III SA/Po 134/25

Dnia 2 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (sprawozdawca) Sędziowie WSA Izabela Paluszyńska WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lipca 2025 roku sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "organ", "SKO") z 25 listopada 2024 r. nr [...] odmówiło K. R. (dalej: "strona", "skarżąca") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 13 czerwca 2024 r. znak [...] Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia 13 czerwca 2024 r. nr [...] Starosta [...] skierował stronę na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami - kat. AM, B, B1. W dniu 25 września 2024 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Zakwestionowała prawidłowość doręczenia decyzji w trybie tzw. doręczenia zastępczego, na podstawie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 t.j. dalej" k.p.a."). Podniosła, że w jej skrzynce odbiorczej nie pozostawiono awiz z zawiadomieniem o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej. Wskazała, że od połowy maja 2024 r. występują problemy z doręczaniem przesyłek. W dniu 16 września 2024 r. odebrała zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia jej uprawnień do kierowania pojazdami. Dopiero w dniu 19 września 2024 r., zapoznając się z aktami sprawy, dowiedziała się o wydaniu decyzji o skierowaniu jej na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami. Strona złożyła reklamacje dotyczące przesyłek zawierających ww. decyzję oraz przesyłki z informacją o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Tym samym, zdaniem strony uprawdopodobniła, że niedochowanie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. Postanowieniem z 25 listopada 2024 r. nr [...] SKO odmówiło stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 13 czerwca 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na przepisy art. 42 § 1 k.p.a., art. 44 k.p.a., art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 k.p.a. Nadto wskazał, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jej zastosowanie, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Dalej wskazał, że przywrócenie terminu uzasadniają wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Organ wyjaśnił, że o braku winy w niezachowaniu terminu do dokonania danej czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie tego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Następnie SKO stwierdziło, że w sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności tj. przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar, skutkujące możliwością przywrócenia terminu. Zdaniem organu strona nie uprawdopodobniła, że przesyłka z decyzją z dnia 13 czerwca 2024 r. nie została jej doręczona w sposób właściwy. Organ wyjaśnił, że przesyłka zwrotna z naniesionymi na niej adnotacjami stanowi dokument urzędowy, do której znajdują zastosowanie przepisy art. 76 § 1 i § 3 k.p.a. Nadto SKO wskazało, że decyzja została wysłana na adres ul[...] w [...], a załączone przez stronę wydruki dotyczą przesyłki z adresem ul. [...] w [...]. Ponadto strona załączyła jedynie potwierdzenie przyjęcia przez operatora pocztowego zgłoszenia skargi/wniosku, bez wskazania treści tego zgłoszenia oraz jakichkolwiek informacji, czy i w jaki sposób zostało ono rozpatrzone. W skardze wniesionej do tut. Sądu skarżąca zaskarżyła postanowienie SKO w [...] w całości i zarzuciła naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego: - art. 44 § 4 k.p.a. poprzez uznanie skutecznego doręczenia zastępczego, w sytuacji gdy przesyłka zawierająca decyzję z dnia 13 czerwca 2024 r. nie była prawidłowo awizowana, a zatem nie została skutecznie doręczona; - art. 58 §1 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu i uznanie, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, choć zgromadzony materiał dowodowy powinien prowadzić do odmiennych wniosków; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; - art. 8, art. 11 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowanie dowodowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego tj. wobec zakwestionowania przez skarżącą prawidłowości doręczenia wskutek niepozostawienia awiz w skrzynce pocztowej; - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu, niezawiadomienie o zebranym materiale dowodowym i uniemożliwienie zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Nadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, którymi nie dysponowała w toku postępowania administracyjnego, potwierdzających, że Poczta Polska nieprawidłowo wywiązuje się z obowiązków awizowania listów. Są to: wydruk ze strony internetowej artykułu dotyczącego zalania budynku poczty w [...], odpowiedzi na reklamacje dotyczące przesyłek: nr [...] i nr [...], przesyłki zwrotne i wydruki ze strony śledzenia przesyłek poczty polskiej dotyczące przesyłek doręczanych skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. dałby podstawę do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Na wstępie należy wskazać, że w zaskarżonym postanowieniu z 25 listopada 2024 r. organ zawarł błędne pouczenie co do przysługującego stronie środka prawnego tj. