VII SA/Wa 779/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Asesor WSA Anna Milicka - Stojek (spr.), Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2022 r. sprawy ze skarg A. F. i K. F. oraz H. F. i Z. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 marca 2022 r. znak: DOA.7110.16.2022.NKR w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. F. i K. F. solidarnie kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących H. F. i Z. F. solidarnie kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ" lub "GINB") decyzją z 21 marca 2022 r. znak DOA.7110.16.2022.NKR utrzymał w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej jako "Wojewoda") z 30 grudnia 2021 r. znak: WI-I.7840.4.46.2021.GD odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] (dalej jako "Starosta") z [...] października 2016 r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. B. (dalej jako "inwestor") pozwolenia na budowę budynku szkoły podstawowej oraz budowę muru oporowego na granicy z dz. nr [...] i [...], na terenie dz. nr [...] w miejscowości G., gmina [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Inwestor w dniu 26 sierpnia 2016 r. wystąpił do Starosty o udzielenie pozwolenia na budowę szkoły podstawowej na dz. nr [...] oraz budowę muru oporowego na granicy z dz. nr [...] i [...]. Starosta decyzją z [...] października 2016 r. zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku szkoły i muru oporowego na terenie ww. nieruchomości. H. F. i Z. F. (dalej jako "skarżący") pismem z 21 września 2021 r. wystąpili do Wojewody o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, pkt 5, pkt 6 i pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a." W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że budynek szkoły został posadowiony niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś zatwierdzony projekt w sposób rażący dopuszcza do zagrożenia dla życia i zdrowia wielu osób. Wojewoda decyzją z 30 grudnia 2021 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] października 2016 r. i wskazał, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (w dacie wydania kontrolowanej decyzji Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.b.", bowiem inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również ustalono, że w odniesieniu do tej nieruchomości obowiązuje uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu [...], powoływana dalej jako "m.p.z.p." Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego. Projekt sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i zawiera zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Projektanci złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zawiera też informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b. Zdaniem Wojewody, w sprawie nie naruszono również w sposób rażący art. 35 ust. 1 P.b. Z akt wynika bowiem, że przedmiotowa działka położona jest na obszarze objętym m.p.z.p. na terenie oznaczonym symbolem C.08.MU, dla którego w § 58 m.p.z.p. ustalono przeznaczenie terenu: tereny zabudowy mieszkaniowo usługowej, przy czym: 1) zabudowę mieszkaniową dopuszcza się wyłącznie w formie zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej; 2) dla funkcji usługowych ustala się: a) funkcje usługowe dopuszcza się w formie budynków wolnostojących lub lokali w budynkach o funkcji mieszkaniowej, b) wyklucza się: - lokalizację kempingów i pól namiotowych, - wyklucza się lokalizację obiektów o dużym zatrudnieniu. Projektowany budynek szkoły podstawowej, przeznaczonej dla nie więcej niż 110 uczniów, wpisuje się w powyższe ustalenia. Budynek ten jest obiektem o dwóch kondygnacjach nadziemnych, posiadającym parter i poddasze użytkowe, podpiwniczonym. Wysokość nie przekracza dopuszczonych 9 m, a poziom posadzki parteru zaprojektowano na wysokości 0,3 m ponad terenem. Bryła budynku przykryta jest dachem dwuspadowym, o symetrycznym układzie i spadku 30°, zatem w tym zakresie wymogi m.p.z.p. zostały spełnione. Na działce o pow. 2 046 m2 zaprojektowano budynek o powierzchni zabudowy 451,4 m2, co stanowi 22% powierzchni działki, oraz zaplanowano 676,82 m2 powierzchni biologicznie czynnej, co stanowi 33% jej powierzchni, co również wypełnia wymogi m.p.z.p. Projekt jest zgodny z ustaleniami w zakresie obsługi komunikacyjnej, gdzie przewidziano dostęp do terenu m.in. z dróg wewnętrznych oznaczonych jako [...] - dojazd do działki inwestycyjnej zapewniono z drogi wewnętrznej [...]. Zgodnie z wymogami m.p.z.p. inwestor zobowiązany był do zapewnienia miejsc parkingowych na zasadach określonych w § 16 m.p.z.p. Przewidziano 20 miejsc postojowych – 15 mp/584 m2 powierzchni użytkowej usług i 5 mp/15 zatrudnionych, spełniając wymagane wskaźniki - 1 mp / 40 m2 i 1 mp / 3 zatrudnionych. W tej sytuacji Wojewoda uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Zdaniem Wojewody, w sprawie nie naruszono również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w dacie wydania kontrolowanej decyzji Dz.U.2015.1422), powoływanego dalej jako "Warunki techniczne". Skarżący zarzucili, że posadowienie budynku szkoły w odległości mniejszej niż 3 m od granicy dz. nr [...] stanowi naruszenie § 12 Warunków technicznych. Przywołany przepis określa jednak odległość budynku sytuowanego na działce od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Tymczasem dz. nr [...], do której projektowany budynek jest zbliżony na odległość ok. 1 m, położona jest na terenie o innym przeznaczeniu w m.p.z.p., oznaczonym symbolem C.09.R/ZL, tj. tereny rolnicze i lasy, dla którego w § 59 pkt 6 