II SA/Po 200/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 sierpnia 2025 r. w sprawie ze skargi P. B. na uchwałę Rady Gminy z dnia 25 listopada 2024r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Gminy nr XII/103/2024 z dnia 25 listopada 2024 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Krzyszkowo, rejon ul. Obornickiej i ul. Głównej, w miejscowości Rostworowo, rejon ul. Jesionowej i w miejscowości Żydowo dla dz. nr [...] (Dziennik Urzędowy Województwa W. rok 2024 poz. 10825, dalej jako "m.p.z.p." lub "plan miejscowy"), zaskarżając uchwałę w całości i zarzucając jej: 1. naruszenie art. 140 k.c. i art. 144 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie interesu prawnego i prawa własności skarżącego, albowiem przeprowadzona procedura planistyczna, która doprowadziła do uchwalenia m.p.z.p. obejmującego działkę numer [...], [...] i [...], obręb Krzyszkowo, skutkuje znaczącą ingerencją w prawo własności skarżącego, w istocie wyłączając przysługujące mu prawo do korzystania z nieruchomości poprzez: - zaniechanie zmiany przewidywanego przeznaczenia dla działki numer [...], obręb Krzyszkowo, z planowanego przeznaczenia na tereny rolne (oznaczenie IR) na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczenie MN), ewentualnie z przeznaczeniem na tereny zabudowy zagrodowej (oznaczenie RM); - przeznaczenie części działki numer [...], obręb Krzyszkowo na tereny dróg wewnętrznych (oznaczenie KDW), narożnik skrzyżowania drogi Spacerowej z ulicą Główną, zamiast pozostawienia dla tego fragmentu przeznaczenia na tereny zabudowy mieszkaniowej (oznaczenie 2MN), co skutkowało tym, iż uchwalony sposób w jaki ma funkcjonować skrzyżowanie drogi Spacerowej z ulicą Główną spowodował znaczące zmniejszenie część mieszkalnej działki numer [...], gdy tymczasem ulica Spacerowa jest drogą wewnętrzną, z której korzystają głównie mieszkańcy, ruch na tym skrzyżowaniu jest mały, zamontowane lustro zapewnia odpowiedni poziom bezpieczeństwa - brak jest kolizji samochodowych w tym miejscu, a co więcej przedmiotowa działka jest w pełni zagospodarowana, tzn. działka jest ogrodzona oraz występują nasadzenia roślinne - tymczasem rozbiórka ogrodzenia oraz przesadzenie roślin tam się znajdujących może być kosztowne, a również skutkuje to ograniczeniem wielkość działki, która już obecnie jest bardzo mała; - przeznaczenie części działki numer [...], obręb Krzyszkowo, na tereny dróg wewnętrznych (oznaczenie KDW), narożnik skrzyżowania drogi Spacerowej z ulicą Obornicką zamiast pozostawienie dla tego fragmentu przeznaczenia na tereny zabudowy mieszkaniowej (oznaczenie 2MN), co skutkowało tym, iż uchwalony sposób w jaki ma funkcjonować skrzyżowanie drogi Spacerowej z drogą Obornicką powoduje, że część działki numer [...], projektowana na cele mieszkalne, ulega znacznemu zmniejszeniu, zaś ulica Spacerowa jest drogą wewnętrzną, z której korzystają głównie mieszkańcy, ruch na tym skrzyżowaniu jest mały, jest zapewniony odpowiedni poziom bezpieczeństwa, brak jest kolizji samochodowych w tym miejscu. 2. naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego oraz zasad równości i proporcjonalności, bowiem procedura planistyczna, doprowadziła do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej nieruchomości, skutkującego zróżnicowaniem sytuacji skarżącego w porównaniu do sposobu wykorzystywania działek sąsiednich, co spowodowało, że przyjęty m.p.z.p. drastycznie zaingerował w jego prawo własności, albowiem nieruchomości skarżącego zostały przeznaczone pod tereny dróg wewnętrznych oraz na tereny rolne bez prawa zabudowy, podczas gdy zasadnym było przeznaczenie ich pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (oznaczenie MN), ewentualnie na tereny zabudowy zagrodowej (oznaczenie RM) 3. naruszenie art. 6 w zw. z art. 8 §1 k.p.a. w zw. z 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez prowadzenie procedury planistycznej i w konsekwencji uchwalenie m.p.z.p. w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, z pominięciem kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a to poprzez dokonanie w wybiórczy sposób uwzględnienia uwag zgłoszonych do projektu m.p.z.p. (dotyczy to w szczególności wniesionych uwag przy pierwszym wyłożeniu niniejszego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu), co winno budzić wątpliwości co do przestrzegania zasady równego traktowania uczestników postępowania oraz zasad bezstronności i obiektywności. Uzasadniając skargę wskazano, że przyjęta przez Radę Gminy uchwała narusza prawo własności skarżącego do działek nr [...], [...] i [...] (obręb Krzyszkowo). W szczególności przyjęte w uchwale rozwiązanie dotyczące sposobu funkcjonowania skrzyżowania drogi Spacerowej z ulicą Główną prowadzi do znaczącego zmniejszenia części mieszkalnej działki nr [...]