II SA/Wa 211/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją – przywołując art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.Urz. UE L. nr 119. str. 1, ze zm.), zwanego dalej "RODO", po przeprowadzeniu postępowania w sprawie skargi pp. A. W. i M., zwanych dalej "Wnioskodawcami", na nieprawidłowości w procesie przetwarzania ich danych osobowych przez p. P. P., zwanego dalej "Skarżonym", polegające na ich przetwarzaniu bez podstawy prawnej za pomocą monitoringu wizyjnego – nakazano Skarżonemu zaprzestanie przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców, pochodzących z nagrań z monitoringu wizyjnego, wykraczającego poza granice użytkowanych przezeń części nieruchomości wspólnych, przeznaczonych do wyłącznego korzystania przez właścicieli lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.(dalej jako "Lokal 3") oraz usunięcie ich danych osobowych z dotychczas utrwalonych nagrań (tak pkt 1 decyzji). Uzasadniając decyzję przywołano następujące okoliczności faktyczne oraz prawne uwarunkowania sprawy: - do organu wpłynęła skarga na nieprawidłowości w procesie przetwarzania przez Skarżonego danych osobowych Wnioskodawców; żądali oni usunięcia swoich danych osobowych z nagranych materiałów oraz zaprzestania utrwalania ich wizerunku, - w toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny: - Wnioskodawcy są współwłaścicielami lokalu nr [...] (dalej "Lokal 1"), Skarżony zaś współwłaścicielem Lokalu 3[...] w trzylokalowej kamienicy położonej przy ul. [...] w W., (tak: skarga z [...] maja 2022 r. oraz wyjaśnienia z [...] września 2024 r.); - do budynku przynależy otaczający go ogrodzony teren - będący własnością właścicieli lokali (cały ten obszar, będzie określany dalej także mianem "Nieruchomość"); znajdują się tam m.in. budynki garażowe, gospodarcze i ogródki; zarząd nieruchomością wspólną odbywa się przez wszystkich właścicieli; do każdego lokalu przynależy po 1/3 udziału w nieruchomości wspólnej (tak: wyjaśnienia z [...] września 2022 r. i [...] lutego 2024 r.); - otaczający budynek teren wspólny właściciele lokali użytkują zgodnie z podziałem, wskazanym w postanowieniu Sądu [...] w W. z [...] grudnia 1973 r. (sygn. akt III Ns [...]), zwanym dalej "Postanowieniem z 1973 roku"; Nieruchomość podzielono na części do wspólnego korzystania oraz części do wyłącznego korzystania przez właścicieli lokali; Sąd [...] w W. - postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. - uchylił wpis dotyczący podziału korzystania w księdze wieczystej nieruchomości (tak: skarga z [...] maja 2022 r., wyjaśnienia z [...] września 2022 r. oraz pismo Wnioskodawców z [...] listopada 2023 r.); - Wnioskodawcy nie mieszkają na terenie Nieruchomości, gdzie zainstalowany jest przedmiotowy monitoring; pojawiają się na niej jednak w związku z m.in. realizacją umowy najmu ich lokalu oraz kontaktem z właścicielem lokalu nr [...] , zwanego dalej "Lokalem 2" (tak: wyjaśnienia z [...] września 2022 r. oraz pismo Wnioskodawców z [...] lutego 2024 r.); - w styczniu 2021 roku Skarżony zamontował na użytkowanym przez siebie garażu i budynku gospodarczym 3 kamery; jak oświadczył, nie przetwarza jednak pochodzących z monitoringu danych osobowych Wnioskodawców; gdyby zaś do takiego przetwarzania doszło, podstawą byłby art. 6 ust. 1 lit. d RODO (tak: skarga z [...] maja 2022 r. oraz wyjaśnienia z [...] września 2022 r.); - kamera nr 1 (wg schematu k. 33) obejmuje teren wspólny, teren użytkowany jedynie przez Skarżonego i współwłaścicieli jego lokalu oraz fragment budynku wraz z oknami lokalu Wnioskodawców; nałożona maska prywatności ogranicza obraz (k. 59, zdjęcie nr 8) do fragmentu terenu wspólnego przed garażem oraz fragmentu terenu użytkowanego jedynie przez Skarżonego i współwłaścicieli jego lokalu (tak: skarga z [...] maja 2022 r. oraz wyjaśnienia z [...] września 2022 r. i [...] czerwca 2023 r.); - kamera nr 2 (wg schematu k. 33) obejmuje teren wspólny (prowadzącą do ogrodów ścieżkę) oraz teren użytkowany jedynie przez Skarżonego i współwłaścicieli jego lokalu, w tym jego miejsce postojowe; nałożona maska prywatności ogranicza nieco obraz (k. 59, zdjęcie nr 9), nadal widoczne są jednak te obszary (tak: wyjaśnienia z [...] września 2022 r. i [...] czerwca 2023 r.); - kamera nr 3 (wg schematu k. 