m.p.z.p. określono szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym: 1) na całym terenie ustala się zakaz lokalizacji zabudowy. Skoro zatem sąsiadująca z działką inwestycyjną dz. nr [...] nie jest zatem działką budowlaną, lecz rolną z zakazem zabudowy, to nie jest wymagane zachowanie odległości wynikających z § 12 Warunków technicznych. Podobnie rzecz się ma z miejscami postojowymi zaprojektowanymi wzdłuż granicy z dz. nr [...], gdyż zgodnie z § 19 ust. 2 Warunków technicznych odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych również wyznacza się od granicy działki budowlanej. Usytuowanie budynku nie narusza zatem § 12 i § 19 Warunków technicznych. Analiza projektu wykazuje również, że nie naruszono § 13 (dotyczącego przesłaniania), § 60 (dotyczącego nasłonecznienia) i § 271-273 (dotyczących odległości wymaganych z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe), gdyż działki sąsiadujące z inwestycją są niezabudowane. W tej sytuacji w sprawie nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. Jak wynika z projektu budowlanego, zaopatrzenie obiektu w wodę zapewniono z sieci wodociągowej, odprowadzenie ścieków do kanalizacji gminnej, a zaopatrzenie w energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej, na warunkach gestorów. Wody opadowe mają być odprowadzane powierzchniowo na teren w granicach działki inwestora, co zapewnia odpowiednie ukształtowanie spadków. Brak rozwiązań dotyczących przyłączy, podnoszony przez skarżących, nie może stanowić o wadliwości badanego pozwolenia na budowę, gdyż przyłącza mogą być zrealizowane na podstawie zgłoszenia. To samo odnosi się do zjazdu na działkę. Podsumowując Wojewoda stwierdził, że analiza decyzji Starosty wykazała, że weryfikowane pozwolenie na budowę nie jest obarczone żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli A. i K. F. oraz H. i Z. F. (dalej również jako "skarżący"), żądając jej uchylenia. GINB decyzją z 21 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody i wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 P.b., inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie z 25 sierpnia 2016 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. GINB przywołał dalej treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. i wskazał, że analiza projektu budowlanego nie wykazała, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów m.p.z.p. w zakresie wymogów dotyczących przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Działka znajduje na terenie oznaczonym jako C.08.MU. Zgodnie z § 58 ust. 1 m.p.z.p. przeznaczenie terenu: tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, przy czym funkcje usługowe dopuszcza się w formie budynków wolnostojących lub lokali w budynkach o funkcji mieszkaniowej, zaś wyklucza się lokalizację kempingów i pól namiotowych oraz lokalizacji obiektów o dużym zatrudnieniu. Natomiast zgodnie z § 3 pkt 2 lit. a m.p.z.p. jako funkcje usługowe (usługi) należy rozumieć usługi publiczne jak: administracja publiczna, wymiar sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, porządku publicznego, ochrony przeciwpożarowej, rekreacji i kultury fizycznej, sportu (za wyjątkiem sportu wyczynowego). Tym samym szkoła podstawowa wpisuje się w przeznaczenie terenu opisane w m.p.z.p. Mając ponadto na uwadze, że liczba uczniów w szkole nie jest większa niż 110 osób (pkt 3.6.3 Założenia funkcjonalno-użytkowe - str. 19 projektu budowlanego) a liczba zatrudnionych osób będzie wynosić 15 (pkt 2.3.3 Układ komunikacyjny - str. 8 projektu budowlanego), nie można uznać, że zatrudnienie w szkole będzie duże, w sytuacji gdy m.p.z.p. jednoznacznie dopuszcza funkcję oświaty. Organ zauważył, że inwestycja jest zgodna ze wskazanymi w § 58 ust. 5 m.p.z.p. parametrami i wskaźnikami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem zaprojektowany budynek jest obiektem o dwóch kondygnacjach nadziemnych (parter i poddasze użytkowe) podpiwniczonym. Wysokość budynku wynosi 8,70 m, poziom posadzki parteru zaprojektowano na wysokości 0,3 m ponad terenem. Budynek przykryty jest dachem w dwuspadowym o spadku 30°. Działka posiada pow. 2 046 m2, natomiast powierzchnia zabudowy zaprojektowanego budynku wynosi 451,40 m2, co stanowi 22% powierzchni działki. Zaprojektowana powierzchnia biologicznie czynna to 676,82 m2, co stanowi 33% powierzchni działki. Inwestycja spełnia także warunki obsługi komunikacyjnej określone w § 58 ust. 7 m.p.z.p., bowiem w zatwierdzonym projekcie budowlanym przewidziano dojazd do działki z drogi wewnętrznej [...]. Zgodnie z wymogami m.p.z.p. inwestor zobowiązany był ponadto do zapewnienia miejsc parkingowych na zasadach określonych w § 16 ust. 6 pkt 1 lit. b i pkt 2 m.p.z.p. stanowiących ogólne zasady dotyczące zapewnienia miejsc parkingowych, tj. 1) ustala się minimalne wskaźniki zaspokojenia potrzeb parkingowych: b) dla innych funkcji: nie mniej niż 1 miejsce na 40 m2 powierzchni użytkowej obiektu i 1 miejsce postojowe na trzech zatrudnionych; 2) obowiązuje zaspokojenie potrzeb parkingowych w granicach działki lub posesji przynależnej do budynku, o ile ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów elementarnych nie stanowią inaczej. Na działce przewidziano 20 miejsc postojowych dla samochodów osobowych: 15 mp/584 m2 powierzchni użytkowej usług i 5 mp/15 zatrudnionych, spełniając wymagane wskaźniki (Projekt budowlany, pkt 2.3.3. Układ komunikacyjny, s. 8). Mając natomiast na uwadze zarzuty zawarte w odwołaniach, dotyczące rozbieżności pomiędzy wielkościami powierzchni użytkowej przyjętych dla