VII SA/Wa 1030/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2022 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2022 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ II instancji", "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "skarżąca spółka", "strona skarżąca") od decyzji Wojewody L. (dalej jako "wojewoda", "organ I instancji") z dnia [...] września 2021 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta K. decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Sp. z o.o. Sp. k., z siedzibą w T. pozwolenia na budowę magazynu zbożowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] oraz na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...] (przebieg przyłącza wodociągowego przez działkę nr ewid. [...] obręb ewidencyjny [...]), gm. K.. Pismem z dnia 13 czerwca 2021 r. E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Wojewody L. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2021 r., nr [...],. W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała m.in., że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako "p.b."), albowiem spółka E. nie została dopuszczona do udziału w w/w postępowaniu. W ocenie skarżącej określenie obszaru oddziaływania obiektu wynika z norm rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zaś z treści projektu technicznego, na co w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę wskazywał Starosta. Zarówno organy administracji architektoniczno-budowlanej, jak i podmiot, który chociażby potencjalnie może znajdować się w sferze oddziaływania inwestycji, o której mowa w art. 3 pkt 20 ww. ustawy, mają prawo weryfikować poprawność wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji. Z racji zaś bezpośredniego sąsiedztwa nieruchomości, którą dysponuje skarżąca spółka powinna być stroną postępowania zakończonego decyzją, której dotyczy wniosek. Pismem z dnia 5 lipca 2021 r., skarżąca spółka, w w uzupełnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, podał, że należy dokonać szczegółowej oceny, czy zamierzona inwestycja wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej jako "rozporządzenie środowiskowe"), przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest zabudowa o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha wraz z infrastrukturą jej towarzyszącą, na obszarach innych niż zdefiniowane jako chronione przez ustawę o ochronie przyrody. Inwestor nie sporządził karty informacyjnej przedsięwzięcia, a jedynie przedłożył opinię Wójta Gminy K., w której wskazano, że inwestycja zajmie powierzchnie poniżej 1 ha. W ocenie skarżącej analiza przedłożonego wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projektu budowlanego nasuwa wątpliwości co do faktycznej powierzchni zabudowy. Pismem z dnia 7 lipca 2021 r. swoje stanowisko przedstawił inwestor. Wskazał, iż obszar oddziaływania obiektu nie wykracza poza granice działek nr ewid. [...], [...] i [...]. Realizacja inwestycji nie będzie w żaden sposób oddziaływała na sąsiednie działki w szczególności na działkę oddaloną ponad 70 m od projektowanych obiektów. Inwestycja w żaden sposób nie ograniczy możliwości zabudowy sąsiednich działek oraz nie wpłynie w jakikolwiek sposób na nieruchomości sąsiednie. Dnia 17 sierpnia 2021 r. do Wojewody wpłynęło kolejne pismo strony skarżącej, w którym wniesiono o dopuszczenie dowodu z opinii prywatnej rzeczoznawcy na okoliczność tego, że wydanie decyzji Starosty K. o pozwoleniu na budowę wymagało uprzedniego wydania decyzji środowiskowej. Decyzją z dnia [...] września 2021 r. znak: [...] Wojewoda L. na podstawie art. 105 § 1, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 82 ust. 3 in principio ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (po rozpatrzeniu ww. wniosku umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2021 r., nr [...]. Uzasadniając decyzję, organ I instancji wskazał, że jak wynika z zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego obszar oddziaływania inwestycji polegającej na budowie magazynu zbożowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmuje działki nr ewid. [...] i [...], [...] oraz [...]. Projektowany magazyn zbożowy wraz z infrastrukturą towarzyszącą znajduje się w całości na działce nr ewid. [...]