II OZ 1994/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenie K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 408/25 oddalające wniosek o wyłączenie sędziów od orzekania w sprawie ze skargi K. B. na czynność Starosty Powiatu Piotrkowskiego w przedmiocie inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie. K. B. (dalej jako Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na czynność Starosty Powiatu Piotrkowskiego w przedmiocie inwestycji drogowej. Postanowieniem z 18 lipca 2025 r. powyższa skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej P.p.s.a.). Sąd uznał, że wniesiona skarga na czynność Starosty Powiatu Piotrkowskiego w przedmiocie prawidłowości prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie inwestycji drogowej jest niedopuszczalna albowiem nie mieści się w katalogu aktów z art. 3 § 2 P.p.s.a. podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarżąca 13 sierpnia 2025 r. drogą elektroniczną złożyła wniosek o wyłączenie sędziów WSA M. Z. i A. G. od orzekania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z 21 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 408/25, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w zw. z art. 18 § 1 i art. 19 P.p.s.a., oddalił wniosek o wyłączenie sędziów. Sąd w uzasadnieniu przytoczył argumentację skarżącej z wniosku o wyłączenie, przepisy prawa wskazujące podstawy materialne wyłączenia sędziego a także normy odnoszące się do procedury związanej z rozpatrzeniem takiego wniosku. Odnosząc się do argumentacji samego wniosku Sąd wskazał, że okoliczności tam przedstawione nie uzasadniają konieczności wyłączenia Sędziego WSA M. Z. Sąd rozpatrując zarzuty skarżącej o rozdzieleniu skarg, braku neutralności sędziego i braku doręczenia odpisu odpowiedzi na skargę przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie zauważył, że zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia przez niego postępowania. Wnioskodawca powinien wskazać okoliczności w postaci konkretnych faktów, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Sędzia WSA M. Z. złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i 19 P.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania sprawy skarżącego. Prawdziwość tego oświadczenia nie wzbudziła wątpliwości składu orzekającego. Również analiza akt sprawy i doświadczenie życiowe składu orzekającego nie doprowadziły do wniosku, iż zaszły wspomniane okoliczności. Należy bowiem odróżnić kontakty urzędowe od stosunków osobistych natury emocjonalnej (np. pokrewieństwa, przyjaźni) lub gospodarczej (osobiste powiązania majątkowe, kredytowe itp.). Tylko te drugie stosunki mają charakter stosunków osobistych w rozumieniu art. 49 k.p.c. i art. 19 P.p.s.a., które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie wykazano zaistnienia okoliczności, o jakich mowa w art. 18 i 19 P.p.s.a. Odnosząc się do okoliczności, że skargi rozdzielono a odpis odpowiedzi na skargę doręczono skarżącej wraz z odpisem postanowienia o odrzuceniu skargi Sąd wskazał, że powyższe może zostać ocenione przez pryzmat zachowania zasad postępowania sądowoadministracyjnego w toku postępowania kasacyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny i nie może stanowić o zasadności wniosku o wyłączenie sędziego. W istocie bowiem strona domaga się wyłączenia sędziego z uwagi na wydanie - w jej odczuciu - orzeczenia z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec tak sformułowanego wniosku Sąd zauważył, że zarzuty dotyczące wydanego w sprawie orzeczenia bądź opierające się na naruszeniu przepisów przy jego wydaniu mogą uzasadniać wniesienie środka odwoławczego, a nie wniosku o wyłączenie sędziego. Rozważany wniosek jest przejawem niezadowolenia skarżącej z czynności podejmowanych przez sędziego, a wynikających z oczekiwań strony co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do zarzutu bezczynności sędziego przy rozpoznawaniu sprawy Sąd wyjaśnił, że powołana okoliczność nie ma wpływu na zasadność niniejszego wniosku o wyłączenie sędziego, zaś stronie niezadowolonej z tempa procedowania skargi przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, którą przewiduje ustawa z 17 czerwca 2004 roku o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179 poz. 1843). Przechodząc do oceny zasadności żądania wyłączenia Sędziego WSA A. G. od rozpatrywania przedmiotowej sprawy, Sąd podkreślił, że Sędzia WSA A. G. nie podejmowała w niniejszym postępowaniu żadnych rozstrzygnięć. Wyjaśnił, że przesłanki wyłączenia sędziego nie może stanowić okoliczność, iż brała ona udział w rozpoznawaniu innych spraw skarżącej wyrażając przy tym określone poglądy prawne. Wykonywanie przez sędziów funkcji orzeczniczych - które z mocy regulacji konstytucyjnych (art. 184 Konstytucji RP) i ustawowych (art. 1 § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych) w przypadku sędziów sądów administracyjnych polega na kontroli zgodności z prawem działalności administracji - zawsze wiąże się z określoną oceną prawną tychże działań organów administracji publicznej, a więc wyrażeniem konkretnego poglądu prawnego w danej sprawie. Przyjęcie, że sędzia podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy tylko dlatego, że dokonała oceny prawnej w innych sprawach - nawet między tymi samymi stronami postępowania - byłoby naruszeniem zasady niezawisłości sędziowskiej i prowadziłoby do paraliżu sądownictwa, gdyż z istoty sądowego rozstrzygania spraw wynika, że przynajmniej dla jednej ze stron postępowania określone orzeczenie sądowe lub wyrażony w nim pogląd jest niekorzystne, co - w razie przyjęcia poglądów prezentowanych w przedmiotowym wniosku o wyłączenie sędziego - uprawniałoby tę niezadowoloną z rozstrzygnięcia stronę do żądania wyłączenia sędziego, który ją podjął od rozpoznania każdej kolejnej sprawy, w której występowałby ten sam lub zbliżony problem prawny. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zarzuciła naruszenie art. 19, art. 18 § 1 pkt 6 i 6a, § 3 P.p.s.a. oraz art. 124 ust 1 K.p.a. poprzez nie podanie nazwiska osoby wydającej zaskarżone postanowienie. Domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia sądu. Skarżąca wskazuje na naruszenie art. 42 § 1 K.p.a. poprzez nieprzekazanie jej wszelkiej dokumentacji dotyczącej realizacji drogi poprzez ePUAP zgodnie z jej wnioskiem. Dowiedziała się o wydaniu zaskarżonej decyzji w dniu 21 marca 2025 r. złożenia skargi do WSA w Łodzi, z przesłanego ePUAPem zawiadomienia Starosty Piotrkowskiego o wszczęciu postępowania w sprawie o odszkodowanie za wywłaszczoną działkę. W jej ocenie, przedstawiła we wnioskach z 13 i 26 sierpnia 2025 r. twarde dowody na naruszenie przez wskazanych sędziów niezawisłości i bezstronności. Postępowania toczące się przed WSA w Łodzi będące przedmiotem skargi do NSA w sprawach o sygn. akt II SA/Łd 408/25, 329/25, 573/25 sędziego M. Z. oraz postępowania II SA/Łd 454/25, 455/25, 456/25 i 506/25 sędzi A. G. oraz Sędzi M. S. budzą nie tylko wątpliwości co do ich bezstronności i niezawisłości ale są podstawą stanowczego przekonania skarżącej o braku ich niezawisłości i bezstronności przy orzekaniu w niniejszej sprawie. Skarżąca upatruje podstaw do wyłączenia w dokonanej przez ww. sędziów ocenie prawnej zaskarżonych aktów w sprawach ze skarg skarżącej, która jest odmienna od oczekiwanej. W jej ocenie doszło do naruszenia praworządności i zlekceważenia wszystkich obowiązujących ustaw w tym K.p.a. i ustawy o szczególnych wymogach realizacji inwestycji drogowych z 10 kwietnia 2003 r. Sędziowie nie dochowali swych obowiązków wynikających z ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie kontroli działalności organów i poprzez ocenę niedopuszczalności skargi i jej odrzucenia postanowieniem z 18 lipca 2025 r. przez ww. skład sędziów. Skład ten został wyznaczony pod nadzorem Przewodniczącej Wydziału Sędzi M. S., która skupiła w rękach tych sędziów orzekanie w kilku sprawach (siedem spraw) ze skarg autorstwa skarżącej. Skargi te bez rozpatrzenia zostały odrzucone jako niedopuszczalne z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. pomimo ich przedmiotu zgodnego z art. 3 § 2 pkt 4 i § 3 P.p.s.a. Skarżąca wskazuje, że Przewodnicząca Wydziału, o której wyłączenie skarżąca wniosła w