obliczenia liczby miejsc postojowych (pkt 2.3.3 Układ komunikacyjny - str. 8 projektu budowlanego) a zapisami wskazanymi w pkt 3.1 Przeznaczenie i program użytkowy (str. 12 projektu budowlanego), GINB wskazał, że nie jest zadaniem organów administracji architektoniczno-budowlanej dokonywanie oceny prawidłowości projektu budowlanego. W tym zakresie pełną odpowiedzialność ponosi projektant. Niemniej jednak zgodnie z Polską Normą PN-ISO 9836:1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych" powierzchnia użytkowa jest to część powierzchni kondygnacji netto, która odpowiada celem i przeznaczeniu budynku (pkt 5.1.7 Normy). Powierzchnie użytkowe klasyfikowane są zgodnie z celem i przeznaczeniem budynków, dla których są one wznoszone. Dzieli się je zwykle na powierzchnie użytkowe podstawowe i powierzchnie użytkowe pomocnicze (pkt 5.1.7.3 Normy). Choć norma ta została powołana w § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) w zakresie powierzchni zabudowy, to jednak, w ocenie organu, należy ona do "zasad wiedzy technicznej", do których odnosi się treść oświadczenia składanego przez projektanta (zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b.). Podobnie należy ocenić kwestię odprowadzania wód. Potencjalne szkody właścicieli gruntów sąsiednich powstałe z powodu nieprawidłowych rozwiązań projektowych, czy też wadliwego wykonania robót, uprawniają ich do poszukiwania ochrony na drodze cywilnoprawnej. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest również wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), zatem nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). Ponadto analiza projektu zagospodarowania terenu nie wskazuje, by przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, w szczególności zaś unormowaniom rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew twierdzeniom odwołujących się, choć budynek projektowanej szkoły został usytuowany w odległości zmiennej od 1,0 m (północny narożnik budynku) do 1,95 m (wschodni narożnik budynku) od granicy z dz. nr [...], to odległości określone w § 12 ust. 1 Warunków technicznych odnoszą się do odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Natomiast z załącznika graficznego do m.p.z.p. wynika, że część tej działki, położona na północny wschód od działki inwestycyjnej (nr [...]) znajduje się na terenie oznaczonym jako C.09.R/ZL i w tej części nie stanowi działki budowlanej. Dla terenu, na którym położona jest część dz. nr [...], położona na północny wschód od dz. nr [...], § 59 m.p.z.p. wskazuje jako przeznaczenie terenu: tereny rolnicze i lasy, z zakazem lokalizacji zabudowy. W tej sytuacji ewidentne jest, że część dz. 658/6 sąsiadująca z działką inwestycyjną nie stanowi działki budowlanej, jak również wbrew twierdzeniom skarżących nie jest zabudowana. Tym samym niezasadne są zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 12 ust. 1 oraz § 272 ust. 2 Warunków technicznych. Organ zauważył dalej, że dokumentacja (projekt zagospodarowania terenu) została uzgodniona: przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu 27 września 2016 r. - mgr inż. G.B. (str. 123-124 projektu), przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych w dniu 3 października 2016 r. - mgr inż. W.B. (str. 126-129 projektu), pod względem kolizji z istniejącą siecią elektroenergetyczną (Uzgodnienie E. S.A 35MMD/K-181/2016) oraz pozytywnie zaopiniowana przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] (pismo z 19 października 2016 r.). Jednocześnie jako nieuzasadnione uznał zarzuty wskazujące, że uzgodnienia są na osobnych kartkach. Przepisy nie uniemożliwiają bowiem dokonywania uzgodnień na odrębnych kartach, ponadto taki sposób umożliwia przejrzystość i czytelność dokonanych uzgodnień. Niewątpliwie przy tym rysunki, na których umieszczono odciski pieczęci i podpisy rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (str. 123-124 projektu budowlanego) przedstawiają rzuty podstawowej kondygnacji obiektu oraz zagospodarowanie terenu. Zatwierdzony projekt budowlany zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b P.b. (str. 29, 68, 95, 157 projektu) i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenie, stosownie do art. 20 ust. 4 P.b., o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz dołączyli stosowne zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (str. 45-48, 50, 83-87, 107-111, 155 projektu). Inwestor, zgodnie z m.p.z.p. (za pośrednictwem drogi wewnętrznej [...]) oraz ograniczonym prawem rzeczowym ustanowionym w stosunku do dz. nr [...], posiada również dostęp do drogi publicznej. Z kolei kwestia zjazdu, który stosownie do art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440) stanowi połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy wyłącznie zjazdów z dróg publicznych. Z m.p.z.p. jednoznacznie natomiast wynika, że dz. nr [...] (określona w m.p.z.p. jako teren [...]) stanowi drogę wewnętrzną, nie zaś publiczną. Odnosząc się z kolei do zarzutów wskazujących na brak rozwiązań w zakresie przyłącza wody oraz kanalizacji, organ wskazał, że art. 33 P.b. zawiera zasadę, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Od zasady tej są jednak wyjątki, o czym świadczy dalsza część tego przepisu. Za wyjątek należy niewątpliwie uznać sposób realizacji przyłączy, o którym mowa w art. 29a P.b. Przyłącza nie muszą być objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. F. i K. F. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 779/22) oraz H.F. i Z. F. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 986/22). A.F. i K.F. wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W skardze wskazali, że GINB swoje stanowisko oparł w istocie na stwierdzeniu, że za zatwierdzony projekt budowlany odpowiada projektant, natomiast za ewentualne potencjalne szkody w wyniku nieprawidłowości należy szukać ochrony na drodze cywilnoprawnej. Ponadto stwierdził, że brak jest rażącego naruszenia prawa. W świetle sprzeczności z ustaleniami zawartymi w m.p.z.p. jest to stwierdzenie błędne. Mając bowiem na uwadze art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę to właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie miała miejsce rażąca sprzeczność usytuowania inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., bowiem od granicy dz. nr [...] wynosi ona mniej niż 3 m (w przypadku braku otworów okiennych w ścianie budynku) lub 4 m (w przypadku występowania otworów okiennych w ścianie). Skarżący podnieśli, że na dz. nr [...] znajduje się gospodarstwo rolne (budynek mieszkalny i budynki pomocnicze, co potwierdza, że nieruchomość ta jest nieruchomością zabudowaną i tak należy ją traktować) - właściciele gospodarstwa rolnego H. i Z. F. mają status rolników do dnia dzisiejszego. Teren tego gospodarstwa obejmuje ustalenia ujęte w m.p.z.p. dla jednostek opisanych C.08.MU oraz C.09.R/ZL. Teren dz. nr [...] nie został w swojej funkcji dotychczas zmieniony, a w konsekwencji obowiązuje ustalenie zawarte w § 58 ust. 8 pkt 1 m.p.z.p., który to dopuszcza lokalizację nowych obiektów gospodarczych i budowli niezbędnych dla istniejących gospodarstw rolnych. W tej sytuacji decyzja o pozwoleniu na budowę w sposób rażący naruszona § 12 ust. 1 i ust. 2 Warunków technicznych. Co istotne, jeżeli działka budowlana, na której projektowany jest budynek graniczy z nieruchomością zabudowaną (część gospodarstwa rolnego, uprawy polowe - zboża, las, miejsca zadaszone dla wypoczynku, itp.) z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe zastosowanie ma również § 272 ust. 2 Warunków technicznych. W konsekwencji posadowienie szkoły w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z dz. nr [...] narusza zapisy m.p.z.p. Zdaniem skarżących, w sprawie naruszono również rażąco zapisy m.p.z.p. odnoszące się do zapewnienia potrzeb parkingowych. W opisie technicznym zamieszczonym w projekcie budowlanym wskazano bowiem, że powierzchnia użytkowa usług wynosi 584 m2, co skutkowało ustaleniem 20 miejsc parkingowych, jednak już w pkt 3.1. tego projektu podano powierzchnię użytkową budynku 1059,27 m2. Jeśli natomiast wziąć pod uwagę tę drugą powierzchnię, liczba miejsc parkingowych zgodna z m.p.z.p. powinna wynosić 31. Zdaniem skarżących, w sprawie nie ustalono również zjazdu do szkoły, bowiem za "działkę drogową" może być uznana tylko działka będąca w całości droga publiczną, ewentualnie wewnętrzną. Za działkę drogową należy uznać teren przeznaczony pod drogę w m.p.z.p. Działką drogową będzie również działka, która ma takie oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków. Działka nr [...] nie jest natomiast drogą z uwagi na brak zapisów w m.p.z.p. o przeznaczeniu pod funkcję drogową. Również zgodnie wypisem z rejestru gruntów nie posiada oznaczenia drogi tj. "dr". Ponadto zgodnie z zapisami w m.p.z.p. występuje zakaz wydzielania dojazdów do działek poza ustalonymi w planie. Zdaniem skarżących, fałszywe jest również twierdzenie, że odprowadzanie wód opadowych z dachów oraz powierzchni utwardzonych będzie odbywać się powierzchniowo na teren w granicach działki. Wody opadowe z dz. nr [...] w istocie mają odpływ na dz. nr [...] objętą służebnością - grunt rolny. Zalewają pośrednio też działkę do nich należącą. Przedmiotowa inwestycja jest także najprawdopodobniej obiektem o dużym zatrudnieniu, co jest sprzeczne z nakazami m.p.z.p. H. F. i Z. F. w swojej skardze wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art 34 ust. 3 pkt 1d w zw. 34 ust. 6 pkt 1 P.b. w zw. z § 8 pkt 2 ppkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z art. 4 ust. 8 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne ich usytuowanie, w zw. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. art. 138 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegajcie na braku dokonania przez GINB subsumpcji ww. przepisów, a która to doprowadziłaby do uznania, że brak zawarcia w projekcie architektoniczno-budowlanym dla przedsięwzięcia w postaci szkoły podstawowej definicji zjazdu z drogi publicznej na działkę inwestycyjną oraz brak szczegółowego określenia układu komunikacyjnego pomiędzy drogą publiczną oraz działką inwestycyjną stanowi w świetle art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. kwalifikowaną wadliwość projekt budowlanego i w konsekwencji skutkowałaby uchyleniem decyzji Wojewody i stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty, względnie uchyleniem decyzji Wojewody i przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpoznania; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 3 pkt 8 oraz § 58 pkt 2b zdanie 2 m.p.z.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wyrażającego się w braku dokonania przez GINB subsumpcji ww. przepisów, a która to skutkowałaby uznaniem, że szkoła podstawowa ze względu na planowaną liczbę osób zatrudnionych mieściła się w zakresie obiektu o dużym zatrudnieniu w rozumieniu m.p.z.p., a więc nie mogła zostać zlokalizowana na terenie inwestycyjnym, a finalnie nie mogła w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. zostać objęta decyzją w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę, co skutkowałoby w konsekwencji uchyleniem decyzji Wojewody i stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty, względnie uchyleniem decyzji Wojewody i przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpoznania, nie zaś utrzymania decyzji Wojewody w mocy; 3. art. 35 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b. w zw. z § 12 ust. 1 i ust. 3 Warunków technicznych, w zw. z § 58 pkt 8 m.p.z.