VI SA/Wa 4441/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Paweł Gorajewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2023 r. sprawy ze skargi C. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu 14 lipca 2021 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich w W. przeprowadzili kontrolę pasa drogowego Placu [...] w rej. nr [...] w W., stwierdzając umieszczenie w tym pasie reklamy o treści "[...]" bez zezwolenia zarządcy drogi, wymaganego przepisami ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1376; dalej zwanej "udp"). Stwierdzono, że reklama należy do [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwanej "Skarżącą"). Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół, w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 3, 14, 17 i 31 sierpnia 2021 r. oraz 16 września 2021 r. potwierdziły funkcjonowanie wskazanej reklamy, co udokumentowano kartami kontroli, protokołem kontroli oraz dokumentacją fotograficzną. Część tej dokumentacji została wydrukowana i dołączona do akt, a wszystkie fotografie zapisano na płycie CD załączonej do akt. Pismem z 1 września 2021 r. Skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego Placu [...] w rej. nr [...] przez umieszczenie wspomnianej reklamy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. W toku postępowania administracyjnego do akt włączono poświadczone za zgodność z oryginałem dokumenty w postaci: 1) wypisu z rejestru gruntów dla jednostki ewidencyjnej [...], z którego wynika, że działka o numerze [...] stanowiąca Plac [...], jest użytkiem w postaci drogi, 2) wyrysu z mapy ewidencyjnej, dotyczącego wskazanej w wypisie lokalizacji, na którym m.in. uwidoczniono granicę między działką drogową [...] a nieruchomością budynkową mieszczącą się pod adresem Plac [...], 3) wydruk z mapy zasadniczej, na którym zaznaczono flamastrami granicę pasa drogowego oraz miejsce lokalizacji wspomnianej reklamy. Decyzją z 6 czerwca 2022 r. Prezydent m[...], działając na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej zwanej "kpa"), art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 udp oraz uchwały Rady m.[...] nr [...] z 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.[...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.), wymierzył Skarżącej (funkcjonującej już wówczas w obrocie po zmianie firmy z [...]Sp. z o.o. na [...] Sp. z o.o.) karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) Placu [...]w rej. nr [...] w dniach 14 lipca – 16 września 2021 r. przez umieszczenie w nim reklamy o określonej treści o powierzchni 4,84 m² bez zezwolenia zarządcy drogi, a także ustalił wysokość tej kary na 11 640,20 zł. Prezydent m.[...] wskazał, że na podstawie art. 40 ust. 12 udp wysokość kary za samowolne zajęcie pasa drogowego stanowi iloczyn powierzchni reklamy (4,84 m²), liczby dni zajęcia pasa drogowego (65 dni) oraz 10-krotności opłaty za zajęcia pasa drogowego ustalonej w pkt 21b załącznika nr 3 do wskazanej uchwały Rady m.[...]. Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji. W odwołaniu wskazała m.in., że przedmiotowa tablica nie stanowi reklamy prowadzonej działalności w znaczeniu wskazanym w udp, lecz jest szyldem, o którym mowa w art. 2 pkt 16d ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.). Zatem umieszczenie tej tablicy na elewacji budynku nie wymagało zezwolenia zarządcy drogi, a w konsekwencji nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie w pasie drogowym reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi. W związku z tym Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta m.[...] i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z 18 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwane "SKO") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.[...]. SKO nie uwzględniło zarzutu Skarżącej wskazującego na naruszenie art. 4 pkt 23 udp przez przyjęcie, że napis umieszczony w pasie drogowym stanowi reklamę. Zdaniem SKO, ustawodawca w art. 4 pkt 23 udp przyjął bardzo szerokie rozumienie pojęcia reklamy na potrzeby tej ustawy. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z reklamą. Na nośniku znajdowała się bowiem nazwa lokalu gastronomicznego prowadzonego przez Skarżącą, czyli reklama była nakierowana na zwiększenie zbytu lub rozszerzenie klienteli lokalu. W konsekwencji SKO uznało, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 40 ust. 12 udp, przewidujące wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego. SKO podzieliło również stanowisko Prezydenta m.