III SA/Wr 93/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Protokolant specjalista Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2024 r. nr SKO 4322.183.2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku rejestracji pojazdu oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi V. Sp. z o.o. we W. (dalej: strona skarżąca, Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, SKO, organ II instancji) z dnia 27 listopada 2024 r. nr SKO 4322.183.2024 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej: Prezydent, organ I instancji) z dnia 23 września 2024 r. nr WSO-PA.5410.1449.2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku rejestracji pojazdu. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji działając z urzędu nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym VIN: [...], w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji wskazał organ I instancji, że strona sprowadziła przedmiotowy pojazd w dniu 15 stycznia 2021 r., w dniu 24 lutego 2021 strona zbyła pojazd, a jego rejestracja nastąpiła w dniu 5 marca 2021 r., tj. z uchybieniem 30 dniowego terminu z art. 71 ust. 7 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm., dalej: u.p.r.d.). W toku postępowania organ zgodnie z art. 15 zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 764 ze zm., dalej: uCOVID, ustawa COVID) pouczył stronę o jej uprawnieniach. Strona pismem z dnia 29 lutego 2024 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do zarejestrowania pojazdu. Organ I instancji postanowieniem z dnia 8 marca 2024 r. nr WSO-PA.5410.1449.2022 odmówił przywrócenia terminu. SKO postanowieniem z dnia 27 maja 2024 r. nr 4322.62.2024 utrzymało ww. postanowienie w mocy. Następnie organ I instancji na podstawie art. 140mb pkt 1 u.p.r.d. nałożył na stronę karę pieniężną. Jednocześnie organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) i odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Po rozpatrzeniu odwołania strony SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał organ odwoławczy, że przepisy normujące kary za nieterminową rejestrację pojazdów mają na celu m.in. poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w CEPiK i naruszenie tego obowiązku trudno określić jako znikome naruszenie prawa. Wskazał organ II instancji, że bezspornym jest, że Spółka naruszyła ustawowy 30-dniowy termin na rejestrację pojazdu sprowadzonego 15 stycznia 2021 r., wskazał organ, że w tym okresie nie obowiązywały żadne "regulacje covidowe", wydłużające termin, o którym mowa w art. 71 ust. 7 u.p.r.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu, strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania. Zarzuciła strona naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a, poprzez wybiórcze zapoznanie się ze stanowiskiem skarżącego, w szczególności dotyczącym wprowadzenia zmian polegających na wydłużeniu terminu do zarejestrowania pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na skutek wystąpienia stanu pandemii, 2. przepisów prawa materialnego, a to art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. w zw. z art. 31ia uCovid poprzez ich nieuwzględnienie i w konsekwencji zastosowanie nieprawidłowego terminu 30-dniowego obowiązującego w czasie przed ogłoszeniem pandemii. 3. naruszenie przepisu art. 132 §1 k.p.a. poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do jego zastosowania; z daleko posuniętej ostrożności zarzuciła strona naruszenie 4. przepisów art. 189f §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 7 k.p.a w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie doszło do zaprzestania naruszenia wobec faktu, że odwołujący się zbył pojazd, który następnie został zarejestrowany a ponadto, że przedmiotowe naruszenie ni miało charakteru znikomego w sytuacji, gdy naruszenie miało miejsce w czasie trwającego czasu pandemii, w którym istniało szereg wątpliwości co do aktualnego brzmienia przepisów i ich stosowania a ponadto poprzez przyjęcie na Stronie postępowania ciąży szczególny obowiązek śledzenia zmian przepisów prawa, w sytuacji, gdy zmian przepisów prawa w czasie pandemii wirusa SARS/COVID-19 nie były w stanie śledzić organy władzy publicznej - w tym sam organ rozpatrujący przedmiotowa sprawę. Uzasadniając swoje stanowisko spółka powołała się na treść art. 31ia ustawy COVID, zgodnie z którą w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19: 1. wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. 