III SA/Lu 282/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Lublin-Północ w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 8 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi Prokuratora Rejonowego Lublin-Północ w Lublinie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 8 listopada 2024 r. nr [...] w sprawie kary pieniężnej za naruszenie art. 73aa ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.). Stan sprawy przedstawia się następująco. Prezydent Miasta Lublin (dalej jako "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na M. K. (dalej jako "uczestniczka") za niedopełnienie obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Podstawą wszczęcia postępowania była informacja Starosty [...] o zbyciu przez uczestniczkę pojazdu marki [...], nr VIN: [...] w dniu 16 lutego 2024 r. W toku postępowania uczestniczka wniosła o umorzenie postępowania, uzasadniając, iż zgodnie z art. 73aa ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wcześniejsze zbycie pojazdu wyłącza konieczność złożenia wniosku o rejestrację, gdyż obowiązkiem złożenia wniosku objęty jest zawsze właściciel pojazdu, a w momencie zbycia pojazdu podmiot będący dotychczas właścicielem przestaje nim być. W przypadku zbycia pojazdu dotychczasowy właściciel traci interes prawny, a tym samym przymiot strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r, Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) dalej jako "k.p.a." Decyzją z dnia 9 kwietnia 2024 r. nr [...] Prezydent Miasta Lublin nałożył na M. K. karę pieniężną w wysokości 1 000 zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu marki [...], nr VIN: [...] w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wskazując jako podstawę prawną art. 140mb ust. 1 oraz art. 73aa ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W wyniku rozpatrzenia odwołania uczestniczki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Kolegium"), decyzją z dnia 8 listopada 2024 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie I instancji w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia odpowiednio nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 1), dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej (pkt 2), sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej (pkt 3). W przypadku gdy właścicielem pojazdu jest przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami termin wynosi 90 dni. Kolegium podkreśliło również, że zgodnie z art. 73aa ust. 7 ustawy przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Natomiast art. 140mb ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1 000 zł. Kolegium podzieliło pogląd Ministra Infrastruktury wyrażony w piśmie Departamentu Transportu Drogowego z dnia 4 marca 2024 r. znak [...], zgodnie z którym obowiązujące przepisy ustawy nie wymuszają obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu nabytego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30/90 dni, który został zbyty w ww. terminie. Prawo wystąpienia z wnioskiem o rejestrację pojazdu przysługuje jedynie jego właścicielowi, zatem sprzedaż pojazdu przed upływem terminów wyżej wymienionych powoduje utratę przymiotu właściciela, a tym samym legitymację do złożenia wniosku o rejestrację. Wynika to z samej redakcji art. 73aa ust. 1 ustawy, który stanowi, że obowiązek złożenia wniosku o rejestrację ciąży na właścicielu pojazdu. Utrata zaś statusu właściciela powoduje na podstawie art. 61a §1 k.p.a., że ewentualny wniosek byłby wniesiony przez osobę niebędącą stroną. Tym samym irracjonalnym byłoby oczekiwanie złożenia wniosku o rejestrację przez zbywcę pojazdu, następcze wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i kolejno - wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z powodu niedopełnienia obowiązku zarejestrowania pojazdu, które jest w danych okolicznościach faktycznych niemożliwe. Oczywiście można również rozważać wyłącznie językową wykładnię art. 140mb ust. 2 w związku z art. 73aa ust. 1 ustawy, ponieważ w obu przepisach z natury rzeczy nie jest mowa o dokonaniu rejestracji, a o złożeniu wniosku o rejestrację. Tym samym skoro zarejestrowanie pojazdu nie jest możliwe to nic nie stoi na przeszkodzie by taki wniosek strona złożyła i następczo otrzymała jedynie odmowę wszczęcia postępowania, byleby tylko uniknąć sankcji za niedopełnienie obowiązku. Konieczne jest jednak spojrzenie na całe brzmienie przepisu. W ocenie Kolegium z treści art. 140mb ust. 2 ustawy wynika, że ukarać można jedynie osobę, która spełnia dwa warunki, po pierwsze jest właścicielem pojazdu oraz po drugie nie składa wniosku o rejestrację pojazdu w terminie ustawowym. Jeżeli dany podmiot nie jest już właścicielem pojazdu, a jednocześnie ustawowy termin na realizację obowiązku jeszcze nie upłynął to brak jest racjonalnych przesłanek do inicjowania postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej względem takiej osoby, niezależnie od brzmienia art. 73aa ust. 7 ustawy. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę na treść art. 7a §1 k.p.a. uznając, że nie ma przeciwwskazań, by zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony zastosować w niniejszej sprawie. Prokurator Rejonowy wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 73aa ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 73aa ust. 3 w zw. z art. 140mb ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędne przyjęcie, że M. K. nie naruszyła obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu marki [...] w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w sytuacji kiedy przed upływem terminu 90 dni przestała być właścicielem przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie błędnie nie została obciążona karą pieniężną w wysokości 1 000 zł. Wobec tak postawionego zarzutu Prokurator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślono, że skoro przepis stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację we wskazanym ustawowym terminie (30 lub 90 dni), to oczywiste jest, że chodzi o każdego właściciela, dla którego co też oczywiste, bieg ustawowego terminu do dokonania tej czynności będzie inny. Tym samym zarejestrowanie przez kolejnego właściciela pojazdu w ustawowym terminie, który mieści się jednocześnie w terminie, w którym zobowiązany był to zrobić poprzedni właściciel, gdyby pojazdu nie sprzedał, nie oznacza, że skarżąca nie ponosi odpowiedzialności za zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku. Istotny jest fakt, że dany podmiot będąc do tego zobowiązany nie dopełnił ustawowego obowiązku przed zdarzeniem, które uczyniło to niemożliwym. Nie budzi wątpliwości, że zbycie pojazdu uniemożliwiło uczestniczce złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, gdyż wniosek taki może złożyć wyłącznie aktualny właściciel i jak słusznie zauważa strona z chwilą dokonania czynności zbycia utraciła legitymację do zarejestrowania pojazdu. Prokurator zwrócił uwagę, że istota sprawy nie dotyczy możliwości wykonania tego obowiązku. Zaskarżona decyzja nie dotyczy bowiem nałożenia na uczestniczkę obowiązku zarejestrowania pojazdu, którego już nie jest właścicielem, a nałożenia kary za to, że nie dokonała rejestracji pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, kiedy tym właścicielem była. W ocenie Prokuratora skarżąca, będąc właścicielem pojazdu zobowiązana była do jego zarejestrowania przed dokonaniem zbycia, które nastąpiło w terminie otwartym na dokonanie rejestracji pojazdu. Słusznie zwraca uwagę Kolegium, że zbycie pojazdu przed upływem terminu do dokonania jego rejestracji było prawem uczestniczki. Nie oznacza to jednak, że ta okoliczność i fakt zarejestrowania pojazdu przez nowego nabywcę zwalania ją z odpowiedzialności za to, że w czasie kiedy była właścicielem tej rejestracji nie dokonała. Jednocześnie Prokurator wskazał, że jego legitymacja skargowa znajduje swoje źródło normatywne w treści art. 8 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." Podkreślił, że nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, zaś termin do wniesienia skargi przewidziany w art. 53 § 1 p.p.s.a. został zachowany, bowiem zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 13 listopada 2024 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2024 r. Bezspornym jest, że uczestniczka M. K. prowadząca działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, w dniu 13 lutego 2024 r. sprowadziła na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej pojazd marki [...], nr VIN: [...], którego nie zarejestrowała, i który już w 16 lutego 2024 r. odsprzedała. W tym stanie faktycznym organ I instancji uznał, że uczestniczka podlega karze pieniężnej na podstawie art. 140mb ust. 2 w związku z art. 73aa ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast organ odwoławczy zakwestionował zasadność prowadzenia postępowania administracyjnego w okolicznościach faktycznych sprawy, wobec czego uchylił zaskarżoną decyzją oraz umorzył postępowanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W istocie spór w sprawie dotyczy wykładni przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięć organów. Zgodnie z art. 73aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia: 1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej; 3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni (art. 73aa ust. 3 ustawy). Z kolei zgodnie z art. 140mb ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł. Z powołanych przepisów wynika generalny obowiązek właścicieli pojazdów do ich rejestracji. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 1 ustawy dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest, co do zasady, dowód rejestracyjny. Natomiast stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy - wydając decyzję o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne. Skoro przepis stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację we wskazanym ustawowym terminie (30 lub 90 dni), to oczywiste jest, że chodzi o każdego właściciela, dla którego bieg ustawowego terminu do dokonania tej czynności będzie inny. Tym samym zarejestrowanie przez kolejnego właściciela pojazdu w ustawowym terminie, który mieści się jednocześnie w terminie, w którym zobowiązany był to zrobić poprzedni właściciel (czyli w tej sprawie uczestniczka) gdyby pojazdu nie sprzedał, nie oznacza, że uczestniczka nie ponosi odpowiedzialności za zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku. Podzielić należy stanowisko Prokuratora, że istotny jest fakt, że dany podmiot będąc do tego zobowiązany nie dopełnił ustawowego obowiązku przed zdarzeniem, które uczyniło to niemożliwym. Nie budzi wątpliwości, że zbycie pojazdu uniemożliwiło uczestniczce złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, gdyż wniosek taki może złożyć wyłącznie aktualny właściciel i jak słusznie zauważa skarżący z chwilą dokonania czynności zbycia utracił legitymację do zarejestrowania pojazdu. Istota sprawy niniejszej nie dotyczy jednak możliwości wykonania tego obowiązku, na co słusznie zwrócił uwagę Prokurator. Zaskarżona decyzja nie dotyczy bowiem nałożenia na uczestniczkę obowiązku zarejestrowania pojazdu, którego już nie jest właścicielką, a nałożenia kary za to, że nie dokonała rejestracji pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, kiedy tym właścicielem była. Przepis art. 140mb ust. 2 ustawy stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu, a nie kto jest właścicielem pojazdu, obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł. Tym samym uczestniczka, będąc właścicielem pojazdu zobowiązana była do jego zarejestrowania przed dokonaniem zbycia, które nastąpiło w terminie otwartym na dokonanie rejestracji pojazdu. Zbycie pojazdu przed upływem terminu do dokonania jego rejestracji było prawem właściciela. Nie oznacza to jednak, jak już zaznaczono, że ta okoliczność i fakt zarejestrowania pojazdu przez nowego nabywcę zwalania uczestniczkę z odpowiedzialności za to, że w czasie kiedy była właścicielem tej rejestracji nie dokonała. Skoro tego nie uczyniła, podlega karze pieniężnej, na podstawie powołanego wyżej przepisu. W przypadku, gdy pojazd zostanie zbyty w terminie wcześniejszym, przed upływem 90 dni od sprowadzenia pojazdu na terytorium Polski z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, to wówczas, końcowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego jest równoznaczny z terminem zbycia sprowadzonego pojazdu. W aktualnym stanie prawnym tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 73aa ust. 7 ustawy, zniesiony został obowiązek w zakresie rejestracji. Zgodnie z tym przepisem, przepisu art. 73aa ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Przypadek ten w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż nie mamy do czynienia z pojazdem nabytym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, który został zbyty przed upływem terminu na dokonanie jego rejestracji, a z pojazdem zbytym przed upływem ustawowego terminu do złożenia wniosku o rejestrację przez właściciela, przedsiębiorcę, który sprowadził pojazd z terytorium Państwa UE na terytorium Polski. W ocenie sądu właśnie treść art. 73aa ust. 7 ustawy potwierdza obowiązek zarejestrowania pojazdu, o którym mowa w ust. 1, przez każdorazowego właściciela. Takiej wykładni nie może zmienić stanowisko Ministerstwa Infrastruktury zawarte w piśmie z 4 marca 2024 r., [...], dotyczące wykładni art. 73aa ustawy, do którego odwołuje się w skardze Kolegium. Stanowisko to nie stanowi źródła prawa. Zauważyć należy, że w powołanym piśmie zastrzeżono, że stanowi ono jedynie pogląd prawny, niemogący być uznany za wiążący w żadnej sprawie indywidualnej. W piśmie wskazano, że art. 73aa ust. 7 ustawy został dodany na etapie prac senackich, w związku z wnioskiem strony społecznej dotyczącym konkretnego przypadku. Przepis ten miał z założenia charakter doprecyzowujący i jego wprowadzenie nie powinno różnicować