II GSK 1745/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 28/24 w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Powiatu Tarnogórskiego z dnia 17 grudnia 2019 r. nr XV/158/2019 w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych 1. uchyla punkt 2 zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Rady Powiatu Tarnogórskiego na rzecz Wojewody Śląskiego 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I. Przedmiot kontroli kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 28/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi Wojewody Śląskiego (skarżący, strona skarżąca, Wojewoda, organ nadzoru) na uchwałę Rady Powiatu Tarnogórskiego (Rada Powiatu, Rada, skarżony organ) z dnia 17 grudnia 2019 r. nr XV/158/2019 w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części § 5 ust. 1 w zakresie słów: "i urządzeń" (pkt 1) oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 2). II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku. Skargą z dnia 18 grudnia 2023 r. Wojewoda Śląski wniósł o stwierdzenie nieważności w całości uchwały Nr XV/158/2019 Rady Powiatu Tarnogórskiego z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych w granicach administracyjnych Powiatu Tarnogórskiego, jako sprzecznej z art. 40 ust. 2, ust. 8 i ust. 9 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (u.d.p.) w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że zaskarżona uchwała została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym (Dz.Urz. Woj. Śląskiego z 2019 r. poz. 9074) i weszła w życie z dniem 4 stycznia 2020 r. Organ nadzoru wskazał, że zastrzeżenia dotyczą przede wszystkim § 5 uchwały ("1. W odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej ustala się stawkę opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, o których mowa w § 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 4, za każdy dzień zajęcia, bez względu na zajętą część pasa drogowego, w wysokości - 0,20 zł.", "2. Za zajęcie pasa drogowego, o którym mowa w § 1 pkt. 2 ustala się następujące roczne stawki opłat za 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy umieszczanego urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, w wysokości -20,00 zł.", "3. Za umieszczenie na drogowym obiekcie inżynierskim urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej ustala się roczną stawkę opłaty za 1 m2 pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy umieszczanego urządzenia, w wysokości - 20,00 zł."). W ocenie organu nadzoru, w uchwale nie zostały prawidłowo uwzględnione stawki opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego przez urządzenie i obiekt telekomunikacyjny - łącznie. Wojewoda wskazał, że wysokość stawki w odniesieniu do zadania z § 1 pkt 3 uchwały może dotyczyć jedynie obiektów budowlanych, nie zaś umieszczonych w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Tymczasem postanowienie uchwały rozciąga się również na umieszczanie w pasie drogowym urządzeń, co do których określenie stawki opłaty powinno zostać dokonane odrębne – nie za każdy dzień zajęcia, ale rocznie – zgodnie z art. 40 ust. 5 w zw. z ust. 2 pkt 2 u.d.p. Skutkiem powyższego jest nieprawidłowe wypełnienie przez Radę delegacji z art. 40 ust. 8 u.d.p. Wprowadzenie odrębnych stawek opłat w stosunku do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej ma istotne znaczenie z tego względu, że przewidziane przez ustawodawcę w art. 40 ust. 8 u.d.p. niższe stawki maksymalne zostały zróżnicowane w zależności od tego czy zajęcie pasa drogowego związane jest z obiektami, czy też z urządzeniami infrastruktury telekomunikacyjnej – i wynoszą odpowiednio: 0,20 zł dziennie (zamiast 10 zł) w odniesieniu do umieszczonego w pasie drogowym obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej (art. 40 ust. 6 u.d.p.) i 20 zł rocznie (zamiast 200 zł) w odniesieniu do urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej (art. 40 ust. 5 u.d.p.). Odmienny jest więc zakres przedmiotowy opłat, odmienna jest ich wysokość i okres, za który są one pobierane. Z kolei stawki opłat ustalone przez właściwą radę powiatu w uchwale podjętej na podstawie art. 40 ust. 8 ustawy, z uwzględnieniem ww. stawek maksymalnych, są podstawą do ustalania wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego, "czego dokonuje" zarządca drogi w drodze decyzji administracyjnych (art. 40 ust. 11 w zw. z ust. 3 u.d.p.). Z tego też względu szczególnie istotne jest, by nie pojawiały się wątpliwości przy stosowaniu przepisów przedmiotowej uchwały w zakresie podstawy do zastosowania niższych stawek opłat. Ponadto, zdaniem skarżącego, Rada nieprawidłowo uregulowała także kwestie związane z opłatami za zajęcie