. Zdaniem skarżącego, organ podejmując uchwałę w przedmiocie m.p.z.p. nie wziął pod uwagę żadnych okoliczności mających na uwadze ochronę interesów skarżącego, dla którego bardziej zasadnym rozwiązaniem byłoby zachowanie dotychczasowego kształtu działki nr [...] bez konieczności wycinania narożnika pod projektowaną drogę. Skarżący wskazał ponadto, że ulica Spacerowa ma charakter drogi wewnętrznej, z której korzystają przede wszystkim okoliczni mieszkańcy. Natężenie ruchu na tym skrzyżowaniu jest niewielkie, a zamontowane lustro drogowe zapewnia odpowiedni poziom bezpieczeństwa, co potwierdza brak zdarzeń kolizyjnych w tym miejscu. Skarżący podkreślił, że przedmiotowa działka nr [...] jest w pełni zagospodarowana - teren został ogrodzony i urządzony poprzez nasadzenie roślin. Konieczność rozbiórki ogrodzenia oraz przesadzenia roślin wiązałaby się z istotnymi kosztami finansowymi oraz nakładem pracy. W związku z tym zmiana przeznaczenia części działki na tereny dróg wewnętrznych (symbol KDW) przewidziana w m.p.z.p. prowadzi do znaczącego ograniczenia powierzchni działki, która już w obecnym kształcie charakteryzuje się niewielkim rozmiarem, co w sposób istotny wpływa na możliwość korzystania z niej przez skarżącego zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Skarżący wskazał, że analogiczne zastrzeżenia dotyczą sposobu, w jaki uchwała reguluje funkcjonowanie skrzyżowania drogi Spacerowej z ulicą Obornicką. Przewidziane rozwiązanie powoduje, że część działki numer [...], zaprojektowana na cele mieszkalne, zostanie znacząco pomniejszona. Skarżący wnosił w zgłoszonych uwagach do planu miejscowego o pozostawienie dotychczasowego kształtu działki numer [...] bez konieczności ścinania narożnika, podkreślając, że ruch na skrzyżowaniu ul. Spacerowej z ul. Główną jest niewielki i wystarczające są dotychczasowe rozwiązania. Uwagi skarżącego nie zostały uwzględnione. Skarżący podkreślił, że działka nr [...] jest w pełni zagospodarowana m.in. poprzez wykonane nasadzenia roślinne. Skutkiem realizacji przewidzianych zmian jest ograniczenie powierzchni działki, co w przypadku działki numer [...], przeznaczonej na cele mieszkalne, wpływa na możliwość zaspokajania potrzeb mieszkaniowych skarżącego oraz potencjalnych mieszkańców. Tym samym rozwiązanie to jest nieuzasadnione i narusza zasadę proporcjonalności, stanowiąc nadmierną ingerencję w konstytucyjne prawo własności. Skarżący podkreślił, że o braku zachowania zasady proporcjonalności świadczy również to, że na jego nieruchomościach przewidziano większy "klin" przeznaczony na cele drogi wewnętrznej, aniżeli po przeciwległej stronie drogi na nieruchomości sąsiada. W każdym przypadku, przeznaczenie tych "klinów" na cele KDW, powoduje szkodę planistyczną w myśl art. 36 ust. 1 u.p.z.p., bowiem w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone. Zdaniem skarżącego z tych samych względów nie ma również racjonalnego uzasadnienia dla objęcia części działki numer [...], obręb Krzyszkowo, w m.p.z.p. ustaleniem "KDW", czyli przeznaczeniem pod tereny dróg wewnętrznych, lecz zasadne było aby działka uzyskała jednolite przeznaczenie pod tereny mieszkaniowe o oznaczeniu 2MN. Dla płynności ruchu kołowego w tej części miejscowości nie jest wymagane zachowanie trójkąta widoczności, ponieważ skala ruchu jest niewielka, a ulica Spacerowa pełni głównie funkcję ciągu pieszego. Z kolei działka nr [...], obręb Krzyszkowo, uzyskała w m.p.z.p. przeznaczenie rolne, chociaż znajduje się przy ulicy Obornickiej. Wzdłuż tej ulicy znajduje się zabudowa mieszkaniowa i także w m.p.z.p., jest taka zabudowa (nowa) przewidziana. W ocenie Skarżącego nie było żadnego uzasadnienia, aby cała działka nr [...] o takim ukształtowaniu, powierzchni i właściwościach: równe granice, teren równinny, przeciętne walory bonitacyjne, przeznaczyć na cele rolne. Co istotne, po przeciwległej stronie ulicy Obornickiej, na wysokości działek [...] i [...], obręb Krzyszkowo, przewidziano zabudowę mieszkaniową. Uzasadniało to, aby chociaż część działki nr [...] przeznaczyć na taki sam cel, ewentualnie na cel zabudowy zagrodowej. Skarżący również co do tego przeznaczenia składał uwagi, lecz nie zostały one całkowicie uwzględnione. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy, reprezentowana przez Wójta Gminy Rokietnica, wniosła o jej oddalenie. Rada argumentowała, że wnioskowane w procedurze planistycznej przeznaczenie powinno stanowić jednoznaczne określenie wskazanej funkcji zabudowy lub parametrów zabudowy, które nie mogą stać w sprzeczności z ustaleniami Studium, wynikają z wydanych decyzji administracyjnych i uwzględniają wymogi ochrony cennych zasobów przyrody i środowiska. Przeznaczenie w planie miejscowym działki o nr ewid.[...] obręb Krzyszkowo, nie może naruszać ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rokietnica, uchwalonego uchwałą Nr XI/72/2011 Rady Gminy z dnia 27 czerwca 2011 r. ze zmianami (dalej w skrócie jako Studium). W Studium działka o nr ewid.[...], obręb Krzyszkowo, przeznaczona jest pod grunty orne z prawem zabudowy siedliskowej (RP1). Dla tych terenów realizacja zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym nie jest obligatoryjna i jest jedynie jedną z form dopuszczonych w ramach Studium. Zgodnie ze Studium, dla terenów RP1 możliwe jest wprowadzenie następujących przeznaczeń: R (teren rolniczy o dowolnym przeznaczeniu, z zakazem zabudowy), RP (teren upraw polowych), RO (teren upraw ogrodniczych), Rl (teren urządzeń polowych obsługujących uprawy polowe, w tym urządzenia melioracyjne), RM (teren zabudowy zagrodowej). Co istotne, wskazane powyżej przeznaczenia terenu nie występują jako łączne przeznaczenie terenów, tym samym organ odpowiedzialny za opracowanie projektu planu może wskazać wyłączenie jedno przeznaczenie dopuszczone w Studium. W m.p.z.p. teren działki nr [...], obręb Krzyszkowo przeznaczony został pod tereny rolne z zakazem zabudowy, co nie narusza w ocenie organu ustaleń Studium. Gminie przysługuje tzw. władztwo planistyczne, które obejmuje również wprowadzanie w uzasadnionych prawnie przypadkach ograniczeń, a nawet zakazów lokalizowania zabudowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który stanowi podstawowe narzędzie realizacji tegoż władztwa, co wynika z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Organ ustalając przeznaczenie działki o nr ewid.[...], obręb Krzyszkowo, pod tereny rolne (R) z zakazem zabudowy, kierował się kierunkiem rozwoju tego terenu w Studium oraz faktami wynikającymi z analizy terenów sąsiednich i wykorzystał przysługujące mu władztwo planistyczne. Na przedmiotowej działce występują grunty wysokich klas bonitacyjnych objętych ochroną R-III - które stanowią najcenniejsze grunty na terenie Gminy, co do których Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stoi na stanowisku, że powinny pozostać w użytkowaniu rolniczym, wskazując konieczność zagospodarowania w pierwszej kolejności gruntów niższych klas bonitacyjnych. Dodatkowo działka położona jest na końcu wsi Krzyszkowo, w sąsiedztwie terenów otwartych o wysokich walorach przyrodniczych w skali gminy, dla których ustalono ochronę i zakaz zabudowy w obowiązującym m.p.z.p. przyjętym Uchwałą Nr XI1/102/2015 Rady Gminy z dnia 28 września 2015 r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Żydowo, część południowo-zachodnia i w miejscowości Krzyszkowo, część północna (Dz. Urz. Woj. W. z dnia 26 października 2015 r. poz. 6015). Organ podkreślił, że działka nr [...] w dokumentach planistycznych obowiązujących do dnia wejścia w życie planu miejscowego (będącego przedmiotem skargi) była i jest w rzeczywistym użytkowaniu rolniczym jako grunt orny. Dla przedmiotowej nieruchomości nie ustalono również warunków zabudowy wprowadzających funkcje inwestycyjne na danym terenie. Dodatkowo w toku prowadzonej procedury planistycznej skarżący nie przedstawił dokumentów formalnych (np.: pozwoleń, koncesji, decyzji administracyjnych), z których jednoznacznie wynikałoby prawo skarżącego do innych niż rolniczej formy użytkowania terenu. Również skarżący, wnosząc uwagi do pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu wskazywał na wprowadzenie na przedmiotowej nieruchomości zabudowy mieszkaniowej a dopiero w drugim wyłożeniu do publicznego wglądu wskazał funkcję zabudowy zagrodowej jako rozwiązanie ewentualne. Zdaniem organu wprowadzenie terenów inwestycyjnych mieszkaniowych na wnioskowanych nieruchomościach będzie stanowić naruszenie zgodności ustaleń planu z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w dokumencie Studium. Tym samym, stanowić będzie naruszenie art. 20 u.p.z.p. Uwaga wniesiona do projektu planu miejscowego powinna stanowić jednoznaczne określenie wnioskowanej zmiany w zakresie wskazanej funkcji zabudowy lub parametrów zabudowy. Wskazane w uwadze alternatywne, sprzeczne ze sobą, przeznaczenie terenu jakim jest wprowadzenie terenów zabudowy zagrodowej, jako rozwiązania zamiennego w przypadku braku odrzucenia