I OSK 1551/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant asystent sędziego Paweł Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1637/21 w sprawie ze skargi Gminy Biskupice na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2021 r. nr SZ.rn.625.61.2021 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Gminy Biskupice na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1637/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Biskupice na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: Minister, organ, skarżący) z 19 maja 2021 r., nr SZ.rn.625.61.2021, którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego z 25 marca 2021 r., znak WS-III.7515.1.14.2013 RM o sprostowaniu decyzji własnej z 10 września 2020 r., znak WS-III.7515.1.14.2013.IB, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody Małopolskiego z 25 marca 2021 r. i zasądził na rzecz Gminy zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Wojewoda Małopolski decyzją z 10 września 2020 r. nr WS-III.7515.1.14.2013.IB stwierdził, że parcele katastralne pb nr [...], [...], [...] oraz pgr nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], objęte Iwh [...] gm. kat. [...]; parcele katastralne pgr nr [...] i [....] objęte Iwh [...] gm. kat. [...]; parcela katastralna pgr nr [...] objęta Iwh [...] gm. kat. [...]; parcele katastralne pgr nr [...] cz. (część nieleśna odpowiadająca aktualnie całym działkom ew. nr [...] o pow. 0,1126 ha, [...] o pow. 0,0672, [...] o pow. 0,0732, [...] o pow. 0,0752, [...] o pow. 0,066 ha, [....] o pow. 0,3611 ha, [...] o pow. 0323 ha, [...] o pow. 0,0163 ha, [...] o pow. 0,0162 ha, [...] o pow. 0,5579 ha, [...] o pow. 0,4890 ha, [...] o pow. 0,2012 ha, [...] o pow. 0,0160 ha, [...] o pow. 0,2786 ha, [...] o pow. 0,3531 ha, [...] o pow. 0,1343 ha, [...] o pow. 0,1871 ha, [...] o pow. 0,7278 ha, [...] o pow. 0,2334 ha, [...] o pow. 0,0476 ha, [...] o pow. 0,1308 ha oraz częściom działek ewidencyjnych nr [...] o pow. 0,1625 ha, [...] o pow. 0,0119 ha, [...] o pow. 0,0248 ha, [...] o pow. 0,0108 ha, [...] o pow. 0,0060 ha, [...] o pow. 0,0146 ha, [...] o pow. 0,0028 ha, [...] o pow. 0,0269 ha, [...] o pow. 0,0821 ha, [...] o pow. 0,0032 ha, [...] o pow. 0,0633 ha, [...] o pow. 0,4602 ha, [...] o pow. 0,3390 ha, [...] o pow. 2,8633 ha, [...] o pow. 0,5161 ha, 18 o pow. 0,0916 ha, [...] o pow. 0,19954 ha, [...] o pow. 0,0388 ha, [...] o pow. 0,3057 ha, [...] o pow. 0,0012 ha, [...] o pow. 0,0074 ha obręb [...], jedn. ew. [...]), [...], [...] objęte Iwh [...] gm. kat. [...], stanowiące byłą własność M.W. - nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13). Postanowieniem z 25 marca 2021 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., na wniosek A.R. z 15 lutego 2021 r., sprostował oczywistą omyłkę w decyzji Wojewody Małopolskiego z 10 września 2020 r. w ten sposób, że: - na stronie pierwszej, w wierszu siedemnastym (17) sentencji decyzji, - na stronie piątej, w wierszu czwartym (4) i piątym (5) uzasadnienia decyzji, - na stronie siódmej, w wierszu czterdziestym piątym (45) uzasadnienia decyzji, - na stronie dwudziestej pierwszej, w wierszu dwudziestym siódmym (27) uzasadnienia decyzji w miejsce słów: "[...] o pow. 0,19954 ha" wpisał: "[...] o pow. 1,9954 ha". Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła gmina, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucono naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. wskazując, że niedopuszczalne jest, aby w sprawie, w której kluczowym kryterium rozstrzygnięcia jest powierzchnia nieruchomości, sprostowanie w zakresie tej powierzchni uznać za omyłkę pisarską. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z 19 maja 2021 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że rozstrzygając o sprostowaniu Wojewoda oparł się na opinii geodety z 16 września 2019 r. Opracowanie to zostało przedłożone przez wnioskodawców (przy piśmie z 16 września 2019 r.), a jego część mapowa stanowi załącznik do sprostowanej decyzji. Z zawartego w tej opinii sumarycznego zestawienia powierzchni obszarów nieleśnych z ich podziałem na działki ewidencyjne posortowane według numerów działek (str. 6 opinii) wynika, że część działki ewidencyjnej nr [...], wchodzącej w skład nieleśnej części pgr [...], zajmowała powierzchnię 1,9954 ha. Zatem pierwotny zapis dotyczący powierzchni części działki ewidencyjnej nr [...], zawarty w decyzji z 10 września 2020 r. był błędny, gdyż stał w sprzeczności z ww. opinią geodezyjną i stanowił niezamierzoną pomyłkę. O tym, że zapis dotyczący powierzchni części pgr [...] był oczywistą omyłką świadczy również charakter tego błędu, który sprowadza się do nieprawidłowego postawienia przecinka (0,19954 zamiast 1,9954) i konsekwentnego powielenia tego błędu na kolejnych stronach sprostowanej decyzji. Dokonanie tego rodzaju poprawki decyzji nie miało wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. W skardze do sądu administracyjnego Gmina Biskupice zarzuciła naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Wojewody Małopolskiego i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że decyzja Wojewody Małopolskiego dotyczy jedynie części działki nr [...], która w całości ma powierzchnię 5,44 ha. Zdaniem Skarżącej, nie sposób uznać, że błąd co do powierzchni nieruchomości wskazywanej w decyzji administracyjnej nosi cechy omyłki mogącej podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Wskazywana w decyzji powierzchnia odnosząca się do działki nr [...] nie ma jedynie charakteru informacyjnego, ale stanowi kluczowy element rozstrzygnięcia. Samo bowiem wskazanie numeru działki ewidencyjnej nie jest w tym przypadku wystarczające do ustalenia treści decyzji. Zmiana polegającą na zwiększeniu z 0,19954 ha do 1,9954 ha tej części działki co do której Skarb Państwa przestaje być właścicielem, a w konsekwencji odpowiednie zmniejszenie tej części działki nr [...] wobec której tytuł prawny Skarbu Państwa nie został zakwestionowany, stanowi niewątpliwie poważną ingerencję merytoryczną w treść decyzji. Ponadto powołana przez organ opinia stanowi jedynie jeden z dowodów, w oparciu o które Wojewoda Małopolski wydał decyzję. Istotnie załącznikiem do decyzji jest mapa - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zaczerpnięta z ww. opinii geodezyjnej, jednakże mapa ta nie zawiera wskazania powierzchni działek objętych decyzją i na jej podstawie nie jest możliwe ustalenie, jakiej części działki nr [...] decyzja dotyczy. Nie było zatem możliwe stwierdzenie wystąpienia wskazywanej obecnie przez organ wady decyzji zarówno w wyniku analizy treści samej decyzji, jak i jej załączników. Zmiana z 1,9954 ha na 0,19954 ha wymaga dopisania dodatkowego zera na początku liczby, musi więc być wynikiem świadomego działania autora decyzji. Zmiana w tym zakresie nie może więc nastąpić w trybie sprostowania oczywistej omyłki. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd I instancji, uzasadniając uwzględnienie skargi, stwierdził, że postanowienie narusza art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Takiej możliwości rektyfikacji decyzji, tj. usunięcia nieistotnych jej wad, o której mowa w powołanym przepisie, podlegają jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki popełnione w decyzjach, czy też postanowieniach, wydanych przez organ administracji. W rozumieniu tego przepisu, oczywista omyłka pisarska to bowiem widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Inne oczywiste omyłki to zaś omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy też innego wynikać powinna, bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. W rozpoznawanej sprawie natomiast organ sprostował treść decyzji (jej rozstrzygnięcie i uzasadnienie), w zakresie powierzchni działki nr [...], wskazując, że w opinii z 16 września 2019 r., sporządzonej przez geodetę uprawnionego, taką właśnie powierzchnię ustalono, a tylko błędnie wpisano ją w treści decyzji z 10 września 2020 r. podlegającej sprostowaniu. Sąd I instancji ocenił, że z taka praktyką organów nie można się zgodzić. W decyzji, z uwagi na wpisanie w jej sentencji i uzasadnieniu określonej powierzchni działki nr [...], ukształtowane zostało prawo do tej, a nie innej jej wielkości. Ukształtowanie