I GSK 942/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2025 r. sygn. akt III SA/Po 195/25 w sprawie ze skargi F. A. S. B. w O. na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 lutego 2025 r., nr DPR-II-4.432.2.8.2025 w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. zasądza od F. A. S. B. w O. na rzecz Zarządu Województwa Wielkopolskiego 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt III SA/Po 195/25 po rozpoznaniu skargi F. A. S. B. w O. (dalej: skarżąca) na orzeczenie Zarządu Województwa Wielkopolskiego (dalej: Zarząd) z dnia 27 lutego 2025 r. nr DPR-II-4.432.2.8.2025 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu w sprawie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu w pkt I. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny; w pkt II. przekazał sprawę Zarządowi w celu ponownego rozpatrzenia protestu; w pkt III. zasądził od Zarządu na rzecz skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca pismem z dnia 22 listopada 2024 r., została przez Zarząd poinformowana, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Twoja szansa - Integracja" otrzymał ocenę negatywną z powodu braku spełnienia kryteriów merytorycznych punktowych tj. kryterium Nr 1 - "Adekwatność doboru celów projektu", kryterium Nr 4 - "Zaangażowanie potencjału kadrowego i technicznego wnioskodawcy lub partnerów (jeśli dotyczy)" oraz kryterium Nr 5 - "Doświadczenie i wiarygodność wnioskodawcy i partnerów (jeśli projekt jest realizowany w partnerstwie) w kontekście osiągnięcia celów projektu. Wniosek skarżącej uzyskał 79 pkt, przy minimum 70 pkt, które należało uzyskać. Wniosek skarżącej nie osiągnął jednak minimum 70% wymaganych w zakresie spełnienia każdego z kryteriów merytorycznych. Ocenę przyznanej punktacji za poszczególne kryteria dostępu zawarto w karcie oceny merytorycznej wniosku przesłaną wnioskodawcy wraz z ww. informacją. W proteście od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie skarżąca zakwestionowała ocenę wniosku dokonaną na podstawie kryteriów merytorycznych punktowych. Komisja Odwoławcza Instytucji Zarządzającej (dalej: KO, Komisja Odwoławcza) w dniu 27 lutego 2025 r. nie uwzględniła protestu skarżącej. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że strona podważyła ocenę wniosku dokonaną na podstawie kryteriów merytorycznych punktowych: nr 1, nr 2, nr 4, nr 5 i nr 6. Komisja dokonując analizy kryterium nr 1 podtrzymała stanowisko osoby oceniającej. W uzasadnieniu stanowiska w zakresie tego kryterium organ wskazał, że zapisy wniosku jednoznacznie określają, iż każdy z uczestników projektu weźmie udział w 3 grupowych treningach kompetencji społecznych. Jednocześnie wnioskodawca uzależnia powyższe od diagnozy wynikającej z Indywidualnej Ścieżki Reintegracji. W opinii KO uwaga osoby oceniającej jest zasadna. Wnioskodawca natomiast założył, iż żadna z osób uczestniczących w projekcie nie będzie potrzebowała wszystkich 4 oferowanych treningów kompetencji społecznych. Tymczasem jest możliwe, że wystąpi taka potrzeba. Chodzi o to, by każda z osób uczestniczących w projekcie miała umożliwiony dostęp do tych szkoleń, których potrzebuje i które zostały zdiagnozowane w IŚR. Jednocześnie organ zaznaczył, że osoba oceniająca nie wymagała skierowania wszystkich uczestników na 4 tematy szkoleń, a jedynie dopuszczenia takiej możliwości. Pomimo przychylenia się przez Komisję do stanowiska wnioskodawcy i tego, że przy ocenie w kryterium: nr 4 - przyznano 2 punkty, nr 5 - 7 punktów, nr 2 - 1 punkt, nr 6 - 1 punkt, wniosek nie uzyskał minimum 70% punktów w ramach kryterium nr 1. Fundacja złożyła skargę na powyższe rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. WSA w Poznaniu w zaskarżonym wyroku wskazał, że skarga okazała się zasadna, ale nie wszystkie jej zarzuty zostały zaaprobowane przez Sąd. W ocenie Sądu postępowanie Instytucji Zarządzającej nie spełniło wymogów określonych w art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1079, dalej: ustawa wdrożeniowej) w odniesieniu do kryterium nr 1, zadanie nr 2. Sąd podzielił zarzut skarżącej o błędnej, nieprzejrzystej i nierzetelnej ocenie dokonanej w Karcie Oceny Merytorycznej odnośnie zadania nr 2. Rację ma skarżąca, że założenie w ramach wniosku o dofinansowanie Projektu wskazujące, że jego uczestnicy