33) obejmuje teren wspólny - prowadzącą do ogrodów ścieżkę - użytkowany przez właścicieli Lokalu 2, ogród oraz teren użytkowany jedynie przez Skarżonego i współwłaścicieli jego lokalu; nałożona maska prywatności ogranicza obraz (k. 60) do terenu, użytkowanego jedynie przez Skarżonego i współwłaścicieli jego lokalu, oraz fragmentu wspólnej ścieżki (tak: wyjaśnienia z [...] września 2022 r. i [...] czerwca 2023 r.); - nagrania są kasowane automatycznie – średnio, co około czternaście dni - poprzez usunięcie wcześniejszej treści i nadpisanie nowego nagrania; nie jest możliwy bieżący podgląd nagrań; urządzenia nie mają możliwości rejestrowania dźwięku (tak: wyjaśnienia z [...] września 2022 r. oraz [...] czerwca 2023 r.); - urządzenie przechowujące nagrania znajduje się w zamkniętym garażu i jest umiejscowione w osobno zamykanej skrzynce; dostęp do kluczy ma tylko Skarżony (tak: wyjaśnienia z [...] września 2022 r.); - wedle wyjaśnień Skarżonego, monitoring założony w celu ochrony swojej żony (jego częste wyjazdy) i ich mienia (tak: wyjaśnienia z [...] września 2022 r. oraz [...] sierpnia 2024 r.); - Wnioskodawcy wnieśli sprzeciw wobec utrwalania ich wizerunku; Skarżony pozostawił go jednak bez odpowiedzi (tak: skarga z [...] czerwca 2022 r. oraz wyjaśnienia z [...] września 2022 r.), - monitoring wizyjny stanowi niewątpliwie formę przetwarzania danych osobowych zgodnie z art. 4 pkt 2 RODO; w związku z tym do przedmiotowej sprawy mają zastosowanie przepisy o ochronie danych osobowych, - w sprawie jest bezsporne, że monitoring Skarżonego obejmuje części wspólne Nieruchomości; jego zdaniem jednak korzystanie z części wspólnych uregulowano postanowieniem z 1973 roku; w ocenie Wnioskodawców ustanowiony tym aktem podział nie obowiązuje i nie ma zaakceptowanego przez współwłaścicieli sposobu korzystania z części wspólnych; organ nadzorczy nie ma kompetencji do oceny sytuacji prawnej przedmiotowej Nieruchomości; z zebranego materiału dowodowego wynika jednak, że strony postępowania faktycznie korzystają z części wspólnych w sposób opisany we wskazanym postanowieniu; na przesyłanych przez Skarżonego zdjęciach są widoczne grodzenia, wydzielające części Nieruchomości do wyłącznego korzystania; pokrywają się one z treścią postanowienia oraz dołączonym do niego projektem użytkowania (k. 30-32); analogicznie podział korzystania z Nieruchomości przedstawił na swoim schemacie rozmieszczenia kamer Skarżony (k. 33 i 122); respektowanie takiego podziału potwierdzają także wypowiedzi Wnioskodawców: "otoczony ogrodem podzielonym na części do wyłącznego używania właścicieli ww. mieszkań" (k. 1), "dysponentka części ogródka" (k. 16), czy "kamera obejmująca części ogrodu w tym przede wszystkim używane przez właścicieli mieszkania nr 2" (k. 5); w niniejszej sprawie strony faktycznie przestrzegają zatem podziału nieruchomości wspólnej na części przeznaczone wspólnego i do wyłącznego korzystania, - co wynika z zebranego materiału dowodowego, każda z kamer obejmuje - poza terenem, przeznaczonym do wyłącznego korzystania przez właścicieli lokalu Skarżonego - także teren wspólny - przeznaczony do korzystania przez właścicieli wszystkich lokali; Skarżony zastosował w kamerach maski prywatności, które wyłączyły z rejestrowania części Nieruchomości nieprzeznaczone do wyłącznego korzystania przez Skarżonego i współwłaścicieli jego lokalu; każda z kamer jednak - nawet przy zastosowanej masce prywatności - rejestruje fragment terenu przeznaczonego do wspólnego korzystania z Wnioskodawcami, - ocena, czy tak ustawiony monitoring można wykorzystać do identyfikacji, wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich obiektywnych czynników; gdy strony postępowania są współwłaścicielami monitorowanego terenu, po którym – co do zasady - nie poruszają się osoby postronne, nie budzi wątpliwości, że możliwe jest zidentyfikowanie Wnioskodawców na nagraniu z monitoringu wizyjnego za pomocą cech, określających ich fizyczną tożsamość albo sposób zachowania lub chodzenia; w konsekwencji nawet obraz kamer, z nałożonymi maskami prywatności, zawiera dane osobowe Wnioskodawców; rejestruje bowiem obszary, po których mogą się oni poruszać, - proces konfigurowania sfery prywatności - tzw. maskowania obszaru obrazu, który jest wyłączony z monitoringu - jest procesem odwracalnym i może być w każdym czasie zmieniony przez użytkownika systemu monitoringu; w konsekwencji możliwość taka powoduje, że nie jest zapewniona ochrona prywatności osób, mogących znaleźć się w zasięgu kamery; w kontekście oceny działań Skarżonego, okoliczność stosowania tzw. strefy prywatności jest pozbawiona prawnej doniosłości; stosowanie tego rozwiązania w ogóle, jak i sposób korzystania z niego (jaki obszar zostanie ewentualnie zamaskowany, czy z jakiego obszaru tzw. maska prywatności zostanie zdjęta), pozostają bowiem w wyłącznej dyspozycji właściciela systemu; system monitoringu może być w dowolnym momencie skonfigurowany tak, aby pozwalał na stałą lub czasową obserwację pozostałego terenu, na którym bywają Wnioskodawcy - tym samym przetwarzanie ich danych osobowych również tam, - przetwarzanie danych osobowych dopuszczono, gdy ich administrator legitymuje się którąkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 1 RODO; przepis ten stanowi, że przetwarzanie jest zgodne z prawem, gdy: osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów (art. 6 ust. 1 lit. a); przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy (art. 6 ust. 1 lit. b); przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (art. 6 ust. 1 lit. c); przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 lit. d); przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania, realizowanego w interesie publicznym, lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (art. 6 ust. 1 lit. e); gdy jest niezbędne do celów, wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych (art. 6 ust. 1 lit. f), - proces przetwarzania danych osobowych musi być dodatkowo zgodny z zasadami, ustanowionymi w art. 5 ust. 1 RODO; zalicza się do nich m.in. zasadę minimalizacji danych (lit. c); wymaga ona, aby proces przetwarzania danych osobowych był m.in. adekwatny i ograniczony do celów, w których się to czyni, - organ uwzględnił stanowisko Europejskiej Rady Ochrony Danych; w jej wytycznych 3/2019 w sprawie przetwarzania danych osobowych przez urządzenia wideo - przyjętych 29 stycznia 2020 r., wskazano: "monitoring wizyjny jest zgodny z prawem, o ile jest niezbędny do osiągnięcia celu prawnie uzasadnionego interesu administratora danych lub strony trzeciej, chyba że interesy te są podrzędne w stosunku do interesów osób, których dane dotyczą, lub podstawowych praw i wolności (art. 6 ust. 1 lit. f). (...) Administrator danych powinien jednak wziąć pod uwagę, że jeżeli osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw wobec monitorowania zgodnie z art. 21, administrator może prowadzić monitoring wizyjny wobec osoby, której dane dotyczą, wyłącznie jeżeli stanowi on ważny prawnie uzasadniony interes, który jest nadrzędny w stosunku do interesów, praw i wolności osoby, której dane dotyczą, lub w celu ustalenia, dochodzenia i obrony roszczeń. (...) Prawnie uzasadniony interes musi mieć wymiar realny i stanowić kwestię bieżącą (tj. nie może być fikcyjny lub spekulatywny). Przed rozpoczęciem monitoringu musi zaistnieć sytuacja rzeczywistego zagrożenia - np. szkody lub poważne incydenty, które miały miejsce w przeszłości. Zgodnie z zasadą rozliczalności, administratorzy powinni dokumentować istotne incydenty (datę, rodzaj, straty finansowe) oraz związane z nimi zarzuty" (pkt 3.1.1 ppkt 18 i 20); podkreślono w nich również: "(d)ane osobowe powinny być adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych") (...). Przed zainstalowaniem monitoringu wizyjnego administrator powinien zawsze krytycznie ocenić czy środek ten, jest odpowiedni do osiągnięcia pożądanego celu, a po drugie odpowiedni i niezbędny do jego celów. Środki polegające na zastosowaniu monitoringu wizyjnego należy wybierać wyłącznie w przypadku gdy cel przetwarzania nie mógł zostać osiągnięty za pomocą innych środków, które są mniej inwazyjne w stosunku do podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą" (pkt. 3.1.2 ppkt 24). - w przedmiotowej sprawie przesłanek tych nie spełniono, - Skarżony wyjaśniał, że monitoring założył w celu ochrony małżonki, a także ich mienia; zasięg wizyjny zainstalowanego monitoringu obejmuje jednak także przestrzeń wspólną do korzystania z innymi współwłaścicielami - nawet z zastosowaną maską