III SA/Gd 364/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), Protokolant: Referent Agnieszka Gross, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2025 r. nr 11/2025 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi odchodzącemu na emeryturę oddala skargę. Jak wynika z akt sprawy, S. M. (dalej również jako "strona", "wnioskodawca" lub "skarżący") rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego w Policji w Człuchowie z 3 lutego 2023 roku został zwolniony ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r. w związku z pisemnym zgłoszeniem przez funkcjonariusza w listopadzie 2022 r. wystąpienia ze służby. Po upływie dwóch lat od czasu przejścia na emeryturę, wnioskiem z dnia 28 marca 2025 r. S. M. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku o wyrównanie uposażenia za miesiące styczeń 2023 r. i luty 2023 r. wraz z wezwaniem do zapłaty. Zdaniem wnioskodawcy do wypłaty uposażenia za wskazane wyżej miesiące wadliwie posłużono się kwotami bazowymi z ustawy budżetowej na rok 2022, zamiast kwot bazowych określonych w ustawie budżetowej za rok 2023. Wnioskodawca powołał się przy tym na teść art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666 ze zm., dalej: "ustawa okołobudżetowa na 2023 r."), który w ocenie strony wprowadzał szczególny mechanizm wyrównania uposażenia wypłaconego uprzednio za styczeń i luty 2023 r., dostępny jednak tylko dla tych funkcjonariuszy, którzy pozostali w służbie w Policji. Z tego względu wnioskodawca, którego uposażenie wyliczono przy zastosowaniu art. 41 ust. 2 cyt. ustawy okołobudżetowej na 2023 r., to jest w oparciu o kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 r., a nie w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 r., to jest w oparciu o kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 r., wskazał, że został potraktowany w dyskryminujący sposób, to jest nie otrzymał takiego samego uposażenia za styczeń i luty 2023 r. jak policjanci wykonujący analogiczne zadania, tylko z tego powodu, że skorzystał z ustawowego prawa przejścia na emeryturę. Przepis art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej wnioskodawca uznał za sprzeczny z konstytucyjną zasadą równości. Wnioskodawca motywując swoje żądanie powołał się na wydany wobec innej osoby wyrok z dniu 28 listopada 2024 r., sygn. akt IV Pa 160/24 Sądu Okręgowego w Zielonej Górze, oddalający apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Zielonej Górze, Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt IV P 185/24, którym zasądzono na rzecz emerytowanego funkcjonariusza Straży Granicznej od Oddziału Straży Granicznej, w którym pełnił służbę, wyrównanie zaległego wynagrodzenia za styczeń 2023 i luty 2023 r. na kwotę 1000, 80 zł wraz z odsetkami za opóźnienie. Wnioskodawca zażądał ponadto, aby po przeliczeniu i wypłacie uposażenia przesłać stosowane informacje w tym zakresie do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu ponownego przeliczenia emerytury. Wniosek strony został przekazany zgodnie z właściwością Komendantowi Powiatowemu Policji w Człuchowie. Decyzją z dnia 25 kwietnia 2025 r. nr 1/2025 Komendant Powiatowy Policji w Człuchowie odmówił S. M. wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń mających wpływ na ponowne przeliczenie emerytury, odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, rekompensaty pieniężnej za niewykorzystane dni wolne od służby w zamian za służbę w dniu wolnym, rekompensaty pieniężnej z służbę w godzinach przekraczających normę, oraz nagrody rocznej, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał art. 104 § 1, art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), oraz art. 33 ust. 3, art. 99, art. 100, art. 101, art. 110 , art. 114, art. 115, art. 115a, ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.), w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666 ze zm., dalej: "ustawa okołobudżetowa na 2023 r."), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), a także § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz. 385, dalej: "rozporządzenie zmieniające z 2023 r."). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji., poza uposażeniem za styczeń i luty 2023 r., S. M. wypłacono świadczenia jednorazowe, mające wpływ ma przeliczenie emerytury. W tym zakresie wskazano, na świadczenia takie jak rekompensata pieniężna za niewykorzystane dni wolne od służby w zamian za służbę w dniu wolnym, rekompensata pieniężna za służbę w godzinach przekraczających normę (art. 33 ustawy o Policji), odprawa (art. 115 ustawy o Policji), ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (art. 115a ustawy o Policji), nagroda roczna za rok 2023 (art. 110 ustawy o Policji). Podkreślono że wszystkie świadczenia zostały wyliczone i wypłacone na podstawie aktualnie obowiązujących w tym czasie przepisów. Organ zauważył, że w 2023 r. wysokość uposażeń policjantów kształtowana była przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, określoną w ustawie budżetowej. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., w roku 2023 przez kwotę bazową, o której mowa w art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej (...), tj. kwotę 1.740,64 zł, która miała zastosowanie do obliczania uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. Jednocześnie, na mocy rozporządzenia zmieniającego z 2023 r., które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r., zmianie uległy stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...). Rozporządzenie to również zatem wpłynęło na podwyżkę uposażeń zasadniczych policjantów, jednakże skutki prawne tej podwyżki również powstały dopiero od dnia wejścia w życie tego aktu prawnego, tj. od 1 marca 2023 r. Zgodnie zaś z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. do 1 marca 2023 r. kwota bazowa ustalana jest zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, to jest w wysokości kwoty bazowej obowiązującej na rok 2022 – 1.614,69 zł. Z tego względu organ wskazał, że brak jest podstawy prawnej do wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. ponieważ zostało ono prawidłowo naliczone i wypłacone stronie na podstawie przepisów obowiązujących w tych miesiącach, to jest kwoty bazowej wynikającej z ustawy okołobudżetowej na 2023 r. (art. 41 ust. 2 cyt. ustawy) oraz mnożników kwoty bazowej wynikających z tabeli stawek uposażenia zasadniczego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 marca 2023 r. Rozporządzenie zmieniające z 2023 r., wprowadzające nowe, wyższe mnożniki, weszło w życie dopiero 1 marca 2023 r. i nie zawiera przepisów przejściowych. Należności