uwagi w zakresie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie może zasługiwać na uwzględnienie z uwagi na formalny charakter treści uwagi. Zdaniem organu intencjonalność realizacji zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym na przedmiotowej nieruchomości (działka nr [...]) jest wątpliwa. Skarżący dąży do tego by organ uchwalając plan miejscowy sankcjonował jego zamierzenia inwestycyjne, polegające na realizacji zabudowy mieszkaniowej, które nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji planistycznej oraz stoją w sprzeczności z rolniczym charakterem nieruchomości i terenów sąsiednich o wysokich walorach bonitacyjnych wskazanych przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do ochrony i objętych formalną ochroną w obowiązujących planach miejscowych. Skarżący chciałby uzyskać prawną ochronę dla działań, które z punktu widzenia społecznego są potencjalnie szkodliwe, potencjalnie naruszają nie tylko zasady ochrony środowiska ale i zasady prawidłowego gospodarowania jego zasobami. Dalej organ wskazał, że wprowadzana zmiana przeznaczenia części nieruchomości skarżącego na tereny drogi wewnętrznej KDW w minimalnym stopniu ingeruje w prawo własności zapewniając prawidłową obsługę komunikacyjną z uwzględnieniem bezpieczeństwa w ruchu pieszym i drogowym na obszarze o charakterze rolniczym. Organ wyjaśnił, że wyznaczając poszerzenia istniejącej drogi wewnętrznej, w celu wprowadzenia trójkątów widoczności o parametrach 5 m x 5 m, kosztem m.in. działek o nr ewid. [...], [...], organ kierował się zasadą władztwa planistycznego oraz potrzebami bezpieczeństwa w ruchu pieszym i drogowym użytkowników drogi. Nadrzędnym zadaniem przy wyznaczaniu układów komunikacyjnych w planie miejscowym jest zapewnienie prawidłowej obsługi komunikacyjnej nieruchomości z zachowaniem bezpieczeństwa ich użytkowników. Wprowadzanie ścięć narożnych przy skrzyżowaniu układów komunikacyjnych ma na celu zabezpieczenie widoczności skrzyżowania, a z punktu technicznego pozwala na wygospodarowanie miejsca na lokalizację infrastruktury drogowej w tym przejść dla pieszych i sygnalizacji świetlnej. W zakresie przeznaczenia części działek nr [...], [...], obręb Krzyszkowo pod tereny drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem KDW wskazano, że powierzchnia terenów przeznaczonych pod teren drogi wewnętrznej wynosi ok. 12 m2 na działce nr [...] (pow. działki 8241 m2) oraz ok. 13 m2 na działce nr [...] (powierzchnia działki 550 m2), co oznacza, że wprowadzone przeznaczenie terenu, będące przedmiotem skargi, stanowi nieznaczną część działek ewidencyjnych i nie będzie miało znacząco negatywnego wpływu na ich zagospodarowanie a znacząco zwiększy bezpieczeństwo w ruchu pieszym i drogowym na ulicy Spacerowej. Ulica Spacerowa stanowi jedyne powiązanie ulicy Głównej z ulicą Obornicką. Podkreślono przy tym, że organ zrezygnował z przysługującego mu władztwa planistycznego w zakresie poszerzenia całej drogi KDW - dostosowania szerokości ulicy Spacerowej do normatywu 10 m, ze względu na istniejącą w sąsiedztwie zabudowę, minimalizując w ten sposób ingerencję we własność prywatną. Wprowadzenie przeznaczenia fragmentu działek nr [...] i [...] pod teren komunikacji wewnętrznej ma na celu poprawę obsługi komunikacyjnej i włączenia komunikacyjnego istniejącej drogi wewnętrznej do dróg publicznych, która ze względu na szerokość 6 m wymagała wprowadzenia trójkątów widoczności o minimalnych parametrach 5mx5m, co, przy rolniczym charakterze wsi Krzyszkowo umożliwi m.in. bezpieczny i bezkolizyjny przejazd dużych pojazdów obsługujących tereny rolnicze. Poszerzenia drogi wewnętrznej zostały wprowadzone proporcjonalnie również na działkach nr [...] oraz [...], obręb Krzyszkowo, co potwierdza zachowanie zasady proporcjonalności i obiektywizmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W myśl art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy nr XII/103/2024 z dnia 25 listopada 2024 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Krzyszkowo, rejon ul. Obornickiej i ul. Głównej, w miejscowości Rostworowo, rejon ul. Jesionowej i w miejscowości Żydowo dla dz. nr [...]