II SAB/Wa 344/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Dyrektora Szpitala [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] w przedmiocie rozpatrzenia punktów 2, 3 i 6 wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2025 r. Fundacja [...] z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca" lub "Fundacja") wystąpiła do Dyrektora Szpitala [...] im. [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] (dalej "organ" lub "Dyrektor Szpitala") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytanie, czy w Szpitalu dokonuje się terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. z 2022 r. poz. 1575, z późn. zm.). Fundacja wskazała, że jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca, wnosi ponadto w tym samym trybie o udzielenie informacji odnośnie: 1) liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z wyszczególnieniem poszczególnych lat, począwszy od 1 stycznia 2024, a skończywszy na 31 grudnia 2024 z podziałem według określonych ustawowo przypadków, z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone), 2) liczby przeprowadzanych aborcji w przypadku zdiagnozowanych problemów psychicznych matki z wyszczególnieniem poszczególnych miesięcy, 3) w przypadkach aborcji ze względu na zdiagnozowane problemy psychiczne matki - ile razy stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady, z wyszczególnieniem poszczególnym miesięcy, 4) dostępnych do wykonania i rozliczenia z Narodowym Funduszem Zdrowia procedur, z wyszczególnieniem ilościowym, stosowania poszczególnych metod w poszczególnych miesiącach, jednocześnie zaznaczając, że zapytanie dotyczy jedynie stosowanych przez lekarzy procedur, nie szczegółowych opisów przypadków zawartych w dokumentacji medycznej. Fundacja wskazała przykładową odpowiedź: "rozszerzenie kanału szyjki i wyłyżeczkowanie ścian jamy macicy w celu zakończenia ciąży - 366 razy, zakończenie ciąży przez wstrzyknięcie domaciczne -19 razy, podanie preparatu w celu zakończenia ciąży - 657 razy". 5) tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania świadczenia określonego w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z podziałem na wykonujących świadczenia określone w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży z wyszczególnieniem ilości, podziałem na miesiące oraz przypadki ustawowe - w sposób identyczny, jak określony w punkcie 1). 6) procedur stosowanych w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży. W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor Szpitala w piśmie z dnia wyjaśnił, że w odniesieniu do punktu 2 wniosku nie posiada takich danych statystycznych. Organ wskazał, że dokumentacja medyczna nie stanowi informacji publicznej. Dane, które są zawarte w dokumentacji medycznej konkretnej pacjentki (a nie są przekazywane/raportowane zgodnie z obowiązującymi przepisami), nie mogą być skarżącej udostępniane, ponieważ dokumentacja medyczna nie stanowi informacji publicznej i ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma do nich zastosowania. Analogicznie organ odpowiedział w zakresie punktu 3 wniosku. Z kolei odnośnie punktu 6 wniosku Dyrektor Szpitala podał, że nie było takiego przypadku, jak opisany przez Fundację. Wskazał również, że "Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej - pkt XV. Opieka nad kobietą w sytuacjach szczególnych oraz procedury ratowania noworodków." W piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. skierowanym do organu Fundacja podniosła, że wnioskuje o merytoryczne załatwienie sprawy, tj. udzielenie żądanych informacji lub wydanie merytorycznej decyzji odmownej, w przeciwnym razie organ pozostawał będzie w bezczynności. Skarżąca zwróciła uwagę, że argument, iż organ nie posiadał informacji statystycznej nie jest równoznaczny z niemożnością przygotowania informacji (które faktycznie są w posiadaniu organu). Fundacja wskazała, że oczywistym jest, iż organ może nie posiadać "gotowych" informacji statystycznych dotyczących swojej działalności, co nie zmienia faktu, iż możliwym jest wytworzenie takiej informacji. Skarżąca zauważyła, że sam organ trafnie wskazuje, iż są to informacje "statystyczne", więc w żadnym wypadku nie stanowią one ingerencji w dokumentację medyczną. Żądana informacja bowiem nie dotyczy przypadków