I SA/Ol 212/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy, sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Weronika Ćwiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 4 marca 2025 r., nr 2801-IOC.4401.4.2025.MP w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia do procedury wywozu oddala skargę Skarga G.W. (dalej: "strona", "skarżący") dotyczy decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie (dalej: "NUCS", "organ I instancji") z 5 grudnia 2024 r. nr 378000-CZC1.4401.9.2024.AS w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego złożonego do procedury wywozu. Z akt sprawy wynika, że 27 lipca 2020 r. strona, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...], zgłosiła do procedury wywozu towar w postaci telefonów komórkowych w liczbie 98 sztuk o wartości 102 080 EUR (według faktury [...] z 23 lipca 2020 r.). Jako odbiorcę towaru wskazano [...], Rosja (dalej: "kupujący"). Towar po przeprowadzonej kontroli w zakresie ilości i rodzaju został zwolniony do procedury wywozu 27 lipca 2020 r. w Automatycznym Systemie Eksportu (dalej: "system AES") pod numerem MRN [...] (dalej: "zgłoszenie celne"). W trakcie realizacji wywozu deklarowany estoński urząd celny wyprowadzenia został zmieniony na belgijski urząd celny wyprowadzenia, co spowodowało wygenerowanie w systemie AES dyrektywy o treści: "Nieekonomiczna trasa przewozu. Wysokie ryzyko nieuzasadnionego pozyskania komunikatu IE518". Wygenerowanie tej dyrektywy spowodowało wstrzymanie przez Centrum Kompetencyjne w Rzeszowie automatycznego wygenerowania komunikatu IE599 potwierdzającego wyprowadzenie towaru poza obszar UE. W wyniku przeprowadzonej kontroli administracja celna Belgii ostatecznie nie potwierdziła wyprowadzenia towaru zgłoszonego za ww. zgłoszeniem poza obszar celny Unii. Z ustaleń Europejskiego Urzędu do spraw Nadużyć Finansowych (dalej: OLAF) wynika, że powyższy eksport nie został powiązany ani z listami przewozowymi, ani z numerami kontenerów, na podstawie których deklarowane towary miały zostać wyprowadzone poza obszar Unii. W tych okolicznościach NUCS poddał procedurę wywozową kontroli w celu weryfikacji rzeczywistego jej przebiegu i pismem z 28 maja 2024 r. wezwał stronę do przedłożenia alternatywnych dowodów, potwierdzających wyprowadzenie towaru z obszaru celnego UE. W odpowiedzi na to wezwanie strona przedłożyła: - wyciągi bankowe dotyczące wpłat za faktury zakupu, - kopię faktury zakupu z firmy P. GmbH nr [...] z 23 lipca 2020 r. dotyczącą faktury sprzedaży [...] do zgłoszenia celnego nr [...], - kopię faktury sprzedaży [...] potwierdzoną przez odbiorcę towaru, - CMR do zgłoszenia celnego, potwierdzającego w ocenie strony wywóz towaru i dostarczenie do nabywcy, - kopię jednego z kilku pism do Urzędu Celnego w Belgii, dotyczącego wyjaśnienia braku potwierdzenia wyprowadzenia towaru. Pismem z 1 sierpnia 2024 r. NUCS powiadomił stronę o zamiarze wydania niekorzystnej decyzji w zakresie unieważnienia zgłoszenia celnego, wyznaczając termin 30 dni na przedstawienie stanowiska w sprawie. Odpowiadając na to powiadomienie strona wyjaśniła (w piśmie z 2 września 2024 r.), że wszystkie dowody w zakresie potwierdzeń wywozu towaru znajdują się w posiadaniu organu i nie może budzić wątpliwości, że towary objęte zgłoszeniem celnym zostały fizycznie, faktycznie wyprowadzone poza obszar UE. Nie ma zatem podstaw do unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia. Decyzją z 5 grudnia 2024 r. NUCS, powołując m.in. art. 248 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.Urz. UE L Nr 343, str. 1, dalej: "RD UKC") unieważnił zgłoszenie celne uznając, że strona nie przedstawiła dowodów alternatywnych potwierdzających wyprowadzenie poza obszar UE przedmiotowego towaru. Po rozpatrzeniu odwołania DIAS wydał zaskarżoną decyzję, w której ocenił, że skoro belgijski urząd celny ostatecznie nie potwierdził wyprowadzenia towaru ze zgłoszenia celnego, a strona nie przedstawiła dowodów alternatywnych, świadczących o