. Na terenie działki inwestycyjnej i w jej najbliższym otoczeniu nie występują budynki przeznaczone na stały pobyt ludzi, na które rzucany byłby cień przez projektowany obiekt. Projektowany obiekt nie przesłania istniejących obiektów budowlanych znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie inwestycji. Zakres oddziaływania projektowanego miejsca postojowego, jak i miejsca gromadzenia odpadów stałych mieszczą się w granicy działki, na której zostały usytuowane. Poziom hałasu generowany przy eksploatacji obiektu nie przekroczy dopuszczalnych wartości. Omawiana inwestycja nie spowoduje zmian w środowisku i nie wpłynie na zanieczyszczenie powietrza i ochronę środowiska. Wszelkie uciążliwości związane z użytkowaniem obiektu mieścić się będą w graniach działki, na której magazyn został zaprojektowany. Wojewoda wskazał, że co prawa Starosta błędnie w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę jako właściwe przepisy, które winny mieć zastosowanie do określenia oddziaływania planowanej inwestycji, wskazał przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U z 2019 r., poz. 1065). Planowany do realizacji na działce nr ewid. [...] magazyn zbożowy kwalifikować należy jako budowle rolniczą, co z kolei oznacza, iż właściwymi przepisami w sprawie są przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U z 2014 r., poz. 81). Niemniej jednak powyższe uchybienie nie wpłynęło na poprawność wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w kontrolowanej sprawie. Organ I instancji wskazał, że uwzględniając przepisy ww. rozporządzania, w szczególności § 8 ust. 2, wskazać należy, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu nadal mieścić się będzie granicach działek nr ewid. [...] i [...], [...] oraz [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że najbliżej położona inwestycji działka, którą użytkuje E. Sp. z o.o. (działka nr ewid. [...]) usytuowana jest w odległości 72,37 m od przedmiotowych silosów. Takie usytuowanie spornego obiektu nakazuje zaś stwierdzić, iż inwestycja w żaden sposób nie spowoduje ograniczeń w zabudowie nieruchomości skarżącej, które wynikałby z obowiązujących przepisów prawa. Na zakończenie organ I instancji wyjaśnił, iż podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, że sporna inwestycja wymagała wydania decyzji środowiskowej, nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Organ I instancji wskazał, że projektowany obiekt nie wpłynie negatywnie na możliwość korzystania z nieruchomości sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem. Podkreślił, że sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji strona skarżąca pismem z dnia 4 października 2021 r. wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wadliwego orzeczenia: a) art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ I instancji przeprowadzenia dowodów koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza zaniechanie ustalenia, czy projekt techniczny będący podstawą wydania decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2021 r. stanowi część składową zamierzenia inwestycyjnego "Realizacja nowego zakładu zbożowo - młynarskiego w K. w latach 2020 – 2021" i czy dla osiągnięcia zamierzonego celu inwestycji niezbędna jest realizacja młyna, którego elementy techniczne uzupełniają zbiorniki na przechowywanie zboża; b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rzeczowego odniesienia się w motywach zaskarżonej decyzji do opinii prywatnej "Opinia kwalifikacji przedsięwzięcia i konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia budowa magazynu zbożowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą", a także do stanowiska strony przedstawionego w piśmie z 12 lipca 2021 r.; c) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo strony postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Starosty K. z dnia [...] maja 2021r., pomimo, że zamierzenie inwestycyjne P. Sp. z o.o. Sp. k., którego częścią składową jest budowa magazynów zbożowych o pojemności składowej 75.000 ton ma potencjalny wpływ na funkcjonowanie magazynu zbożowego E. Spółki z o.o. w K., a przez to spółka ta powinna być stroną zarówno w postępowaniu niniejszym, jak też i postępowaniu zakończonym decyzją Starosty K. nr [...]. Ponadto zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 28 ust. 1 p.b. oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 grudnia 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia środowiskowego, poprzez brak zastosowania tych przepisów , które było w sprawie konieczne ze względu na rażące naruszenie prawa poprzez wydanie decyzji ostatecznej ww. Starosty K. polegające na wydaniu pozwolenia na budowę bez uprzedniej wymaganej prawem decyzji środowiskowej. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła m.in., że inwestor w piśmie z dnia 31 sierpnia 2021 r. zapewnił, że zrezygnował z realizacji pierwotnego zamierzenia w postaci budowy zakładu zbożowo - młynarskiego i będzie wznosił jedynie zbiorniki zbożowe o pojemności 75.000 ton, co ograniczy powierzchnię inwestycji poniżej 1 ha i wobec tego do inwestycji tej nie będzie miał zastosowania § 3 ust. 1 pkt 53 lit. ww. rozporządzenia. Jednakże twierdzeniom tym przeczy nie tylko opinia inż. W.C., który analizując koncepcję zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy zakładu zbożowo - młynarskiego w K. oraz projektu technicznego będącego podstawą wydania pozwolenia na budowę zauważył, że same magazyny w zakresie ujętym w decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą technologicznie samodzielnie funkcjonować, bo w dotychczasowym kształcie nie zawierają obiektów wagi ani laboratorium niezbędnych do zmagazynowania przyjmowanego i wydanego ziarna, a także jakości przechowywanych zbóż. Zatem jest oczywistym, że z punktu widzenia technicznego konsekwencją realizacji etapu I inwestycji w postaci wzniesienia magazynów zbożowych o pojemności 75.000 ton musi być etap drugi w postaci młyna integralnie związanego z magazynem zbożowym. Ogłosił to przedstawiciel inwestora, T.K., na sesji rady Gminy K. w okresie ubiegania się o pozwolenie na budowę, a także już po otrzymaniu pozwolenia oprowadzając radnych Gminy K. po istniejących już zakładach przetwórczych inwestora. Zdaniem skarżącej, w świetle powyższego, należy uznać, że docelowo inwestycja ta będzie realizowana na obszarze ponad 1 ha i w związku z tym zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 53 lit. b ww. rozporządzenia środowiskowego powinna być uznana za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nieruchomości skarżącej spółki bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomościami inwestora , na których będzie realizowany I i II etap inwestycji, znajdują się na obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., a co za tym idzie, skarżąca powinna być zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stroną w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę. Ponadto rezultatem tego postępowania powinno być stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja ta bowiem powinna być poprzedzona wydaniem decyzji środowiskowej, która ze względu na swój zakres powinna mieć wpływ na projekt techniczny oraz technologiczny budowy zakładu zbożowo - młynarskiego nie tylko z powodu bezpośredniego sąsiedztwa z magazynem zbożowym spółki E., ale także sąsiedztwa pobliskich obiektów cukrowni, należących do K. S.A. Decyzją z dnia [...] marca 2022 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję I instancji. GINB powtórzył argumentację zawartą w decyzji I instancji. Dodatkowo wskazał, że z projektu budowlanego nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja była jednym z etapów większego zamierzenia inwestycyjnego. Obszar oddziaływania dotyczy ograniczeń w zabudowie wywołanych przez projektowaną inwestycję, a nie ograniczeń, które mogą wynikać z ewentualnego przyszłego, nieobjętego zatwierdzonym projektem budowlanym kolejnego etapu inwestycji. Zatem potencjalne zamiary inwestora odnośnie dalszych inwestycji na działkach w żaden sposób wpływają na status skarżącej spółki w niniejszym postępowaniu. Na powyższą decyzję E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b., poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżąca nie ma interesu prawnego w inicjowaniu postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2021 r., pomimo, że objęte tym pozwoleniem na budowę budynki i budowle znajdują się w strefie oddziaływania na obiekty magazynu zbożowego E. Spółki z o.o. w K. ze względu na normy wynikające z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze, ich usytuowanie, pomimo, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i motywów zaskarżonej decyzji nie wynika, że silosy zbożowe wznoszone przez P. są wznoszone na podstawie kwestionowanego zezwolenia na budowę z naruszeniem tych norm; 2. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia kwestionowanej decyzji i brak wskazania okoliczności faktycznych na podstawie których GINB uznał, że normy techniczne wyznaczone przepisami wskazanymi za pkt 1 a nie zostały naruszone oraz brak odniesienia się do argumentacji strony skarżącej, iż inwestycja objęta kwestionowanym pozwoleniem na budowę jest częścią większego zamierzenia inwestycyjnego w postaci zakładu zbożowo - młynarskiego, dla którego silosy zbożowe będą stanowić zaplecze magazynowe, zaś etapizacja tego zamierzenia inwestycyjnego, polegająca na początkowej budowie silosów zbożowych, a następnie powiązanego z nimi technicznie młyna zmierzała do ominięcia wymogu uzyskania decyzji środowiskowej wymaganej przez art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 grudnia 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 54 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia środowiskowego; 3. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, że postępowanie w sprawie niniejszej podlega umorzeniu ze względu na brak legitymacji skarżącej do udziału w postępowaniu w charakterze strony, a także co najmniej przedwczesne przyjęcie, że decyzja Starosty K. z dnia [...] maja 20 1 r. nie narusza prawa w stopniu rażącym ze względu na naruszenie przepisów powołanych w pkt 1 i 2 petitum skargi. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody L. z dnia [...] września 2021 r. nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania oraz o dopuszczenie dowodu z akt postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...]wraz z wnioskiem strony6 skarżącej to postępowanie inicjującym oraz dokumentację zdjęciową prac budowlanych realizowanych przez spółkę P., celem wykazania, że obiekty magazynu zbożowego E. w K. położone są w obszarze oddziaływania tej inwestycji. W uzasadnieniu strona skarżąca powtórzyła argumentację prezentowaną podczas postępowania administracyjnego. Dodatkowo podniosła, że objęte pozwoleniem na budowę magazyny zbożowe są wznoszone przez P. na działce nr [...] sąsiadującej z działką E. nr [...], na której zlokalizowane są bocznice kolejowe oraz budynek przyjęcia i wydania zboża dowożonego wagonami kolejowymi, które znajdują się w odległości około 70 m od wznoszonych obecnie magazynów. Już samo to wystarcza, aby uznać te magazyny jako pozostające w strefie oddziaływania w stosunku do infrastruktury kolejowej skarżącej spółki, co wynika z powołanego przez GINB rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie, bowiem GINB nie podał wprost, jakie odległości ze względu na te przepisy zostały realnie zachowane. Co za tym idzie, nie zostało wykazane, aby przepisy tego rozporządzenia nie zostały naruszone ze względu na położenie budowli wznoszonych na działce nr [...] w sąsiedztwie działki nr [...]. Skarżąca wskazała także, że najprawdopodobniej ze względu na wadliwość projektu będącego podstawą wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, doszło do zakłócenia stosunków wodnych na obszarze bezpośrednio graniczącym z obiektami E., w tym przede wszystkim z infrastrukturą kolejową, służącą do transportu zboża do istniejących już zbiorników zbożowych skarżącej spółki o pojemności 50.000 ton. W starym wyrobisku po "dzikiej" kopalni piachu zaczęła się bowiem zbierać woda opadowa oraz podskórna, która nie wysycha także w okresie suszy i nikłych opadów. Zjawisko to skłoniło skarżącą spółkę do analizy projektu technicznego będącego podstawą wydania pozwolenia na budowę nr [...], w wyniku czego zostało ustalone, że projekt ten przewiduje jedynie powierzchniowe rozprowadzanie wód opadowych z terenu przewidzianego dla wznoszonych zbiorników zbożowych, które jest niewystarczające do tego typu obiektu, po to, aby woda opadowa nie gromadziła się w wyrobisku po "dzikiej" kopalni piachu tuż przy działce nr [...] zagrażają stabilności infrastruktury kolejowej. Wykonanie projektu technicznego nie było poprzedzone badaniami geologicznymi i hydrologicznymi, co było niezbędne ze względu na układ warstw wodonośnych, znany stronie skarżącej z badań i projektu technicznego, które poprzedziły budowę istniejących już zbiorników zbożowych, będących własnością E.. Zdaniem skarżącej z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością woda, która zbiera się obecnie w wyrobisku po wydobywaniu piachu "na dziko" jest nie tylko wodą opadową, ale także podskórną, co wymaga weryfikacji projektu technicznego pod tym kątem, bowiem brak analizy uwarunkowań hydrologicznych dla przyjętych rozwiązań technicznych może stanowić zagrożenie dla stabilności konstrukcji zbiorników zbożowych, a co za tym idzie, spowodować katastrofę budowlaną. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. uczestnik postępowania - M. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (podmiot powstały po przekształceniu inwestora P. Sp. z o.o. Sp. k., z siedzibą w T.) złożył obszerne stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej , przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwaną dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz Wojewoda L. wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji nie naruszyli przepisów prawa. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] marca 2022 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody L. z dnia [...] września 2021 r. znak: [...], umarzającą wszczęte na wniosek E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono P. Sp. z o.o. Sp. k., z siedzibą w T. pozwolenia na budowę magazynu zbożowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] oraz na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...] (przebieg przyłącza wodociągowego przez działkę nr ewid. [...] obręb ewidencyjny [...]), gm. K. Na wstępie należy zauważyć, że podstawę prawną wydanych decyzji stanowił art. 105 § 1 k.p.a., wedle którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W związku z tym w rozpoznawanej sprawie ocena Sądu ograniczona została do problematyki umorzenia postępowania i związanej z tym kwestii jego bezprzedmiotowości. Podkreślić też trzeba, że decyzja wydana na podstawie wskazanego przepisu nie rozstrzyga sprawy merytorycznie (w jej znaczeniu materialnym), bo nie kształtuje żadnego stosunku prawnego w zakresie uprawnień czy obowiązków strony, a jedynie znosi prowadzone postępowanie. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Bez wątpienia postępowanie wszczęte przez podmiot nieposiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony, tj. osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1038/11). Wskazać należy, że postępowanie, którego dotyczy skarga ma charakter nadzwyczajny, dotyczy bowiem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istniały przez pewien czas istotne rozbieżności dotyczące zastosowania odpowiedniej normy regulującej kwestię interesu prawnego w takim postępowaniu. Sprowadzały się one do zasadniczej kwestii: czy interes prawny w takich sprawach wywodzony jest na zasadach ogólnych tj. w oparciu o art. 28 k.p.a., czy też – analogicznie jak w zwyczajnym trybie w sprawie pozwolenia na budowę – na podstawie art. 28 ust. 2 p.b. Aktualnie przeważający wydaje się pogląd, że art. 28 ust. 2 p.b., w którym ustawodawca posługuje się sformułowaniem: "w sprawie pozwolenia na budowę" dotyczy zarówno postępowań prowadzonych w postępowaniu zwyczajnym, jak i w jego trybach nadzwyczajnych, czyli także w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Co jednak istotniejsze na gruncie niniejszej sprawy, należy zauważyć, że art. 28 k.p.a., wbrew pozorom, nie decyduje wprost o interesie prawnym określonej osoby, lecz wskazuje, że stroną może być osoba takim interesem dysponująca. Natomiast o interesie prawnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. decydują przepisy prawa materialnego, zawierające normy prawne determinujące prawa i obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie prawnym. W konsekwencji, o ile możliwe jest wywiedzenie z określonej normy prawa materialnego prawa lub obowiązku, o tyle określony podmiot może opierać na tym swój interes prawny i być stroną postępowania administracyjnego. Z tego też powodu należałoby co do zasady przyjąć, że dokonanie błędnej oceny kwalifikacji podmiotu jako strony postępowania stanowi naruszenie norm prawa materialnego, w oparciu, o które ta ocena następuje, choć rezultat tej oceny przybierze zawsze wyraz procesowy, polegający na wadliwym zastosowaniu art. 61a § 1 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., czy wreszcie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Takim przepisem prawa materialnego, w oparciu o który dokonywana jest ocena przymiotu strony, w postępowaniu o pozwolenie na budowę (oraz w trybach nadzwyczajnych dotyczących tego pozwolenia), jest właśnie art. 28 ust. 2 p.b. Co jednakże wymaga podkreślenia, przepis ten nie stanowi zwieńczenia procesu poszukiwania normy prawa materialnego, w oparciu o który oceniany jest interes prawny strony, lecz powinien być punktem wyjścia do poszukiwania tzw. przepisów odrębnych, na podstawie których można określić ewentualne ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki, co z kolei determinuje istnienie tej legitymacji procesowej. Stosownie do art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszar oddziaływania obiektu" został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b.. Wskazać należy, że na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r., o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw przepisowi art 3 pkt 20 p.b. nadano brzmienie "obszar oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu". Ustawa z 13 lutego 2020 r., weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., kwestionowana decyzja Starosty K. została wydana w dniu [...] maja 2021 r., a tym samym w analizowanej sprawie należy stosować przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu po nowelizacji. Podkreślić należy, że jak zostało wskazane w uzasadnieniu projektu ustawy z 13 lutego 2020 r., o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Sejm RP IX Kadencji, Nr druku 121) "(..,) ustalanie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego staje się niezwykle trudne, gdyż w ocenie różnych wyroków pojęcie to odnosi się do różnych wartości i bliżej niedookreślonych oddziaływań (wibracje, zanieczyszczenia), w tym immisji, co do których granice nie mogą być ustalane jednoznacznie zwłaszcza przez organy administracji architektoniczno-budowlanej czy projektantów. Z uwagi na to, że obszar oddziaływania obiektu jest podstawą ustalania stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę, pojęcie to musi być jednoznaczne. (.,.) Dlatego też w przepisie pozostanie jedynie wyrażenie "w zabudowie". Ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Tym samym uznano, że konieczne jest doprecyzowanie definicji obszaru oddziaływania obiektu, aby dostosowana była do materii regulowanej przez Prawo budowlane. Inne formy ograniczenia zagospodarowania terenu niż zabudowa (np. hałas, spaliny) wykraczają poza zakres przedmiotowy Prawa budowlanego". Dlatego też w przepisie pozostanie jedynie wyrażenie "w zabudowie". Ograniczenia w zabudowie są jednoznaczne do ustalenia. Ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy (przede wszystkim wymogi dotyczące odległości jednych obiektów budowlanych od innych obiektów budowlanych). Innymi słowy obszar oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie to obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy (a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości)". Przedmiotem spornej inwestycji jest budowa magazynu zbożowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, planowana na działkach nr [...], [...] i [...], położonych w obrębie [...] i [...]. Projektowany obiekt składa się z: 12 silosów magazynowych o pojemności 5133 t każdy, 12 silosów magazynowych o pojemności 696 t każdy, dwóch koszy przyjęciowych z wiatą, punktu spedycyjnego, obiektu szafy sterowniczej, studni technologicznych, estakady technologicznej, urządzeń transportowych ziarna (redlery, podnośniki kubełkowe), powierzchni utwardzonych wraz z powierzchniami utwardzonymi niezbędnymi dla ciągów technologicznym, infrastruktury technicznej (zob. Projekt budowlany - str. 3). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca - E. Sp. z o.o. - nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty K. z dnia [...] maja 2021 r. Nr [...], znak: [...]. Skarżąca wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego jej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] położone w miejscowości [...], gm. K.. Z informacji znajdujących w serwisie https://poiska.e-mapa.net/ wynika, że działka nr ew. [...], oznaczona jest nr ew. [...] i graniczy bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Sąd za słuszne uznaje ustalenia GINB, że z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - nr rys. PZT-1), wynika, że działka nr ew. [...] graniczy z działką inwestycyjną nr ew. [...]. Zaprojektowane na działce nr ew. [...] silosy magazynowe znajdują się w odległości ponad 70 m od granicy z działką nr ew. [...]. Ponadto na działce nr ew. [...] przy granicy działki nr ew. [...], znajdują się tory i bocznice kolejowe, co ogranicza możliwość zabudowy działki nr [...], od strony granicy z działką inwestycyjną nr ew. [...]. Natomiast działki nr ew. [...], [...], [...], [...], nie graniczą z żadną działek inwestycyjnych (znajdują się w dalszej odległości od działek inwestycyjnych). Wskazać należy, że skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych kontrdowodów, że zaprojektowane na działce nr ew. [...] silosy magazynowe znajdują się w odległości mniejszej niż 70 m (organ I instancji wskazał, iż ta odległość wynosi 72,37 m) od granicy z działką nr ew. [...]. Słusznie organy obydwu instancji ustaliły, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., nie obejmuje swym zakresem działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], z uwagi na znaczną odległość projektowanych obiektów od granicy tych działek. Położenie wskazanych działek względem projektowanej inwestycji, wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zabudowy działek należących do skarżącej, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. W pełni zasadne są ustalenia, że nieruchomości należące do skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, przepis § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia określa minimalną odległość silosów na zboże i pasze od innych budowli oraz od granic działki. W myśl tego przepisu odległość silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton powinna wynosić co najmniej: 1) 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od budynków inwentarskich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach oraz budynkach; 2) 8 m od budynków innych niż określone w pkt 1; 3) 15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego; 4) 15 m od składu węgla i koksu; 5) 4 m od granicy działki sąsiedniej. W związku z faktem, że zaprojektowane na działce nr ew. [...] silosy magazynowe znajdują się w odległości ponad 70 m od granicy z działką nr ew. [...] (należącą do skarżącej), żadna z ww. norm odległościowych nie mogła być naruszona. Gdyby strona skarżąca planowała w przyszłości budowę np. budynku mieszkalnego zwróconego oknami lub drzwiami w stronę silosów, nie byłoby konieczności odsunięcia lokalizacji budynku w celu zachowania wymaganej odległości. Prawidłowo ustalono także, że nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się, w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na terenie działki inwestycyjnej i w jej najbliższym otoczeniu nie występują budynki przeznaczone na stały pobyt ludzi, na które rzucany byłby cień przez projektowany obiekt. Projektowany obiekt nie przesłania istniejących obiektów budowlanych znajdujących się w najbliższym sąsiedztwie inwestycji. Zakres oddziaływania projektowanego miejsca postojowego, jak i miejsca gromadzenia odpadów stałych mieszczą się w granicy działki, na której zostały usytuowane. Projektowana inwestycja nie wpływa również na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. ww. rozporządzenia usytuowanych obiektów na nieruchomości wnioskodawcy (zarówno istniejących, jak