przypisanych do konkretnych osób, a jedynie właśnie informacji statystycznej na zasadzie liczbowego wskazania. Odnośnie udzielonej odpowiedzi na pkt 6 wniosku skarżąca stwierdziła, że informacja, o którą wnioskowała dotyczyła żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży. Organ zaś powołał się na załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej wskazując na treść rozdziału XV zatytułowanego "Opieka nad kobietą w sytuacjach szczególnych". Fundacja wniosła o ponowną analizę wniosku w tym zakresie i udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem, tj. wskazanie procedur stosowanych w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży. Dyrektor Szpitala w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. ponownie podniósł, że dokumentacja medyczna i informacje w niej zawarte nie stanowią informacji publicznej. W ocenie organu wnioskowane przez Fundacje w pkt 2 i 3 wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. dane nie stanowią informacji publicznej, wobec czego brak jest podstaw, aby je przekazać. Podmiot nie wytwarza takich danych statystycznych, ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami nie podlegają one raportowaniu/nie są sprawozdawane. Organ zwrócił uwagę, że informacja przetworzona, o której pisze skarżąca może powstać jedynie wówczas, gdy w ogóle mamy do czynienia z informacją publiczną. Natomiast jak wskazano w przedmiotowej sprawie, dane zawarte w dokumentacji medycznej nie stanowią informacji publicznej, wobec czego brak jest podstaw do wytworzenia informacji przetworzonej. Wobec tego organ nie miał obowiązku wydania decyzji odmownej. Ugruntowane jest stanowisko, że jeżeli w ocenie podmiotu zobowiązanego żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, wówczas nie wydaje się decyzji administracyjnej, a jedynie informuje o niemożliwości udostępnienia. Odnosząc się do uwag Fundacji w zakresie pkt 6 jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ wskazał, że pełne informacje zostały już udzielone, bowiem oprócz cytowanego w odpowiedzi rozporządzenia wyraźnie wskazano in fine, że stosuje się procedury ratowania noworodków. W dniu [...] marca 2025 r. Fundacja wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Dyrektora Szpitala w przedmiecie rozpatrzenia wskazanego wyżej wniosku z dnia [...] styczna 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej punkt 2, 3 i 6. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p." Skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej w całości (tj. również w zakresie pkt 2, 3 i 6) w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 2 000 zł; 4) zasądzenie od na jej rzecz wszelkich kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że do dnia wniesienia skargi organ nie wydał merytorycznej decyzji odmownej poprzestając jedynie na niczym nieuzasadnionym stwierdzeniu, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Skarżąca odwołała się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SAB/Kr 38/18, w którym wskazano, iż "Informacje statystyczne odnoszące się do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego i trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym, mają walor informacji publicznej." Skarżąca wskazała, że powyższe orzeczenie dotyczyło m.in. informacji o ilości przeprowadzonych przez szpital aborcji i jest ono powszechnie dostępne w systemach informacji prawnej. Fundacja podała także, że uzyskała tożsame informacje, jak żądane w punktach 2, 3 oraz 6 w bardzo wielu szpitalach, do których kierowała swoje wnioski. Ponadto skarżąca przytoczyła tezy z orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w sprawach dotyczących jej wniosków o udostępnienie informacji publicznej o analogicznej treści jak w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał stanowisko prezentowane w pismach kierowanych do skarżącej w niniejszej sprawie. Ponadto Dyrektor Szpitala podał, że nie kwestionuje, co do zasady, przywołanych przez Fundację orzeczeń sądów administracyjnych. Zwrócił jednak uwagę, że orzeczenia te nie są adekwatne do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Oczywistym jest, że organ nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej, ale pod warunkiem, że mamy do czynienia z taką informacją publiczną