III FZ 291/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2025 r., sygn. akt I SPP/Gd 1/25 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 września 2024 r., nr 2201-IEW.4251.30.2024/EW w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 14 maja 2025 r., sygn. akt I SPP/Gd 1/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") odrzucił sprzeciw M. B. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie referendarza sądowego WSA z dnia 19 marca 2025 r. o przyznaniu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w części obejmującej wpis od skargi w kwocie powyżej 200 zł oraz odmowie przyznania prawa pomocy przez wolnienie od kosztów sądowych w pozostałej części w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor", "Organ") w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 19 marca 2025 r. referendarz sądowy WSA przyznał Stronie prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w części obejmującej wpis od skargi w kwocie powyżej 200 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w pozostałej części. Od ww. postanowienia referendarza sądowego, pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r. nadanym w placówce pocztowej, Skarżący wniósł sprzeciw. Sąd I instancji odrzucił sprzeciw na przedmiotowe postanowienie, jako wniesiony po upływie terminu. Wskazano, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z adnotacją wynikającą ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka, wobec nieobecności adresata, została awizowana w dniu 25 marca 2025 r., o czym w oddawczej skrzynce odbiorczej ww. umieszczono zawiadomienie. Następnie, Skarżący odebrał przesyłkę w dniu 9 kwietnia 2025 r. (k. 29 akt I SPP/Gd 1/25). Zdaniem Sądu I instancji oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 8 kwietnia 2025 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. W związku z tym, Skarżący mógł wnieść sprzeciw najpóźniej do dnia 15 kwietnia 2025 r., a ponieważ uczynił to dnia następnego, czyli po upływie terminu, sprzeciw ten należało odrzucić na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Pismem z dnia 5 czerwca 2025 r. Skarżący wystąpił z zażaleniem na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji słusznie uznał, że sprzeciw Skarżącego podlegał odrzuceniu, jako wniesiony z uchybieniem terminu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z § 2 ww. artykułu, § 2 sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Sformułowanie "odrzuca" wskazuje na obowiązek sądu administracyjnego odrzucenia sprzeciwu wniesionego po upływie terminu. Należy w tym miejscu podkreślić, że 7 – dniowy termin przewidziany na wniesienie sprzeciwu jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. Oznacza to, że w sytuacji złożenia sprzeciwu po terminie, sąd jest obowiązany go odrzucić. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa przesyłka zawierająca odpis rozstrzygnięcia referendarza sądowego była pierwszy raz awizowana w dniu 25 marca 2025 r. i nie została odebrana w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, czyli do dnia 8 kwietnia 2025 r. Sąd I instancji zasadnie zatem przyjął - w świetle art. 73 § 4 p.p.s.a. - że skuteczne doręczenie przesyłki zostało dokonane w dniu 8 kwietnia 2025 r., a w związku z tym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego powinien być złożony do dnia 15 kwietnia 2025 r. włącznie. Skarżący – wbrew pouczeniu – nie złożył sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia, tj. do dnia 15 kwietnia 2025 r., a wniósł sprzeciw w dniu 16 kwietnia 2025 r. Powyższa czynność prawna Skarżącego została dokonana po upływie 7 - dniowego terminu zakreślonego w zarządzeniu, stąd WSA zasadnie odrzucił sprzeciw Strony, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak sentencji.