I OZ 445/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 134/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 27 stycznia 2025 r., nr SKO.41/77/OS/2025 w przedmiocie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych postanawia: oddalić zażalenie. Z.W. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 27 stycznia 2025 r. nr SKO.41/77/OS/2025 w przedmiocie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 marca 2025 r. skarżący został wezwany do wskazania numeru PESEL, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1). Stosowne wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu 31 marca 2025 r. (k. 11). W ustawowym terminie numer PESEL skarżącego nie został wskazany. Zaskarżonym postanowieniem z 23 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę skarżącego. Zażalenie na ww. postanowienie wniósł skarżący powołując się na swój stan zdrowia i brak przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niewątpliwie wywiedziona na gruncie niniejszej sprawy skarga była dotknięta brakami formalnymi. Jak bowiem stanowi art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), pierwsze pismo strony w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Brak wskazania numeru PESEL skarżącego wymagał więc wszczęcia procedury naprawczej na mocy art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b u p.p.s.a. Natomiast w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest odrzucić skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Pomimo skutecznego doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz pouczenie o skutkach ich nieusunięcia, skarżący w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie wskazał numeru PESEL. W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd I instancji zasadnie orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się wprost do zażalenia skarżącego wskazać należy, że wezwanie do podania numeru PESEL było sformułowane w piśmie z 18 marca 2025 r. w sposób jednoznaczny i zrozumiały, a skarżący został prawidłowo pouczony o skutkach nieuzupełnienia braku formalnego skargi w terminie, stąd odwoływanie się przez niego do nieznajomości prawa nie jest skutecznym argumentem. Jak już zaś wspomniano powyżej, numer PESEL musi znajdować się w aktach sądowych, a w przypadku jego braku na wezwanie Sądu winien być w zakreślonym terminie wskazany. Nie ma żadnego znaczenia, że numer ten znajduje się w aktach administracyjnych, gdyż np. widnieje na dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych. Pogląd taki Naczelny Sąd Administracyjny wyraził też w uchwale z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22, o treści: "Niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259), wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd". Bez wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia pozostaje również skupienie się na sytuacji zdrowotnej skarżącego, przy czym na marginesie konieczna jest uwaga, że zostały podjęte czynności mające na celu rozpoznanie jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże wobec bierności skarżącego wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania. W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.