II SAB/Lu 38/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2025 r. sprawy ze skargi H. B. i Z. B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radzyniu Podlaskim w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2025 r. H. B. i Z. B. (dalej powoływany jako: skarżący, wnioskodawcy) zarzucili bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radzyniu Podlaskim (dalej jako: organ lub PPIS) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że: Pismem z dnia 10 stycznia 2025 r. (data wpływu do organu 14 stycznia 2025 r.) skarżący zwrócili się z wnioskiem do PPIS w Radzyniu Podlaskim o udzielenie informacji publicznej, kierując 38 pytań. Organ pismem z dnia 24 stycznia 2025 r. udzielił wnioskodawcom odpowiedzi na wszystkie zadane pytania w następujący sposób: Odpowiedź na pytanie nr 1 Informuję, że PPIS w Radzyniu Podlaskim nie jest w posiadaniu i nie przeprowadza badan szczepionek z prawdziwym placebo oraz badan które oceniłyby profil bezpieczeństwa wszystkich szczepionek łącznie podawanych dziecku w ramach schematu kalendarza szczepień. W przypadku wątpliwości co do składu, sposobu produkcji, działania danej szczepionki i dopuszczenia jej na rynek, należy kierować ewentualne pytania do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Wyniki badan w tym zakresie znajdują się w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Dane zawarte w Charakterystyce Produktu Leczniczego sq jawne (art. 11 ust. 5 ustawy Prawo farmaceutyczne). Zgodnie z treścią art. 23 ust. la i 2 ustawy Prawo farmaceutyczne zatwierdzenie Charakterystyki Produktu Leczniczego oznacza zatwierdzenie wymagań jakościowych i metod badan jakościowych produktu leczniczego. ChPL jest dokumentem przeznaczonym zasadniczo dla lekarzy i pielęgniarek, zawiera informacje specjalistyczne, które dla ich przyswojenia wymagają wiedzy medycznej. Odpowiednią informację dla rodziców dzieci i pacjentów zawiera ulotka dla pacjenta dołączoną do produktu. Aktualne Charakterystyki Produktu Leczniczego można znaleźć na stronie Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (w zakładce Rejestr Produktów Leczniczych) lub na stronie Europejskiej Agencji Leków (w przeglądarce należy wpisać nazwę handlową szczepionki i słowa Charakterystyka Produktu Leczniczego). Odpowiedz na pytanie nr 2 Informuję, ze wobec zagadnienia poruszanego w przywołanym pytaniu nie są stosowane przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.). Zadaniem Organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie jest ocena moralna prowadzenia badan klinicznych. Odpowiedz na pytanie nr 3, 4, 5 i 6 Informuję, że wobec zagadnień poruszanych w przywołanych pytaniach nie są stosowane przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej PPIS w Radzyniu Podlaski nie przeprowadza i nie dysponuje badaniami medycznymi, które mogłyby zweryfikować czy wystąpienie problemu zdrowotnego było spowodowane podaniem szczepionki. również takich badan, które porównywałyby ogólny stan zdrowia dzieci szczepionych a nieszczepionych. Należy podkreślić, że Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie posiadają uprawnień do oceny stanu zdrowia pacjentów i orzekania, które szczepienia i na jakiej podstawie ma otrzymać dziecko. Orzekanie w tym zakresie należy wyłącznie do lekarzy. Informacje dotyczące korzyści z programu szczepień ochronnych zostały przedstawione graficznie w formie tabel (Tabela 1. Spadek liczby przypadków zachorowań na choroby, na które istnieją szczepionki przed i po wprowadzeniu szczepienia; Tabela 2. Spadek liczby zgonów na choroby, na które istnieją szczepionki przed i po wprowadzeniu szczepień) w Stanowisku Krajowego Konsultanta w dziedzinie Zdrowia Publicznego w sprawie obowiązku szczepień dostępnego na stronie https://www.gov.pl/web/gis/stanowisko-krajowego-konsultanta-w-dziedzinie-zdrowia-publicznego-ws-obowiazku-szczepien Ww. tabele zostały przygotowane na podstawie danych przytoczonych w raporcie Zespołu Analiz i Opracowań Tematycznych Biura Analiz, Dokumentacji i Korespondencji Senatu RP, opublikowanym w marcu 2018 r. Odpowiedź na pytanie nr 7 Informuję, że PPIS w Radzyniu Podlaskim nie przeprowadza i nie jest w posiadaniu badan, które wykazały, że rozłożenie szczepień w czasie nie zmniejsza liczby i nasilenia działań niepożądanych. Odpowiedz na pytanie nr 8, 9 i 38 Informuje, że PPIS w Radzyniu Podlaskim nie prowadzi badan pod kątem bezpieczeństwa szczepionek co za tym idzie nie dysponuje taką informacją publiczną. Badania bezpieczeństwa szczepionki