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona, działając w zaufaniu do organu administracji publicznej, zastosowała się do ww. pouczenia wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy. Postanowieniem z 8 stycznia 2025 r. SKO stwierdziło niedopuszczalność ww. wniosku przyznając, że błędnie pouczyło stronę co do przysługującego jej środka prawnego. Strona wprawdzie wniosła skargę do tut. Sądu po terminie, jednak na jej wniosek, prawomocnym postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2025 r. Sąd przywrócił termin do wniesienia skargi. Tym samym nadano bieg sprawie i umożliwiono skarżącej skorzystanie z przysługującego jej prawa do sądu. Zdaniem Sądu nie doszło zatem do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Przechodząc do meritum to przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie SKO o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji. W przepisie w art. 58 k.p.a. ustawodawca przewidział możliwość przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności, w tym także do wniesienia odwołania. Zgodnie z powołanym przepisem, dla przywrócenia terminu do dokonania danej czynności konieczne jest łączne spełnienie trzech przesłanek, tzn. (1) uchybienie terminu nastąpiło bez winy osoby zainteresowanej, co należy uprawdopodobnić (2) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, a nadto (3) wraz z tym wnioskiem została dokonana czynność, której termin został przekroczony. Skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Uprawdopodobniła bowiem, że w dniu 19 września 2024 r., zapoznając się z aktami sprawy, dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia 13 czerwca 2024 r. Przed upływem siedmiu dni tj. w dniu 25 września 2024 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 13 czerwca 2024 r. Skarżąca złożyła również odwołanie od ww. decyzji, a zatem dokonała czynności, której termin został przekroczony. Wobec spełnienia ww. przesłanek formalnych wniosku o przywrócenie terminu prawidłowo zatem organ dokonał badania zaistnienia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu zasadnie organ stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Nie wskazała bowiem, tak jak stwierdził organ w uzasadnieniu postanowienia, na żadne nadzwyczajne okoliczności skutkujące możliwością przywrócenia terminu. Okoliczność zalania budynku poczty została podniesiona dopiero we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz w skardze wniesionej do tut. Sądu. Skarżąca nie uprawdopodobniła przy tym, że fakt ten miał bezpośrednie przełożenie na jej sytuację prawną i spowodował uchybienie terminu. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może zostać zastosowana jedynie w przypadku, gdy strona zaprezentowaną argumentacją – popartą stosownymi dokumentami - uprawdopodobni brak swojej winy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy można mówić w sytuacji gdy strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody w dochowaniu terminu, nawet przy użyciu największego możliwego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, której można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć zatem charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego. W kontrolowanej sprawie skarżąca podniosła, że doręczenie decyzji, od której przysługiwało jej odwołanie, było nieskuteczne. Z twierdzeń skarżącej wynika, że awiza z zawiadomieniem o możliwości odbioru przedmiotowej przesyłki nie zostały pozostawione w jej skrzynce odbiorczej. W ocenie skarżącej w aktach sprawy nie udokumentowano dokonania wszystkich czynności wynikających z art. 44 k.p.a. w szczególności nie wskazano powodu zastosowania doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a., które może być dokonane jedynie w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., jak również nie wskazano miejsca pozostawienia drugiego awiza. Zaistniałych wątpliwości, zdaniem skarżącej, nie rozwiały odpowiedzi na reklamacje złożone przez skarżącą. Nadto skarżąca podała, że w ostatnim czasie uzyskała informacje uprawdopodabniające wadliwe działanie urzędu pocztowego przy al. [...] w [...]