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wyrażające się w braku dokonania przez GINB subsumpcji ww. przepisów, a która to skutkowałaby uznaniem, że dz. nr 658/6 stanowi w części działkę zabudowaną domem mieszkalny, a także obejmuje obszary o przeznaczeniu do użytkowania rolnego, który to status obowiązywał w dacie uchwalenia m.p.z.p., a więc obszary, które zgodnie z zapisem zawartym w § 58 pkt 8 m.p.z.p. mogą zostać objęte lokalizacją nowych obiektów gospodarczych i budowli w tym zadaszonych miejsc odpoczynku, a w konsekwencji, wobec działki tej winny znaleźć zastosowanie normy odległościowe określone w § 12 ust. 1 i ust. 2 Warunków technicznych, co skutkowałoby w konsekwencji uchyleniem decyzji Wojewody i stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty, względnie uchyleniem decyzji Wojewody i przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpoznania; 4. art. 35 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b. w zw. z § 12 ust. 1 i ust. 3 w zw. z § 272 ust. 2 Warunków technicznych w zw. z § 58 pkt 8 m.p.z.p. w zw. z art. 138 § pkt 2 w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wyrażające się w braku dokonania przez GINB subsumpcji ww. przepisów, a która to skutkowałaby uznaniem, że skoro dz. nr [...] jest częściowo zabudowana i obejmuje obszary o przeznaczeniu do użytkowania rolnego w ramach gospodarstwa rolnego, a więc obszary, które zgodnie z § 58 pkt 8 m.p.z.p. mogą zostać objęte lokalizacją nowych obiektów gospodarczych i budowli w tym zadaszonych miejsc odpoczynku, winna zostać zlokalizowana w stosunku do budynku szkoły podstawowej przy uwzględnieniu norm odległościowych wynikających z ochrony przeciwpożarowej, o której mowa w § 272 ust 2 w zw. z § 12 ust. 1 i ust 2 Warunków technicznych, co skutkowałoby w konsekwencji uchyleniem decyzji Wojewody i stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty, względnie uchyleniem decyzji Wojewody i przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpoznania; 5. art. 35 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 3 P.b. w zw. z § 16 pkt 6 ppkt 1a zd. 2 oraz ppkt 1b m.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b. w zw. § 19 ust. 1 Warunków technicznych, wyrażające się w braku dokonania przez GINB subsumpcji ww. przepisów, a która to skutkowałaby uznaniem, że wyznaczona w projekcie budowlanym liczba miejsc parkingowych jest niezgodna z zapisami m.p.z.p., co skutkowałoby w konsekwencji uchyleniem decyzji Wojewody i stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty, względnie uchyleniem decyzji Wojewody i przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpoznania, nie zaś utrzymania decyzji Wojewody w mocy; 6. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z art 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z § 8 pkt 2 ppkt 3 i ppkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego polegające na braku subsumpcji tych przepisów, a która to skutkowałaby uznaniem, że w projekcie budowlanym istnieje wewnętrzna niezgodność rozwiązań: a) dotyczących odprowadzania wód opadowych, w sytuacji w której wody opadowe z dz. nr [...] będą miały w rzeczywistości ujście na obszar dz. nr [...], objętej służebnością drogową, co powoduje w dni deszczowe zalewanie tej działki strumieniami deszczu; b) brak wskazania na rysunku podstawowym do projektu rozwiązań w zakresie przyłącza wody oraz kanalizacji, a jedynie wskazanie punktów w murze; c) brak ujawnienia uzgodnień na rysunku Projektu Zagospodarowania Terenu a zamieszczenie uzgodnień na osobnych kartkach; d) brak zawarcia w Projekcie Zagospodarowania Terenu klauzuli uzgadniającej; e) wskazanie w projekcie, że obiekt kotłowni zasilany jest olejem opałowym, w warunkach jednoczesnego braku ujawnienia w projekcie miejsca tankowania, co w sposób jednoznaczny dowodzi występowania zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. - co skutkowałoby w konsekwencji uchyleniem decyzji Wojewody i stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty, względnie uchyleniem decyzji Wojewody i przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpoznania, nie zaś utrzymania decyzji Wojewody w mocy. W obszernym uzasadnieniu skargi przywołano argumentację na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 21 lipca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 986/22 połączył sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 779/22 i VII SA/Wa 986/22 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił o ich dalszym prowadzeniu pod sygn. akt VII SA/Wa 779/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi są zasadne, jednak nie wszystkie zawarte w nich zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GINB z 21 marca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] października 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę budynku szkoły podstawowej oraz budowę muru oporowego na granicy z dz. nr [...] i [...], na terenie dz. nr [...] w miejscowości G.. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd podzielił stanowisko skarżących co do jednej spornej kwestii, a mianowicie co do zarzutu, że organy nie wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości, czy inwestycja jest zgodna z zapisami m.p.z.p. w odniesieniu do liczby przewidzianych w projekcie budowlanym miejsc parkingowych. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja przedstawia w tym zakresie co najmniej przedwczesne stanowisko odnośnie do niewystąpienia w sprawie przesłanki rażącego naruszenia prawa. Stąd też uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Rozwijając powyższe Sąd zauważa, że kwestionowane pozwolenie na budowę dotyczy budowy budynku szkoły oraz muru oporowego na granicy z dz. nr [...] i [...]. Powyższe pozwolenie na budowę badane było w trybie stwierdzenia nieważności, o którym mowa w art. 156 § 1 K.p.a., m.in. pod kątem jego zgodności z art. 35 ust. 1 P.b., który to wymienia szereg warunków odnoszących się głównie do projektu budowlanego, a które podlegają obligatoryjnemu sprawdzeniu przez właściwy organ przed wydaniem decyzji. Należy do nich, m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z zapisów m.p.z.p. obowiązującego w dacie wydania pozwolenia na budowę, dz. nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem C.08.MU, dla którego w § 58 ust. 1 m.p.z.p. ustalono przeznaczenie terenu jako tereny zabudowy mieszkaniowo usługowej. W § 16 ust. 6 m.p.z.p. zawarto natomiast ogólne zasady dotyczące zapewnienia miejsc parkingowych, które dla funkcji innych niż mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa, przewidują nie mniej niż 1 miejsce na 40 m2 powierzchni użytkowej obiektu i 1 miejsce postojowe na trzech zatrudnionych (pkt 1b § 16 ust. 6 m.p.z.p.). W części opisowej projektu zagospodarowania terenu (pkt 2.3.3 - Układ komunikacyjny, str. 8 projektu) wskazano, że przewidziano 20 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w liczbie: 15 miejsc postojowych / 584 m2 powierzchni użytkowej usług (tj. 1 miejsce postojowe / 40m2 usług) oraz 5 miejsc parkingowych / 15 osób zatrudnionych (tj. 1 miejsce parkingowe / 3 zatrudnionych). Dalej już jednak, bowiem w Projekcie architektoniczno-budowlanym (pkt 3.1. – Przeznaczenie i program użytkowy, str. 12 projektu), wskazano powierzchnię użytkową budynku - 1059,27 m2. Powyższe różnice w powierzchni użytkowej, zdaniem Sądu, wymagają wyjaśnienia i uściślenia, bowiem nie sposób doszukać się w projekcie budowlanym, ani też w pozostałych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, wyjaśnienia tak znacznej różnicy. Zgodzić się należy z GINB, że za projekt budowlany odpowiada projektant. Niemniej jednak badając w trybie stwierdzenia nieważności zgodność przedłożonego projektu budowlanego z przepisami, w tym z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., organ ten winien powyższe rozbieżności ustalić w taki sposób, by móc ocenić jego zgodność z § 16 ust. 6 pkt 1b m.p.z.p. W sprawie należy więc wyjaśnić, po pierwsze: jaka jest "powierzchnia użytkowa obiektu", gdyż na taką wskazuje m.p.z.p., po drugie: czy wskazana przez autora projektu budowlanego "powierzchnia użytkowa usług" jest tym samym co "powierzchnia użytkowa obiektu"; po trzecie zaś: czy "powierzchnia użytkowa usług" wskazana w pkt 2.3.3 projektu budowlanego jest czym innym niż "powierzchnia użytkowa" wskazana w pkt 3.1. tego projektu. W niewyjaśnieniu powyższych rozbieżności Sąd upatruje wady kontrolowanego postępowania. GINB, opierając się jedynie na uznaniu, że to projektant ponosi odpowiedzialność za prawidłowość projektu budowlanego, odstąpił bowiem od gruntowanej analizy okoliczności podnoszonych w toku postępowania przez skarżących w tym zakresie, a mogących mieć, zdaniem Sądu, znaczenie dla zastosowania w sprawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd dostrzegł bowiem, że w toku postępowania administracyjnego skarżący konsekwentnie wskazywali na to, że na mocy kwestionowanej decyzji Starosty przewidziano lokalizację budynku szkoły podstawowej, która nie ma zagwarantowanej wystarczającej liczby miejsc parkingowych. W sytuacji natomiast gdyby w sprawie ustalono, że prawidłowa "powierzchnia użytkowa obiektu", o której mowa w m.p.z.p., wynosi 1059,27 m2, nie zaś 584 m2, to liczba miejsc postojowych dla budynku powinna wynosić 31, a nie jak wskazano w projekcie budowlanym 20. Powyższe skutkowałoby w konsekwencji uznaniem, że decyzja Starosty z [...] października 2016 r. rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 16 ust. 6 pkt 1b m.p.z.p. Sąd ma jednocześnie na uwadze tryb, w jaki organy orzekały w niniejszej sprawie, a tym samym "ograniczenie" kompetencji organu w takim postępowaniu wyłącznie do weryfikacji badanej decyzji w oparciu o akta, na podstawie których została ona wydana. Sąd nie kwestionuje prawidłowości takiego postępowania organu mając na uwadze, że postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownej oceny sprawy co do istoty i gromadzenia w tym celu "nowego" materiału dowodowego i czynienia "nowych" ustaleń. Niemniej jednak Sąd zauważa, że brak podjęcia w powyższym zakresie jakichkolwiek czynności i uzyskania wyjaśnień, nie pozwolił organowi na ustalenie, czy badana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z zapisami m.p.z.p. Uzupełnienie akt o dokumenty, czy wyjaśnienia projektantów, o które GINB mógł w prowadzonym postępowaniu wystąpić do inwestora, w celu potwierdzenia okoliczności podniesionych przez skarżących, a dotyczących faktycznej "powierzchni użytkowej obiektu", która pozwoli na ustalenie zgodności projektu z zapisami m.p.z.p., nie stanowiłoby o wadliwości postępowania nadzorczego, skoro dotyczyłoby wyłącznie potwierdzenia okoliczności