zostaną skierowani na 3 z 4 dostępnych treningów kompetencji społecznych na podstawie IŚR wynika z fundamentalnego założenia projektu i Regulaminu konkursu, jakim jest indywidualizacja wsparcia i nie pozostaje z nim w sprzeczności. Zdaniem Sądu, organ w ocenie tego wsparcia pominął po pierwsze, że w zadaniu nr 2 wskazano jednoznacznie, że grupowe treningi społeczne odbędą się na podstawie IŚR, z naciskiem na rozbudzenie aktywności i samodzielności wszystkich uczestników projektu, bez podziału na grupy docelowe. Zdaniem Sądu I instancji zadanie nr 1 - Diagnoza sytuacji problemowej i opracowanie IŚR indywidualizowało wstępnie potrzeby uczestników na podstawie indywidualnych spotkań, ale nie kreowało żadnej grupy docelowej. Tym samym w ocenie Sądu I instancji opinia eksperta wskazująca, że wszystkie treningi z zadania nr 2 są potrzebne wszystkim osobom borykającym się z problemem wykluczenia społecznego, bez odniesienia do pozostałych instrumentów reintegracji jest przedwczesna, bo z pkt 3.4.3 wniosku wynika, że grupa docelowa to 108 osób dorosłych, zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym, bezrobotnych, biernych zawodowo. Sąd I instancji podkreślił, że ekspert nie uzasadnił dlaczego akurat grupa docelowa osób borykających się z problemem wykluczenia społecznego będzie potrzebowała wszystkich treningów, a inna grupa nie będzie potrzebowała kompleksowych, wszystkich szkoleń. Stanowisko eksperta nie zostało przeanalizowane przez organ w zaskarżonym orzeczeniu, bowiem odnosi się ono do wszystkich grup docelowych, nie kładąc nacisku na żadną z nich, a jedynie na cel jakim jest zwiększenie aktywności społecznej i zawodowej. Jak wynika z analizy zadania nr 1 wnioskodawca zamierzał indywidualizować potrzeby poszczególnych uczestników programu. Okoliczność ta została jednoznacznie wskazana w ww. zadaniu nr 1 i zapis ten wywiera bezpośredni skutek w obszarze objętym zadaniem nr 2. W pkt. 3.4.3 wniosku wskazano jeszcze inne grupy docelowe, wobec których należy ten cel zrealizować. Biorąc pod uwagę uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia brak jest podstaw do uznania, że orzeczenie w tym zakresie przedstawia stanowisko organu rozpoznającego protest od oceny eksperta odnośnie potrzeby wszystkich 4 treningów właśnie dla grupy docelowej dorosłych borykających się z problemem wykluczenia społecznego. W konsekwencji Sąd I instancji nie podzielił argumentacji organu o rozróżnieniu grupy docelowej, bo pomija ona całkowicie cel projektu dedykowany wszystkim grupom docelowym i nie ma oparcia w uzasadnieniu orzeczenia KO z dnia 27 lutego 2025 r. Rację ma skarżąca, że wzajemne relacje działań powinny być rozpatrywane łącznie bo tylko w ten sposób pozwalają wykluczyć schematyzm ich zastosowania. Analiza wniosku, w jego w punkcie 3.4.1 wskazuje, że głównym jego celem jest kompleksowe i zindywidualizowane działania wobec wszystkich uczestników projektu. Rację ma więc strona, że przy braku zakwestionowania innych części wniosku dotyczących pozostałych działań wobec tych samych uczestników wystąpiły zgodne z zapisami wniosku i dokumentów programowych kompleksowe działania. Przyjęcie takiego stanowiska jak organ wiąże się z dowolnym i nieuprawnionym przyjęciem, że są uczestnicy, którzy nie podlegali pozostałym działaniom, czyli tacy, którzy korzystają tylko z treningów społecznych. Jeżeli jednak, co wynika z materiału dowodowego i zapisów wniosku wszyscy uczestnicy treningów społecznych uczestniczyli także w pozostałych realizowanych dla tego celu działaniach, a organ ich nie zakwestionował, to organ nie wyjaśnił, dlaczego uznał je za niedostateczne lub niezgodne z oczekiwaniami w ramach tego zadania. Skoro ocena eksperta nie znajduje pełnego odzwierciedlenia w orzeczeniu KO, a ono nie uzasadnia tego stanowiska i nie odnosi się do zarzutów protestu i organ dopiero w odpowiedzi na skargę uzupełnia, a wręcz wyjaśnia swoje stanowisko, to tym samym kwestionowane rozstrzygnięcie wymyka się spod kontroli sądu, bo wadliwość jego uzasadnienia uniemożliwia dokonanie oceny przesłanek, którymi kierował się organ rozpatrując protest. Stwierdzone uchybienia potwierdzają zasadność zarzutu skargi o przeprowadzeniu oceny omawianego kryterium w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty. Brak jest w orzeczeniach