. Skarga została wywiedziona w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przypomnieć wypada, że w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są, co do zasady właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem, a skarżący uprawniony do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego może w konsekwencji skutecznie podważać tylko te ustalenia planu, które naruszają jego prawo własności. Skarżący jest właścicielem działek nr [...], [...] i [...], obr. Krzyszkowo, znajdujących się w granicach zaskarżonej uchwały. Skarżący naruszenia swego interesu prawnego upatruje w ograniczeniu sposobu zagospodarowania wspomnianych działek, poprzez wprowadzenie dla terenu na którym znajduje się działka nr [...] przeznaczenia pod tereny rolne z całkowitym zakazem zabudowy (symbol 1R- § 9 ust. 4 m.p.z.p.), a dla części działek nr [...] i [...] przeznaczenia ich pod tereny dróg wewnętrznych (symbol KDW- § 13 ust. 1 pkt 2 i 5 m.p.z.p). Tym samym skarga spełnia wymóg przewidziany w powołanym wyżej art. 101 ust. 1 u.s.g., co czyni ją dopuszczalną. Zaznaczyć też należy, że art. 101 ust. 1 u.s.g. wskazuje jednocześnie, iż sąd może dokonywać oceny zaskarżonej uchwały tylko w zakresie wyznaczonym granicami przysługującego stronie skarżącego interesu prawnego. Także ewentualne naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego. Przechodząc do oceny merytorycznej skargi należy wskazać, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dlej: u.p.z.p.), w zw. z art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), określają rodzaje naruszeń prowadzących do nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiąc, iż tego rodzaju skutek powoduje istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie procedura planistyczna, w zakresie objętym interesem prawnym skarżącego, została przeprowadzona prawidłowo, stosownie do przepisów u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587). W szczególności po podjęciu w dniu 26 kwietnia 2021 r. uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Krzyszkowo, rejon ul. Obornickiej i ul. Głównej, w miejscowości Rostworowo, rejon ul. Jesionowej i w miejscowości Żydowo dla dz. nr [...], Wójt Gminy Rokietnica zamieszczał w tym zakresie ogłoszenia w prasie i dokonywał obwieszczeń na tablicy ogłoszeń urzędu oraz stosowne informacje publikował na stronie BIP. Wystosowano zawiadomienia do instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania projektu planu i uzyskano wymagane uzgodnienia i opinie od właściwych organów. Prawidłowo ogłoszono i dokonywano obwieszczeń o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, informując jednocześnie o możliwości składania uwag przez podmioty zainteresowane. W trakcie wyłożenia planu została przeprowadzona dyskusja publiczna nad zawartością ustaleń planu, a uwagi do wyłożonego projektu zostały rozstrzygnięte (m.in. te składane przez skarżącego). Sporządzona została ponadto Prognoza Oddziaływania na Środowisko, której mowa w art. 17 ust. 4 u.p.z.p. Nadesłane do Sądu akta planistyczne są kompletne i uporządkowane, a przede wszystkim wskazują, że zachowane zostały wymogi procedowania określone w art. 17 i następnych u.p.z.p. oraz rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się naruszenia trybu sporządzania kontrolowanego planu miejscowego. Istota sporu w rozpoznawanej sprowadzała się do tego czy Rada Gminy dopuściła się przekroczenia granic władztwa planistycznego przyjmując zaskarżone ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy są one zgodne z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rokietnica (uchwała Nr XI/72/2011 Rady Gminy z dnia 27 czerwca 2011 r. ze zmianami). Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), co oznacza, że regulacje planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Rada gminy, uchwalając określonej treści studium, sama decyduje o zakresie, szczegółowości związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od stopnia szczegółowości ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego. Skoro, jak wskazano wyżej, w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11 i wyrok NSA z dnia 8 października 2019r. sygn. II OSK 2795/17, dost. CBOSA). Wprawdzie przepisy art. 9 i 10 u.p.z.p. zostały uchylone ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), która weszła w życie w dniu 24 września 2023 r., jednak stosownie do art. 65 ust. 1 tejże ustawy studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe. Powyższe wskazuje, że art. 9 u.p.z.p. znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu przyjęte planie miejscowym przeznaczenie działki nr [...] jest zgodne z zapisami studium uwarunkowań i odpowiada przeznaczeniu tego terenu wskazanemu w studium. Jak wskazuje się w Studium, Krzyszkowo należy do jednej z większych jednostek osadniczych Gminy Rokietnica, a historyczny rozwój i przestrzenne związki spowodowały, że obecnie miejscowość ta niemal scaliła się przestrzennie z Rokietnicą. Jednak to właśnie obserwowane tendencje związane