mających stanowić, zdaniem skarżących, o rażącym naruszeniu prawa przy wydaniu kwestionowanego pozwolenia na budowę; zmierzałoby poza tym do wyczerpującego rozpatrzenia sprawy. Umożliwiłoby ponadto (co istotne) dokonanie oceny w zakresie wywiązania się Starosty ze wszystkich obowiązków kształtowanych przepisami ustawy – Prawo budowlane dotyczących sprawdzenia projektu budowlanego, w tym zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. (stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.). Z tych też powodów Sąd zgodził się ze skarżącymi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, bez dokładnego wyjaśnienia sprawy w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i okoliczności podnoszonych w postępowaniu przez skarżących, mających przemawiać za unieważnieniem kwestionowanego pozwolenia na budowę. Jednocześnie Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się uchybień organów w ocenie sprawy uwzględniającej pozostałe regulacje prawne, w oparciu o które kwestionowane pozwolenie zostało wydane. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie z 25 sierpnia 2016 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w stosunku do przedmiotowej działki oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego. Analiza projektu budowlanego, prócz wskazanych na wstępie uzasadnienia nieścisłości (które będą podlegały dodatkowym wyjaśnieniom) nie wykazała naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 P.b., bowiem w sprawie nie naruszono w sposób rażący pozostałych przepisów m.p.z.p., w zakresie wymogów dotyczących przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Działka inwestycyjna znajduje na terenie oznaczonym jako C.08.MU. Zgodnie z § 58 ust. 1 m.p.z.p. przeznaczenie terenu: tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, przy czym funkcje usługowe dopuszcza się w formie budynków wolnostojących lub lokali w budynkach o funkcji mieszkaniowej, zaś wyklucza się lokalizację kempingów i pól namiotowych oraz lokalizacji obiektów o dużym zatrudnieniu. W § 3 pkt 2 lit. a m.p.z.p. jako funkcje usługowe wskazano usługi publiczne jak m.in. oświata i nauka, zaś w § 3 pkt 8 m.p.z.p. jako obiekt o dużym zatrudnieniu wskazano obiekt o zatrudnieniu 20 osób. Skoro zatem na przedmiotowej działce miała powstać szkoła podstawowa, w której zatrudnionych ma zostać 15 osób (pkt 2.3.3 Układ komunikacyjny - str. 8 projektu), to inwestycja ta wpisuje się w przeznaczenie terenu opisane w m.p.z.p. Inwestycja jest zgodna również ze wskazanymi w § 58 ust. 5 m.p.z.p. parametrami i wskaźnikami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem zaprojektowany budynek jest obiektem o dwóch kondygnacjach nadziemnych - parter i poddasze użytkowe, podpiwniczonym. Wysokość budynku to 8,70 m, poziom posadzki parteru zaprojektowano na wysokości 0,3 m ponad terenem. Budynek przykryty jest dachem w dwuspadowym o spadku 30°. Działka posiada pow. 2 046 m2, natomiast powierzchnia zabudowy zaprojektowanego budynku wynosi 451,40 m2, co stanowi 22% powierzchni działki. Zaprojektowana powierzchnia biologicznie czynna wynosi 676,82 m2, co stanowi 33% powierzchni działki. Inwestycja spełnia także warunki obsługi komunikacyjnej określone w § 58 ust. 7 m.p.z.p., bowiem w zatwierdzonym projekcie budowlanym przewidziano dojazd do działki z drogi wewnętrznej [...], zaznaczonej również na rysunku m.p.z.p. Niezasadne są przy tym zarzuty skarg, że szkoła nie ma zapewnionego zjazdu z drogi publicznej, bowiem zjazd ten może być zapewniony również z drogi wewnętrznej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie (droga [...] obejmuje dz. nr [...] i [...]) oraz ograniczonym prawem rzeczowym ustanowionym w stosunku do dz. [...], co wynika wprost z księgi wieczystej Nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] V Wydział Ksiąg Wieczystych, a zatem posiada dostęp do drogi publicznej. Również kwestia odprowadzania wód opadowych w granicach działki zainwestowania została uregulowana zgodnie z zapisami m.p.z.p. Jak trafnie natomiast wskazał GINB, potencjalne szkody właścicieli gruntów sąsiednich powstałe z powodu nieprawidłowych rozwiązań projektowych, czy też wadliwego wykonania robót, uprawniają ich do poszukiwania ochrony na drodze cywilnoprawnej. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest również wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Analiza projektu zagospodarowania terenu nie wskazuje, by przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, w tym rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wbrew twierdzeniom odwołujących się, choć budynek projektowanej szkoły został usytuowany w odległości zmiennej od 1,0 m (północny narożnik budynku) do 1,95 m (wschodni narożnik budynku) od granicy z dz. nr 658/6, to odległości określone w § 12 ust. 1 Warunków technicznych odnoszą się do odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Z załącznika graficznego do m.p.z.p. wynika natomiast, że część działki nr [...], która to część położona jest na północny wschód od dz. nr [...], znajduje się na terenie oznaczonym jako C.09.R/ZL i w tej części nie stanowi działki budowlanej. Co więcej, dla tej właśnie części działki § 59 ust. 1 m.p.z.p. wskazuje jako przeznaczenie terenu: tereny rolnicze i lasy, zaś w ust. 6 tego przepisu wskazuje, że "na całym terenie (dopisek Sądu: objętym, symbolem C.09.R/ZL) ustala się zakaz lokalizacji zabudowy". W tej sytuacji ww. część dz. [...] (na północ od dz. nr [...]), sąsiadująca z działką inwestycyjną, nie stanowi działki budowlanej, jak również wbrew twierdzeniom