II SA/Bd 411/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2025 r. znak: [...] w przedmiocie nieuwzględnienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę. II SA/Bd 411/25 Uzasadnienie Wojewoda [...] postanowieniem z [...] maja 2025 r. znak: [...], po rozpatrzeniu ponaglenia A. P. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Komendanta [...] w przedmiocie przesłania kserokopii notatki służbowej w sprawie naruszenia przez wnoszącego podanie przepisów ustawy o rybactwie śródlądowym – działając na podstawie art. 37 § 3 pkt 1 i § 6 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) postanowił, nie uwzględnić ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z [...] maja 2025 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powołane wyżej postanowienie Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej jako p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy k.p.a. tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przewiduje to przepis szczególny. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowi art. 37 § 6 k.p.a., zgodnie z którym organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone i zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Analizowany przepis nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższe postanowienie ma charakter wpadkowy i nie przysługuje na nie zażalenie. Zaskarżone postanowienie nie mieści się zatem w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a więc nie podlega kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. Dlatego też skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.