prawa w taki sposób nie może podlegać rektyfikacji, jako wada nieistotna. Powierzchnia działki stanowi bowiem istotny element decyzji z 10 września 2020 r. stwierdzającej, że ta właśnie jej powierzchnia nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13). Zmiana polegająca na zwiększeniu z 0,19954 ha do 1,9954 ha tej części działki, co do której Skarb Państwa przestaje być właścicielem, a w konsekwencji odpowiednie zmniejszenie tej części działki nr [...], wobec której tytuł prawny Skarbu Państwa nie został zakwestionowany, stanowi poważną ingerencję merytoryczną w treść decyzji. Ponadto, powołana przez organ opinia stanowi jedynie jeden z dowodów, w oparciu o które Wojewoda Małopolski wydał decyzję. W trybie sprostowania decyzji nie można natomiast dokonywać odmiennej od dotychczasowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie można bowiem pominąć faktu, iż właśnie pierwotna wielkość, która została sprostowana, stanowić może adekwatną i prawidłową powierzchnię. W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że usunięcie opisanej wady może nastąpić wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej, gdyż prowadzi do merytorycznej zmiany już podjętego rozstrzygnięcia. Powierzchnia działki nie może być bowiem traktowana jako "oczywista omyłka", lecz jest to ewentualny błąd merytoryczny, którego nie można było w realiach rozpoznawanej sprawy sprostować postanowieniem wydanym w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W skardze kasacyjnej Minister zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że Minister wydając zaskarżone postanowienie nie mógł sprostować treści decyzji Wojewody Małopolskiego z 10 września 2020 r. w zakresie powierzchni części działki nr [...] przez wpisanie prawidłowej powierzchni (1,9954 ha zamiast błędnej 0,199954 ha) uznając, że: 1. organ dokonał sprostowania mimo braku wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanki "błędu pisarskiego/innej oczywistej omyłki", wskazując, że niewłaściwe wskazanie powierzchni działki nigdy nie może podpadać pod pojęcie błędu, czy omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (powołując się w tym zakresie wybranym orzecznictwem — str. 4-6 uzasadnienia), 2. dokonano sprostowania powierzchni działki nr [...], mimo, iż pierwotnie wskazana powierzchnia (przed sprostowaniem) mogła stanowić adekwatną i prawidłowo ustaloną powierzchnię działki nr [...] (str. 5 uzasadnienia), 3. zmiany (sprostowanie) polegające na zwiększaniu powierzchni działki nr [...] (z 0,19954 na 1,9954) skutkują zmianami w zakresie posiadanego przez Skarb Państwa prawa własności co do części działki nr [...], przez zmniejszenie tej części działki wobec której tytuł prawny Skarbu Państwa nie został zakwestionowany (str. 5 uzasadnienia), podczas gdy: a) ww. pogląd o niepodpadaniu (wskazania błędnej powierzchni) pod pojęcie błędu, czy omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie powinien być rozważany w oderwaniu od realiów konkretnej sprawy administracyjnej; tym samym, przytoczone przez Sąd I instancji orzecznictwo nie może być wprost — bez właściwego porównania stanów faktycznych — zastosowane w każdej innej sprawie dotyczącej "sprostowania"; b) z treści decyzji jednoznacznie wynika jaka jest prawidłowa "sporna" część działki nr [...], a w konsekwencji także jaka jest powierzchnia tej części; tj.: - mapa stanowiąca integralną część sprostowanej decyzji wyraźnie rozróżnia proporcje działki nr [...] o całkowitej powierzchni 5,44 ha, dzieląc ją na część niepodpadającą i podpadającą pod działanie dekretu PKWN z 1944 r. w proporcjach ok. 40-60 % (tj. prawidłowe 1,9954 ha w stosunku do całkowitej powierzchni 5544 ha), - zebrane w sprawie dowody, w tym opinia sporządzona przez geodetę, są spójne z ww. mapą i również wskazują, że pierwotnie wskazana powierzchnia (0,19954 ha) jest błędnie określona w sentencji; c) decyzja wydana przez Wojewodę nie ma mocy kształtowania nowego prawa własności Skarbu Państwa, gdyż ma jedynie charakter deklaratoryjny, co powoduje, że nie mogła ukształtować prawa do części wymienionej nieruchomości przez odjęcie