III SAB/Kr 65/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 9 czerwca 2025 r. skarżący wniósł do WSA w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej wyjaśniając, że skarżący w dniu 30 grudnia 2022 r. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o treści żądanej tj., że: "sierż. sztab w stanie spoczynku K. J. pełnił czynną służbę w Policji wobec zaliczenia do niej służby rozpoczętej w MO z mocy prawa od dnia 16 czerwca 1988 roku do dnia 30 czerwca 2005 roku i w roku 2005 w dacie zwolnienia dla uprawnień i prawa do policyjnej emerytury wymagalnego w minimum 15-tu lat tej czynnej służby w Policji (...)." oraz "sierż.szt. w stanie spoczynku K. J. doznał uszczerbku na zdrowiu w związku ze służbą czynną w Policji, w związku ze służbą oraz pełnioną w związku z jej szczególnymi warunkami lub właściwościami, skutkiem czego doznał uszczerbku na zdrowiu uprawniającym do świadczenia jednorazowego odszkodowania". Jednocześnie tożsamy wniosek zatytułowany "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej" skarżący złożył tego samego dnia (30 grudnia 2022 r.) do Komendy Głównej Policji. Oba wnioski treściowo były takie same i faktycznie zawierały żądania wydania zaświadczeń identycznej treści, stąd Komenda Główna Policji, pismem z dnia 11 stycznia 2023 r., przekazała otrzymany wniosek do Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie celem załatwienia. Wniosek złożony bezpośrednio do Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie pismem z dnia 12 stycznia 2023 r. został przekazany Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie celem załatwienia zgodnie z właściwością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 9 czerwca 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 30 grudnia 2022 r. o wydanie zaświadczenia. Z akt sprawy wynika jednak, że wniosek skarżącego organ przesłał 12 stycznia 2023 r. zgodnie z właściwością do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie. Skarżący został powiadomiony o przekazaniu jego wniosku w dniu 13 stycznia 2023 r. Zauważyć również należy, że w dniu 19 stycznia 2023 r. organ przekazał zgodnie z właściwością Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie drugi wniosek skarżącego o wydanie zaświadczania z dnia 30 grudnia 2022 r. przekazany pismem z dnia 11 stycznia 2023 r. przez Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na oba przekazane wnioski, Komendant Powiatowy Policji w Krakowie postanowieniem z dnia 24 stycznia 2023 r. nr 1/2023/ZSK odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o treści żądanej (k.104-107 a.a.). Następnie w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 roku nr 13/2023/AH utrzymał w mocy ww. postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie (k. 108-111 a.a.). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 września 2023 r. III SA/Kr 524/23 oddalił skargę skarżącego na ww. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 28 lutego 2023 r. Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że organ rozstrzygnął w przedmiocie wniosku i zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia sprawy przed wniesieniem skargi. Tym samym sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiotowej sprawie. Pogląd o niemożności merytorycznego rozpoznania sprawy wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono bowiem, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Jakkolwiek wskazana uchwała traktuje bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć jednak należy, że zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów, czy też do podjęcia określonych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.