prowadzone są cały czas, począwszy od jej opracowania, badan przed rejestracyjnych, procesu rejestracji aż po kontrole procesu wytwarzania każdej serii szczepionki. kontrole serii dopuszczonych na rynek oraz już dostępnych na rynku oraz monitorowania niepożądanych odczynów poszczepiennych. W cały ten proces zaangażowanych jest wiele instytucji biorących udział w opracowaniu i produkcji szczepionek, rejestracji, tworzeniu zaleceń dotyczących szczepień oraz monitorowania realizacji szczepień. W przypadku wątpliwości co do składu. sposobu produkcji, działania danej szczepionki i dopuszczenia jej na rynek, należy kierować ewentualne pytania, co podkreślono w odpowiedzi na pytanie nr 1, do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Odpowiedź na pytanie nr 10, 14 i 16 Informuję, że wobec zagadnień poruszanych w przywołanych pytaniach nie są stosowane przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Decyzja o rozpoznaniu, kwalifikacji Niepożądanego Odczynu Poszczepiennego należy do lekarza lub felczera. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm.), który stanowi, ze lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje wystąpienie niepożądanego odczynu poszczepiennego, ma obowiązek, w ciągu 24 godzin od powzięcia podejrzenia jego wystąpienia, zgłoszenia takiego przypadku do państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca powzięcia podejrzenia jego wystąpienia. Odpowiedź na pytanie nr 11, 12, 15 i 19 PPIS w Radzyniu Podlaski nie posiada żądanych danych, ponieważ nie prowadzi statystyk dla Polski. Informuję, ze PSSE w Radzyniu Podlaskim jest powołana do prowadzenia statystyk dla powiatu radzyńskiego. Ponadto informuje ze PPIS w Radzyniu Podlaskim nie prowadzi statystyk w zakresie: hospitalizacji osób szczepionych u których nie rozpoznano NOP, hospitalizacji osób nieszczepionych, chorób psychicznych, nowotworowych, metabolicznych, immunologicznych, neurologicznych, "śmierci łóżeczkowej" z podziałem na dzieci szczepione i nieszczepione. Odpowiedz na pytanie nr 13 Informuję, że wobec zagadnień poruszanych w przywołanych pytaniach nie są stosowane przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie prowadzą ocen przyczynowo - skutkowych w zakresie potwierdzenia lub wykluczenia potencjalnego związku miedzy wystąpieniem NOP a podaniem szczepionki. Zgodnie z art. 36 b jest to zadanie Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Odpowiedz na pytanie nr 17 i 18 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim uprzejmie informuje, że nie przeprowadza badan kwalifikacyjnych i badan na podstawie, których można wykluczyć przeciwskazania do podania poszczególnych szczepionek, oraz badan wykluczających alergie i niedobory odporności. Z pytaniami w zakresie ewentualnej możliwości wykluczenia przez lekarza nadwrażliwości na składniki szczepionki przed szczepieniem oraz możliwych do wykonania badan zmierzających do wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub wykrycia niedoborów odporności należy zwrócić się do lekarza, gdyż tutejszy organ nie posiada kompetencji w tym zakresie. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm.) wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Odpowiedz na pytanie nr 20 PPIS w Radzyniu Podlaskim nie prowadzi i nie jest w posiadaniu badan dotyczących monitorowania bezpieczeństwa Programu Szczepień Ochronnych, wobec tego nie decyduje o wyznaczaniu grupy kontrolnej. Odpowiedź na pytanie nr 21 PPIS w Radzyniu Podlaskim informuje, że powyższe pytanie nie dotyczy sfery jego kompetencji. Pytanie należy skierować do Głównego Inspektora Sanitarnego. Odpowiedz na pytanie nr 22 Informuję, że wobec zagadnienia poruszanego w przywołanym pytaniu nie są stosowane przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Pytanie nie stanowi zadania informacji publicznej, jest to zadanie dokonania swoistej analizy prawnej co nie leży w kompetencjach PPIS w Radzyniu Podlaskim. Nie mniej stwierdzić należy, według opinii Instytutu Specjaliści Prawa Ochrony Zdrowia, że cechą odróżniającą szczepienia ochronne od pozostałych świadczeń jest obowiązkowy charakter niektórych szczepień. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi "osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym". Powyższą powinność doprecyzowuje art. 17 ust. 1 ww. ustawy. na podstawie którego pewne kategorie osób są obowiązane do poddawania się wskazanym szczepieniom, zgodnie ze szczegółowymi zapisami rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.). W przypadku szczepień ochronnych nie może być mowy o dobrowolności przystąpienia pacjenta do świadczenia zdrowotnego. Ustawowy obowiązek szczepień ochronnych oznacza niedopuszczalność korzystania z uprawnienia pacjenta do odmowy poddania się świadczeniu zdrowotnemu z powołaniem się na art. 16 ww. ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 581). W orzecznictwie jednolicie wskazywano, że "ustawa nie przewiduje prawa pacjenta do odmowy wyrażenia zgody na szczepienie ochronne, wręcz przeciwnie - statuuje ogólny obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym. (...). W przypadku obowiązkowych szczepień. obowiązek ich wykonania wynika wprost z ustawy, a brak zgody szczepionego bądź jego przedstawiciela ustawowego nie zmienia faktu istnienia tego obowiązku. Przepisy określające obowiązek poddawania dzieci szczepieniom ochronnym ustanawiają prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu" (wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2019 r. w sprawie VII SA/Wa 3097/18; wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2014 r., w sprawie II OSK 338/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2015 r., w sprawie II OSK 1509/13) Odpowiedz na pytanie nr 23 PPIS w Radzyniu Podlaskim nie prowadzi badań, które dotyczą utrzymania odporności po podaniu szczepionki. Odporność poszczepienna zależy od wielu czynników. a przede wszystkim od: - rodzaju szczepionki, - cech indywidualnych osoby szczepionej np. wiek. wcześniejsza ekspozycja na antygen, obecność p/ciał matczynych, stanu klinicznego, czynników genetycznych. W związku z tym należy zwrócić uwagę, że indywidualna odpowiedz układu immunologicznego na podanie szczepionki może być różna u rożnych osób. Literatura podaje, że odporność przeciw tężcowi i błonicy utrzymuje się 10 lat, natomiast przeciw krztuścowi spada szybciej, w przypadku gruźlicy odporność utrzymuje się około 10-15 lat, odporność przeciw odrze, śwince i różyczce po podaniu 2 dawek szczepionki utrzymuje się około 15 lat, w przypadku WZW typu B u zdrowych osób ochrona przed zachorowaniem po pełnym podstawowym szczepieniu utrzymuje się co najmniej przez kilkanaście lat. natomiast w przypadku ostrego nagminnego porażenia dziecięcego (poliomyelitis) prawdopodobnie do końca życia. Aktualnie brak jest informacji dotyczącej czasu, przez jaki utrzymuje się odporność po szczepieniu przeciw Inwazyjnemu zakażeniu Streptococcus pneumoniae. Autorzy nielicznych prac wykazali, że poszczepienne przeciwciała utrzymują się przez 3-8 lat, zależnie od wieku, w którym wykonano pierwsze szczepienie. Szczepionka przeciw Inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu b zapewnia długotrwałą ochronę, aczkolwiek dokładny okres jej utrzymywania się nie jest znany. Odpowiedz na pytanie nr 24 Dane dotyczące braku realizacji szczepień obowiązkowych w formie imiennego wykazu przekazuje Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Radzyniu Podlaskim lekarz, sprawujący profilaktyczna opiekę zdrowotna nad osobą małoletnią, zgodnie z art. 17 ust. 9 b ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.). Wykaz ten zawiera dane: a) osób małoletnich objętych obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi, które nie były poddane lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu albo u których nie zostały przeprowadzone obowiązkowe szczepienia ochronne. mimo niestwierdzenia u nich przeciwwskazań do szczepienia. b) osób sprawujących prawna piecze nad osoba małoletnią, o której mowa w pkt 1, o ile jest to możliwe do ustalenia. Odpowiedz na pytanie nr 25 Informuję, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924 ze zm.). lekarze POZ są zobowiązani do przeprowadzania badań kwalifikacyjnych do szczepień w celu ustalenia przeciwwskazań do przeprowadzenia szczepienia lub wskazań do czasowego odroczenia jego wykonania. Jednocześnie, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287), lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należyta starannością. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że lekarz w trakcie badania kwalifikacyjnego ustala ewentualne przeciwwskazania jak i wskazania do przeprowadzenia szczepień w oparciu o aktualną wiedzy medyczną zawartą m. in. w wytycznych i rekomendacjach ośrodków zajmujących się problematyką szczepień ochronnych takich jak: Komitet Doradczy do spraw Praktyki Szczepień (ACIP), czy zalecenia Komitetu Chorób Zakaźnych Amerykańskiej Akademii Pediatrii, Polskiego Towarzystwa Wakcynologii oraz kartach charakterystyki produktu leczniczego. Jednocześnie informuję, że orzekanie o ponoszeniu odpowiedzialności za powzięte ustalenia dotyczące przeciwskazań do szczepień nie leży w kompetencjach Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Odpowiedz na pytanie nr 26 Informuję, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim nie odnotował w prowadzonych rejestrach danych dotyczących grzywien nałożonych na lekarzy, którzy nie wywiązali się z obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w okresie 01.01.2020-24.01.2025 r. Odpowiedz na pytanie 27 Informuję, że łącznie w okresie 01.01.2020 - 24.01.2025 Powiatowa Stacja Sanitarno- Epidemiologiczna w Radzyniu Podlaskim zarejestrowała 3 NOP o charakterze ciężkim po szczepieniu przeciw inwazyjnemu zakażeniu Streptococcus penumoniae, po szczepieniu przeciw COVID-19 i szczepieniu przeciw tężcowi, błonicy, krztuścowi, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae typu b, WZW typu B i gruźlicy (BCG). Odpowiedź na pytanie nr 28 Informuję, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim nie posiada wiedzy o wypłaconych odszkodowaniach z tytułu ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych. Odpowiedz na pytanie nr 29 i 30 Wobec zagadnień poruszanych w tych pytaniach, nie są stosowane przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416) Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami: higieny środowiska, higieny pracy w zakładach pracy, higieny radiacyjnej, higieny procesów nauczania i wychowania, higieny wypoczynku i rekreacji, zdrowotnymi żywności, żywienia i przedmiotów użytku, higieniczno-sanitarnymi, jakim powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych. zapobiegania powstawania chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. W związku z powyższym, odpowiedzi na pytania 29-30 nie należy do kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie orzekają o zgodności obowiązujących w Polsce aktów prawnych z Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej. Do zadań PIS nie należy również określanie sposobu ubiegania się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu powstały na skutek wystąpienia NOP. Niezależnie od powyższego w kontekście pytania trzydziestego należy zauważyć, że zgodnie z art. 17a ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w przypadku, gdy w wyniku szczepienia ochronnego. o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 17 list. 10 albo art. 46 ust. 4 pkt 7 wspomnianej ustawy, u osoby, u której zostało przeprowadzone to szczepienie, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne, w wyniku których: a. osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo b. u osoby tej wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji w szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres krótszy niż 14 dni - osobie tej przysługuje świadczenie kompensacyjne wypłacane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych. Dysponentem tego funduszu jest Rzecznik Praw Pacjenta (art. 17b ww. ustawy). Należy również zauważyć, że zgodnie z art 8 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności istnieje możliwość ingerencji władzy publicznej w korzystanie z prawa do poszanowania życia prywatnego w przypadkach przewidzianych przez ustawie i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi m. in. na ochronne zdrowia, co ma miejsce w przypadku obowiązkowych szczepień. Nadto, w powołanym orzeczeniu ETPC Trybunał co prawda wskazał, iż obowiązkowe szczepienia mogą stanowić ingerencji w poszanowanie życia prywatnego, jednakże jest to ingerencja dopuszczalna w świetle art. 8 ust. 2 Konwencji. Ponadto. zgodnie z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych (w tym zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi). Działania te skupiają się m.in. na właściwej regulacji prawnej szczepień ochronnych, działalności oświatowo-zdrowotnej, egzekwowaniu obowiązku poddawania się szczepieniom w odniesieniu do tych szczepień ochronnych, które są szczepieniami obowiązkowymi, zapewnieniu bezpieczeństwa szczepień ochronnych. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w demokratycznym państwie prawa konstytucyjne wolności i prawa mogą być ograniczane w drodze ustawy, m.in., gdy jest to niezbędnie dla ochrony zdrowia. Obowiązek poddawania się szczepieniom ochronnym oraz zasady szczepień został określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i dotyczy ogółu osób przebywających na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, w tym zgodnie z art. 5 list. 2 ww. ustawy w odniesieniu do osób nieposiadających pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązku szczepień ponosi osoba sprawująca piecze nad osoba małoletnią lub bezradna albo opiekun faktyczny. Odpowiedz na pytanie nr 31 Informuję, że decyzja o ewentualnym wykonaniu i sposobie przeprowadzenia badan wykluczających nadwrażliwość na składniki szczepionki lub niedoborów odporności należy do lekarza POZ, który zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi jest zobowiązany do przeprowadzania badania kwalifikacyjnego poprzedzającego szczepienie. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że PPIS w Radzyniu Podlaskim nie posiada wiedzy co do rodzaju badań jakie należy wykonać, w celu wykluczenia niedoboru odporności lub nadwrażliwości na składniki szczepionki. Odpowiedz na pytanie nr 32 Oznajmiam, że Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zaleca wykonywanie szczepień ochronnych jako sposób na zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych Zgodnie z mandatem, WHO udziela państwom członkowskim wskazówek w zakresie polityki zdrowotnej. Zadaniem Światowej Organizacji Zdrowia jest opracowywanie zaleceń dotyczących polityki szczepień i publikacja tej dokumentacji. Zalecenia te podsumowują podstawowe informacje na temat poszczególnych chorób i szczepionek oraz zawierają aktualne stanowisko WHO dotyczące ich zastosowania w kontekście globalnym i są przeznaczone do użytku m. in. przez krajowych konsultantów d/s szczepień oraz kluczowych decydentów, przewodniczących i członków krajowych komitetów doradczych ds. immunizacji. Maja one charakter doradczy i stanowią pomoc w podejmowaniu decyzji w odniesieniu do krajowego harmonogramu szczepień. Aspekty prawne dotyczące sposobu egzekwowania obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym są regulowane przez akty prawne obowiązujące na terytorium danego kraju. Zadaniem WHO nie jest wiec wydawanie stanowisk dotyczących sposobu egzekwowania wykonania szczepień ochronnych, ponieważ o tym decyduje prawo obowiązujące w danym państwie. Odpowiedz na pytanie nr 33 i nr 34 Informuję, że wobec zagadnień poruszanych w przywołanych pytaniach, nie są stosowane przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 10 list. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej zadania określone w rozdziale 1 wykonuje m. in. państwowy powiatowy inspektor sanitarny. jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie. W związku z tym informacja dotycząca szczepień w innych krajach Unii Europejskiej leży poza kompetencjami Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radzyniu Podlaskim. Nie mniej jednak informacje o programach szczepień w krajach Unii Europejskiej można sprawdzić na stronie internetowej Europejskiego Centrum Prewencji i Kontroli Chorób (ECDC- European Centre for Disease Prevention and Control). Służy temu interaktywne narzędzie, gdzie można znaleźć wszystkie Kalendarze Szczepień, ze wskazaniem szczepień obowiązkowych i zalecanych oraz porównać programy szczepień w różnych krajach. Odpowiedz na pytanie nr 35, 36 i 37 Informuję, że wobec zagadnienia poruszanego w przywołanych pytanych. nie są stosowane przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. PSSE w Radzyniu Podlaskim nie posiada takich informacji. Oznajmiam, że Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie są powołane do oceny związku zgonu ze szczepieniem. W powołanej na wstępie skardze na bezczynność organu zarzucono naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust.1, art. 2 ust.2, art. 3 ust.1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez nieudostępnienie informacji publicznej i wniesiono o: 1) zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Radzyniu Podlaskim do rozpoznania wniosku o udzielenia informacji publicznej i udzielenie informacji publicznej; 2) orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że do dnia wniesienia skargi nie udostępniono skarżącym innych informacji, poza zawartymi w piśmie z dnia 24 stycznia 2025 r. Zdaniem skarżących przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Powołując się na orzecznictwo wskazano, że udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji i uznanie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżących, w sprawie organ powinien był udostępnić informację publiczną albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Orzekając w tak określonym zakresie kognicji, Sąd uznał, że przedmiotowa skarga podlega oddaleniu. W przedmiotowej sprawie skarżący domagają się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wyjaśnić należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w u.d.i.p., a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12; dostępny pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako CBOSA). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Radzyniu Podlaskim jest zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Do organów władzy publicznej niewątpliwie zaś należą państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, którzy – jako organy rządowej administracji zespolonej w powiecie – wykonują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2022 r., poz. 195 ze zm., dalej jako "u.p.i.s." - art. 10 ust. 1 pkt 3). Wyjaśnić należy, że pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. – informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Należy również kierować się treścią art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w u.d.i.p. Zatem informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W orzecznictwie przyjęto, że co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 96/17; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 119/18; opubl. w CBOSA). Informację publiczną stanowią więc przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 ze zm., dalej jako "u.z.z.ch.z.") oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz.U. Nr 254, poz. 1711, dalej jako "r.n.o.p."). Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 u.z.z.ch.z. oraz § 5 r.n.o.p.). Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 u.z.z.ch.z., państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, prowadzą też rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego. Rejestr chorób zakaźnych zawiera wymienione enumeratywnie w ustawie dane osoby zakażonej, chorej lub zmarłej z powodu choroby zakaźnej, a także osób narażonych na chorobę zakaźną lub podejrzanych o zakażenie lub chorobę zakaźną (art. 30 ust. 2 u.z.z.ch.z.). Źródłami danych do rejestru są m.in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 tej ustawy, dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze. Powyższe dane również stanowią więc informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. W zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych, wskazać zaś należy, że z art. 17 u.z.z.ch.z. wynika, iż organy inspekcji sanitarnej nie przeprowadzają szczepień ochronnych, a jedynie sprawują nadzór w tym zakresie, co realizowane jest poprzez przekazywane im przez lekarzy sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych sporządzane na urzędowych formularzach, których wzory oraz tryb przekazywania określono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2022r., poz. 1672). Z kolei we wzorach tego rodzaju sprawozdań określonych w załącznikach nr 4 i 5 wskazanego rozporządzenia, jedynie zbiorczo wskazano liczbę osób poddanych szczepieniom w danym kwartale oraz liczbę osób, które uchyliły się w danym kwartale od obowiązku szczepień. Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko tego rodzaju informacja, jaką organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im sprawozdań. Nadzór organów inspekcji sanitarnej w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych nie obejmuje także kwestii odszkodowawczych. Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 u.z.z.ch.z. właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek zatem informacje o odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych – jako dotyczące majątku publicznego – mają walor informacji publicznej, nie sposób przyjąć, by informacje te pozostawały w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej. Wyjaśnić również należy, że ustawodawca przewidział, iż jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organ w odpowiedzi na wniosek skarżących z dnia 10 stycznia 2025 r., wystosował do nich pismo z dnia 25 stycznia 2025 r., w którym udzielił odpowiedzi na zadane przez wnioskodawców wszystkie 38 pytań. W związku z powyższym, zdaniem Sądy, brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska o naruszeniu art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Skoro zobowiązany organ udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni od wpływu wniosku. Z treści pisma organu wynika, że udzielił on odpowiedzi wskazując na dane jakie posiada, bądź w odpowiedzi na określone pytania wyjaśnił, że nie posiada danych informacji albo że dana informacja nie stanowi informacji publicznej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, nie można w ocenie Sądu zarzucić organowi bezczynności. Organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma bowiem obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z 14.07.2017 r., II SAB/Kr 119/17, LEX nr 2360928). Co więcej, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że oceny czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może kształtować tylko i wyłącznie przypisywanie organowi powinność dysponowania żądaną informacją. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy winien nią dysponować (wyrok WSA w Krakowie z 11.08.2020 r., II SAB/Kr 83/20, LEX nr 3075983). Skoro zatem organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżącej, na które zobowiązany był odpowiedzieć, to nie można zasadnie zarzucać mu naruszenia prawa. Wyjaśnić należy, że informacji publicznej nie stanowią dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 u.z.z.ch.z. w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Informacji publicznej nie dotyczą także skierowane do organu zapytania o opinię czy stanowisko co do konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, zwracanie się do organu o dokonywanie wykładni przepisów, w tym wnioski stanowiące w istocie prośbę o udzielenie porady prawnej. Informacji publicznej nie dotyczą też pytania z zakresu wiedzy medycznej. Nadto wiedza organu o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych oraz w zakresie regulacji prawa krajowego wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy bowiem polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. Również obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego nie są informacją publiczną. Co więcej, w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. organ nie jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących konstytucyjności prawa krajowego, jego wykładni, udzielać porad prawnych ani medycznych, czy też oceniać racjonalności bądź celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tego organu. Innymi słowy, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego bądź innych organów władzy publicznej (por.: wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2022 r., II SAB/Lu 139/22). Konkludując, podkreślić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, natomiast część wskazanych przez skarżącą informacji, w zakresie podnoszonych przez nią zagadnień - nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Kwestie poruszane w części pytań odnoszą się do wyrażenia pewnego osądu przez organ, opinii, a zatem do jego subiektywnej oceny lub pouczenia o treści obowiązujących przepisów. Odpowiedzi na te pytania nie mogą więc stanowić informacji publicznej. Należy także podkreślić, że poza zaprzeczeniem faktowi uzyskania wnioskowanej informacji publicznej, skarga nie zawiera indywidulanych, odnoszących się do okoliczności faktycznych tej konkretnej sprawy, zarzutów. Skarga nie wskazuje chociażby, z jakich powodów udzielona skarżącej informacja nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego wniosku. Potencjalne samo niezadowolenie strony z uzyskanych informacji nie może kreować zasadności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Zwrócić należy także uwagę, że po uzyskaniu odpowiedzi skarżący nie zgłaszali organowi żadnych zastrzeżeń co do kompletności lub jasności udzielonych informacji, lecz od razu skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego, w której zarzuciła, iż udzielone odpowiedzi są niewystarczające. Z powyższym zarzutem nie można się zgodzić. Organ udzielił odpowiedzi na pytania, które dotyczyły informacji publicznej, w której był posiadaniu. Ponadto, pomimo braku obowiązku w tym zakresie, w miarę możliwości poinformował skarżących o kwestiach prawnych, o wyjaśnienie których wnosili we wniosku. Skoro zatem PPIS udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżących, na które zobowiązany był odpowiedzieć, to nie można zasadnie zarzucać naruszenia prawa art. 2 ust. 2 u.d.i.p. Jakichkolwiek podstaw faktycznych pozbawiony jest również zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Reasumując, stwierdzić należy, że odpowiedź organu odpowiada ustawowym zasadom udzielenia informacji publicznej. W ocenie Sądu, organ odniósł się do każdego z pytań, również do tych, które nie mieszczą się w kategorii informacji publicznej. Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów prawa z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.