odrębnym wniosku naruszyła obowiązek bezstronności i niezawisłości 135 dniową bezczynnością od 21 marca 2025 r. naruszając przepisy P.p.s.a. i ustawy specustawy drogowej umożliwiając przyspieszenie i zakończenie inwestycji drogowej przy doprowadzeniu po stronie skarżącej do strat materialnych. W ocenie skarżącej, zaskarżone postanowienie narusza art. 18 § 1 pkt 6, 6a i 7 oraz § 3 P.p.s.a. Wskazani sędziowie podlegają wyłączeniu na podstawie tego przepisu albowiem brali udział w orzekaniu w sprawie ze skargi z 21 marca 2025 r. na decyzję Starosty Piotrkowskiego z ZRID 3/24 z 18 października 2024 r., skargi do Wojewody z 25 kwietnia 2025 r., skargi na Wojewodę Łódzkiego, pisma Wojewody z 25 kwietnia 2025 r., z 28 marca 2025 r. oraz z 3 kwietnia 2025 r., postanowienia Starosty Piotrkowskiego z 15 maja 2025 r. Nr 180/2025, na posiedzeniu niejawnym z 2 października 2025 r. W sprawie przydzielonych sprawach skarżącej Sędzia A. G. udowodniła swoje uprzedzenie i stronniczość albowiem odrzuciła skargi skarżącej, nie wzięła pod uwagę błędnego pouczenia przez organ o prawie wniesienia odwołania. Skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i wyłączenia sędziów od udziału w orzekaniu w jej sprawach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że skarżąca domaga się wyłączenia od orzekania w jej sprawie sędziego WSA w Łodzi M. Z. i sędzi A. G. powołując się na art. 18 § 1 pkt 6, 6a i 7 P.p.s.a oraz art. 19 P.p.s.a. Przywołuje więc konkretne podstawy prawne jednak jak słusznie zauważył Sąd I instancji nie uzasadnia ich. W istocie bowiem we wniosku o wyłączenie tych sędziów nie sposób było znaleźć okoliczności faktycznych, świadczących o tym, że zachodziły sytuacje o których mowa w art. 18 § 1 pkt 6, 6a i 7 P.p.s.a. czy też sytuacja z art. 19 P.p.s.a. Nie zostało w żaden sposób wykazane, że sędzia M. Z. brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia w niniejszej sprawie. Chodzi tu o sytuację kiedy ten sam sędzia wydał np. postanowienie o odrzuceniu skargi a następnie byłby wyznaczony do składu NSA, który kontrolowałby to postanowienie o odrzuceniu. W przepisie tym mowa jest też o wyłączeniu sędziego, który orzekał o ważności aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego. Taka sytuacja zachodziłaby gdyby ten sędzia będąc organem brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji lub rozpoznawał zaskarżoną decyzję jako organ odwoławczy a następnie miał orzekać o jej ważności. Nie wykazano by sędzia brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji dotyczącej przedmiotowej inwestycji drogowej w postępowaniu administracyjnym czy też brał udział w jej rozpoznawaniu pod względem jej ważności. Nie przywołano także okoliczności świadczących o tym, że przy wydawaniu decyzji ZRID występował jako prokurator. Podobnie skarżąca nie wykazała przesłanki wyłączenia z art. 18 § 1 pkt 6a P.p.s.a. Nie wykazano by ten sędzia rozpatrywał we wcześniejszym postępowaniu sądowym o legalności tej inwestycji drogowej (wydał wyrok lub postanowienie kończące postępowanie) a obecnie miał do rozpoznania skargę na decyzję lub postanowienie orzekające co do istoty wydane w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym tej samej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa inwestycja drogowa nie była przedmiotem wcześniejszej kontroli sądowej, a zaskarżona decyzja nie jest wynikiem postępowania nadzwyczajnego rozstrzygającego sprawę co do istoty. Nie zachodziła też sytuacja z art. 18 § 1 pkt 7 P.p.s.a. bowiem nie wykazano aby sędzia na wcześniejszych etapach kariery zawodowej był zatrudniony w organie administracji publicznej, który wydałby zaskarżoną decyzję ZRID. Zatem wbrew temu co twierdzi skarżąca nie zachodziły bezwzględne przesłanki wyłączenia od orzekania z art. 18 P.p.s.a. w stosunku do Sędziego M. Z. W ocenie NSA, wskazywana w zażaleniu okoliczność przydzielenia temu sędziemu przez Przewodniczącą Wydziału wcześniej kilku innych spraw ze skarg skarżącej i zajęcie w tych sprawach przez sędziego stanowiska o negatywnych skutkach dla skarżącej (odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej) nie