I FSK 1416/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 7 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Lu 705/23 w sprawie ze skargi M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 6 września 2023 r. nr 308000-COP.4103.5.2023 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2018 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 7 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Lu 705/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (dalej jako: Spółka, Skarżąca, Podatniczka) na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 6 września 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2018 r. Pismem z 6 maja 2024 r. Spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Pismem procesowym z 25 marca 2025 r. Spółka przedłożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dalszym pismem z 8 maja 2025 r. uzupełniono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji poprzez przedłożenie dodatkowej argumentacji oraz dokumentów. Zarządzeniem Sędziego z 22 maja 2025 r. (wykonanym pismem z 17 czerwca 2025 r.), wezwano pełnomocnika Skarżącej kasacyjnie do przedłożenia w terminie 14 dni aktualnego stanu spłaty zobowiązania wynikłego z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji pod rygorem pominięcia. Pismem z 13 czerwca 2025 r. Skarżąca zawnioskowała o przyspieszenie rozpoznania sprawy, ponawiając argumentację w zakresie wstrzymania wykonania decyzji. W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu Skarżąca pismem z 2 lipca 2025 r. wskazała, że kwoty zaległości podatkowych będące skutkiem zaskarżonej decyzji zostały w całości spłacone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W doktrynie i orzecznictwie jasno wskazuje się, że tego rodzaju wniosek może być również skutecznie złożony na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji może odnieść skutek wyłącznie w stosunku do aktów administracyjnych jeszcze nie wykonanych – wstrzymanie wykonania aktu stanowi jedynie czasową przeszkodę do kontynuowania jego egzekucji, nie stanowi zaś podstawy do zwrotu już wyegzekwowanych świadczeń. Zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie - zgodnie z pismem strony z 7 lipca 2025 r. - zostało w całości spłacone. W rezultacie złożony wniosek stał się bezprzedmiotowy, co również trafnie zauważył pełnomocnik Skarżącej w tym samym piśmie. Co do formy orzeczenia w jego przedmiocie zgodnie z aprobowanymi przez tut. Sąd poglądami doktryny bezprzedmiotowość wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skutkuje jego oddaleniem, a nie umorzeniem postępowania. Komentowana ustawa podstawę umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach (art. 118 § 2, art. 130 § 1, art. 161, 189, 282 § 2), wśród których nie ma odwołania do art. 61. Należy ponadto zauważyć, że wskazane w ustawie wypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, podczas gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 61.) W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.