III SAB/Wr 515/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca) Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 27 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę w całości. A. S. (dalej: skarżący, strona skarżąca) nadał 9 maja 2023 r. do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ, Wojewoda) wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wniosek wpłynął do organu 12 maja 2023 r. Pismem organu z 10 lipca 2023 r. skarżący został wezwany, do dostarczenia, w terminie 30 dni, m.in. 4 kolorowych fotografii o wymiarach 4,5 cm x 3,5 cm spełniających określone kryteria, osobistego stawiennictwa w urzędzie oraz okazania ważnego dokumentu podróży. Pismem z 24 sierpnia 2023 r. organ zawiadomił stronę skarżącą o pozostawienia bez rozpoznania ww. wniosku ponieważ nie uczyniła zadość wezwaniu do dostarczenia fotografii. Postanowieniem z dnia 19 października 2023 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie skarżącego za nieuzasadnione przyjmując, że Wojewoda zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania. Strona skarżąca, pismem z dnia 23 listopada 2023 r., złożyła skargę na bezczynność Wojewody zarzucając organowi naruszenie przepisów: - art. 64 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej jako: k.p.a.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do wydania zawiadomienia o pozostawieniu bez rozpoznania, podczas gdy wszystkie dokumenty wymagane przepisami ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 519 z późn. zm.) zostały przedłożone, - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa, polegające na obciążeniu strony (skarżącego) konsekwencjami bezczynności i błędów organu administracji publicznej, - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 późn. zm., dalej: Konstytucja) poprzez obarczenie strony negatywnymi skutkami bezprawnego działania organów administracji publicznej. Skarżący wyjaśnił m.in., że 7 sierpnia 2023 r. podczas osobistego stawiennictwa w Urzędzie Wojewódzkim pobrano od niego załączniki w postaci: 4 kolorowych fotografii oraz potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej od wniosku. Na potwierdzenie dopełnienia obowiązku przedstawił kopię dokumentu potwierdzającego przedłożenie niezbędnych załączników, gdzie – jak akcentował - wskazano "załączniki" w liczbie mnogiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu z poniżej przedstawionych względów. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Specyfika postępowania w sprawie skargi na bezczynność i przewlekłość polega na tym, że przedmiotem kontroli nie jest akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie. Ma na więc na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z przekazanych akt administracyjnych, Wojewoda pozostawił wniosek strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę bez rozpoznania na podstawie przepisu art. 64 2 k.p.a., według którego jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W orzecznictwie wykształciło się natomiast stanowisko, zgodnie z którym na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, właśnie na podstawie przywołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Pozostawienie podania bez rozpoznania jest zatem formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona Innymi słowy, jeżeli nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia (por. uchwała 7 sędziów SN z 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000/19 oraz uchwała 7 sędziów NSA z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13). w ocenie składającego jego wniosek spełnił kryterium kompletności, a z taką właśnie sytuacja mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, może on złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie (postanowienie NSA z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GSK 485/07). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący bezspornie otrzymał wezwanie do uzupełnienia wniosku m.in. o brak formalny w postaci 4 kolorowych fotografii, co znajdowało umocowanie w przepisie art. 106 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach pod rygorem sankcji wynikającej z art. 64 2 k.p.a. Analizując akta administracyjne, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę doszedł do przekonania, iż pozostawienie bez rozpoznania wniosku przez organ było działaniem prawidłowym, ponieważ brak jest jakichkolwiek jednoznacznych dowodów na to, aby strona skarżąca przedłożyła ww. fotografie. W szczególności przeciwnego wniosku nie można wywieść z treści powołanego w skardze dokumentu potwierdzającego złożenie załączników w dniu 7 sierpnia 2023 r. Sąd dostrzega, że dokument ten nie określa w sposób dokładny, jakie konkretne załączniki skarżący złożył w siedzibie organu. A spornej okoliczności przedłożenia wymaganych fotografii nie można wywodzić – tak, jak argumentuje skarżący – jedynie z użytej tam liczny mnogiej "załączników". Okoliczność nieuzupełnienia wniosku zgodnie z wezwaniem organu obligowała więc do zastosowania skutku wskazanego w art. 64 § 2 k.p.a., tj. do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a.