[...] o braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f kpa. Skarżąca jest przedsiębiorcą, na którym ciąży obowiązek zachowania podwyższonej staranności i nie może zasłaniać się niewiedzą o obowiązkach wynikających wprost z ustaw. W ocenie SKO, na Skarżącej ciążył obowiązek upewnienia się, czy dokonuje umieszczenia reklamy w sposób zgodny ze wszystkimi przepisami, zaś długość okresu bezprawnej ekspozycji reklamy w pasie drogowym oraz brak dbałości po stronie Skarżącej o wyjaśnienie charakteru instalowanego obiektu i granic pasa drogowego, a także brak usunięcia reklamy wskazuje, że waga naruszenia nie może być uznana za znikomą. Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości. Zarzuciła tej decyzji naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 udp w zw. z art. 4 pkt 23 udp oraz w zw. z art. 2 pkt 16a – 16d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie w ustalonym stanie faktycznym, że sporna tablica umieszczona na elewacji budynku zlokalizowanego przy Placu [...] o treści "[..]" stanowi reklamę w myśl ww. przepisów, II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i dokonanie błędnej oceny, na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego, że fakt zajęcia pasa drogowego został udowodniony. Mając na uwadze te zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, a także o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz zwrot opłaty skarbowej w wysokości 17 zł. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podtrzymała stanowisko, że sporna tablica nie jest reklamą, lecz szyldem, a zatem jej umieszczenie w pasie drogowym nie wymagało zezwolenia zarządcy drogi, a w konsekwencji nie ma podstaw do ukarania Skarżącej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Skarżąca podniosła dodatkowo, że organy administracji nie zgromadziły dowodów świadczących w sposób niewątpliwy o zajęciu pasa drogowego przez szyld reklamowy, w szczególności nie wykazały, że ściana budynku, na którym została umieszczona reklama, posadowiona została dokładnie w granicy działek [...] i [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Skarżącej, nie mając dowodu rozstrzygającego w postaci mapy do celów prawnych, organy administracji arbitralnie przyjęły, że doszło do zajęcia pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i stwierdziło, że podtrzymuje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wniosło też o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W piśmie z 30 października 2023 r. SKO wniosło (wskazując że czyni to z ostrożności procesowej, w związku z zarzutami skargi) o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci mapy zasadniczej z naniesioną granicą pasa drogowego przez geodetę oraz naniesioną lokalizacją nośnika reklamowego przez geodetów, na okoliczność tego, że: 1) granica pasa drogowego pl.[...] w W. w rejonie budynku nr [...] jest tożsama z granicą działki ewidencyjnej, 2) zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego pl. [...] w W. w rejonie budynku nr [...] przez reklamę "[...]...". Na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2023 r. Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej zwanej "ppsa") przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu załączonego do pisma procesowego z 30 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W tej sprawie SKO złożyło w odpowiedzi na skargę wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Skarżąca (po doręczeniu odpowiedzi na skargę jej profesjonalnemu pełnomocnikowi) nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Skarga złożona w tej sprawie nie jest zasadna. Zgodnie z art. 4 pkt 1 udp pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z kolei z art. 4 pkt 2, 5 i 6 udp wynika, że droga składa się z jezdni i chodnika. W myśl art. 39 ust. 1 udp pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 udp). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 udp, po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 pkt 1 udp za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. W tej sprawie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej (Placu [...]) w W. przez umieszczenie tymże pasie - bez zezwolenia zarządcy drogi - reklamy o określonej treści i we wskazanym w decyzji okresie. Uznanie zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem wymaga w pierwszej kolejności zbadania, czy organy administracji ustaliły w toku postępowania administracyjnego, że: – sporna tablica jest reklamą, – tablica ta znajdowała się w pasie drogowym, – Skarżąca nie miała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie w nim tej tablicy, – ustalono okres zajęcia pasa drogowego. Zdaniem Sądu, wszystkie te okoliczności zostały prawidłowo ustalone w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji Prezydenta m.