i potencjalnych). Ma rację GINB, że z projektu budowlanego nie wynika, aby przedmiotowa inwestycja była jednym z etapów większego zamierzenia inwestycyjnego. Obszar oddziaływania dotyczy ograniczeń w zabudowie wywołanych przez projektowaną inwestycję, a nie ograniczeń, które mogą wynikać z ewentualnego przyszłego, nieobjętego zatwierdzonym projektem budowlanym kolejnego etapu inwestycji. Potencjalne zamiary inwestora odnośnie dalszych inwestycji na działkach w żaden sposób wpływają na status strony skarżącej w niniejszym postępowaniu. Słusznie organy ustaliły, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., nie obejmuje swym zakresem działki o nr ew. [...] należącej do skarżącej spółki. Położenie wskazanej działki względem spornego przedsięwzięcia wyklucza uznanie, iż niesie ono ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zabudowy działki skarżącej, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Skarżąca może bez przeszkód zabudować działkę będącą jej własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnej zabudowy jej działki. Odnosząc się stanowiska skarżącej, która swój interes prawny w niniejszej sprawie wywodziła z przekonania, że w świetle art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 grudnia 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia środowiskowego, inwestor przed wydaniem ww. decyzji ostatecznej Starosty K. winien posiadać wymaganą prawem decyzję środowiskową, wskazać należy, że jest one błędne. Obecnie ustawodawca zawęził definicję strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Obecnie przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć tylko taki teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, które to przepisy wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. To uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. Podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, mogą powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 1443/19, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19; S. Juszczak, Zmiana kręgu stron postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę po nowelizacji definicji obszaru oddziaływania obiektu, ST 2021, nr 4, s. 48-57). Ewentualny brak przez inwestora wymaganej prawem decyzji środowiskowej nie ogranicza w żaden sposób zabudowy na działkach strony skarżącej. Oczywistym jest, że jeśli organy uznają, że przy wydaniu kwestionowanej decyzji było konieczne uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej i jeśli uznają, że stanowi to rażące naruszenie prawa, winny z urzędu wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Natomiast jeśli strona skarżąca jest przekonana, że kwestionowana decyzja rażąco narusza prawo w powyższym zakresie, może zwrócić się ewentualnie z prośbą o interwencję w sprawie do prokuratora, któremu w świetle art. 182 k.p.a. służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii zakłócenia stosunków wodnych na obszarze bezpośrednio graniczącym z obiektami E., to zdaniem Sądu także z powyższego nie wynika interes prawny do złożenia przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanego pozwolenia na budowę. Po pierwsze wskazać należy, że sama strona skarżąca przyznaje, że zakłócenie omawianych stosunków wodnych związana jest z okolicznościami zaistniałymi przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, albowiem to w starym wyrobisku po "dzikiej" kopalni piachu zaczęła się bowiem zbierać woda opadowa oraz podskórna, która nie wysycha także w okresie suszy i nikłych opadów. Po drugie kwestia naruszenia stosunków wodnych winna być przedmiotem odrębnego postępowania w trybie przepisów ustawy Prawo wodne. Jak wynika z pisma uczestnika postępowania z dnia [...] sierpnia 2022 r., Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia, czy zastoisko wodne na działkach nr. ewid. [...], [...] obręb geodezyjny [...] oraz na działce o nr. ewd. [...] obręb geodezyjny [...] powoduje lub może spowodować zmianę stosunków wodnych na działce nr ewid. [...] obręb geodezyjny [...], należącej do skarżącej spółki. W ocenie Sądu w świetle powyższego skarżąca spółka nie posiada interesu prawnego w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji Starosty K.. Posiada natomiast interes faktyczny, albowiem neguje inwestycję dotycząca budowę przez inny konkurencyjny podmiot magazynu zbożowego na działkach sąsiadujących z nieruchomościami skarżącej na której – jak wynika z informacji na stronie [...] – znajduje się – elewator zbożowy o pojemności 50 tys. ton, – urządzenie do pneumatycznego pobierania prób zbóż z kołowych środków transportu, – suszarnia zbożowa, – samochodowy punkt przyjęcia zboża 4 szt., – kolejowy punkt przyjęcia zboża, – bocznica kolejowa z punktem zdawczo-odbiorczym, – laboratorium wyposażone w aparaturę do określania wyróżników jakościowych zbóż. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.