i że organ taką informacje posiada, co w przedmiotowej sprawie w zakresie pkt 2 i 3 wniosku Fundacji nie miało miejsca. Kolejne orzeczenie wskazujące na obowiązek przekazywania informacji statystycznych, tj. liczby zabiegów czy rodzajów świadczeń, czy liczby aborcji również nie jest negowane przez Szpital - informacje takie będące w posiadaniu organu także zostały przez przekazane Fundacji w pierwszej odpowiedzi. Dalej organ wyjaśnił, że podmiot leczniczy nie posiada danych, o które wnioskowała Fundacja w pkt 2 i 3 wniosku, ponieważ nie są one przedmiotem danych statystycznych, które Szpital obowiązany jest przekazywać do GUS. Dlatego też Szpital nie prowadzi takich statystyk/zestawień. Szpital posiada jedynie dane statystyczne, do raportowania których podmiot leczniczy jest zobowiązany, wymagane obecnie, z uwagi na dwie przesłanki ustawowe dopuszczające przerwanie ciąży, tj. raportuje ile było przerwanych ciąż w wyniku czynu zabronionego oraz z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Takie dane zostały skarżącej przekazane. Nie są natomiast sprawozdawane informacje, co było przyczyną zagrożenia życia lub zdrowia matki, ani tym bardziej czy to były choroby psychiczne i czy jednocześnie występowały wady płodu. Szpital nie posiada więc takich statystyk. Przed zmianą przepisów w zakresie warunków dopuszczalności przerwania ciąży, tj. przed utratą mocy pkt 2 w art. 4a ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, dane dotyczące wad płodu były raportowane przez szpital, obecnie tak się nie dzieje, ponieważ nie ma takiego wymogu. Dyrektor Szpital podał, że informacje dotyczące stanu zdrowia kobiety, w tym we wskazanym wyżej zakresie, znajdują się natomiast wyłącznie w dokumentacji medycznej pacjentek, która zawiera szczegółowe informacje dotyczące stanu zdrowia pacjentki i historię choroby, w tym zaświadczenia lekarskie. Nie oznacza to jednak, że organ (jako taki) ma do takiej dokumentacji swobodny dostęp i może ją przeglądać dowolnie. Dokumentacja medyczna, pomimo, że formalnie jest wytworzona i prowadzona w podmiocie leczniczym i się w nim znajduje, to jednak, co jest niewątpliwe, nie stanowi informacji o sprawach publicznych, a więc informacją publiczną nie jest. Tym samym nie może być traktowana jako dokumenty do "przeglądania" przez podmiot leczniczy, w celu udzielenia informacji publicznej, co jak się zdaje wg Fundacji powinno mieć miejsce. Takie działanie byłoby rażącym naruszeniem prawa. Dokumentacja medyczna zawiera dane wrażliwe, które podlegają szczególnej ochronie i wyłącznie z przepisów wynikają zasady jej udostępniania, w szczególności z art. 24, art. 26 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (nawet udostępnianie dokumentacji zanonimizowanej podlega ograniczeniom). Oznacza to, że organ (podmiot leczniczy jako taki, czy też dyrektor szpitala lub inny pracownik, czy nawet lekarz, który nie bierze udziału w procesie leczenia) nie mają do niej swobodnego dostępu. Nie chodzi więc o to, co podnosi Fundacja, że nie potrzebuje uzyskać danych personalnych. Chodzi o to, że dokumentacja medyczna sama w sobie nie jest informacją publiczną, a więc dane w niej zawarte nie mogą stanowić także podstawy do stworzenia na jej podstawie informacji i żaden przepis nie daje prawa do wykorzystywania/przeglądania/analizowania dokumentacji medycznej w celu sporządzania na jej podstawie informacji przetworzonej. Reasumując Dyrektor Szpital stwierdził, że żądane w pkt 2 i 3 wniosku Fundacji informacje nie stanowią informacji publicznej, podmiot leczniczy nie posiada w tym zakresie danych statystycznych, które mógłby udostępnić Fundacji, zaś nie jest możliwym wytworzenie informacji przetworzonej, ponieważ informacja przetworzona może powstać wyłącznie z danych obejmujących informację publiczną, a dokumentacja medyczna taką informacją nie jest. Dodatkowo przepisy nie dają organowi (jako takiemu) narzędzi, aby przeglądać dokumentację medyczną po to aby dokonywać analizy i udzielać informacji. Takie działanie naraziłoby podmiot i dyrektora na zarzut naruszenia przepisów i negatywne konsekwencje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Spzitala jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Szpital jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej utworzonym przez Miasto [...]. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Niewątpliwie też Szpital jest podmiotem wykonującym zadanie publiczne. Szpital jest bowiem podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2025 r., poz. 620). Przepis art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej statuuje prawo każdego do ochrony zdrowia, a władze publiczne mają konstytucyjny obowiązek zapewnić obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (art. 68 ust. 2 Konstytucji RP). Wobec tego zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego i warunków zdrowotnych obywateli jest jednym z podstawowych zadań państwa. Sporne w sprawie jest natomiast, czy wniosek skarżącej w części dotyczącej pkt 2, 3 i dotyczył informacji publicznej oraz to czy w zakresie pkt 6 organ udzielił odpowiedzi na wniosek. Przypomnieć należy, że skarżąca we punkcie 2, wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. żądała udostępnienia informacji o liczbie przeprowadzanych aborcji w przypadku zdiagnozowanych problemów psychicznych matki z wyszczególnieniem poszczególnych miesięcy. W punkcie 3 domagała się informacji dotyczącej aborcji ze względu na zdiagnozowane problemy psychiczne matki, tj. ile razy stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady? Z wyszczególnieniem poszczególnym miesięcy. Z kolei w pkt 6 wniosku wnosiła o udostępnienie informacji na temat procedur stosowanych w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić też należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów. Przede wszystkim należy zauważyć, że organ odnośnie pkt 2 i 3 wniosku z dnia [...] stycznia 2025 r. poinformował skarżącą w piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r., że nie posiada takich danych statystycznych. Uprawdopodobnił przy tym to twierdzenie wskazując, że dane takie "nie są przekazywane/raportowane zgodnie z obowiązującymi przepisami". Niezależnie zatem od oceny, czy wnioskowane przez skarżącą w tym zakresie dane stanowią informację publiczną, organ nie mógł ich udostępnić albowiem ich nie posiadał. Sąd podziela również twierdzenie organu, wskazujące na przeszkody w wytworzeniu takiej informacji, a które nie pozwalają uznać, że wnioskowana w tym zakresie informacja ma charakter informacji publicznej, w tym także informacji przetworzonej. Istotny bowiem jest tutaj charakter źródła tego rodzaju danych. Do wytworzenia takiej informacji konieczna byłaby bowiem analiza dokumentacji medycznej poszczególnych przypadków przerwania ciąży. Organ słusznie zaś zauważa, że dokumentacja medyczna i zawarte w niej dane nie stanowi informacji publicznej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. 2024 r. poz. 581), pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. W myśl art. 23 ust. 2 ww. ustawy - dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych. Katalog podmiotów, którym udostępnia się dokumentację bez zgody pacjenta, zawarty został w art. 26 ust. 3 ustawy. Jest to katalog zamknięty. Dokumentacja medyczna nie stanowi więc informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Nie odnosi się ona bowiem do zadań publicznych realizowanych przez organ, czy też do gospodarowania mieniem publicznym, a wyłącznie do stanu zdrowia pacjenta. Warto również zwrócić uwagę na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrażony w wyroku z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2551/24 (orzczenia.nsa.gov.pl). Wyrok ten został wydany w sprawie, w której stroną skarżącą była Fundacja. W sprawie tej skarżąca zwróciła się innego szpitala o udostępnienie informacji publicznej w tożsamym zakresie jak w niniejszej sprawie. Jak bowiem wskazał NSA "Pismem z dnia 28 lipca 2023 r., które wpłynęło do Spółki w dniu 2 sierpnia 2023 r., skarżąca, powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), wniosła o udzielenie następującej informacji, tj. czy w jej placówce dokonuje się terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. 