opuszczeniu przez ww. towar obszaru UE, to NUCS zasadnie unieważnił zgłoszenie celne na podstawie art. 248 ust. 2 RD UKC. Podał, że w przedmiotowej sprawie wygenerowanie komunikatu IE599, stanowiącego w systemie AES potwierdzenie wywozu towaru poza terytorium UE, zostało zablokowane wskutek stwierdzenia wysokiego ryzyka pozyskania tego komunikatu w sposób nieuzasadniony, tj. pomimo braku faktycznego wyprowadzenia towaru poza obszar celny UE. Ryzyko to zostało potwierdzone w trakcie procedury weryfikacyjnej przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) na podstawie informacji otrzymanych od władz celnych Belgii. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez OLAF ustalono, że listy przewozowe dostarczone przez Belgijski Urząd Celny (dotyczące m.in. przedmiotowego zgłoszenia) wymieniają innych nadawców i odbiorców niż eksporterzy / nadawcy i odbiorcy wymienieni w polskich deklaracjach / zgłoszeniach eksportowych. Pomimo wstępnego zarezerwowania kontenera i zgłoszenia przedmiotowego towaru do wyprowadzenia z portu w A., ostatecznie obszar celny UE opuścił inny towar. Szczegółowy opis procesu wyprowadzania towarów zadeklarowanych jako eksportowanych z Polski lub innego państwa członkowskiego, które opuszczają obszar celny UE przez port w A. został zawarty w piśmie OLAF nr [...]. DIAS podkreślił przy tym, że zmiana trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem wywozowym nie była w przypadku strony i jej kontrahenta zdarzeniem jednostkowym. Dane uzyskane z bazy danych Systemu Zgłoszeń Celnych (wydruk z systemu ALINA), zawierającej informacje o towarach zgłoszonych do procedury wywozu na obszarze Unii wskazują, że strona w okresie od 13 maja 2020 r. do 4 sierpnia 2020 r. dokonała zgłoszeń celnych w procedurze wywozu na rzecz kupującego, w których za każdym razem następowała zmiana trasy przewozu towarów. W przypadku 10 zgłoszeń miała miejsce zmiana trasy, w wyniku której nastąpiła zmiana z deklarowanego urzędu celnego wyprowadzenia w Estonii, na urząd celny wyprowadzenia w Litwie. W przypadku kolejnych 15 zgłoszeń celnych zmiana trasy skutkowała zmianą deklarowanego urzędu celnego wyprowadzenia w Estonii na urząd wyprowadzenia w Belgii. W jednym przypadku urząd wyprowadzenia został zmieniony z estońskiego na litewski. Odnosząc się natomiast do przedstawionych przez stronę dokumentów DIAS odnotował, że strona nie wskazała innego przejścia granicznego niż port morski w A., przez który przedmiotowy towar miał być wywieziony. Założył zatem, że z dowodów tych powinno jednoznacznie wynikać, że towar faktycznie opuścił obszar UE z portu morskiego w A. Jako niewystarczające w tym zakresie ocenił samo potwierdzenie zawarcia transakcji kupna-sprzedaży pomiędzy stroną a kupującym, czy też potwierdzenie nabycia przez stronę przedmiotowego towaru od kontrahentów z państw członkowskich. Tego rodzaju zdarzenia potwierdzają zaś w opinii DIAS przedstawione przez stronę: - wyciągi bankowe, które potwierdzają dokonanie przelewów na rzecz firmy P. GmbH, lecz nie można ich powiązać z fakturą o nr [...] z 23 lipca 2020 r.; nie potwierdzają też płatności kupującego na rzecz strony w kwocie 102.080 EUR tytułem faktury [...] z 23 lipca 2020 r, - kopia faktury od firmy P. GmbH o nr [...] z 23 lipca 2020 r. za zakup 98 telefonów komórkowych, dotycząca faktury sprzedaży [...] do zgłoszenia celnego, która potwierdza wewnątrzwspólnotowe nabycie przedmiotowego towaru; nie potwierdza natomiast faktu wyprowadzenia towaru z obszaru UE, - kopia faktury sprzedaży [...] potwierdzona przez odbiorcę towaru, która o ile może stanowić dokument potwierdzający ewentualne zawarcie transakcji kupna-sprzedaży pomiędzy stroną a kupującym, to nie świadczy o faktycznym wyprowadzeniu towaru z obszaru UE; uwagę DIAS zwróciła przy tym okoliczności, że chociaż kupujący ma siedzibę w K., to w trakcie wywozu towaru wielokrotnie była zmieniana trasa przewozu na nieekonomiczną, poprzez port morski w A.; nadto kupujący wielokrotnie nabywał u strony