II OSK 2037/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Wa. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 304/24 w sprawie ze skargi [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 29 lutego 2024 r. nr KO.420.318.2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia 28 listopada 2023 r. znak: GN.6730.201.2021; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę: 1227 (jeden tysiąc dwieście dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 304/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA w Łodzi") oddalił skargę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.e (dalej: "inwestor", "spółka", skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim (dalej: "Kolegium", "SKO") z 29 lutego 2024 r. nr KO.420.318.2023. Decyzją tą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji") z 28 listopada 2023 r. znak: GN.6730.201.2021, którą odmówiono spółce ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej "[...]", na działkach nr ewid. [...] obr. [...] Gm. [...]. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wójt decyzją z dnia 28 listopada 2023 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na niespełnione wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."),gdyż teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i zamierzenie jest niezgodne z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 82) dalej jako: "u.o.g.r.l." Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem SKO odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w sprawie niespełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 4-5 u.p.z.p. Wyjaśniono, że powierzchnia użytku leśnego na działce nr ewid. [...] wynosi 0,2264 ha, wobec powyższego las na tej działce spełnia kryteria gruntów leśnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach dalej: "u.o.l." Jednocześnie Kolegium uznało, że teren w rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczy wszystkich działek objętych planowaną inwestycją i nie jest możliwe wydanie decyzji tylko w stosunku do części tego terenu. W skardze na powyższą decyzję, spółka zaznaczyła m.in., że możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki. Zdaniem inwestora wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki jako terenu inwestycji nie może być postrzegane jako próba obejścia obowiązujących przepisów prawa, w tym ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ponadto sposób wyodrębnienia terenu pod planowaną inwestycję nie może być uznany za usytuowanie inwestycji w ściśle określonym miejscu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. WSA w Łodzi wskazanym na wstępie wyrokiem z 19 czerwca 2024 r. oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ustalenie warunków zabudowy co do zasady nie może być dokonywane w odniesieniu do części działki, chociaż należy to uznać za dopuszczalne w sytuacjach wyjątkowych, np. dotyczących inwestycji liniowych, które z natury rzeczy obejmują jedynie część działek przy znacznej ich liczbie lub też działek drogowych, na których realizowane są jedynie określone obiekty, np. zjazdy. W ocenie WSA w Łodzi, skarżąca powinna wskazać jako teren inwestycji całość działki. Podzielono także stanowisko organów obu instancji, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy terenem inwestycji są całe działki wymienione we wniosku w ich ewidencyjnych granicach. Wyjaśniono, że na części działki nr [...], na której skarżąca spółka planuje zrealizować przedmiotową inwestycję, występują lasy klasy V o powierzchni 0,2264 ha. Wobec powyższego rację mają organy twierdząc, że występowanie na terenie spornej nieruchomości gruntów leśnych oznacza, iż grunt ten wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Stanowi to negatywną przesłankę uniemożliwiającą ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej przez stronę skarżącą inwestycji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka zaskarżając go w całości, zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. błędne uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana dla określonej - oznaczonej geodezyjnie działki ewidencyjnej, a nie dla określonego "terenu" oraz potraktowanie tych pojęć jako tożsamych, a w konsekwencji uznanie, że prawidłowa była decyzja Wójta o odmowie ustalenia warunków zabudowy i utrzymująca ją w mocy decyzja Kolegium podczas gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; 2) art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 oraz w zw. art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko i wyłącznie do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie również do jej części określonej przez wnioskodawcę; 3) art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.i.l. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi konieczność zmiany przeznaczenia gruntów leśnych, na cele nieleśne, podczas gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających takiej zmiany, co w sposób jasny wynika ze znajdującej się w aktach kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; 4) § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że przepis pozwala na interpretację pojęcia "teren" wskazanego w u.p.z.p. i przyjęcie, że jest on tożsamy z pojęciem działki ewidencyjnej, w sytuacji gdy przepis ten wskazuje jedynie na sposób ustalenia granic obszaru analizowanego, a po nowelizacji u.p.z.p. i wskazanego rozporządzenia, która weszła w życie 3 stycznia 2022 r. nie może budzić żadnych wątpliwości, iż prawidłową interpretacją zgodną z wolą ustawodawcy była i jest dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej, a tym samym nie jest prawdziwe twierdzenie WSA w Łodzi, jakoby przed 3 stycznia 2022 r. "zamiarem ustawodawcy było dopuszczenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla fragmentów działek ewidencyjnych". 5) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że organy administracji prawidłowo odmówiły wnioskodawcy działającemu jak właściciel (dzierżawcy) ustalenia warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej i niewymagającego zgody na przeznaczenie na cele nieleśne, co doprowadziło do naruszenia prawa własności; 6) art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP tj. naruszenia konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP oraz zasady równieści wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, przez ich niezastosowanie, co doprowadziło do zróżnicowania sytuacji podmiotów ubiegających się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanych na terenie stanowiącym część działki ewidencyjnej, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydawał już orzeczenia potwierdzające, że możliwe jest uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na części działki ewidencyjnej i przyznał, że taka interpretacja przepisów jest prawidłowa. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 8 k.p.a., które polegało na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że pojęcie "teren" i "działka" wskazane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy traktować jako pojęcia tożsame oraz można je stosować zamiennie w sytuacji, gdy ustawodawca wprowadził rozróżnienie tych pojęć (i potwierdził w nowelizacji u.p.z.p. i wskazanego wyżej rozporządzenia, że prawidłowa była i jest interpretacja prowadząca do uznania, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może odnosić się również do części działki), a przyjęcie interpretacji przeciwnej, niekorzystnej dla strony - sprzecznej z interpretacją przedstawioną przez WSA w Łodzi w innych wyrokach, a także z zasadą in dubio pro libertate oraz z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, stanowi naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), a nadto błędnym przyjęciu, że strona planuje uzyskać decyzję na gruntach leśnych występujących na działce nr [...] o powierzchni 0,2264 ha podczas gdy teren planowanego zamierzenia jest w znacznej odległości od użytku leśnego i ogranicza się do terenu gruntów rolnych, co powinno skutkować jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c p.p.s.a. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Pismem z dnia 7 sierpnia 2024 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r. skarżąca kasacyjnie spółka podtrzymała argumentację i twierdzenia podniesione w skardze kasacyjnej oraz powołała się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego cześć działki ewidencyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione postawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy decyzja o warunkach zabudowy może odnosić się jedynie do całej działki (lub kilku działek) o określonym numerze ewidencyjnym, czy też może dotyczyć części działki (działek) określonej przez wnioskodawcę, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę, dostrzegając rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wynikłe na tym tle, opowiada się za stanowiskiem, zgodnie z którym w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Natomiast – w myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. – przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest to, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1. W przepisach tych jest więc ustawodawca wypowiada się o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. Treść tych przepisów nie wyklucza zatem ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. Wskazać również należy na treść art. 61 ust. 7 pkt 2 u.p.z.p., z którego wynika, że minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w drodze rozporządzenia określi wymagania dotyczące m.in. ustalania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Ustawodawca odróżnia więc pojęcia "teren" i "działka". Taka wykładnia powołanych przepisów wydaje się być w pełni zgodna z wolą ustawodawcy, o czym świadczyć może nowelizacja art. 61 u.p.z.p., która weszła w życie 3 stycznia 2022 r. Polega ona na dodaniu do tego przepisu ust. 5a, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Ustawodawca konsekwentnie posługuje się tu więc pojęciami: "terenu", "frontu terenu". Ponadto warto zauważyć, że również w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2399). Na jego mocy uchylono § 3 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., w którym odwołano się do pojęcia: "działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy". § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uzyskał brzmienie: "1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich", podczas gdy poprzednio w przepisie tym posłużono się pojęciem: "na działce objętej wnioskiem". Analogicznie, użyte w § 6 w ust. 1 i w § 8 wyrazy "frontu działki" zastąpiono wyrazami: "frontu terenu". Sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego na dzień wydania spornej decyzji, zatem przepisy te nie znajdą oczywiście bezpośredniego zastosowania w sprawie. Pozwalają jednak na ustalenie kierunku wykładni, który będzie zgodny z wolą ustawodawcy. Skoro ustawodawca w odniesieniu do określenia granic terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zastąpił konsekwentnie pojęcie: "działki" pojęciem: "terenu", to oznacza, że decyzja ta może odnosić się nie tylko do działki (działek) jako całości, ale również części działki, o ile będzie to teren jednoznacznie wyodrębniony. Podkreślenia przy tym wymaga, iż – w myśl art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. – każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednym ze składników prawa własności nieruchomości jest prawo właściciela do jej zagospodarowania i zabudowy zgodnie z jego wolą (por. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2015, s. 57- 58). Prawo to może być ograniczone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jego realizacja nie może naruszać chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę odmowa wydania właścicielowi warunków zabudowy dla wyodrębnionego terenu stanowiącego część działek ewidencyjnych, niewymagającego zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, może być postrzegana jako nieuzasadnione naruszenie prawa własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Wprawdzie właściciel może dokonać podziału działki na części wymagające i niewymagające zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze, jest to jednak zbytni formalizm, który ponadto nie spowoduje, że ochrona gruntów rolnych wyższych klas będzie bardziej skuteczna. W świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dopuszczalne jest więc wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. Do decyzji o warunkach zabudowy zastosowanie mieć będzie art. 54 pkt 3 u.p.z.p., który stanowi, iż w decyzji należy określić linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Zazwyczaj są to granice działki ewidencyjnej, ale za pomocą linii rozgraniczających inwestycję możliwe jest również wskazanie konkretnej części działki, na której może być ona realizowana. Nie jest w tym kontekście zasadny argument Sądu pierwszej instancji, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie określa się konkretnego położenia nieruchomości, tylko określa się warunki zabudowy dla całej działki. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby określić warunki zabudowy dla wyodrębnionej liniami rozgraniczającymi części działki, bez przesądzania o konkretnym położeniu zabudowy w tym obszarze. Podobne stanowisko zawarto także wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2024 r. o sygn. akt: II OSK 1360/23; II OSK 1364/23; II OSK 1365/23; II OSK 1509/233; II OSK 2263/23; II OSK 153/24; II OSK 608/24. Na uwzględnienie zasługują w związku z tym zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p., a także art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W konsekwencji trafne są również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok. Ze wskazanych powyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając tę sprawę, organ pierwszej instancji ustali, jakie są granice terenu objętego wnioskiem i czy w granicach tych znajdują się wyłącznie użytki rolne niepodlegające ochronie i na tej podstawie rozważy możliwość ustalenia warunków zabudowy dla określonych przez inwestora części działek. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 p.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.