wskazuje na zaistnienie przesłanek z art. 18 P.p.s.a. ale także nie stanowi podstawy do wyłączenia z art. 19 P.p.s.a. W tym ostatnim przypadku należy wskazać okoliczności świadczące o uzasadnionych wątpliwościach odnośnie do jego bezstronności czyli takich związków (osobistych czy majątkowych) ze stroną, które mogłyby wpływać na wyrażony w sprawie pogląd prawny lub ocenę stanu faktycznego. Skarżąca nie przedstawiła we wniosku o wyłączenie jakichkolwiek argumentów, które wskazywałyby na łączące ją z sędzią więzi o charakterze osobistym czy majątkowym, z uwagi na które mógłby być stronniczy. Samo wyrażanie poglądów prawnych w przydzielonych mu innych sprawach ze skarg skarżącej nawet powiązanych z decyzją ZRID nie stanowi o łączącej sędziego i skarżąca więzi osobistej. Wyrażenie poglądu prawnego wynikało z obiektywnej oceny stanu faktycznego i mających zastosowanie przepisów prawa a nie z emocjonalnego nastawienia do spraw inicjowanych przez skarżącą. Niekorzystne dla skarżącej procesowe rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej (zaskarżona czynność nie podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego) czy odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu nie dochowania przymusu adwokacko-radcowskiego przy jej sporządzaniu (II SA/Łd 329/25) nie było spowodowane stronniczością sędziego rozpoznającego sprawę ale wynikiem oceny okoliczności faktycznych pod kątem przepisów prawa procesowego. Słusznie zauważył w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji, że wyrażenie poglądu prawnego przez sędziego jest jego uprawnieniem wynikającym z obowiązku sprawowania wymiaru sprawiedliwości i nie sposób upatrywać w tym powodów do wyłączenia albowiem wówczas sędzia, który stosuje prawo i wyraża pogląd w sprawie odmienny od oczekiwań strony (potencjalnie każdy sędzia) zostałby wyłączony od orzekania. Podobnie należy ocenić niezasadność wniosku o wyłączenie sędzi A. G., która w innych postępowaniach ze skarg skarżącej orzekała w taki sam sposób jak sędzia M. Z. Oczywiście nie wynikało to z jej negatywnego czy stronniczego nastawiania ale z oceny faktów i stosowania prawa. O braku bezstronności nie świadczy też okoliczność, że Przewodnicząca Wydziału przydzieliła kilkukrotnie sprawy ze skarg skarżącej ww. sędziom. Uprawnienie Przewodniczącego Wydziału do przydzielania spraw sędziom wynika wprost z § 23 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych, który stanowi, że Przewodniczący wydziału orzeczniczego, z zastrzeżeniem § 28, przydziela sprawy sędziom tego wydziału, wyznaczając sędziego sprawozdawcę w sprawie zgodnie ze szczegółowymi zasadami przydziału spraw sędziom określonymi przez kolegium sądu. W ust. 3 tego paragrafu jest wyjątek od tej zasady, gdzie stwierdza się, że Przewodniczący Wydziału orzeczniczego może wyznaczyć sędziego sprawozdawcę w kolejnych sprawach, odstępując od kolejności według alfabetycznej listy sędziów tego wydziału, jeżeli kolejne sprawy mogły być objęte jedną skargą lub pozostają one ze sobą w związku. Wobec powyższego działania Przewodniczącego Wydziału polegające na przydzieleniu kilku spraw tej samej skarżącej do rozpoznania temu samemu sędziemu sprawozdawcy wynikało z obowiązującego w tym zakresie prawa a nie antypatii czy stronniczości sędziów. Instytucja wyłączenia sędziego jest wyrazem gwarancji procesowej dla stron przejawiającej się w tym, że sprawa zostanie rozpoznana przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Przepis art. 19 P.p.s.a. mówi ogólnie o okolicznościach tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. W trybie art. 19 P.p.s.a. wskazuje się ogólnie na wszelkie okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w rozpoznawanej przez niego sprawie. Jest to szerokie rozumienie tych okoliczności. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 13 grudnia 2005 r., sygn. akt SK 53/04 (OTK-A nr 11, poz. 134) do okoliczności powodujących konieczność wyłączenia sędziego zaliczył te, w których sędzia orzekający miał wcześniej związki z rozpatrywaną sprawą, polegające na pozostawaniu przez niego w stosunku służbowym lub urzędowym, którego wykonywanie wymagało podejmowania odpowiednich czynności urzędowych, odnoszących się do przedmiotu rozstrzygnięcia w danym postępowaniu. Ponieważ ustawodawca nie jest w stanie w sposób wyczerpujący wyliczyć wszystkich rodzajów związków sędziego ze sprawą, czy to podmiotowych, czy też przedmiotowych, niezbędne było wprowadzenie w art. 19 P.p.s.a. pojemnej i zarazem elastycznej przesłanki wyłączenia sędziego. Ustawodawca posłużył się tu pojęciem niedookreślonym. Wspomniana niedookreśloność tej przesłanki jest niezbędna ze względu na złożoność relacji społecznych oraz specyfikę spraw sądowoadministracyjnych. Każdorazowo sąd orzekający w zakresie wniosku strony o wyłączenie sędziego będzie rozstrzygał, czy przesłanka ustawowa określona w tym przepisie w danym stanie faktycznym występuje. Żądanie wyłączenia sędziego opierać się musi na konkretnej przyczynie uprawdopodobnionej poprzez powołanie okoliczności lub dowodów wskazujących na istnienie tej przyczyny. Przyczyna wyłączenia musi mieć postać konkretnych faktów, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Osobiste przeświadczenie skarżącej o działaniu sędziego naruszającym jej prawo do sprawiedliwego i jawnego procesu i rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd nie uzasadnia wniosku o wyłączenie. Wyłączenie sędziego na podstawie art.19 P.p.s.a. powinno odwoływać się do zobiektywizowanych przesłanek, tak aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła zostać uznana za mającą realne podstawy. Nie wystarcza do zastosowania wskazanego przepisu występowanie u strony podejrzenia co do braku bezstronności sędziego, czy subiektywne przekonanie strony co do negatywnego nastawienia sędziego do strony. W przypadku postępowania sądowoadministracyjnego należy uznać, że bezstronnym sędzią sądu administracyjnego jest taki sędzia, który nie jest powiązany ze stronami postępowania lub ze sprawą w sposób określony w art. 18, art. 19 lub art. 285i § 2 P.p.s.a. Natomiast "niezawisłość" obejmuje swym zakresem bezstronność, ale także odnosi się do braku jakiegokolwiek podporządkowania sędziego w procesie sprawowania urzędu czynnikom administracyjnym, politycznym, ale także poglądom opinii społecznej. Sędzia jest podporządkowany jedynie Konstytucji oraz ustawom. W tym stanie sprawy uznać należało, że zażalenie i przedstawiona na jego poparcie argumentacja nie mogły stanowić podstawy do wyłączenia wskazanych we wniosku skarżącej sędziów na podstawie art. 18 § 1 pkt 6, 6a i 7 P.p.s.a. czy też art. 19 P.p.s.a. Wobec tego zaskarżonym postanowieniem WSA w Łodzi słusznie oddalił wniosek skarżącej o wyłączenie sędziów. Z okoliczności podnoszonych we wniosku o wyłączenie a następnie w zażaleniu jednoznacznie wynika, że podstawą wyłączenia tych osób skarżąca czyni fakt orzekania w innych sprawach wywołanych jej skargami i to orzekania odmiennie od jej oczekiwań. Jak wynika z akt sprawy stanowisko zajęte przez tych sędziów nie było podyktowane ich stronniczością a jedynie wynikało z obiektywnej oceny faktów pod kątem mających zastosowanie przepisów procesowych. Skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek innych okoliczności wskazujących na uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności tych sędziów w rozpoznawanej sprawie z jej skargi. Wskazać należy, że sędzia A. G. nie orzekała w niniejszej sprawie i nie podejmowała żadnych czynności w jej toku. Nie wykazano, że sędziowie ci są w relacji ze stroną postępowania (organem), brali udział we wcześniejszym rozpatrywaniu sprawy (udział w wydaniu zaskarżonej decyzji ), czy mieli interes prawny lub faktyczny w podjęciu decyzji o określonym kształcie. Podzielić należy także stanowisko Sądu I instancji, że ewentualne zastrzeżenia skarżącej odnośnie toku i szybkości postępowania czy zarzuty w zakresie legalności zaskarżonej decyzji mogą stanowić podstawę skierowania do sądu odpowiedniego środka zaskarżenia a nie stanowią o podstawach do wyłączenia sędziego z powodu dostrzeganych uchybień. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. i art. 19 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.