. W ocenie Sądu, dokonując analizy akt sprawy, należało stwierdzić, że organ prawidłowo uznał za skuteczne doręczenie skarżącej decyzji z dnia 13 czerwca 2024 r. Zasadnie powołał się przy tym na instytucję tzw. doręczenia zastępczego z art. 44 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zgodnie natomiast z 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Przepis art. 44 § 3 k.p.a. stanowi natomiast, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Warunkiem przyjęcia fikcji prawnej, którą jest doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że wyżej wskazane przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Takim dowodem jest przesyłka zwrotna (zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z kopertą, w której umieszczono przesyłkę adresowaną do strony), która musi zawierać pełną informację, że adresat został zawiadomiony o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej, zgodnie z art. 44 § 3 k.p.a. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się uwierzytelniona kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru wraz z kopertą, prawidłowo wypełnione, opieczętowane i podpisane przez doręczyciela. Z adnotacji poczynionych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki nr [...] wynika, że została pozostawiona w placówce pocztowej, o czym w dniu 18 czerwca 2024 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Nadto z zpo przesyłki wynika adnotacja "adresata nie zastano awizowano dnia 18.06.2024 r." oraz adnotacja o pozostawieniu drugiego awiza w dniu 26.06.2024 r. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłki nastąpił jej zwrot do nadawcy w dniu 3 lipca 2024 r., o czym świadczy zapis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru "awizowano powtórnie zwrot do nadawcy 3.07.2024 r." Z opisu zamieszczonego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynikają okoliczności wymagane przez przepis art. 44 k.p.a. tj. że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata we wskazanym urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Z przesyłki zwrotnej wynika zatem, że w dniu 18 czerwca 2024 r. przesyłkę awizowano po raz pierwszy, a 26 czerwca 2024 r. pozostawiono powtórne zawiadomienie Po upływie terminu odbioru, w dniu 3 lipca 2024 r., przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją, że adresat nie podjął awizowanego pisma. Zatem jest to dokument, który w sposób prawidłowy prezentuje wszystkie okoliczności niezbędne do zweryfikowania skuteczności doręczenia zastępczego w trybie art. 44 k.p.a. Za nietrafny należało uznać zarzut strony iż doręczyciel powinien wskazać przyczyny niemożności bezpośredniego doręczenia przesyłki. Warunek taki nie wynika z treści art. 44 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem o "niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43". Przepis ten nie wymaga opisania konkretnych przyczyn, z powodu których doszło do niemożliwości doręczenia przesyłki. Chodzi zatem o każdą sytuację, niezależnie od jej przyczyn, w której doręczyciel, pomimo podjętej próby, nie mógł przesyłki doręczyć. Z żadnego przepisu nie wynika konieczność dokonania przez doręczyciela adnotacji o podjęciu próby doręczenia przesyłki w sposób bezpośredni. Wystarczająca jest w tym zakresie adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że wystąpiła niemożność doręczenia w sposób określony w art. 42 i 43 w zw. z art. 45 k.p.a., która rodzi domniemanie, że została podjęta próba doręczenia korespondencji w sposób bezpośredni. Przesłanką zastosowania przepisu art. 44 k.p.a. jest "niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43". Niemożność ta obejmuje sytuacje, w których adresatowi, będącemu osobą fizyczną, nie doręczono pisma w żadnym z miejsc wymienionych w art. 42 k.p.a., w których doręczyciel nie zastał adresata pisma (adresat był nieobecny w miejscach wymienionych w tym przepisie) lub też nie doręczono pisma żadnemu z podmiotów wymienionych w art. 43 k.p.a. w sytuacji, gdy doręczyciel nie zastał dorosłego domownika strony, jego sąsiada lub dozorcy, jak i sytuacje, w których te osoby nie podjęły się oddania pisma adresatowi. Podkreślenia wymaga, że domniemanie faktyczne wynikające z art. 44 k.p.a. może być obalone jedynie wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W niniejszej sprawie strona skutecznie nie obaliła ww. domniemania. W szczególności, w ocenie Sądu, domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru nie podważa odpowiedź Poczty Polskiej na reklamację złożoną przez skarżącą dotyczącą przesyłki o nr [...]