prywatności; po zdjęciu maski prywatności kamery obejmują jeszcze większą część terenu wspólnego, a także okna mieszkania Wnioskodawców; wskazana przez Skarżonego potrzeba zapewnienia ochrony osób i mienia jest wystarczającym uzasadnieniem dla wykonywania monitoringu wizyjnego, obejmującego swoim zasięgiem wyłącznie nieruchomości Skarżonego - przeznaczone do wyłącznego użytkowania przez właścicieli jego lokalu; w celu zapewnienia bezpieczeństwa nie może on monitorować - bez zgody większości właścicieli terenu, stanowiącego przestrzeń inną - za pomocą tak inwazyjnej metody, jaką jest monitorowanie i przetwarzanie danych osobowych osób, które tam przebywają; możliwe i adekwatne jest przy tym takie umiejscowienie kamer, aby obejmowały one jedynie teren przeznaczony do wyłącznego korzystania przez Skarżonego i współwłaścicieli jego lokalu - np. na jego garażu w celu monitorowania miejsca postojowego, lub w ogrodzie, z którego prawo do korzystania posiada Skarżony, - Skarżony podkreślał w wyjaśnieniach, że Wnioskodawcy nie mieszkają w lokalu, którego są właścicielami i nie przebywają na objętej monitoringiem Nieruchomości; twierdzą oni jednak, że się tam pojawiają - w związku z realizacją umowy najmu ich lokalu, czy niezbędnym kontaktem z właścicielami Lokalu 2; nie ma powodu, żeby nie dać wiary twierdzeniom Wnioskodawców; nieruchomość ta jest ich własnością, a lokal jest jedynie wynajmowany; w dodatku przedmiot najmu nie obejmuje terenu działki (k. 108), na której mogą jako współwłaściciele przebywać; w przedkładanych pismach często powołują się na czynności, dokonywane przez mieszkańców Lokalu 2; muszą być zatem z nimi w kontakcie; dołączone do skargi zdjęcia stanowią dowód, że - nawet mimo niezamieszkiwania na Nieruchomości - Wnioskodawcy byli na jej obszarze; Skarżony, jak sam natomiast wyjaśnił, na Nieruchomości nie przebywa na co dzień, a odtworzenie nagrań jest na tyle skomplikowane, że zwykle wykonują to pracownicy serwisu; nie ma zatem możliwości bieżącej kontroli obecności Wnioskodawców na Nieruchomości, - w związku z tym nie można dać wiary twierdzeniu Skarżonego, że nie przetwarza danych Wnioskodawców, skoro - z uwagi na usytuowanie urządzeń monitoringu, ich zasięg oraz okoliczność, że bywają oni na terenie objętym monitoringiem - ich wizerunek bywa utrwalony; funkcjonowanie systemu wiąże się z przetwarzaniem ich danych osobowych; nie zmienia tego faktu zastosowanie tzw. masek prywatności, które Skarżony w każdej chwili może dowolnie usuwać i przywracać, - zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje więc bezsprzecznie, że dochodziło i nadal może dochodzić do utrwalania wizerunku Wnioskodawców - poprzez monitoring, obejmujący swym zasięgiem m.in przestrzeń do wspólnego korzystania przez wszystkich właścicieli; Skarżony nie może więc twierdzić, że dane osobowe Wnioskodawców nie są przetwarzane, - jak oświadczył Skarżony - gdyby uznać, że do przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców za pomocą zamontowanego monitoringu dochodzi - podstawą do tego byłby art. 6 ust. 1 lit. d RODO; prawodawca unijny - w motywie 46 RODO - wskazał: ,,[ż]ywotny interes innej osoby fizycznej powinien zasadniczo być podstawą przetwarzania danych osobowych wyłącznie w przypadkach, gdy ewidentnie przetwarzania tego nie da się oprzeć na innej podstawie prawnej. Niektóre rodzaje przetwarzania mogą służyć zarówno ważnemu interesowi publicznemu, jak i żywotnym interesom osoby, której dane dotyczą, na przykład gdy przetwarzanie jest niezbędne do celów humanitarnych, w tym monitorowania epidemii i ich rozprzestrzeniania się lub w nadzwyczajnych sytuacjach humanitarnych, w szczególności w przypadku klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka"; w komentarzu do art. 6 RODO A. Nerka, M. Sakowska-Baryła zwracają uwagę: "Wykładnia przesłanki wymaga poddania analizie zwrotu: ‘żywotne interesy’ osoby fizycznej. Występuje on również w treści art. 9 ust. 2 lit. c, jednakże na kanwie żadnego z nich prawodawca nie wskazał sposobu jego rozumienia. W związku z tym w poszukiwaniu wskazówek interpretacyjnych należy sięgnąć do motywu 46 preambuły, który jako rodzaje przetwarzania służące żywotnym interesom wskazuje przykładowo: niezbędność przetwarzania do celów humanitarnych, w tym monitorowania