III SO/Gd 5/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. K. w przedmiocie wymierzenia Pomorskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Pomorskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków grzywnę w wysokości 1000 ( jeden tysiąc ) złotych, 2. zasądzić od Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na rzecz T. K. kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 14 lutego 2025 r. ( data stempla pocztowego), T. K. ( dalej jako "skarżący"), powołując art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o wymierzenie Pomorskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków grzywny w maksymalnej wysokości za nieprzekazanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jego skargi (datowanej na dzień 2 listopada 2024 r.), złożonej w biurze podawczym organu w dniu 14 listopada 2024 r., wniesionej na bezczynność organu w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał, że skarga na bezczynność, dotycząca wniosku o udostępnienie informacji publicznej datowanego na dzień 22 grudnia 2023 r., została zarejestrowana pod numerem [...]. Do dnia sporządzenia wniosku organ nie przekazał skargi z aktami sprawy sądowi. Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w odpowiedzi na wniosek wniósł o niewymierzanie grzywny. Organ wskazał, że od dnia 14 grudnia 2023 r. do początku lutego 2024 r. , kiedy został powołany nowy piastun organu, brak było piastuna organu, a zastępca był nieobecny w pracy. Skarżący jest byłym pracownikiem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Gdańsku i po ustaniu zatrudnienia kieruje do organu liczne obszerne wnioski o udostępnienie informacji publicznej ( dotychczas 20). Nierzadko są to wnioski dotyczące informacji , o których skarżący posiadał wiedzę jako pracownik i do których miał dostęp. Podobnie jest w niniejszej sprawie. Organ wskazał, że nieterminowe przekazanie skargi jest następstwem ilości zaległych spraw ( wieloletnich) , z którymi mierzy się organ. Kierownik Wydziału Zabytków Nieruchomych pominął obowiązek prawny przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni do sądu. Został w tym zakresie pouczony. Jednocześnie organ przekazał skargę skarżącego , datowaną na dzień 2 listopada 2024 r., która wpłynęła do organu w dniu 14 listopada 2024 r. , odpowiedź na skargę oraz akta sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten jest zobowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy – co do zasady - w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania ( art. 54 § 2 p.p.s.a.). Jednak niniejsza sprawa dotyczy informacji publicznej, a przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako "u.d.i.p." ) stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. , w razie niezastosowania się organu do wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z art. 154 § 6 p.p.s.a. wynika natomiast, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Z powyższego wynika, iż wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od stwierdzenia niedochowania przez organ terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę bez względu na przyczynę oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r. , sygn. akt II GZ 231/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarga wpłynęła do Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniu 14 listopada 2024 r., jednak nie została ona - wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy - przekazana do sądu w terminie 15 dni od jej otrzymania, czyli w terminie określonym przepisem art. 21 pkt 1 u.d.i.p., a dopiero w dniu 14 marca 2025 r. Ziściły się zatem przesłanki wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. , bowiem przepis ten dotyczy wyłącznie niedotrzymania przez organ ustawowego terminu przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Ponadto wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, dostępna w CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano w przywołanej uchwale NSA, przedmiotowa grzywna ma charakter dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. , sąd nie jest związany wnioskiem skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, na co wskazuje zwrot ", sąd ( ...) może orzec o wymierzeniu (...) grzywny". W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, wymierzenie Pomorskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków grzywny jest uzasadnione, jednak nie w wysokości wskazanej przez skarżącego. Zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2024 r. i w drugim półroczu 2024 r. ( M.P. z 2025 r., poz.148 ) , przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2024 r. wyniosło 7140,52 zł. Wynika z powyższego, że grzywna może być wymierzona organowi do kwoty 71405,20 zł. Wymierzenie organowi grzywny w najwyższej możliwej wysokości nie ma jednak uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Należy mieć na uwadze , że choć organ przekroczył wskazany w ustawie termin, to jednak przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu przed rozpatrzeniem przedmiotowego wniosku. W tej sytuacji w niniejszej sprawie grzywna nie może mieć charakteru dyscyplinującego, skoro organ wykonał już obowiązek, nałożony nań ustawą. Jednak wskazana przez organ okoliczność , że nieterminowe przekazanie skargi jest następstwem wieloletnich zaległości, czy zaniedbań konkretnego pracownika, nie może być usprawiedliwieniem dla przekazania skargi z odpowiedzią na skargę i aktami z 3,5 miesięcznym opóźnieniem. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł , która to kwota stanowi niespełna 1/7 część przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2024 r., spełni swą rolę represyjną i prewencyjną. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. i w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1000 zł. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.