organów wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia oceny wyboru projektów oraz jej dokonania przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji oraz podniesionych w proteście argumentów. Powyższe skutkowało przyjęciem, że ocena projektu w tej części została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny z uwagi na możliwość uzyskania min. 70 % punktów w zakresie kryterium premiującego nr 1. Powyższe okoliczności stanowią podstawę do uznania przez Sąd, iż ocena projektu, w obszarze zakreślonym zakresem protestu, została przeprowadzona w sposób dowolny, nie jest przy tym spójna, nie odpowiada zasadom doświadczenia życiowego, a także nie pozostaje w związku z wyżej analizowanym kryterium konkursowym. Ocena ta nie została także w sposób kompleksowy uzasadniona. Sąd I instancji nie podzielił natomiast zarzutów skargi związanych z kryterium nr 1, a mianowicie w zakresie zadania nr 10. Podobnie Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego kryterium nr 1, zadania nr 8. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd I instancji uznał, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. W ocenie Sądu KO rozpatrzyła protest naruszając przepisy i warunki konkursu wynikające z dokumentacji konkursowej, dlatego w oparciu o przepis art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej orzeczono jak w pkt I i II sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu IZ przeprowadzi ocenę kryterium nr 1, zadanie nr 2 projektu, uwzględniając uwagi Sądu. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniósł Zarządu Województwa Wielkopolskiego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania - mających istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) tj.: 1. art. 73 ust 8 pkt 1a ustawy wdrożeniowej w związku z art. 76 ustawy wdrożeniowej, w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a., polegające na wydaniu zaskarżanego wyroku w sytuacji, gdy ocena projektu została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem i tym samym nie naruszającym prawa, a zatem istniały podstawy do oddalenia skargi. W ramach wskazanej podstawy skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które są podstawą rozstrzygnięcia w przypadku odmowy przyznania dofinansowania, a które obejmują również ustawę wdrożeniową, która zawiera szczególne regulacje w odniesieniu do p.p.s.a. dotyczące postępowania przed sądami administracyjnymi, w tym sposobu rozstrzygnięcia sprawy ze skargi wnioskodawcy, którego wnioskowi odmówiono przyznania dofinansowania. 2. art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 73 i art. 76 ustawy wdrożeniowej poprzez wydanie zaskarżonego wyroku w sytuacji, gdy zaistniały podstawy do oddalenia skargi, gdyż Sąd błędnie wyrokował w oparciu o stwierdzenia eksperta, których brak w aktach sprawy, a zatem wykroczył poza granice orzekania, nie wydając zatem zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o akta sprawy, nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, stwierdzając w uzasadnieniu wyroku, że "Podkreślić należy, że ekspert nie uzasadnił dlaczego akurat grupa docelowa osób borykających się z problemem wykluczenia społecznego będzie potrzebowała wszystkich treningów, a inna grupa nie będzie potrzebowała kompleksowych, wszystkich szkoleń. Stanowisko eksperta nie zostało przeanalizowane przez organ w zaskarżonym orzeczeniu, bowiem odnosi się ono do wszystkich grup docelowych, nie kładąc nacisku na żadną z nich, a jedynie na cel jakim jest zwiększenie aktywności społecznej i zawodowej "Skoro ocena eksperta nie znajduje pełnego odzwierciedlenia w orzeczeniu KO, a ono nie uzasadnia tego stanowiska i nie odnosi się do zarzutów protestu i organ dopiero w odpowiedzi na skargę uzupełnia, a wręcz wyjaśnia swoje stanowisko, to tym samym kwestionowane rozstrzygnięcie wymyka się spod kontroli sądu, bo wadliwość jego uzasadnienia uniemożliwia dokonanie oceny przesłanek, którymi kierował się organ rozpatrując protest. Stwierdzone uchybienia potwierdzają zasadność zarzutu skargi o przeprowadzeniu oceny omawianego kryterium w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty. Brak jest w orzeczeniach organów wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia oceny wyboru projektów oraz jej dokonania przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji oraz podniesionych w proteście argumentów". Powyższa konkluzja Sądu nie zawiera oparcia w stanie faktycznym sprawy, gdyż w orzeczeniu KO odniesiono się zarówno do oceny eksperta, jak i do treści protestu, lecz na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tj. mających potwierdzenie w stanie faktycznym sprawy; 3. art. 73 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 63 i art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez brak oddalenia skargi, w sytuacji gdy istniały ku temu podstawy, ponieważ organ rozstrzygając protest podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, tj. ponownie sprawdził złożony przez skarżącą wniosek w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów oraz odniósł się do protestu w powiązaniu z zapisami wniosku o dofinansowanie, 4. art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., w zw. z art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a., polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, stwierdzającego, że ocena zawarta w zaskarżonym rozstrzygnięciu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny - w tym braku wskazania, w jaki sposób zostały naruszone zostały przepisy prawa materialnego, tj "przepisy i warunki konkursu wynikające z dokumentacji konkursowej" przez KO w trakcie rozstrzygania protestu; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a., polegające na braku właściwego zredagowania wskazań, co do dalszego postępowania, skierowanych do organu, tj. braku przedstawienia wskazań, które korespondowałyby z przyjętą podstawą prawną wyroku, a odnoszących się do stwierdzonych naruszeń prawa materialnego skutkujących koniecznością przekazania sprawy w celu ponownego rozpatrzenia protestu oraz poprzez ogólne wskazanie, że ,,przy ponownym rozpoznaniu IZ przeprowadzi ocenę kryterium nr 1 zadania nr 2 projektu, uwzględniając uwagi sformułowane wyżej w uzasadnieniu wyroku" podczas gdy konkretnych wskazań nie wymieniono, a uzasadnienie tej części stanowi własną ocenę Sądu co do spełnienie spornego kryterium i polemikę z oceną eksperta II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj: 1. art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 43, art. 63 i art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zw. ze stwierdzeniem, że naruszono "przepisy i warunki konkursu wynikające z dokumentacji konkursowej" w zw. z pkt 4.1. Regulaminu Wyboru Projektów nabór nr FEWP.06.10-IP.01-001/ 24 pkt IV. 4,1 kryteria merytoryczne punktowe i przyjęcie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, jak również poprzez niewskazanie- które konkretne "przepisy i warunki konkursu zostały przez organ naruszone" oraz poprzez oparcie się przez Sąd I instancji na stanie faktycznym (opisie oceny w KOM), która nie miała miejsca w niniejszej sprawie, jak też poprzez stwierdzenie, że ocena projektu była dowolna, niespójna, nie odpowiadała zasadom doświadczenia życiowego, nie pozostawała w związku z analizowanym kryterium konkursowym i nie została także w sposób kompleksowy uzasadniona, podczas gdy to Sądowi można przypisać nieuprawnioną ocenę spełnienia kryterium nr 1 sprowadzającą się do konkluzji, że poprzez błędną wykładnię ww. przepisów, jak też ich niewłaściwe zastosowanie (zwłaszcza art. 45 ust. 1 i 2) organ naruszył art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, podczas gdy ocena organu nie naruszała art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, gdyż była przejrzysta, rzetelna i bezstronna 2. art. 43 oraz 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie wskazanych przepisów polegające na uznaniu przez WSA w Poznaniu, że ocena dokonana w Karcie Oceny Merytorycznej była błędna, nieprzejrzysta i nierzetelna, co miałoby korespondować ze stwierdzeniem, że "Podkreślić należy, że ekspert nie uzasadnił dlaczego akurat grupa docelowa osób borykających się z problemem wykluczenia społecznego będzie potrzebowała wszystkich treningów, a inna grupa nie będzie potrzebowała kompleksowych, wszystkich szkoleń. Stanowisko eksperta nie zostało przeanalizowane przez organ w zaskarżonym orzeczeniu, bowiem odnosi się ono do wszystkich grup docelowych, nie kładąc nacisku na żadną z nich, a jedynie na cel jakim jest zwiększenie aktywności społecznej i zawodowej (...).", podczas