epidemii i ich rozprzestrzeniania się, lub w nadzwyczajnych sytuacjach humanitarnych, w szczególności w przypadku klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka. Biorąc pod uwagę charakter wskazanych okoliczności, należy stwierdzić, że intencją prawodawcy jest ochrona interesów większej wagi, która uzasadnia czasowy brak respektowania ochrony prywatności człowieka, zwłaszcza w aspekcie jego autonomii informacyjnej" (komentarz do art. 6, pkt 24, w: "Ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych. Komentarz", red. M. Sakowska-Baryła 2018, wyd. 1, sip.legalis.pl); wskazane przez prawodawcę przykłady, jak i wspomniany głos przedstawicieli doktryny, nie pozwalają na uznanie przestawionej przez Skarżonego sytuacji, jako spełniającej warunki z art. 6 ust. 1 lit. d., - Skarżony nie przedłożył ponadto dowodów, wskazujących na nadrzędność jego prawnie uzasadnionego interesu w przetwarzaniu danych osobowych Wnioskodawców; wobec tego kwestionowany proces przetwarzania w tym stanie faktycznym nie ma oparcia w art. 6 RODO, - wskazana przez Skarżonego potrzeba ochrony osób i mienia nie jest wystarczającym uzasadnieniem dla wykonywania monitoringu wizyjnego, obejmującego swoim zasięgiem przestrzeń inną, niż przeznaczona do wyłącznego korzystania dokonującego tej czynności; interes Skarżonego do prowadzenia monitoringu wizyjnego w danym zakresie nie ma charakteru nadrzędnego w stosunku do praw i wolności Wnioskodawców także dlatego, że monitoring ten w istocie dotyczy każdej ich bytności na monitorowanym terenie wspólnym; aby dojść do swojego ogrodu, muszą oni znaleźć się w zasięgu przynajmniej dwóch kamer Skarżonego; sposobem ochrony jego praw nie może być naruszanie przysługujących innym osobom, - podsumowując, przetwarzanie przez Skarżonego danych osobowych Wnioskodawców - pozyskiwanych za pomocą monitoringu wizyjnego, obejmującego części przeznaczone do wspólnego korzystania przez wszystkich właścicieli lokali - stanowi naruszenie art. 6 ust. 1 RODO, - dokonywana przez organ ocena służy w każdym przypadku zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu środka naprawczego - odpowiadającego dyspozycji art. 58 ust. 2 RODO; jednym z nich jest wskazany w lit. c; zgodnie z nim organowi nadzorczemu przysługuje uprawnienie do nakazania administratorowi lub przetwarzającemu podmiotowi spełnienia żądania osoby, której dane dotyczą, wynikającego z praw przysługujących jej na mocy RODO; na tej podstawie więc nakazano Skarżonemu zaprzestania przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców - za pomocą monitoringu wizyjnego wykraczającego poza granice użytkowanych przezeń części nieruchomości wspólnych - przeznaczonych do wyłącznego korzystania przez właściciela Lokalu 3 oraz usunięcie ich danych osobowych z dotychczas utrwalonych nagrań, - na marginesie wskazano, że - w ocenie organu - jednoznacznym dowodem na nieprzetwarzanie danych za pomocą monitoringu wizyjnego będzie zdemontowanie urządzeń, względnie skierowanie ich w sposób trwały poza sporny obszar monitorowania. W skardze zarzucono wydanie kwestionowanego aktu w pkt 1 z naruszeniem przepisów: - art. 7 w zw. z art. 77 i 80 K.p.a., polegającym na niepodjęciu wszelkich niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czynności, niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na: - braku szczegółowej analizy przedłożonego zdjęcia (obrazu), przedstawiającego zasięg wizyjny kamery monitoringu i braku porównania go z terenem posesji; usunęłoby to wątpliwości, jaki obszar Nieruchomości podlega monitoringowi, - uznaniu za wiarygodne i wystarczające wyjaśnienia Wnioskodawców, co do obszaru Nieruchomości objętej zasięgiem kamery monitoringu; nie mogli oni mieć tymczasem - z uwagi na brak dostępu do kamery monitoringu – wiedzy, jaki jest rzeczywisty zasięg wizyjny kamery monitoringu; - nieprawidłowym, nieuzasadnionym uznaniu, jakoby możliwość wyłączenia tzw. "maski prywatności" w kamerze monitoringu oznaczała, że Skarżony nie korzysta z tej funkcjonalności - względnie, iż dokonuje wyłączenia tej funkcjonalności oraz ma możliwość "wstecznego" pozbawienia zapisu z kamer monitoringu "maski prywatności"; z żadnego środka dowodowego nie można wyprowadzić zaś takiego wniosku - jest to wyłącznie opinia organu; - nieuzasadnionym