I OZ 602/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dni 26 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Bk 1132/25 o odrzuceniu skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 13 marca 2025 r. nr 406.36/E-1/XIX/25 w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę skierować do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zwany dalej "Sądem I instancji", postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Bk 1132/25, odrzucił skargę J.K., zwanego dalej "skarżącym", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku, zwanego dalej "Kolegium", z dnia 13 marca 2025 r., nr 406.36/E-1/XIX/25, w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji powołał się na art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wskazując, że skarga została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, co uzasadniało jej odrzucenie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, że data 16 maja 2025 r. stanowiła datę ponownego rozpoznania sprawy przez Kolegium. Równocześnie skarżący domagał się rozpoznania sprawy z udziałem stron. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest zasadne, choć z innych przyczyn, niż podane przez skarżącego. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W związku z powyższym termin, w jakim skarżący mógł skutecznie złożyć skargę na decyzję Kolegium upływał z końcem dnia 4 maja 2025 r., który przypadał na niedzielę, w związku z tym ostatnim dniem do wniesienia skargi był 5 maja 2025 r. (poniedziałek) – zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. Skarżący wniósł skargę osobiście w dniu 16 maja 2025 r., co wynika z prezentaty znajdującej się na skardze. W tym stanie rzeczy prawidłowo ustalono, że skarga została wniesiona po terminie. Równocześnie wskazać należy, że w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Zawarte w złożonej skardze sformułowania sugerują, że skarżący miał świadomość upływu ustawowego terminu do złożenia skargi i wniósł o przywrócenie terminu do złożenia tego środka odwoławczego. Okoliczności sprawy wymagały rozważenia przez Sąd I instancji możliwości wezwania skarżącego do wyjaśnienia, czy jego intencją w istocie było złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Odrzucenie skargi bez podjęcia tego typu działań jawi się jako przedwczesne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji narusza przepisy prawa w zakresie, w jakim odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie nastąpiło bez zbadania, czy strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.