gdy w niniejszej sprawie ekspert takiego stanowiska nie sformułował. Ponadto naruszenie ww. przepisów przejawia się w stwierdzeniu Sądu, że w KOM dokonano błędnej, nieprzejrzystej, nierzetelnej oceny w ramach zadania nr 2 , a stanowisko organu jest nieprzekonujące, wadliwe, nie zawiera uzasadnienia i wymyka się spod kontroli Sądu, gdyż nie ma w nim oceny przesłanek, co stanowi nieuprawnioną ingerencję w ocenę ekspercką i niejako ją zastępuje Naruszenie przez Sąd przepisów art. 43 i art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w realiach sprawy sprowadza się do błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania ww. przepisów poprzez wskazanie, że ocena w spornym zakresie była dowolna, nie była spójna, nie odpowiada zasadom współżycia społecznego, a także nie pozostaje w związku z analizowanym kryterium konkursowym, jak również ocena nie została kompleksowo uzasadniona. 3. art. 43 oraz 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez WSA w Poznaniu, że ocena dokonana w Karcie Oceny Merytorycznej była błędna, nieprzejrzysta i nierzetelna, co wynika z całkowicie błędnego odczytania Wniosku i Oceny w stopniu naruszającym wynikający z art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek wyrokowania na podstawie akt sprawy i uzasadniającym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy ze skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca Fundacja wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Zasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego zawarte w punktach I.2 i I.4 petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Sąd dokonuje zatem kontroli zaskarżonej decyzji "na podstawie akt sprawy", co oznacza, że podstawę orzekania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania oraz że, co do zasady, zakazane jest uwzględnianie okoliczności nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Natomiast "akta sprawy" w powyższym rozumieniu oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W realiach tej sprawy ponad wszelką wątpliwość w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia na stronie 23 i 24 odwołano się do opinii eksperta, która nie została sporządzona w tej sprawie. Potwierdza to treść Karty oceny merytorycznej wniosku, w tym w szczególności uzasadnienie oceny w pozycji 1 (Kryteria Merytoryczne Punktowe – Adekwatność doboru celów projektu), na stronie 2 i 3. Można zatem przyjąć, że w tej sprawie Sąd I instancji dokonał oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów nieznajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy, co w oczywisty sposób mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W dalszej kolejności należy przypomnieć pewną swoistość sądowej kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w ramach naboru wniosków dotyczących realizacji programów w zakresie polityki spójności. Otóż w sprawach, w których przedmiotem jest ocena projektu, dokonywana w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej, poza powszechnie obowiązującymi przepisami prawa unijnego i krajowego, wzorzec kontroli stanowią również postanowienia systemu realizacji programu. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej podstawę systemu realizacji programu mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne, szczegółowy opis priorytetów programu, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji. Powyższe spostrzeżenie w powiązaniu z art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oznacza, że Sąd I instancji, w przypadku stwierdzenia naruszenia postanowień przepisów i warunków konkursu wynikających z dokumentacji konkursowej, nie może ograniczyć się do ogólnego stwierdzenia, że naruszono postanowienia przepisów i warunki konkursu wynikające z dokumentacji konkursowej. Obowiązkiem Sądu I instancji jest w takim przypadku wskazanie konkretnej podstawy prawnej wynikającej z systemu realizacji programu. Przedstawionemu standardowi nie sprostał natomiast Sąd w zaskarżonym orzeczeniu. Ze względu na uwzględnienie wyżej wskazanych zarzutów naruszenia procedury, przedwczesne według Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dokonanie oceny zarzutów naruszenie prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji uwzględni wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).