z ekspansją zabudowy Rokietnicy przesądzają o tych skutkach i tożsamość przestrzenna Krzyszkowa jest jeszcze ciągle widoczna, z niekorzystnym ulicowym połączeniem wzdłuż głównej drogi do Rokietnicy (str. [...] Studium). W Studium wskazuje się, że dla obszaru Krzyszkowa uzasadnionym uznaje się wytyczenie kierunków zagospodarowania opartych o ideę konsolidacji przestrzennej i kontrolowanej ekspansji, w ramach której realizowane będą następujące przekształcenia: - wykorzystanie istniejących i wydzielonych terenów pod zabudowę, ze szczególnym uwzględnieniem działek, które z racji dokonanych podziałów oraz lokalizacji zgodnej z typologią wsi (wieś widlicowa) stanowią obszar uzupełnień urbanizacyjnych, - wprowadzenie dwóch kompleksów terenowych – rdzenia osadniczego oraz strategicznej rezerwy terenowej (SRT), w ramach zamkniętego obwodu ograniczającego rozprzestrzenianie się zabudowy, - wprowadzenie restrykcji związanych z prawem zabudowy na terenach okolicznych dla zapewnienia wiejskiego charakteru oraz walorów krajobrazowych i ciągłości powiązań przyrodniczych (ciągi ekologiczne krajobrazu otwartego), - ścisłe ograniczenie i zablokowanie procesu łączenia się ekstensywnych struktur przestrzennych Krzyszkowa i Rokietnicy, przez całkowity zakaz zabudowy pasa rozdzielającego te dwie miejscowości, a także powiązane z tym ograniczenie zabudowy pomostowej do istniejącego jedynego pasa wzdłuż drogi utwardzonej, - zapewnienie poprawy jakościowej walorów przestrzennych przez akumulację i racjonalizację wykorzystania dostępnych obszarów w ramach rdzenia osadniczego, ale i zapewnienie możliwości ekspansji terytorialnej w kierunku północnym. Krzyszkowo należy do Strefy 3 – Strefy Otwartego Krajobrazu (str. [...] Studium). Jak wskazuje się dalej, dla obszaru rdzenia osadniczego przewiduje się w studium funkcje dominujące: MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zwarta lub rozproszona, MN/U - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zwarta lub rozproszona, z towarzyszącą zabudową usług różnych, U - zabudowa usług różnych, US - zabudowa usług w zakresie sportu i rekreacji, UL/MZ - zabudowa usług kultury z towarzyszącą zabudową mieszkaniową zwartą jedno i wielorodzinną UL/UN/UK - zabudowa usług kultury, usług nauki i oświaty, usług sakralnych. Z kolei dla obszaru SRT określa się, że przeznaczenie tego terenu może być zmienione z RP jedynie w drodze sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wskazywać może następujące profile przeznaczenia terenów - funkcje dominujące: MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zwarta lub rozproszona, U - zabudowa usług różnych, UD - zabudowa drobnych usług i drobnego handlu. Dla obszaru strategicznej rezerwy terenowej (SRT) określa się następujące profile przeznaczenia terenów - funkcje uzupełniające: UD - zabudowa drobnych usług i drobnego handlu zgodnie ze szczegółowymi wskazaniami Studium, mogąca występować w powiązaniu z funkcjami MN. Warunkiem umożliwiającym zmianę przeznaczenia SRT - terenu RP1, jest przekroczenie przez miejscowość liczby ludności 900 mieszkańców. Dla obszaru przynależnego do Krzyszkowa w ramach sołectwa określa się przeznaczenia terenów wyznaczonych jako niezależne obszary zabudowy - funkcje dominujące: RM - tereny zabudowy zagrodowej, zwanej również siedliskową. Dla obszaru przynależnego do Krzyszkowa w ramach sołectwa określa się ponadto przeznaczenia terenów nie wskazywanych do zabudowy - funkcje jednorodne: - RP1 - grunty orne z prawem zabudowy siedliskowej, - RP2 - grunty orne z zakazem zabudowy, - RL - tereny łąk, - PS - tereny pastwisk, - RO - tereny upraw ogrodniczych, - WS - tereny wód otwartych, - N - nieużytki. Z powyższego wynika, że w Studium dla obrębu Krzyszkowa przewiduje się wyznaczenie obszaru rdzenia osadniczego, który jest zasadniczo przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową i usługową oraz obszar SRT- strategicznej rezerwy terenowej, na której są realizowane funkcje takie jak: tereny gruntów ornych, tereny łąk, tereny pastwisk, terny upraw ogrodniczych, tereny wód otwartych oraz nieużytki. Ponadto w Studium stwierdza się, że terenami nie wskazywanymi do zabudowy są m.in. tereny RP1 i RP2. Działka skarżącego o nr ewid.