2. art. 140mb p.r.d., o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1. Według strony niezrozumiałe jest konsekwentne wręcz i zakrawające na upór godny lepszej sprawy ignorowanie przez organ brzmienia ust. 2 tego przepisu. Zaznaczyła strona, że nie można udawać, że przepisu nie ma skoro on istnieje, natomiast jeżeli zachodzą w ocenie organów okoliczności pozwalające na rezygnację ze stosowania tego przepisu to strona powinna okoliczności te poznać. Tymczasem w uzasadnieniach zarówno decyzji organu I instancji jak i II instancji próżno szukać w ogóle odniesienia do tego przepisu. Zdaniem strony w sprawie możliwość wymierzenia kary pieniężnej powinna być stosowana z uwzględnieniem 60 dniowego terminu opisywanego w pkt. 1 art. 31ia ustawy. Podkreśliła strona, że innego rozumienia tego przepisu nie ma i być nie może, a WSA w wyroku III SA/Wr 757/22 z dnia 4 października 2023 roku całkowicie pominął jego brzmienie. Zdaniem strony - może i termin wciąż pozostawał 30 dniowy na rejestrację, ale penalizowane - wolą ustawodawcy - było przekroczenie terminu powyżej 30 dni (tj. łącznie o dni 60). Brzmienie przepisu i wola ustawodawcy są w tym wypadku jasne, oczywiste i nie wymagają jakiejś szczególnej wykładni. Argumentowała strona, że w sprawie rzekome naruszenie miało miejsce niejako w czasie przejściowym - tj. do końca 2020 r. obowiązywał przedłużony termin na dokonanie czynności, następnie nastąpiła kilkumiesięczna luka aż do wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 24 czerwca 2021 r. I właśnie celem "załatania" tej luki - na okres od dnia 1 stycznia do dnia 1 lipca 2021 r. Inne rozumienie tego przepisu - lub wręcz ostentacyjne ignorowanie jego istnienia jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie - czyniłoby wprowadzenie tego przepisu całkowicie zbędnym. Z daleko posuniętej ostrożności strona wskazała, że w jej ocenie przedmiotowy przypadek należy uznać za przypadek naruszenia prawa o charakterze znikomym, a w sprawie niewątpliwie doszło do zaniechania naruszenia. Przypomniała strona, że penalizowane zdarzenia miały miejsce w okresie pandemii, kiedy szereg gałęzi gospodarki nie funkcjonowało w ogóle, a pozostała część funkcjonowała w szczególnym trybie. Ponadto prawo było w owym czasie niezwykle zmienne. uCovid od momentu jej wejścia w życie do momentu, w którym strona winna była zarejestrować pojazd zmieniana była ponad 30 krotnie (co daje średnio 3 zmiany w miesiącu), a niektóre z przepisów były zmieniane jeszcze przed ich publikacją. Według strony stan epidemii COVID-19 sam w sobie stanowił już przesłankę pozwalającą na przyjęcie, że ewentualne błędne rozumienie przepisu lub jak w tym przypadku - brak spostrzeżenia, że nastąpił "powrót" do stanu prawnego sprzed wprowadzenia przepisów "pandemicznych" pomimo tego, że pandemia wciąż trwała - jest usprawiedliwiony. Tym samym zasadne jest przyjęcie, że zachodzą w tej sprawie przesłanki do zastosowania przepisu art. 189f §1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Z kolei stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością ich uchylenia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 71 ust. 7 u.p.r.d. zgodnie z którym właściciel pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia. Z kolei art. 140mb pkt 1 u.p.r.d. stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego UE wbrew przepisowi art. 71 ust. 7 nie rejestruje pojazdu na terytorium RP, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. W sprawie bezsporne jest, że strona sprowadziła pojazd 15 stycznia 2021 r., a jego zarejestrowanie nastąpiło 5 marca 2021 r. Powyższe miało miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu pandemii COVID-19. Stan ten został ogłoszony od dnia 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.) i trwał do 16 maja 2022 r., kiedy został odwołany na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1027). W związku z pandemią ustawodawca w uCOVID wprowadził dwie normy wydłużające ustawowe terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 oraz art. 140mb p.r.d. Na mocy art. 31i ust. 1 uCOVID w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy COVID-19 do dnia 31 grudnia 2020 r. termin ten wydłużał się do 180 dni. A następnie na mocy art. 31ia uCOVID w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 - terminy wydłużyły się do 60 dni. Sąd nie podziela stanowiska strony, że ustawodawca wprowadzając regulację art. 31ia uCOVID zamierzał, aby regulacja z art. 31ia pkt 2 uCOVID stosowana była także do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r., a po 31 grudnia 2020 r. (do kiedy obowiązywały terminy wprowadzone na podstawie art. 31i uCOVID). Brzmienie przepisów wskazuje, że ustawodawca w sposób jasny określił ramy czasowe, w jakich obowiązywało przedłużenie terminów do dokonania rejestracji pojazdu. Przepis art. 31ia uCOVID stanowi, że W okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19: 1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; 2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu strony, pkt 2 (nie ust. 2 jak wskazuje strona w skardze) przepisu art. 31ia uCOVID nie może być odczytywany jako odrębna regulacja wydłużająca z mocą wsteczną (od 1 stycznia 2021 r.) termin na stosowanie przez organ art. 140mb u.p.r.d. Ww. pkt 2 jest częścią regulacji art. 31ia uCOVID i nie stanowi samodzielnego unormowania, które należy stosować z pominięciem pozostałej treści przepisu art. 31ia uCOVID. Przepis wprost wskazuje okres w jakim ustawodawca wprowadził odmienne terminy dla stosowania art. 71 ust. 7, art. 78 ust. 2 pkt 1 i art. 140mb – czyli od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (art. 31ia dodany został przez art. 1 pkt 29 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. (Dz.U.2021.1192) zmieniającej uCOVID z dniem 1 lipca 2021 r.) – do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. W sprawie spółka naruszyła dyspozycję art. 70 ust. 7 p.r.d., nie zarejestrowała pojazdu w przewidzianym 30-dniowym terminie. Spółka sprowadziła pojazd 15 stycznia 2021 r., a rejestracja nastąpiła 5 marca 2021 r. Zasadnie zatem organ stwierdził naruszenie przepisów. Z akt sprawy wynika ponadto, że organ mając na uwadze zapisy uCOVID umożliwił stronie skorzystanie z rozwiązania wprowadzonego dla zabezpieczenia praw strony w okresie epidemii. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1. od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2. do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3. przedawnienia, 4. których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5. zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6. do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2). Stosownie zaś do ust. 3 tego przepisu, w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przepis art. 15zzzzzn2 uCOVID ma zastosowanie do zdarzeń zaistniałych w okresie obowiązywania epidemii COVID-19, który trwał od 20 marca 2020 r. do 16 maja 2022 r. W sprawie organ w wyniku zaleceń SKO po stwierdzeniu uchybienia przez spółkę terminu na rejestrację pojazdu, zgodnie z art. 15zzzzn2 uCOVID zawiadomił stronę o uchybieniu i wyznaczył jej termin 30 dni od dnia ustania przyczyny, na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Z akt wynika, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu powołując się na okoliczności związane ze stanem epidemii COVID-19. Organ I instancji postanowieniem z dnia 8 marca 2024 r. odmówił przywrócenia terminu do rejestracji, a SKO postanowieniem z dnia 27 maja 2024 r. utrzymało ww. postanowienie w mocy. Strona, prawidłowo pouczona, nie skorzystała z możliwości zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego. W tym miejscu Sąd wskazuje, że podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. wyrokach NSA z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 821/22 i 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1157/22, że ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie do obrotu prawnego regulacji 15 zzzzzn2, z uwagi na konieczność zagwarantowania stronom prawa do bezpiecznego pod kątem zdrowia udziału w postępowaniu administracyjnym oraz zapewnienie skutecznej ochrony obywateli przed negatywnymi skutkami uchybienia terminom w czasie epidemii COVID-19. Przepis ten, wprowadzając szczególny tryb przywrócenia terminu w czasie trwania epidemii, ma na celu stworzenie w tym okresie dodatkowej szerokiej ochrony prawnej dla stron postępowania