2022 r. poz. 1575 ze zm., dalej: "ustawa"). W przypadku odpowiedzi twierdzącej, skarżąca wniosła o udzielenie dalszych wyjaśnień, w tym następujących informacji: pkt 3) w przypadkach aborcji ze względu na zdiagnozowane problemy psychiczne matki - ile razy stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady?, z wyszczególnieniem poszczególnych lat". Treść punktu 3 wniosku skarżącej w opisanej wyżej sprawie jest niemal identyczna jak w rozpatrywanej sprawie. W powołanym wyżej wyroku z dnia 19 marca 2025 r. NSA stwierdził, że wniosek skarżącej w części obejmującej punkt 3 nie stanowi informacji publicznej. NSA zwrócił uwagę na jeszcze inny kwestię związaną z charakterem żądanych w tym zakresie informacji. NSA zauważył mianowicie, że podstawą przeprowadzenia terminacji ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy aborcyjnej jest wywołane ciążą zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Istotą udzielenia świadczenia zdrowotnego na podstawie tego przepisu jest więc stwierdzenie negatywnego wpływu ciąży na życie lub zdrowie kobiety ciężarnej. NSA zwrócił uwagę, że skarżąca Fundacja domaga się natomiast udzielenia informacji: "w przypadkach aborcji ze względu na zdiagnozowane problemy psychiczne matki - ile razy stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady". Zdaniem NSA przeprowadzenie terminacji ciąży z uwagi na "problemy psychiczne matki" nie odnosi się do wykonania tego zabiegu w warunkach, o jakich mowa w art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy aborcyjnej. Pojęcie "problem psychiczny" ma charakter nieostry, niemedyczny i nie da się go przyporządkować do przesłanek, jakimi są zagrożenie zdrowia lub życia kobiety ciężarnej. Przepis art. 4c ust. 1 lit 1 ustawy aborcyjnej nie przewiduje możliwości terminacji ciąży z uwagi na "zdiagnozowane problemy psychiczne matki", lecz z uwagi na zagrożenie, jakie ciążą stanowi dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Również kwestia charakteru wad, jakimi dotknięte jest dziecko poczęte nie ma bezpośredniego wpływu na dopuszczalność przeprowadzenia terminacji ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy aborcyjnej. Do udzielenia świadczenia na tej podstawie konieczne jest stwierdzenie, że ciąża stanowi przyczynę wywołującą zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Sama ciąża – dziecko poczęte – nie musi zawsze być dotknięta wadami. Zagrożenie dla zdrowia lub życia kobiety nie musi wynikać z wadliwości ciąży, lecz samego faktu, że kobieta jest w ciąży. W ocenie NSA żądanie informacji o charakterze wad dziecka poczętego zdiagnozowanych w ramach udzielenia świadczenia zdrowotnego w postaci terminacji ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy aborcyjnej dotyczy więc faktów nieistotnych z perspektywy treści normatywnej tego przepisu i wyznaczonego nim zakresu działania Spółki. Informacje te odnoszą się do diagnostycznych rozpoznań współistniejących, których wystąpienie nie jest konieczne do legitymizacji terminacji ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy aborcyjnej. NSA zauważył również, że informacje medyczne dotyczące dziecka poczętego mogą w ogóle nie być gromadzone lub nie znajdować się w dokumentacji medycznej kobiety w ciąży, u której stwierdzono podstawy do przerwania ciąży na podstawie art. 4c ust. 1 pkt 1 ustawy aborcyjnej. Nie są one bowiem konieczne do stwierdzenia zasadności udzielenia tego świadczenia zdrowotnego. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec tego należy stwierdzić, że Dyrektor Szpitala nie pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia punktu 2 i 3 wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2025 r. Odnośnie punktu 6 wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego w niniejszej sprawie należy zauważyć, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r. organ udzielił skarżącej informacji w tym zakresie. Organ poinformował skarżącą o stosowanych procedurach, które wynikają z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej (Dz. U. z 2023 poz. 1324)- pkt XV załącznika do rozporządzenia - Opieka nad kobietą w sytuacjach szczególnych. Wskazał również na procedury ratowania noworodków. Skarżąca nie precyzuje przy tym dlaczego, mimo udzielonej jej odpowiedzi w tym zakresie, jej zdaniem organ pozostaje w bezczynności. Wobec powyższego należy uznać, że skarga jest niezasadna, albowiem organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia punktu 2, 3 i 6 wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2025 r. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.