telefony komórkowe, chociaż główną jego działalnością jest produkcja gotowych wyrobów metalowych, a dodatkową działalnością produkcja wyrobów włókienniczych ze słomy, korka czy produkcja koszy z wikliny; w tych okolicznościach trudno mówić o zachowywaniu przez stronę szczególnej staranności przy dobieraniu kontrahentów lub dokonywaniu transakcji; - kopia dokumentu CMR, który jest Międzynarodowym Listem Przewozowym stosowanym w międzynarodowym przewozie drogowym; DIAS zauważył, że strona nie wskazała innego przejścia granicznego niż port morski w A., przez który przedmiotowy towar mógł opuścić obszar UE; wskazała natomiast, że zwracała się do Urzędu Celnego w A. o podanie przyczyn braku otrzymania komunikatu potwierdzającego wywóz towaru; postępowanie OLAF wykazało, że listy przewozowe dostarczone przez belgijski Urząd Celny (dotyczące m.in. przedmiotowego zgłoszenia) wymieniają innych nadawców i odbiorców niż eksporterzy / nadawcy i odbiorcy wymienieni w polskich deklaracjach / zgłoszeniach eksportowych; wobec powyższego, w niniejszej sprawie dowodem alternatywnym mógłby być np. konosament, tj. morski list przewozowy, świadectwo ładunkowe potwierdzające odbiór przedmiotowego towaru na statek oraz zobowiązujące przewoźnika do wydania ładunku w porcie przeznaczenia; mając na uwadze, że strona zadeklarowała w przedmiotowym zgłoszeniu wywozowym warunki dostawy B., a zatem od tego miejsca w opinii DIAS kupujący przejął obowiązki związane z transportem towaru, należy przyjąć, że pieczęć w polu 24 CMR oznacza otrzymanie przesyłki w B., a nie w Rosji, np. w K. - w tych okolicznościach, przedstawionego przez stronę dokumentu CMR nie można zdaniem DIAS uznać za alternatywny dowód potwierdzający wywóz towaru z obszaru UE. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie w tej sprawie: 1/ art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej: "Op") poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad prowadzenia postępowania i w rezultacie wydanie decyzji bez właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego, 2/ art. 187 § 1 i art. 191 Op poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i błędną ocenę dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że unieważnienie zgłoszenia celnego do procedury wywozu następuje z powodu braku informacji o wyprowadzeniu towaru oraz braku dowodów potwierdzających, że towar fizycznie opuścił obszar celny Unii i tym samym naruszenia art. 248 ust. 2 RD UKC. W uzasadnieniu tych zarzutów podniesiono, że skarżący dokonywał rzeczywistych transakcji gospodarczych w zakresie sprzedaży hurtowej sprzętu telekomunikacyjnego (zgodnie z wpisem do CEIDG). Oceniono, że ustalony stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że towar został wyeksportowany do konkretnego kontrahenta rosyjskiego prowadzącego działalność gospodarczą. Nie może być także kwestionowana zapłata za towar przez tego nabywcę. Założono, że w trakcie postępowania skarżący przedłożył żądane dokumenty, które dowodzą wywozu towarów poza obszar celny UE. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2025 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "ppsa") postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Ol 209/25, I SA/Ol 210/25, I SA/Ol 211/25 i I SA/Ol 212/25 do łącznego rozpoznania i odrębnego orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Istotą sporu jest kwestia, czy towar zgłoszony do procedury wywozu został wyprowadzony poza obszar Unii Europejskiej zgodnie ze złożonym przez skarżącego zgłoszeniem do procedury wywozu. Zgodnie bowiem z art. 248 ust. 2 RD UKC jeżeli po upływie 150 dni od daty zwolnienia towarów do procedury wywozu (...) urząd celny wywozu nie otrzyma informacji o wyprowadzeniu towarów ani dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny Unii, taki urząd może unieważnić dane zgłoszenie. Zaś zgodnie z art. 335 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L. z 2015 r. Nr 343, str. 558 z późn. zm., dalej: "RW UKC") jeżeli po upływie 