[...]. Nie zasługuje na uwzględnienie stawiany przez Skarżącą zarzut bezpodstawnego zakwalifikowania spornej tablicy - umieszczonej na elewacji budynku, w którym prowadzi swą działalność gospodarczą - jako reklamy. W niniejszej sprawie stwierdzenie, czy określony obiekt jest reklamą, musiało uwzględniać definicję legalną pojęcia "reklama" zawartą w art. 4 pkt 23 udp. Zgodnie z tym przepisem, użyte w ustawie o drogach publicznych dp określenie "reklama" oznacza umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablicę reklamowę lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566 oraz z 2018 r. poz. 1496 i 1544), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614). Jednocześnie zgodnie z art. 2 pkt 16d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "szyld" należy rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują. Zatem definicja "szyldu", jako także tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego, mieści się wprost w definicji reklamy, ujętej w art. 4 pkt 23 udp. Ponadto, nie ulega wątpliwości, że sporna w niniejszej sprawie tablica zawierająca treść "[...]", odnosząca się do nazwy placówki gastronomicznej, stanowi bezspornie nośnik informacji wizualnej, o którym mowa w przytoczonej w art. 4 pkt 23 udp definicji reklamy. W ocenie Sądu, organy administracji bez naruszenia art. 7 kpa ("W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli."), art. 77 § 1 kpa ("Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy."), ani art. 80 kpa ("Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.") zebrały, rozpatrzyły i oceniły materiał dowodowy z punktu widzenia ustalenia, czy sporna reklama znajdowała się w pasie drogowym Placu [...] w W] mającego status drogi powiatowej. Zdaniem Sądu, granice pasa drogowego Placu [...] oraz nieruchomości, na elewacji której umieszczono sporną reklamę, zostały w sposób wystarczający i przekonujący ustalone dowodami zgromadzonymi w sprawie. W aktach administracyjnych znajdują się bowiem m.in. protokoły z kontroli pasa drogowego z 14 lipca 2021 r. i 17 sierpnia 2021 r. oraz karty kontroli zajęcia pasa drogowego, a także dokumentacja fotograficzna. Ponadto w materiale dowodowym znajduje się wypis z ewidencji gruntów, potwierdzający kwalifikację działki [...] obr. [...] jako drogi oraz wyrys z mapy ewidencyjnej dla tej działki. Na załączonym do akt wydruku z mapy zasadniczej oznaczono przebieg pasa drogowego oraz miejsce usytuowania nośnika reklamowego. W ocenie Sądu, z dokumentów tych (zwłaszcza z wyrysu z mapy ewidencyjnej) wynika, że granica pasa drogowego biegnie po ścianie budynku przy Placu [...]. Oznacza to, że wszystkie elementy umieszczone na elewacji budynku są nadwieszone nad pasem drogowym, a zatem zajmują pas drogowy. Konkretną lokalizację spornej reklamy - wbrew twierdzeniom Skarżącej - można ustalić na podstawie znajdujących się w aktach dowodów – nie tylko wydruku z mapy zasadniczej z lokalizacją reklamy naniesioną flamastrem, ale również (przede wszystkim) z dokumentacji fotograficznej znajdującej się na płycie CD załączonej do akt administracyjnych, ukazującej zarówno adres, przy którym wykonano fotografie spornej reklamy, jak i umieszczenie reklamy na elewacji w taki sposób, że reklama znajduje się nad chodnikiem, który stanowi część pasa drogowego. Trafność ustaleń opartych na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych potwierdza również dowód uzupełniający z wydruku z mapy zasadniczej (z zaznaczoną przez biegłego geodetę granicą pasa drogowego i usytuowanie nośnika reklamowego), dopuszczony w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie art. 106 § 3 ppsa. Nie jest trafne stanowisko Skarżącej, że w niniejszej sprawie niezbędny był dowód spełniający kryteria mapy do celów prawnych. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela pogląd wyrażony m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2023 r. (sygn. akt II GSK 516/22 i II GSK 515/22), że usytuowanie reklamy w pasie drogowym nie musi być w każdym przypadku wykazywane opinią biegłego geodety lub innym dokumentem, na którym uprawniony geodeta określi umiejscowienie danej reklamy w relacji do granic pasa drogowego. Nie w każdym przypadku konieczne jest zatem wykorzystywanie dowodów z dokumentów sporządzonych w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1429 ze zm.), w tym mapy do celów prawnych, o której mowa w § 24 – 29 tego rozporządzenia. Wprawdzie rozporządzenie to przewiduje stosowanie określonych w nim standardów również na potrzeby "typowych postępowań sądowych i administracyjnych" (zob. § 1 i § 24 ust. 1), jednak nie sposób przyjąć, aby skutkowało to - w wymiarze uniwersalnym, niezależnie od okoliczności konkretnej sprawy - całkowitą dyskwalifikacją i pozbawieniem mocy dowodowej innych dowodów niż dokumenty opracowane wedle reguł wynikających z powołanych przepisów rozporządzenia, skoro rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności wymaga, aby w toku postępowania organy podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, dopuszczały przy tym jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, zaś szeroka formuła postępowania dowodowego wyklucza możliwość stosowania formalnej teorii dowodowej, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie za pomocą określonego środka dowodowego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2022 r. o sygn. akt II GSK 2664/21 i z 11 stycznia 2023 r. o sygn. akt II GSK 515/22, odnoszące się do analogicznych unormowań poprzednio regulującego tę materię rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - Dz. U. z 2011 r. Nr 263, poz. 1572). W ocenie Sądu, oczywiście dopuszczalne jest przeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z opinii biegłego, czy z mapy do celów prawnych, jeżeli zgromadzony w danej sprawie materiał dowodowy pozostawia wątpliwości co do stanu faktycznego, w tym w zakresie granic pasa drogowego, czy umiejscowienia obiektu, który ten pas ma zajmować. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie takich wątpliwości nie pozostawiał, gdyż pozwalał na wyraźne i jednoznaczne ustalenie zarówno granic pasa drogowego, faktu umiejscowienia spornej reklamy, jak i faktu znajdowania się tejże reklamy w pasie drogowym. Okoliczność, że nośnik reklamowy Skarżącej wystawał poza elewację budynku wynika m.in. z fotografii znajdujących się w aktach. Tymczasem granicę działek – także więc pasa drogowego – stanowi linia pomiędzy płaszczyzną tej elewacji a chodnikiem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 2139/21). W takiej sytuacji przeprowadzanie innych dowodów dotyczących tych okoliczności nie było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie nie jest też sporna okoliczność, że Skarżąca nie legitymowała się zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego przez sporną reklamę. Ponadto w sposób wystarczający i prawidłowy ustalono okres zajmowania pasa drogowego przez sporną reklamę, zamykający się datami kontroli zajęcia pasa drogowego (od 14 lipca do 16 września 2021 r.), podczas których stwierdzono i udokumentowano fakt znajdowania się spornej reklamy w pasie drogowym. Organy administracji zgodnie z prawem określiły wysokość kary pieniężnej nakładanej na Skarżącą. Prawidłowo zastosowano w tym zakresie art. 40 ust. 12 pkt 1 udp, mnożąc stwierdzoną powierzchnię spornej reklamy przez dziesięciokrotność stawki opłaty za zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej, która to stawka została określona w podjętej na podstawie art. 40 ust. 8 udp uchwale Rady m.[...] nr [...]] z 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.[...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Sąd za zgodną z prawem uznał też ocenę SKO, że w okolicznościach tej sprawy nie zachodziły podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f kpa. Trafne jest stanowisko SKO, że Skarżąca nie dochowała należytej staranności, skoro nie weryfikowała, czy tablica reklamowa zajmuje pas drogowy oraz zajmowała pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi i bez ponoszenia kosztów z tym związanych. W takiej sytuacji nie może być mowy o znikomości naruszenia prawa, a zatem wykluczone było zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Z akt sprawy nie wynika, że Skarżąca została ukarana uprzednio za to samo naruszenie przez inny organ, wobec czego nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 2 kpa. SKO prawidłowo też uznało, że w okolicznościach tej sprawy nie znajdował zastosowania art. 189f § 2 kpa, skoro naruszenie prawa zostało ujawnione przez organ administracji z urzędu. Ze wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.