pasa drogowego na cele reklamy. W § 4 uchwały postanowiono, że: "Za każdy dzień umieszczenia w pasie drogowym reklamy ustala się stawki opłat za 1 m2 powierzchni reklamy w wysokości: 1) zawierające informacje o gminie, powiecie lub województwie, w szczególności w postaci planów, map, tablic lub plansz - 0,10 zł; 2) reklamy związane z nazewnictwem obiektów drogowych w tym (rond) i elementy upamiętniające np. osoby lub wydarzenia historyczne umieszczone na nich za każdy dzień - 0,05 zł; 3) reklamy inne niż wymienione w pkt 1 i pkt 2-2,00 zł." (ust. 2) oraz "Dla reklam świetlnych i podświetlanych stawkę opłaty określonej w ust. 2 niniejszego paragrafu podwyższa się o 100%" (ust. 3). Skarżący wskazał, że przepisy ustawy o drogach publicznych umożliwiają zróżnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego jedynie ze względu na przesłanki wymienione w art. 40 ust. 9 u.d.p. Oznacza to, że rada ustalając stawki opłat nie może brać pod uwagę żadnych innych czynników niż te, które zostały wymienione w tym przepisie. Dlatego przedmiotowa uchwała w części różnicującej stawki opłat w zależności od treści reklamy oraz użycia elementów świetlnych i podświetlanych jest niezgodna z prawem, gdyż te rozróżnienia – zdaniem Wojewody – nie mają oparcia w przesłankach z art. 40 ust. 9 ww. ustawy. Organ nadzoru stwierdził, że opisane uchybienia należą do kategorii istotnych naruszeń prawa, a zatem zaskarżoną uchwałę w całości należy uznać za sprzeczną z prawem. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o jej oddalenie. III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach opisanym na wstępie wyrokiem stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 5 ust. 1 w zakresie słów: "i urządzeń", a pozostałym zakresie oddalił skargę. Sąd I instancji wskazał, że stwierdzenie nieważności uchwały w całości albo w części jest możliwe tylko wówczas, gdy jest dotknięta naruszeniem prawa i to nie każdym, a jedynie o charakterze istotnym. Jednocześnie, orzekając w tej kwestii Sąd lub organ nadzoru, powinien uwzględnić samodzielności i autonomię jednostki samorządu terytorialnego, która – w ramach obowiązującego prawa – może dokonać wyboru zasad czy rozwiązań przyjmowanych w ramach legislacji powiatowej. WSA w Gliwicach podniósł, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności całej uchwały, zatem uwzględnienie skargi byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby była ona dotknięta tak licznymi naruszeniami prawa o charakterze istotnym, że uniemożliwiałoby to stwierdzenie jej nieważności jedynie w części. Sąd Wojewódzki wskazał, że "nie dostrzegł, aby uchwała w całości była dotknięta tak oczywistą czy bezpośrednią sprzecznością zawartych w niej norm prawnych, aby konieczne było stwierdzenie jej nieważności w pełnym zakresie". Następnie WSA w Gliwicach wskazał, że pierwszy z zarzutów odnosił się do § 5 ust. 1 uchwały. W ocenie organu nadzoru w uchwale nie zostały prawidłowo uwzględnione stawki opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego przez urządzenie i obiekt telekomunikacyjny - łącznie. Wysokość stawki w odniesieniu do zadania z § 1 pkt 3 uchwały może dotyczyć jedynie obiektów budowlanych, nie zaś umieszczonych w pasie drogowym urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Tymczasem postanowienie uchwały rozciąga się również na umieszczanie w pasie drogowym urządzeń, co do których określenie stawki opłaty powinno zostać dokonane odrębne – nie za każdy dzień zajęcia, ale rocznie – zgodnie z art. 40 ust. 5 w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy. Sąd I instancji uznał stanowisko Wojewody za zasadne. Zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 5 ww. ustawy, opłata za umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej ustalana jest "rocznie" i może wynosić maksymalnie 200 zł, a dla urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej – 20 zł "rocznie", podczas gdy dla obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami oraz reklam jest to stawka dzienna (art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z ust. 6 ustawy) i wynosi maksymalnie 10 zł dziennie, a dla obiektów infrastruktury telekomunikacyjnej – 0,20 zł dziennie. Sąd Wojewódzki wskazał, że sformułowanie zawarte w § 5 ust. 1 uchwały, z którego wynika, że opłata za zajęcie pasa drogowego zarówno przez obiekty, jak i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej ustalona jest wg stawek dziennych narusza w cyt. regulacje ustawowe, co zasadnie zarzucił Wojewoda. WSA w Gliwicach podniósł, że "nie uznał konieczności stwierdzenia z tego powodu nieważności uchwały w pełnym zakresie". Sąd I instancji wskazał, że dla usunięcia niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały w świetle zastrzeżeń Wojewody "nie było konieczności stwierdzania jej nieważności w pełnym zakresie", a "jedynie taka korekta jej postanowień, która usunie wady dostrzeżone przez organ nadzoru". Sąd Wojewódzki nie uznał natomiast zasadności skargi w części odnoszącej się do zróżnicowania stawek opłaty za reklamy. W ocenie Sądu I instancji reklamy różniące się treścią (informacje o gminie, nazewnictwo obiektów drogowych itd.) i formą (zwykłe, świetlne lub podświetlane) stanowią w istocie inne rodzaje urządzeń. Oznacza to, że Rada Powiatu, ustalając dla nich odmienne stawki opłat, uwzględniła w uchwale treść art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych, zatem w tej części skarga okazała się nieuzasadniona. Uwzględniając powyższe, WSA w Gliwicach, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w ww. części. W pozostałym zakresie Sąd I instancji nie podzielił zastrzeżeń Wojewody, w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. w tej części oddalił skargę. IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda, zaskarżając go w części obejmującej pkt 2, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia poprzez uwzględnienie skargi, ewentualnie, o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, to jest: 1) art. 40 ust. 2 pkt 3, ust. 8 i ust. 9 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (u.d.p.) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przez rodzaj urządzenia obcego umieszczonego w pasie drogowym w rozumieniu art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy, w przypadku reklamy, należy rozumieć jej treść oraz użycie w niej elementów świetlnych i podświetlanych; 2) art. 40 ust. 8 u.d.p. w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Konstytucja RP) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wobec braku uznania, że: - katalogi określone w § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 uchwały zostały skonstruowane w sposób wadliwy, albowiem zakresy regulacji z pkt 2 i pkt 3 pokrywają się i są niejednoznaczne oraz nieprecyzyjne, - regulacja § 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 uchwały pokrywa się, przez co jest niejednoznaczna i nieprecyzyjna; 3) art. 40 ust. 8 w związku z art. 40 ust. 6 u.d.p. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wobec braku uznania, że regulacja § 4 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 modyfikuje art. 40 i ust. 6 i ust. 8 ww. ustawy w ten sposób, że opłata za dzień zajęcia pasa drogowego zajętego na wydzielone miejsca parkingowe (koperty) oraz na tymczasowe stoiska handlowe naliczana jest za 1 m kw. powierzchni wydzielonego miejsca parkingowego (koperty) oraz tymczasowego stoiska handlowego, co narusza regulację, zgodnie z którą opłata ta ma być ustalana za powierzchnię pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy urządzenia obcego; 4) art. 40 ust. 1 i ust. 8 u.d.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie wobec braku uznania, że ustalenie opłaty za wydzielone miejsce parkingowe (tzw. koperty) stanowi wykroczenie poza upoważnienie ustawowe; 5) art. 40 ust. 1 ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 8 i ust. 9 pkt 5 u.d.p., art. 2 i art.7 Konstytucji RP i "art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 1990 roku o samorządzie gminnym" poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd, że § 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, § 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 4, § 4 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 oraz § 4 ust. 2 i ust. 3 uchwały nie naruszają prawa w sposób istotny, podczas gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie są one przejawami istotnych naruszeń prawa; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 6) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyjścia przez Sąd poza zarzuty i wnioski skargi, a w konsekwencji brak zauważenia naruszeń prawa, które przez skarżącego nie były powołane, a które Sąd zobowiązany był uwzględnić z urzędu, to jest naruszeń wskazanych w pkt 2-4 zarzutów; 7) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także poprzez przywołanie wadliwej podstawy prawnej; 8) art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 8 i ust. 9 pkt 5 u.d.p. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, polegające na braku uwzględnienia skargi w całości "w sytuacji, gdy uchwała została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów". V. Stanowisko strony przeciwnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. VI. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 1. Skarga kasacyjna jest uzasadniona w części obejmującej punkt drugi zaskarżonego wyroku oraz w zakresie podniesionych zarzutów naruszenia prawa procesowego w odniesieniu do wzorców kontrolnych wynikających z art. 134 § 1 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 40 ust. 8 i art. 40 ust. 3-6 i 9 u.d.p. 2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji oraz podstawy, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych. 3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przyczyn nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do kontroli prawidłowości zaskarżonej części wyroku w świetle podniesionych zarzutów kasacyjnych, uznając, że część z nich jest uzasadniona, co – wobec stwierdzenia, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona – skutkowało koniecznością wzruszenia zaskarżonej części i przekazania w tym zakresie sprawy kontrolowanemu Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. 4. Stwierdzona wada procesowa zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę organu nadzoru (punkt drugi wyroku) polega na naruszeniu wyznaczającej granice rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego zasady niezwiązania granicami skargi, w tym podniesionymi w niej zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), przez ograniczenie weryfikacji legalności zaskarżonej uchwały Rady z dnia 17 grudnia 2019 r. nr XV/158/2019 w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg powiatowych jedynie do oceny zasadności zarzutów skargi oraz w odniesieniu do tylko tych jednostek redakcyjnych zakwestionowanego aktu prawa miejscowego, które zostały wymienione w uzasadnieniu skargi, pomimo iż w petitum skargi z dnia 18 grudnia 2023 r. (punkt I) Wojewoda wyraźnie wskazał, że zakresem zaskarżenia obejmuje całość ww. uchwały. Powyższe ograniczenie zakresu rozpoznania kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego jest oczywiście wadliwe, albowiem Sąd ten – niezależnie od negatywnej (co do części § 5 ust. 1 – zob. punkt I wyroku) i pozytywnej (co do § 4 ust. 2 i 3 – zob. uzasadnienie wyroku) oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały – bez przeprowadzenia kontroli jej legalności w pozostałej części oddalił w punkcie drugim zaskarżonego wyroku skargę w tym zakresie. Takie podejście doprowadziło do powstania niedopuszczalnej rozbieżności pomiędzy zakresem rozpoznania i kontroli legalnościowej a zakresem orzekania Sądu a quo, która w razie uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku – formalnie rozstrzygającego w przedmiocie legalności całej uchwały – skutkowałaby zamknięciem możliwości oceny zgodności z prawem i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie nieobjętym rzeczywistą kontrolą (stwierdzenie Sądu a quo, że "nie dostrzegł" on, aby "uchwała w całości była dotknięta tak oczywistą czy bezpośrednią sprzecznością zawartych w niej norm prawnych", jest pozbawione jakiekolwiek wartości weryfikacyjnej i świadczy o uchyleniu się od obowiązku procesowego), niezależnie od tego, że uchwała ta została już uchylona przez skarżony organ, co oczywiście pozostaje bez wpływu na tok postępowania w sprawie skargi na ww. akt prawa miejscowego (zob. s. 4 skargi z dnia 18 grudnia 2023 r.). W związku z powyższym należy stwierdzić, że sąd administracyjny jest co do zasady związany przedmiotem i zakresem zaskarżenia w sprawach skarg organów nadzoru na kontrolowalne akty organów jednostek samorządu terytorialnego samorządowych (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.), jednak nie jest związany podniesionymi zarzutami i wnioskami co do sposobu orzekania oraz wskazanymi w tych skargach wzorcami kontrolnymi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), natomiast w sytuacjach wymagających usunięcia z systemu prawnego niezaskarżonej części kontrolowanego aktu – może również uwzględnić skargę także w tej części. 5. Uwzględnienie powyższych zarzutów kasacyjnych stanowi konieczną i wystarczającą podstawę do wzruszenia wyroku kontrolowanego Sądu Wojewódzkiego w zaskarżonej części, z pominięciem oceny pozostałych zarzutów kasacyjnych, które staną się przedmiotem weryfikacji Sądu a quo w toku ponownej i pełnej kontroli legalności spornej uchwały, z wyłączeniem przepisu § 5 ust. 1, co do którego wydano już prawomocne orzeczenie (punkt 1 zaskarżonego wyroku), z poszanowaniem zasady związania, o której mowa w art. 190 p.p.s.a. 6. Wobec przedstawionej argumentacji, działając na podstawie art. 185 § 1, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku w części obejmującej punkt drugi i przekazaniu w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzeniu na rzecz strony skarżącej kasacyjnie kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. ----------------------- 2