administracyjnego. Kierując się wykładnią celowościową i funkcjonalną NSA przyjął, że przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID powinien mieć zastosowanie do norm zawartych w prawie administracyjnym w znaczeniu sensu largo (zatem także do ustawy Prawo o ruchu drogowym), a analiza treści tego przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy było objęcie zakresem tej regulacji także terminów wynikających z prawa materialnego, których zgodnie z obowiązującym systemem prawa nie można przywrócić i których upływ oznacza utratę roszczenia, czy ochrony prawnej. A zatem okoliczności związane ze stanem epidemii, które miały wpływ na sytuację strony stanowiły podstawę do zastosowania art. 15zzzzzn2 uCOVID i nie mogą być już rozważane w związku ze stosowaniem art. 71 ust. 7 i art. 140mb u.p.r.d., art. 31ia uCOVID oraz art. 189f k.p.a. W sprawie organ rozważając zastosowanie art. 189f k.p.a. przedstawił argumentację, której Sąd nie kwestionuje. Słusznie wskazał organ, że zmiany w u.p.r.d. dotyczące obowiązków związanych z rejestracją pojazdu są wynikiem zarzutów formalnych Komisji Europejskiej dotyczących uchybienia zobowiązaniom transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, dotyczących m.in. braku sankcji za niezarejestrowanie importowanego pojazdu oraz niewyrejestrowanie pojazdu wycofanego z eksploatacji. Komisja uznała, że Rzeczpospolita Polska nie zapewniła skutecznego stosowania art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/53/WE, a tym samym uchybiła obowiązkom wynikającym z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przez brak kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia obowiązków zarejestrowania pojazdu sprowadzanego do Polski oraz niepoinformowania właściwego organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie 30 dni. Wprowadzenie odpowiednich zmian do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, w ramach prac nad ustawą o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw - zdaniem ustawodawcy - pozwoli na dotrzymanie terminów wskazanych w przekazanym Komisji Europejskiej harmonogramie usunięcia ww. uchybienia i uniknięcia ewentualnego wystosowania wobec Polski uzasadnionej opinii oraz skierowania sprawy przeciwko Polsce do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Znowelizowane przepisy obniżyły więc sankcję z 3000 zł do 1000 zł i zarazem objęły nią podmioty gospodarcze, które dotychczas takiej sankcji nie podlegały w odróżnieniu od osób fizycznych podlegających ww. grzywnie. W przeciwieństwie do grzywny kara administracyjna za naruszenie omawianych obowiązków może bowiem zostać wymierzona nie tylko osobom fizycznym, lecz także osobom prawnym i innym jednostkom organizacyjnym. Omawiana zmiana wprowadziła zatem równość podmiotów wobec prawa. Podziela Sąd stanowisko organu odwołujące się do poglądu wyrażonego przez NSA w wyroku z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 476/21 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że instytucja terminowego zgłoszenia nabycia/zbycia, czy rejestracji pojazdu ma na celu m.in. poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjność danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów prowadzonej przez ministra do spraw informatyzacji. Naruszenie tego obowiązku nie może być oceniane jako znikome naruszenie prawa. "(...) nie tylko kwestia zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu z 1 - dniowym uchybieniem terminu, przy jednoczesnym wykonaniu przez nabywcę obowiązku zawiadomienia o nabyciu tego pojazdu i dokonaniu jego przerejestrowania, ma znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa. w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., lecz także chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Omawiana kara ma bowiem niezwykle istotne znaczenie z punktu widzenia skutecznej implementacji unormowań unijnych w zakresie ochrony środowiska naturalnego i ochrony zdrowia". Słusznie stwierdziło SKO, że nie wystąpiły pozostałe przesłanki z art. 189f – tj. z § 1 pkt 2 k.p.a. - brak uprzedniego ukarania strony za ten sam czyn oraz z § 2 i 3 k.p.a. Celem kary jest nie tylko represja, ale też funkcja prewencyjna - przeciwdziałanie podobnym naruszeniom w przyszłości. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.