sytuacji podmiotów w zależności od pochodzenia pojazdu, gdyż nie znajduje to ani faktycznego, ani prawnego uzasadnienia. Wnioski takie co najwyżej mogą stanowić postulaty de lege ferenda, które zresztą zostały uwzględnione w rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (druk sejmowy nr 1437 – projekt wpłynął do Sejmu 2 lipca 2025 r. https://www.sejm.gov.pl/Sejm10.nsf/PrzebiegProc.xsp?nr=1437). Proponowane w projekcie brzmienie art. 73aa ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym rozszerza bowiem zwolnienie z obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Zgodnie z projektem ustawy art. 73aa ust. 1 ma otrzymać brzmienie "Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy właściciel pojazdu dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1, 2 albo 3." Natomiast w obecnym brzmieniu art. 73aa ust. 7 ustawy stanowi, że "Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3." Jak można bowiem przeczytać w uzasadnieniu do wskazanego projektu – nowelizacja ma na celu rozwiązanie problemu wątpliwości interpretacyjnych, które budzi przedmiotowy przepis, jak również zrealizowanie postulatów przedsiębiorców zajmujących się obrotem pojazdami. Skutkiem nowelizacji ma być doprecyzowanie, że wyłączenia z obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w określonym terminie dotyczy również sytuacji, gdy sprowadzony pojazd zostanie zbyty przed upływem ustawowego terminu na złożenie tego wniosku. Zauważyć przy tym należy, że pojazd nabyty w kraju będzie co do zasady pojazdem zarejestrowanym i zaewidencjonowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast pojazd nabyty poza granicami kraju nie będzie miał rejestracji krajowej i nie będzie widniał w Centralnej Ewidencji Pojazdów – ze wszystkimi tego konsekwencjami dotyczącymi nie tylko prawa administracyjnego. W interesie publicznym i nie tylko jest zatem jak najszybsze wprowadzenie pojazdu sprowadzonego z zagranicy do polskiego systemu prawnego. Wprowadzenie obowiązku dokonania zgłoszenia rejestracyjnego przez podmiot zawodowo trudniący się obrotem pojazdami daje gwarancję pewności obrotu prawnego oraz należytą ochronę nabywców uprzednio sprowadzonych pojazdów na terytorium RP. W takiej sytuacji nabywca pojazdu zakupionego od profesjonalnego podmiotu, uzyskuje pewność, że nabyty pojazd samochodowy został dopuszczony do ruchu. Wykładania przepisów prawa materialnego zaprezentowania przez organ I instancji chroni nabywców pojazdów i daje im gwarancję, że nabywany pojazd nie jest dotknięty zarówno wadami technicznymi, jak i wadami prawnymi, które uniemożliwiłyby dopuszczenie do ich do ruchu, a w szczególności ich rejestrację po zakupie. Natomiast argumentacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zupełnie ten aspekt pomija. Można jedynie zwrócić uwagę, że przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której znaczna część sprowadzanych samochodów w ogóle nie byłaby rejestrowana, gdyby były zbywane przed upływem terminu na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego. Niewątpliwie taka interpretacja w istotny sposób wpływałaby na bezpieczeństwo obrotu prawnego, a przede wszystkim bezpieczeństwo ruchu drogowego, w sytuacji, gdyby okazało się, że sprowadzane pojazdy nie są sprawne technicznie. Celem omawianej regulacji jest nie tylko rejestracja w ścisłym znaczeniu, ale zapewnianie, aby w Centralnej Ewidencji Pojazdów znalazły się dane dotyczące danego pojazdu od samego jego początku sprowadzenia na terytorium Polski i były systematycznie uaktualniane. Tym samym okoliczność, że zbyty przez uczestniczkę w dniu 16 lutego 2024 r. pojazd został zarejestrowany przez nowego właściciela pozostaje bez wpływu na uchybienie obowiązkom M. K. jako właściciela tego pojazdu do dnia 16 lutego 2024 r. W tym zakresie sąd podziela argumentację m.in. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie sygn. III SA/Po 690/24 oraz wyroków wydanych przez tut. sąd w sprawach sygn. III SA/Lu 705/24 i III SA/Lu 607/24. Jedynie dla porządku odnotować należy, że w orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko zbieżne z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. III SA/Łd 5/25 oraz III SA/Łd 890/24 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. III SA/Kr 1908/24). Z tych wszystkich względów, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja narusza powołane wyżej przepisy prawa, a w związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., skargę należało uwzględnić orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy uwzględni prawidłową wykładnię przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.