jej od aktualnego właściciela, a nadto działka o takiej powierzchni (0,19544 ha) nie może powstać ze względu na przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, że w niniejszej sprawie organ dokonał sprostowania błędu nieistotnego, noszącego znamiona omyłki pisarskiej, uniemożliwiającego doprowadzenie do stanu zgodności z prawem istniejącego stanu faktycznego, a w konsekwencji — Minister prawidłowo utrzymał w mocy postanowienia organu, który dokonał ww. sprostowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano argumentację na poparcie powyższych zarzutów, akcentując możliwość sprostowania wadliwie wskazanej w decyzji powierzchni działki, jako błędu oczywistego i znajdującego potwierdzenie w aktach sprawy, a także nieadekwatność powołanego przez Sąd w uzasadnieniu orzecznictwa w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, pominięcie dowodu z dokumentu załączonej do skargi kasacyjnej kopii mapy oraz o zasądzenie od Ministra zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu. Zasadny jest zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że sprostowanie nie dotyczyło oczywistej omyłki. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje, że w trybie sprostowania nie jest dopuszczalna zmiana rozstrzygnięcia czy weryfikacja wad będących skutkiem naruszenia prawa albo korekta ustaleń faktycznych. Nie podlega podważeniu, że tryb sprostowania ma zastosowanie do usuwania wad nieistotnych. W art. 113 § 1 k.p.a. ustawodawca wskazał na trzy kategorie wad, które mogą podlegać sprostowaniu: błędy pisarskie, błędy rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Błędy rachunkowe to wady spowodowane omyłką w wykonaniu działania matematycznego. Błędy pisarskie to widoczne, wbrew zamierzeniu organu administracji publicznej, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. O ile w przypadku dwóch wymienionych kategorii błędu ustawodawca wskazał na ich charakter (rachunkowy bądź pisarski, związany z zapisem treści zawartych w decyzji), o tyle w przypadku trzeciej grupy posłużył się klauzulą "oczywistej omyłki", co nadaje tej kategorii charakter otwarty, a o zaliczeniu do niej decydują: po pierwsze stwierdzenie omyłki, po drugie jej oczywisty charakter. Okoliczności danego przypadku będą w tej sytuacji miały istotne znaczenie dla stwierdzenia zaistnienia omyłki, mogącej podlegać sprostowaniu. Należy podkreślić, że wykładnia art. 113 § 1 k.p.a nie może prowadzić do uznania, że "oczywiste omyłki" wchodzą w zakres dwóch pozostałych wad decyzji podlegających sprostowaniu, takie stanowisko skutkowałoby zbędnością trzeciej z przesłanek sprostowania, co stanowi naruszenie dyrektywy interpretacyjnej zakazującej wykładni prowadzącej do uznania zbędności regulacji czy pustego zakresu przedmiotu regulacji. Aby mówić o popełnieniu błędu lub omyłki należy dysponować jakimś kryterium wyznaczającym poprawność. W przypadku dwóch pierwszych kategorii wad ustawodawca wskazał na kryteria rachunkowe i językowe (pisarskie). W przypadku innych oczywistych omyłek takiego kryterium poprawności należy poszukiwać w materiale sprawy. W trybie sprostowania nie jest dopuszczalne uzupełnianie postępowania wyjaśniającego, ponowna ocena zebranych dowodów, dopuszczalne jest natomiast weryfikowanie treści zawartych w decyzji z tym materiałem i ocena, czy ewentualna rozbieżność stanowi oczywistą omyłkę. W rozpoznawanej sprawie sprostowanie dotyczy powierzchni, jaka z działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...] wchodzi w skład części nieleśnej parceli katastralnej pgr [...] obręb [...], jedn. ew. [...], stanowiącej byłą własność M.W. W decyzji Wojewody Małopolskiego zapisano, że powierzchnia ta wynosiła 0,19954 ha. Treść ta jest już zawarta w decyzji wojewody, zatem sprostowanie nie skutkuje wprowadzeniem do decyzji rozstrzygnięcia uprzednio nieistniejącego. Po drugie, co ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, wielkość ta, na co zasadnie zwrócono uwagę w skardze kasacyjnej, nie została wyrażona z precyzją, z jaką ujawnia się pole powierzchni ewidencyjnej działek ewidencyjnych. Co prawda, w skardze kasacyjnej