90 dni od zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie zostanie poinformowany o wyprowadzeniu towarów, może zwrócić się do zgłaszającego o podanie informacji dotyczących daty, kiedy towary opuściły obszar celny Unii, oraz urzędu celnego wyprowadzenia, przez który to nastąpiło (innymi słowy, organ wszczyna postępowanie poszukiwawcze). Zgłaszający może z własnej inicjatywy poinformować urząd celny wywozu o datach opuszczenia przez towary obszaru celnego Unii i o urzędach celnych wyprowadzenia, przez które to nastąpiło (ust. 2 art. 335 RW UKC). Jeżeli zgłaszający przedstawi urzędowi celnemu wywozu informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, może zwrócić się do urzędu celnego wywozu o poświadczenie wyprowadzenia. W tym celu urząd celny wywozu zwraca się o udzielenie informacji dotyczących wyprowadzenia towarów do urzędu celnego wyprowadzenia, który udziela odpowiedzi w terminie 10 dni. Jeżeli urząd celny wyprowadzenia nie udzieli odpowiedzi w podanym terminie, urząd celny wywozu informuje o tym zgłaszającego (ust. 3 art. 335 RW UKC). Ponadto zgodnie z ust. 4 art. 335 RW UKC, jeżeli urząd celny wywozu poinformuje zgłaszającego o tym, że urząd celny wyprowadzenia nie udzielił odpowiedzi w terminie określonym w ust. 3, zgłaszający może przedstawić urzędowi celnemu wywozu dowody świadczące o tym, że towary opuściły obszar celny Unii. Dowody te może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich: a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii; b) dowód zapłaty; c) faktura; d) potwierdzenie dostawy; e) dokument podpisany lub uwierzytelniony przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii; f) dokument przetworzony przez organ celny państwa członkowskiego lub państwa trzeciego zgodnie z zasadami i procedurami mającymi zastosowanie w danym państwie; g) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na statki morskie, statki powietrzne lub instalacje morskie. Użyty w ust. 4 art. 335 RW UKC zwrot "w szczególności" wskazuje na otwarty katalog dowodów wymienionych w tym przepisie jedynie w przykładowy sposób. Dlatego dowodem wywozu może być każdy dowód przeprowadzony zgodnie z prawem i służący wyjaśnieniu sprawy (art. 180 § 1 Op w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1373, dalej: "Prawo celne". Przytoczone przepisy wskazują, że to na skarżącym spoczywał obowiązek należytego wykazania, że towar objęty zgłoszeniem celnym został wyprowadzony poza granice UE. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza stanowisko organów celnych co do deficytu dowodów w powyższym zakresie. Skarżący przedłożył bowiem szereg wyżej wymienionych dokumentów, ocenionych przez organ zgodnie z wynikającą z art. 191 Op w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego zasadą swobodnej oceny. Ocena organu obejmowała także inne dowody, zgromadzone przez organ, takie jak dokumenty pochodzące od organów władzy publicznej innego państwa zgodnie z art. 86 Prawa celnego. W ten sposób organ wykazał, że procedura wywozu nie została prawidłowo zakończona, a odnośnie do wyprowadzenia towaru z obszaru celnego UE, skarżący nie przedstawił wiarygodnych i przekonujących dowodów. Zdaniem Sądu organ słusznie ocenił przedłożone przez stronę dowody potwierdzenia zawarcia umów kupna-sprzedaży jako niewystarczające do wykazania, że towar faktycznie opuści obszar celny UE. Sąd podziela stanowisko organu m.in. w kwestii uznania, że wyciągi bankowe, zestawienie operacji bankowych dotyczących wpłat za faktury zakupu, kopia faktury zakupu towaru - potwierdzają jedynie dokonanie przelewu na rzecz kontrahenta, od którego dokonano nabycia wewnątrzwspólnotowego towaru, lecz nie potwierdzają zapłaty, a przede wszystkim nie potwierdzają wyprowadzenia towaru z obszaru celnego UE. Podobne uwagi należy odnieść do faktury sprzedaży potwierdzonej przez rosyjskiego odbiorcę, kopii CMR, będącego międzynarodowym listem przewozowym stosowanym w międzynarodowym przewozie drogowym, a nie morskim, a więc niepotwierdzającym opuszczenia obszaru UE poprzez port morski w A., gdzie dowodem alternatywnym mógłby być np. konosament, tj. morski list przewozowy. W ocenie Sądu skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie przedłożył przekonujących dowodów wywozu towaru poza obszar celny UE. Zaoferowane przez niego wyżej wymienione dowody, chociaż zasadniczo mieszczą się w otwartym katalogu dowodów wskazanych w art. 335 RW UKC, to jednak poddane ocenie organu - nie potwierdziły spełnienia wymogu wywozu towaru poza obszar celny UE. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 lipca 2025 r., sygn. akt I GSK 779/24 dowód wywozu towaru powinien pozwalać na jego identyfikację, tak aby można było jednoznacznie stwierdzić, że jest to ten sam towar, który został zgłoszony do procedury wywozu. Przedstawienie dokumentów wprost wskazanych w art. 335 ust. 4 RW UKC samo przez się nie przesądza jeszcze kwestii udowodnienia tego, że do wyprowadzenia towarów poza obszar UE doszło, bowiem dokumentacja taka każdorazowo podlega ocenie organów celnych pod względem możliwości wykazania za ich pomocą prawidłowego zakończenia procedury celnej. Prawodawca unijny wskazuje przy tym, że w oparciu o przedstawione dokumenty organ ma być przekonany o tym, że dowody te są dostateczne dla uznania faktu za dokonany. Skoro zaś wywóz taki nie został udokumentowany, to organ celny obowiązany był unieważnić zgłoszenie celne stosownie do art. 248 ust. 2 RD UKC. Unieważnienie zgłoszenia celnego na tej podstawie prawnej następuje z powodu braku informacji o wyprowadzeniu towarów oraz braku dowodów potwierdzających, że towary opuściły obszar celny UE. W realiach niniejszej sprawy skarżący nie został obciążony konsekwencjami wadliwego działania sytemu AES, lecz brakiem wykazania stosownymi dokumentami, że towar opuścił obszar celny UE. Stwierdzenie, czy nastąpił wywóz towaru poza granicę UE, ma charakter obiektywny, niezależny od winy (lub jej braku), dlatego w kontrolowanej sprawie nie podlegał badaniu stan świadomości i pozostawanie przez eksportera w dobrej czy złej wierze. Dla unieważnienia zgłoszenia celnego nie jest bowiem istotne, kto nie dopełnił obowiązku wywozu towaru, a także w jakim zakresie przyczynił się (lub nie) do tego faktu zgłaszający. Wystarczające jest ustalenie faktu, że wywóz towaru poza obszar celny UE nie nastąpił. W ocenie Sądu organy celne zgromadziły wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, który oceniono w granicach skodyfikowanej w art. 191 Op zasady swobodnej oceny. Ocena zebranego materiału dowodowego została dokonana na podstawie całokształtu wynikających z niego okoliczności, a przy tym w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zaskarżona decyzja w sposób dostateczny wyjaśnia podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. W treści jej uzasadnienia wskazane zostały fakty i dowody uznane za udowodnione oraz te dowody, którym tego przymiotu odmówiono albo uznano za niewystarczające do dowiedzenia podlegającego stwierdzeniu faktu. Kontrola sądowoadministracyjna potwierdziła prawidłowość i wszechstronność oceny wszystkich zebranych przez organy dowodów. W postępowaniu organ podjął wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, umożliwiając eksporterowi wykazanie, że objęty zgłoszeniami towar został wywieziony poza obszar celny Unii. Ocena dokonanych ustaleń odpowiadała prawu i nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Tym samym na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Op. Końcowo należy wskazać, że Sąd zobowiązany był do przeprowadzenia w tej sprawie kontroli legalności decyzji organu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w takich granicach Sąd nie stwierdził jednak naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 ppsa uzasadniałoby uwzględnienie skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Dlatego też na podstawie art. 151 tej ustawy skarga została oddalona. Przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.