logicznie uznaniu, że samo posiadanie mieszkania w rzeczonej Nieruchomości oznacza przebywanie Wnioskodawców na jej terenie - mimo wielokrotnych wyjaśnień Skarżonego, iż tam nie mieszkają i nie przebywają na tym terenie od 2020 roku; - uznaniu, że oddalenie wniosku o wpis w księdze wieczystej sposobu korzystania z nieruchomości oznacza, że nie jest wiążące i prawomocne rozstrzygnięcie Postanowieniem z 1973 roku; wskazane orzeczenie jest tym czasem w dalszym ciągu prawomocne, wiążące i wyznacza - na częściach wspólnych Nieruchomości - obszary do wyłącznego korzystania przez określonych lokatorów, - braku wnikliwej i rzetelnej oceny prawomocnego Postanowienia z 1973 roku wraz z uzasadnieniem; określa ono obszary na częściach wspólnych nieruchomości do wyłącznego korzystania przez określonych lokatorów; na tej to części - przyznanej każdorazowemu lokatorowi z Lokalu 3 - Skarżony zamontował kamerę monitoringu - obejmującą zasięgiem wyłącznie obszar przyznany każdorazowemu lokatorowi Lokalu 3, - uznaniu fotografii, załączonej do pisma Wnioskodawców z [...] maja 2022 r., za dowód, jaki jest zasięg wizyjny kamery monitoringu oraz że Skarżony przetwarza dane osobowe Wnioskodawców; zdjęcie to tym nie przedstawia czasem zasięgu kamery monitoringu i nie może stanowić dowodu, jaki jest rzeczywisty zasięg wizyjny kamery; - braku wnikliwej i rzetelnej analizy dokumentów umowy najmu i umowy sprzedaży Lokalu 1 - przedłożonych przez Wnioskodawców; uznano przy tym że przebywają oni na terenie Nieruchomości celem realizacji umowy najmu oraz możliwości korzystania z ogrodu; w jej treści zaś widnieją zapisy o realizacji umowy w trybie on-line; w umowie sprzedaży zaś zapisy o przynależnościach prawnych (czyli m.in. ogrodu) Lokalu 1; - nieuzasadnionym logicznie uznaniu, że przedłożone do skargi zdjęcia są dowodem na przebywanie Wnioskodawców na terenie Nieruchomości; zdjęcia te nie zawierają tymczasem żadnych znaczników - w tym daty; nie można określić, kiedy i kto je wykonał, - art. 8 § 1 w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegającym na prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania organu administracji publicznej, naruszający zasadę czynnego i aktywnego udziału strony w postępowaniu i dokonaniu wybiórczej oceny materiału dowodowego; wyrażało się to w: - nie odniesieniu się do twierdzeń i stanowiska Skarżonego, zawartych w szeregu jego pism (powołano z jakiej daty); zaskarżoną decyzję oparto więc wyłącznie na jednostronnym, wybiórczym przedstawieniu sprawy, - wewnętrznie sprzecznym uznaniu, że organ nie ma możliwości ani kompetencji do weryfikowania, czy lokatorzy przestrzegają ustalonego Postanowieniem z 1973 roku sposobu korzystania z Nieruchomości, przy jednoczesnym przyjęciu, że Skarżony jak i Wnioskodawcy korzystają z Nieruchomości w sposób zgodny z tym aktem, - art. 75 § 1 w zw. z art. 85 § 1 K.p.a., przez zaniechanie przeprowadzenia oględzin Nieruchomości; zaistniała tymczasem taka potrzeba, zważywszy, że usunęłoby to wątpliwości, co do miejsca zamontowania kamer monitoringu, objętego zasięgiem kamery monitoringu obszaru Nieruchomości, zamieszczenia tablic informacyjnych o prowadzeniu monitoringu, - art. 4 pkt 1 RODO przez błędną wykładnię i uznanie, że dane osobowe (parametry) Wnioskodawców mogą zostać zidentyfikowane z przedmiotowych nagrań, a także że sposób zachowania, czy chodzenia stanowi informacje o zidentyfikowanej osobie lub której można bezpośrednio zidentyfikować, podczas gdy nie stanowi takiej informacji, - art. 6 ust. 1 lit. d i f RODO w zw. z art. 209 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.), przez błędną wykładnię i uznanie, że prawnie chronione interesy Skarżonego, a także innych mieszkańców położonego na Nieruchomości budynku, nie mają charakteru interesów "żywotnych" oraz charakteru nadrzędnego nad potrzebą domniemanej ochrony prywatności Wnioskodawców. W szerokim uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie procesowym (k. 115-116) Wnioskodawcy wnieśli o oddalenie skargi, przyłączając się do argumentacji organu. W trakcie rozprawy pełnomocnik Skarżonego podnosił, że zainstalowanie kamer służy interesowi wszystkich mieszkańców Nieruchomości i jest związane z powinnością troski o dobro wspólne. Na obszarze, gdzie położona jest Nieruchomość, dochodzi do przestępstw przeciw mieniu, a raz doszło do włamania do ogrodu jednego ze współwłaścicieli. Wprawdzie w toku postępowania Skarżony nie podnosił, aby jego działania służby interesowi wspólnemu, ale organ winien był to ustalić z urzędu. Pełnomocnik nie kwestionuje, że monitoring obejmuje również tereny do wspólnego korzystania - ustalone Postanowieniem z 1973 roku. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżoną decyzją nie naruszono prawa, w zakresie, gdzie wymagałoby to jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Trafna jest generalnie argumentacja organu administracji, z zastrzeżeniem rozważań w uzasadnieniu, dotyczących stosowania tzw. "maski prywatności" – o czym w końcowej części uzasadnienia Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne powtarzanie stanowiska organu byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własną - ze wskazanym wcześniej zastrzeżeniem. Organ właściwie skonstatował zaistnienie przesłanek dla wydania orzeczenia, którym zakazano dalszego przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców - przez zaprzestanie nagrywanie ich wizerunków oraz ich usunięcie z materiałów archiwalnych - gdyby takie pozostały. W zakresie niezbędnym dla wydania takiego rozstrzygnięcia poczyniono wystarczające ustalenia faktyczne, ustalony zaś stan rzeczywisty w jego kluczowych - dla meritum rozstrzygnięcia - aspektach nie był sporny bądź nie może budzić uzasadnionych wątpliwości - przy uwzględnieniu zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Jak słusznie przyjął organ, monitoring zainstalowany przez Skarżonego na terenie Nieruchomości - jako wykraczający obszarem zapisywanego obrazu poza teren służący wyłącznie jego prywatnemu użytkowi - stanowi, gdy dochodzi do zarejestrowania możliwych do identyfikacji osób trzecich - formę przetwarzanie danych osobowych, w rozumieniu art. 4 pkt. 2 RODO. Sama zaś informacja o miejscu i czasie przebywania możliwych do zidentyfikowania osób (np. Wnioskodawców na terenie Nieruchomości) stanowi zaś daną osobową w rozumieniu art. 4 pkt 1 danego aktu. Podlega więc rygorom ochrony - w granicach ustanowionych w RODO. Co potwierdził pełnomocnik Skarżonego na rozprawie, zapis z kamer dotyczył także części Nieruchomości, służących do użytku wspólnego - wedle warunków Postanowienia z 1973 roku, którego przesądzenia - co nie było kwestionowane - są przestrzegane w kontekście aktualnego sposobu korzystania z posesji. Nie może z kolei budzić wątpliwości, przyjęcie przez organ, że w istocie Wnioskodawcy - będący współwłaścicielami jednego z lokali, epizodycznie przebywają na terenie Nieruchomości, co uwiarygodnili zresztą wystarczająco materiałem fotograficznym. Bez znaczenia jest natomiast, czy tam zamieszkują (zresztą wcale tak nie twierdzą). Ponieważ na danym obszarze może przebywać jedynie ograniczone grono osób (to ogrodzony teren prywatny), zaś wizerunek Wnioskodawców znany jest Skarżonemu, dokonując stałego zapisu obrazu obszaru, gdzie mogą przybywać także Wnioskodawcy gromadził (a więc przetwarzał) on dotyczące ich dane osobowe – m.in o terminie przebywania w określonym miejscu. Bez znaczenia - w kontekście oceny, czy dane osobowe Wnioskodawców są przetwarzane - jest okoliczność, czy gromadzone automatycznie dane (zapisy z kamer) zostały już w istocie do określonego celu wykorzystane - tu np., czy agregowano dotychczas informacje o terminach przebywania określonych osób. Jak trafnie ocenił organ, sygnalizowane okoliczności - potrzeba zapewnienia wyższego stopnia bezpieczeństwa Skarżonego oraz jego żony i ich mienia – nie mogą przeważać nad względami ochrony interesów osób trzecich - tu Wnioskodawców - w myśl art. 6 ust. 1 lit. f RODO. Nie wykazano także wystąpienia szczególnej przesłanki, uzasadniającej przetwarzanie - wymienionej w art. 6 ust. 1 lit. d. RODO. Co trafnie zauważa organ, odnosi się ona do sytuacji nadzwyczajnych, występowania takich zaś nie. Nie stanowi takowej ogólne zagrożenie przestępczością, nawet gdyby w określonym miejscu miała większe natężenie. W realiach rozpoznawane sprawy Skarżony tego zresztą nie wykazał. Wbrew stanowisku jego pełnomocnika na rozprawie, organ nie był z kolei obowiązany ustalać z urzędu w danej sprawie, czy kwestionowane przez Wnioskodawców przetwarzanie