powołano się na § 16 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 219 z późn. zm.), które weszło w życie 31 lipca 2021 r., a zatem po wydaniu przez Ministra zaskarżonego postanowienia z 19 maja 2021 r. Analogiczna regulacja istniała jednak również w uprzednio obowiązującym stanie prawnym, zgodnie z § 62 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 393), pole powierzchni działek ewidencyjnych określa się w hektarach z precyzją zapisu do 0,0001 ha. Okoliczność ta potwierdza, że w decyzji zastosowano inny poziom precyzji co do zapisu powierzchni, niezgodny ze standardami geodezyjnymi, wyznaczonymi przez przepisy powszechnie obowiązujące. W tym kontekście wielkość powierzchni została zatem w decyzji określona w sposób nieprawidłowy jeżeli chodzi o formę zapisu. Kolejnym krokiem jest zatem ustalenie, czy podanie takich danych dotyczących powierzchni części działki miało swoje uzasadnienie, czy też istotnie stanowiło omyłkę i na czym ona ewentualnie polegała. W decyzji była bowiem mowa o części działki oznaczonej aktualnie nr [...], a zatem wymaga rozważenia, czy istotnie z dokładnością nie do 0.0001 ha ale z dokładnością do 0,00001 ha (czyli 0,1 metra kwadratowego lub 10 decymetrów kwadratowy ) dokonano obliczenia powierzchni wchodzącej w skład części nieleśnej parceli katastralnej pgr [...]. Zebrany w sprawę materiał, będący podstawą decyzji, nie potwierdza jednak, aby z dokładnością do 0,00001 ha były w sprawie czynione ustalenia dotyczące powierzchni gruntu. Po pierwsze, żadna część innych działek ewidencyjnych, wchodzących w skład części nieleśnej parceli [...], nie została określona w decyzji z dokładnością do 0,00001 ha. Z dokładnością taką nie charakteryzowano też powierzchni żadnej innej działki. Po drugie, z materiału geodezyjnego służącego określeniu części nieleśnej parceli [...] nie wynika stosowanie takiej wielkości powierzchni. Jak podano w uzasadnieniu decyzji Wojewody, na skutek modyfikacji wniosku, przedmiotem postępowania była kwestia podpadania pod działanie dekretu o reformie rolnej tej części dawnej parceli [...], która nie stanowiła lasu, a wniosek dotyczył obszaru 13,9916 ha, szczegółowe zastawienie pól powierzchni odpowiednich działek lub ich części przedstawiono w tabeli nr 4 załączonej opinii geodety z 16 września 2019 r. Opinia ta znajduje się w aktach sprawy. Wynika z niej, że obszar nieleśny dawnej parceli [...] wyznaczono aktualnie dla dwóch obszarów, co zobrazowano na mapie. Działka nr [...] znajduje się w każdym z nich, przy czym w obszarze nr 1 leży część działki o pow. 1.8096 ha, a w obszarze nr 2 leży część działki o pow. 0,1858 ha. Zsumowania obu obszarów dokonano w tabeli nr 4 opinii, dla działki nr [...] powierzchnia wyniosła 1,9954 ha. Posłużenie się w decyzji zapisem powierzchni działki niezgodnym ze standardami geodezyjnymi, z dokładnością do 0,00001 ha przy jednoczesnym braku uzasadnienia dla zastosowania tego poziomu precyzji potwierdzają stanowisko, że zapis ten był błędny. O tym zaś, że wadliwość ta stanowiła omyłkę oczywistą, która nadawała się do sprostowania, rozstrzyga, że materiał sprawy dostarczał informacji o wyliczonej powierzchni części działki nr [...] wchodzącej w skład nieleśnej części parceli [...]. Ustalenie tej wielkości nie wymagało przeprowadzenia nowych dowodów, odmiennej oceny zebranych dowodów czy samodzielnych, nowych obliczeń, znajduje natomiast potwierdzenie w materiale sprawy. Załącznik mapowy do decyzji wojewody będącej przedmiotem sprostowania potwierdza, że obszary nieleśne dawnej parceli [...] aktualnie leżą w dwóch obszarach. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopuszczalne było sprostowanie w decyzji oczywistej omyłki, polegającej na przedstawieniu wielości powierzchni gruntu w sposób sprzeczny ze standardami geodezyjnymi i zastąpienie jej przedstawieniem tej powierzchni w sposób zgodny ze standardami geodezyjnymi i w wielkości wynikającej bezpośrednio z materiału sprawy. Mając na uwadze podane argumenty i uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i art. 207 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a.