skarżących nie jest zabudowana. Zastosowania do ww. terenu (tj. części północnej dz. nr [...]) objętego symbolem C.09.R/ZL nie znajduje natomiast przywoływany przez skarżących § 58 ust. 8 m.p.z.p., który odnosi się jedynie do terenu oznaczonego symbolem C.08.MU, na którym to terenie znajduje się południowa część dz. nr [...], a co wynika jasno z części graficznej m.p.z.p. Tym samym niezasadne są zarzuty dotyczące rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z naruszeniem § 12 ust. 1 oraz § 272 ust. 2 Warunków technicznych, które to odnoszą się tylko do działek budowlanych. Dokumentacja (projekt zagospodarowania terenu) została uzgodniona również: przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w dniu 27 września 2016 r. - mgr inż. G.B., przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych w dniu 3 października 2016 r. - mgr inż. W.B., pod względem kolizji z istniejącą siecią elektroenergetyczną (Uzgodnienie E. S.A 35MMD/K-181/2016 oraz pozytywnie zaopiniowana przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] (pismo z 19 października 2016 r. znak: [...]). Jak słusznie zauważył GINB nieuzasadnione są przy tym zarzuty wskazujące, że uzgodnienia są na osobnych kartkach. Przepisy nie zakazują bowiem dokonywania uzgodnień na odrębnych kartach, ponadto taki sposób umożliwia przejrzystość i czytelność dokonanych uzgodnień. Niewątpliwie przy tym rysunki, na których umieszczono odciski pieczęci i podpisy rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych przedstawiają rzuty podstawowej kondygnacji obiektu oraz zagospodarowanie terenu. Zatwierdzony projekt budowlany zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b P.b. i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenie, stosownie do art. 20 ust. 4 P.b., o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz dołączyli stosowne zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Sąd podzielił również argumenty GINB, że brak rozwiązań w zakresie przyłącza wody oraz kanalizacji, nie mogą być uznane za rażąco naruszające prawo. Wykonanie przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego nie wymaga bowiem pozwolenia na budowę. Budowa przyłącza wymaga jedynie sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie jest więc trafne twierdzenie, że projekt budowlany nieobejmujący przyłącza wodociągowego czy kanalizacyjnego jest niekompletny. Konkludując wskazać należy, że zastrzeżenia Sądu w niniejszej sprawie dotyczą jedynie kwestii faktycznej "powierzchni użytkowej obiektu", która to pozwoli następnie na ustalenie zgodności projektu z zapisami m.p.z.p. odnośnie do liczby miejsc parkingowych. W tym też zakresie, zdaniem Sądu, sprawa wymaga ponownej analizy tego organu i dokonania gradacji stwierdzonego naruszenia prawa (bo przeprowadzona ocena przez ten organ nie spełnia wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Jednocześnie Sąd stwierdza, że w konsekwencji, na tym etapie postępowania, nie sposób uznać, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w sytuacji, gdy nie jest pewne, czy projekt budowlany zawiera prawidłowe dane dotyczące powierzchni użytkowej obiektu, zaś w aktach brak jest dokumentów, które pozwolą na jego weryfikację w tym zakresie i w kontekście spełnienia wymogu z § 16 ust. 6 pkt 1b m.p.z.p. Kończąc Sąd zaznacza natomiast, że nawet ustalenie oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o zasadności zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ocena, czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa winna bowiem obejmować także to, jakie skutki społeczno-gospodarcze taka decyzja wywołuje. Zatem, nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja z obrotu prawnego. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2090/10 (LEX nr 1138066), stwierdzając, że "przy badaniu przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w pierwszej kolejności ustaleniu podlega stan prawny obowiązujący w momencie wydania kwestionowanej decyzji i stan faktyczny wówczas istniejący. Natomiast w razie stwierdzenia naruszenia normatywnego wzorca działania należy oceniać charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym skutków, które decyzja wywołała. Konsekwencją takiego rozumienia rażącego naruszenia prawa jest więc konieczność uwzględnienia nie tylko stanu faktycznego z momentu wydania decyzji w trybie zwykłym, ale też aktualnego w czasie orzekania przez organ nadzorczy." Organ powinien również, w zależności od wyniku przeprowadzonego postępowania, dokonać oceny, czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 37b P.b. Ponownie orzekając w sprawie, GINB winien uwzględnić powyższy pogląd, i dokonać oceny charakteru wskazanego powyżej naruszenia prawa, w tym zaś celu winien rozważyć uzupełnienie postępowania dowodowego w niezbędnym (i możliwym w trybie nadzorczym) zakresie. Akta sprawy winny jednoznacznie wskazywać na "powierzchnię użytkową obiektu", a w konsekwencji także liczbę planowanych miejsc parkingowych, zgodną z zapisami m.p.z.p. W tej sytuacji, uznając sprawę za niedostatecznie wyjaśnioną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz A. F. i K. F. solidarnie (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy, na które to koszty składa się wpis od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji) na rzecz H. F. i Z. F. solidarnie orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), na które to koszty składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł i wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w wysokości 480 zł.