. W odpowiedzi na reklamację wskazano, że z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż podjęto próbę doręczenia przedmiotowej przesyłki oraz że potwierdzono, iż zawiadomienie powtórne zostało terminowo doręczone do skrzynki oddawczej adresata. Jednocześnie wskazano, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania, w związku z czym jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione. Z powyższego nie wynika bynajmniej, że reklamacja została uwzględniona i tym samym uznana za zasadną. Nie stwierdzono również, że przy doręczaniu przedmiotowej decyzji doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Nie można również uznać, zgodnie ze stanowiskiem skarżącej, że stwierdzenie, iż "jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione" może świadczyć o nierzetelności Poczty w doręczaniu przesyłek. Stwierdzenie to bowiem zostało użyte w kontekście stwierdzenia, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania, co wynika z obowiązujących przepisów prawa, a nie że na skutek działań czy zaniechań pracowników Poczty nie można odnieść się do sygnalizowanych zastrzeżeń. Należy również zauważyć, że przepis art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U.2025.366 t.j.) dokonuje rozszerzenia kategorii dokumentów urzędowych o dokument wystawiony przez operatora pocztowego. Zgodnie z tym przepisem potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez operatora wyznaczonego oraz wydruk potwierdzenia nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego pobrane samodzielnie z systemu teleinformatycznego operatora wyznaczonego służącego do nadawania rejestrowanych przesyłek pocztowych lub przekazów pocztowych mają moc dokumentów urzędowych. Z treści art. 76 § 1 k.p.a. wynika natomiast, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis art. 76 § 3 K.p.a. stanowi, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Skarżąca nie przeprowadziła dowodu przeciwko treści omawianego dokumentu urzędowego i nie obaliła domniemania doręczenia zastępczego wynikającego z art. 44 k.p.a. W szczególności strona nie udowodniła, że pomimo adnotacji o pozostawieniu awiza w skrzynce odbiorczej, "fizycznie" nie zostało ono pozostawione. Powoływane przez skarżącą okoliczności faktyczne w postaci zalania budynku poczty, nieprawidłowo doręczanych innych przesyłek, aniżeli przedmiotowa, nie miały znaczenia w sprawie wobec istnienia prawidłowo wystawionego dokumentu urzędowego. W ocenie Sądu organ zatem prawidłowo stwierdził, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki z decyzją, od której przysługiwało odwołanie. Słusznie powołał się przy tym na dokument urzędowy w postaci zwrotnej przesyłki, który został prawidłowo wystawiony, z wszystkimi niezbędnymi adnotacjami. Nie można zatem stwierdzić, że organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ dysponował bowiem dokumentem urzędowym, na podstawie którego dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Skarżąca natomiast nie obaliła domniemania doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że w art. 106 § 3 p.p.s.a. ustawodawca ustanowił wyjątek od zasady, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organami administracji. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy przy tym zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje również podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Czynności postępowania wyjaśniającego muszą się zatem zakończyć przed wydaniem zaskarżonego do sądu rozstrzygnięcia. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie stwierdził natomiast na podstawie akt sprawy, że organ dokonał ustaleń sprzecznych z prawem, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym zdaniem Sądu, prawidłowo organ stwierdził w zaskarżonym rozstrzygnięciu, iż przesłanka z art. 58 § 1 k.p.a. nie została spełniona, w związku z nieuprawdopodobnieniem, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącej. Zasadnie zatem organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 13 czerwca 2024 r. Odnośnie natomiast naruszenia art. 10 k.p.a. to zarzut ten także nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Strona nie wykazała natomiast, że niezawiadomienie jej przed wydaniem postanowienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. W ocenie Sądu do takiego naruszenia w kontrolowanej sprawie nie doszło. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że skarga podlegała zatem oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.