[...] znajduje się na terenie oznaczonym w Studium symbolem RP1, a więc terenie który co do zasady nie jest wskazywany do zabudowy. Tym samym możliwość dopuszczenia zabudowy siedliskowej na terenach RP1 ma jedynie charakter fakultatywny. Zasadą jest, że zabudowa winna koncentrować się w ramach obszaru rdzenia osadniczego, zaś grunty orne, łąki, pastwiska itd. powinny pozostać w użytkowaniu rolniczym. W Studium gminy Rokietnica argumentuje się bowem, że wyznaczenie terenów rolniczych ma służyć ciągłości użytkowania rolniczego i ochronie krajobrazu wiejskiego. Studium podkreśla znaczenie struktury funkcjonalnej i kulturowej wsi oraz potrzebę ograniczania zabudowy poza ustalonymi obszarami zurbanizowanymi. Z tego względu uzasadnionym jest podział na obszary rdzenia osadniczego, koncentrujące się na możliwości realizacji zabudowy mieszkaniowej oraz obszary SRT, zasadniczo wolne od tej zabudowy, jako przeznaczone do innych celów. Słusznie wobec tego wskazano w odpowiedzi na skargę, że wskazane w Studium prawo do zabudowy siedliskowej nie oznacza, że w planie miejscowym obligatoryjnie taka zabudowa musi zostać dopuszczona. Istotne jest bowiem to, że tereny RP1 i RP2 zostały w Studium określone jako tereny nie wskazywane do zabudowy, co oznacza że prawo do zabudowy siedliskowej na tych terenach nie jest zasadą, lecz wyjątkiem i może być dopuszczone w uzasadnionych okolicznościach. Przykładowo, miało to miejsce na wskazywanych przez skarzącego działkach po przeciwległej stronie ulicy Obornickiej o numerach ewid. [...], [...] i [...], na których w kontrolowanym planie dopuszczona została zabudowa zagrodowa. Należy zwrócić uwagę, że na działce nr [...] już istnieje siedlisko, a na działce sąsiedniej planowany jest rozwój gospodarstwa (zob. k. [...] akt adm.). Tym samym sytuacja właściciela tej nieruchomości nie jest taka sama jak sytuacja skarżącego, którego głównym celem była realizacja zabudowy mieszkaniowej na terenie dotychczas przeznaczonym i użytkowanym rolniczo (zob. wniosek k. [...] akt adm.). Takie działanie organu nie narusza zdaniem Sądu zasady proporcjonalności, lecz jest wynikiem racjonalnego rozważenia argumentów właściciela działki i uwzględnia dotychczasowy sposób jej zagospodarowania. Należy także zauważyć, że takie przeznaczenie działki nr [...] pod teren 1R wynika również z jej lokalizacji. Sąd ustalił – na podstawie powszechnie dostępnych on-line materiałów – że działka ta graniczny z terenem objętym uchwałą nr XII/102/2015 Rady Gminy z dnia 28 września 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości Żydowo, część południowo-zachodnia i w miejscowości Krzyszkowo, część północna (Dz. Urz. Woj. W. . z 2015 r. poz. 6015). Południowa część terenu objętego tym planem została oznaczona symbolem 2R (teren rolniczy) dla którego w § 9 pkt 2 ustala się zakaz lokalizacji budynków. Biorąc pod uwagę powyższe, nie sposób nie dostrzec tego, że w kontrolowanym planie teren 1R położony na północy od ul. Obornickiej, powiela przeznaczenie terenów 2R, które zostały objęte inną uchwałą z dnia 28 września 2015 r. Dostrzegając powyższe stwierdzić więc należy, że przeznaczenie dla działki skarżącego znajduje swe uzasadnienie w polityce przestrzennej gminy. Lokalny prawodawca był uprawniony do tego by uchwalić przepisy statuujące zakaz zabudowy dla terenów, które maja pozostać w użytkowaniu rolniczym, służąc zachowaniu ciągłości struktury wsi, przy jednoczesnym zapobieganiu dopuszczenia rozproszonej zabudowy na terenach, na których ona dotychczas nie występowała. Wobec tego niezasadne były te argumenty skargi, które wskazywały, że uzasadnieniem dla dopuszczenia zabudowy mieszkaniowej na działce skarżącego jest to, że po przeciwległej stronie ulicy Obornickiej, przewidziano możliwość zabudowy. Przeznaczenie działki nr [...] pod tereny 1R wynika z lokalizacji tej nieruchomości – jako naturalnego uzupełnienia terenów 2R z uchwały z dnia 28 września 2015 r., a więc terenów o charakterze rolnym, bez prawa zabudowy, przeznaczonych pod uprawę. W odpowiedzi na skargę zwrócono również uwagę na to, że działka nr [...] była dotychczas użytkowana rolniczo, jako grunt orny, a skarżący nie przejawiał wcześniej zamiaru zmiany jej przeznaczenia np. ubiegając się o warunki zabudowy. Skarżący wnosząc uwagi do pierwszego wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu wskazywał w pierwszej kolejności na wprowadzenie na przedmiotowej nieruchomości zabudowy mieszkaniowej, a dopiero spotykając się z odmową wskazywał na możliwość realizacji zabudowy zagrodowej jako rozwiązanie ewentualne. Z tego względu uznać należało, że przy okazji uchwalania planu skarżący dążył to całkowitej zmiany przeznaczenia terenów, które dotychczas były użytkowane rolniczo, takie ich przeznaczenie wynika ze Studium, a także jest związane z wskazanym powyżej planem miejscowym przyjętym uchwałą nr XII/102/2015 Rady Gminy z dnia 28 września 2015 r. Zdaniem Sądu w odniesieniu do działki nr [...] w zaskarżonym planie miejscowym Rada Gminy dokonała ograniczenia prawa własności w sposób, który w okolicznościach niniejszej sprawy jest racjonalnie uzasadniony ze względu na chronione wartości, do jakich zalicza się m. in. ochrona rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Wbrew zarzutom skargi wprowadzone przez plan miejscowy w § 9 ust. 4 m.p.z.p. ograniczenia nie są dowolne, czy też niepoprzedzone poszukiwaniem równowagi pomiędzy interesem publicznym a interesem podmiotów dotkniętych ograniczeniami. Rada Gminy podjęła bowiem działania w celu wyważenia interesu publicznego i prywatnego, biorąc pod uwagę faktyczny stan zagospodarowania terenów objętych procedurą planistyczną, w tym wypadku dotychczas użytkowych rolniczo, na terenie gminy wiejskiej, w której wyraźnie wyodrębniono inne tereny przeznaczone pod zabudowę. Wbrew stanowisku i argumentacji skargi kwestionowane unormowania planu miejscowego realizują cel wynikający ze Studium przewidziany dla terenu rolnego, w postaci zachowania istniejącego sposobu użytkowania. Ograniczenie to, choć w oczach skarżącego jawi się jako nadmierne, należy ocenić jako racjonalne i znajdujące swe uzasadnienie w polityce przestrzennej gminy Rokietnica. Sąd nie podziela również tych zarzutów skargi, które dotyczą przekroczenia przez Radę granic władztwa planistycznego w kontekście przeznaczenia części działek nr [...] i [...] pod teren drogi wewnętrznej, oznaczonej na planie symbolem KDW. W tym zakresie należało podzielić argumentację organu, że wyznaczając poszerzenia istniejącej drogi wewnętrznej w celu wprowadzenia trójkątów widoczności o parametrach 5x5 m, kosztem działek należących do skarżącego, nie wynikało z dowolnego zamiaru władz gminy Rokietnica, a było uzasadnione obiektywnie istniejącymi okolicznościami, bowiem obecna szerokość pasa drogowego jak i jezdni nie spełnia wymagań bezpiecznej drogi. Wprowadzenie ścięć narożnych doprowadzi do zwiększenia widoczności na drodze i umożliwi bezpieczne użytkowanie drogi przez uczestników ruchu drogowego- pieszych i kierowców. Co również istotne, pod planowane poszerzenie przeznaczono stosunkowo małą część nieruchomości skarżącego, a nawet zrezygnowano z poszerzenia całej drogi KDW do szerokości 10 m właście z uwagi na istniejącą w sąsiedztwie zabudowę. W przypadku skarżącego "straci" on względem działki nr [...] 12 m2 z powierzchni 8241m2, a w przypadku działki nr [...] 13 m2 z powierzchni 550 m2. Powyższe wskazuje, że ingerencja w prawo własności skarżącego, do której organ planistyczny jest uprawniony, nie jest ani nadmierna ani nieproporcjonalna. Sąd nie mógł rozważać argumentów skarżącego dotyczących wykorzystania ekranów/luster na drodze, bowiem to organ gminy jest wyspecjalizowany w zakresie projektowania układów komunikacyjnych i zapewnienia bezpieczeństwa na drodze. Trzeba z całą stanowczością podkreślić, że kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości (racjonalności) czy słuszności dokonywanych w nim rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 listopada 2015 r. II SA/Go 543/15, dost. CBOSA). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 25 lutego 2020 r. II OSK 1053/18, (dost. CBOSA): "Sądy administracyjne kontrolując plany miejscowe nie mają kompetencji do rozważania alternatywnych możliwości zagospodarowania danego terenu i tym samym wskazywania, jaka inna jeszcze możliwość innego (alternatywnego) przeprojektowania np. układu komunikacyjnego w pełni chroniłaby prawa właścicieli danych nieruchomości lub prawidłowo wyważałaby interesy kilku stron. Sąd administracyjny jedynie ocenia, czy konkretna treść planu wraz z załącznikiem graficznym narusza w sposób nieuzasadniony prawa przysługujące skarżącym nie oceniając innych możliwości planistycznego ukształtowania danej przestrzeni". Jak wynika z powyższej argumentacji, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa – zasad sporządzania planu, w szczególności w postaci przekroczenia władztwa planistycznego. Stawiane w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione. Sąd wskazuje przy tym, że w postępowaniu o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) dlatego, że m.p.z.p. stanowi akt prawa miejscowego o innym charakterze prawnym i procesowym niż sprawy, które reguluje k.p.a. a więc sprawy zasadniczo dotyczące rozstrzygnięć o charakterze indywidualnym i konkretnym (decyzji administracyjnych). Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia granic władztwa planistycznego, a zarzut naruszenia art. 140 k.c. i art. 144 k.c. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.