynika z nich ocena faktów, prawa i ich subsumcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, wyrażonej w przepisie art. 8 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.