danych mogłoby znajdować podstawę w przesłankach, wymienionych w art. 6 ust. 1 RODO - w kontekście realiów konkretnego stanu faktycznego. W myśl bowiem reguły ogólnej art. 5 ust. 2 RODO, generalnie to administrator jest obowiązany wykazać podstawy przetwarzania – tak: zasada rozliczalności. Gdyby istniały w istocie inne podstawy przetwarzania danych osobowych - poza potrzebami własnymi Skarżonego, np. czynił to na rzecz i w interesie innych współmieszkańców budynku - powinien był on powołać tę okoliczności w toku postępowania. Rolą organu byłaby zaś stosowna ocena i ważenie przywołanych racji - wobec potrzeby ochrony uzasadnionych interesów Wnioskodawców, co do ograniczenia przetwarzania ich danych (w kontekście reguł z art. 6 ust. 1 lit. f RODO). Zdarzenie takie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło. Nie można więc organowi przypisać zaniechania w tym względzie. Skoro więc trafnie skonstatowano wystąpienie przypadku przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców - bez stosownej podstawy prawnej - zasadnym było zastosowanie określonych instrumentów naprawczych. W rozpatrywanym przypadku zakazano w istocie dalszego przetwarzania ich danych, wobec objęcia monitoringiem części Nieruchomości, przeznaczonej do wspólnego użytku. W sentencji decyzji nie wskazano natomiast sposobu realizacji danej powinności - w kontekście zastosowania przez Skarżonego konkretnych rozwiązań technicznych. Jedynie w końcowej części uzasadnienia wskazano - jako rozwiązanie optymalne - inne niż dotychczas skierowanie kamer. W tym zakresie należy odnotować, że wprawdzie we fragmentach uzasadnienia zawarto pewne wywody, z których treści wnosić należy, jakoby – w ocenie organu - zastosowanie rozwiązania technicznego w postaci tzw. masek prywatności – tj. zdefiniowania widocznego na nagraniu obszaru, jako tylko części objętego zapisem kamery, przy zaczernieniu pozostałego pola - może nie stanowić odpowiednio skutecznego środka dla realizacji celu - zaprzestania przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców na częściach wspólnych lub im przypisanych. W osnowie decyzji nie przesądzono jednak danej kwestii. W takiej sytuacji wyrażone przez organ oceny w tym względzie, jako nie mające istotnego znaczenia dla wyniku sprawy – widzianego, jako ustanowienie zakazu przetwarzania danych osobowych Wnioskodawców, bez sprecyzowania wymaganych ku temu środków technicznych - nie mogą mieć istotnego znaczenia. Ich zamieszczenie w uzasadnieniu skarżonego aktu, stanowi uchybienie powinności przywoływania jedynie faktów i ocen, mających znaczenie dla meritum rozstrzygnięcia. Dane naruszenie przepisów postępowania - w kontekście prawidłowego uzasadnienia decyzji - nie mogło jednak mieć w realiach rozpoznawanej sprawy istotnego znaczenia dla jej wyniku. Poza oceną Sądu - jako bez znaczenia - pozostaje więc argumentacja skargi, gdzie wywodzono, jakoby organ bezzasadnie przyjął założenie, że Skarżony będzie dokonywał zmiany zakresów masek prywatności bądź ma możliwość odtworzenia nagrań z ich pominięciem - czego faktycznie nie dowiedziano. Wobec sformułowanych wcześniej uwag, bezzasadne są zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów postępowania - koncentrujące się na zarzucie nie wyjaśnienia (w tym przeprowadzenia oględzin, uwzględnienie wywodów z szeregu pism) wielu kwestii, które w istocie nie były w sprawie sporne - w tym, jaki jest aktualnie rzeczywisty sposób korzystania z Nieruchomości, gdzie są zlokalizowane kamery, jaki mają zasięg, przy zastosowanych maskach prywatności - bądź nie mają znaczenia w kontekście jej wyniku – tj., gdzie znajdują się tablice informacyjne, oraz czy: - formalnie wiążące jest Postanowienie z 1973, - maski prywatności stanowią skuteczne narzędzie w kontekście ograniczenia zakresu gromadzenia danych z monitoringu. Z podanych wcześniej względów nie naruszono też wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego, którymi zakreślono ramy, w jakich dopuszczono przetwarzanie danych osobowych osób trzecich. W tej sytuacji - wobec zarzutów skargi ani też z urzędu - Sąd nie dopatrzył się wadliwości skarżonej decyzji, która uzasadniałaby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 151 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji wyroku.