jednorazowe zostały zaś obliczone na podstawie przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby, w szczególności w oparciu o wysokość uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego stronie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Organ podkreślił, że prawo do uposażenia za dany miesiąc, jak i prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, rekompensata pieniężna, nagroda), powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane (dany miesiąc kalendarzowy, dzień zwolnienia ze służby). Późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią, co w ocenie organu nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Organ podkreślił, że mechanizm tzw. waloryzacji świadczeń musi wynikać wprost z przepisu prawa oraz że taka sytuacja nie występuje w przedmiotowej sprawie. Wskazano, że prawo do świadczeń jednorazowych krystalizuje się w momencie zwolnienia ze służby i jest ustalane na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili powstania obowiązku świadczenia, niezależnie od późniejszych zmian legislacyjnych. W zakresie dotyczącym uposażenia podkreślono, że w ocenie organu ewentualna argumentacja dotycząca nierównego traktowania funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. w porównaniu do tych, którzy służbę pełnili w tym dniu lub później, nie może mieć wpływu na treść decyzji, ponieważ brak jest przepisu, który nakładałby na organ obowiązek wyrównania przedmiotowych świadczeń należnych byłemu funkcjonariuszowi w odniesieniu do podwyższonej kwoty bazowej lub mnożników, jeżeli funkcjonariusz nie pełnił już służby w czasie, gdy nowe regulacje płacowe weszły w życie. Przeciwnie, obowiązkiem organu administracji działającego na podstawie prawa jest odmowa przyznania świadczenia lub jego wyrównania, jeśli nie znajduje to oparcia w ustawie lub innym obowiązującym akcie prawnym. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 maja 2000 r., sygn. SK 22/99. Wskazano, że przepis art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. został sformułowany w sposób jednoznaczny i nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego, co do jego stosowania - nie wprowadza wyjątków, klauzul generalnych, ani przesłanek ocennych. Organ administracji publicznej nie może zatem przyznać funkcjonariuszowi wyższego świadczenia, niż to przewidziane przez obowiązujące przepisy. Przepis art. 41 ustawy okołobudżetowej należy do tzw. przepisów bezwzględnie obowiązujących, których wykładnia literalna i systemowa nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., czyli do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę. Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych funkcjonariuszom Policji dopiero od 1 marca. Dodatkowo organ podkreślił, że świadczenia pieniężne związane z odejściem funkcjonariusza ze służby mają charakter jednorazowy i przysługują w związku z ustaniem stosunku służbowego. Nie jest to świadczenie okresowe, które może podlegać korektom w czasie, lecz jest to świadczenie zamknięte w czasie i oparte o ściśle określony stan faktyczny i prawny. Strona odwołała się od decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 2 Konstytucji oraz art. 41 ustawy okołobudżetowej na rok 2023. Nadto naruszenie art. 7 i art. 7a § 1 k.p.a. S. M. podtrzymał w odwołaniu żądanie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 i luty 2023 oraz świadczeń mających wpływ na ponowne przeliczenie emerytury, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, które zostały wymienione w decyzji organu I instancji. W ocenie strony, charakter rozwiązań przyjętych w art. 41 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 jest dyskryminujący. Tym samym zdaniem strony uposażenie, które powinien otrzymać funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji w lutym 2023 r. i styczniu 2023 r. również powinno następować z zastosowaniem wyższej kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 r., którą w kwestionowanym przez stronę przepisie przewidziano jedynie do wzrostu uposażeń od 1 marca 2023 r. Powinno zatem dojść do wyrównania. W ocenie strony w sprawie doszło do błędnego zastosowania art. 41 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 r., ponieważ w tej sprawie należało odmówić zastosowania zawartych w tym przepisie unormowań, które w ocenie strony skarżącej należy postrzegać jako zamrażające waloryzację płacy dla osoby, która podjęła decyzję o przejściu w tym czasie na emeryturę. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku decyzją z dnia 2 czerwca 2025 r. nr 11/2025 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji jako prawidłową. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, co do braku podstaw prawnych do uwzględnienia wystosowanego w 2025 r. żądania S. M., zwolnionego ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r. o wyrównanie uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych, należnych funkcjonariuszowi odchodzącemu na emeryturę, wyliczanych na postawie uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 99 ust. 3 ustawy o Policji, przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustalono według odrębnych zasad, które określa ustawa budżetowa. Zatem przy obliczaniu uposażenia funkcjonariuszy Policji na rok 2023 r. sięgnąć należy do art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U z 2023 r. poz. 256), który przewiduje, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1.740,64 zł. Niemniej nie należy tracić z pola widzenia ustawy okołobudżetowej na 2023 r., która to ma charakter komplementarny wobec samej ustawy budżetowej. W tym miejscu organ odwoławczy przytoczył treść art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. podkreślając, że przepisy te wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r., tj. kwotę 1.614,69 zł. Powyższe nie pozostawia miejsca do innej interpretacji wskazanego przepisu art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. W kontekście tego, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji, co do konieczności odmowy wyrównania wynagrodzenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi Policji odchodzącemu na emeryturę, wyliczanych na podstawie uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, bowiem organ Policji związany jest obowiązującymi przepisami prawa. Organ wyjaśnił, że na powyższe bez wpływu musi pozostać treść art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., który przewiduje, że uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023, odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2. W tym zakresie podkreślono, że z uwagi na fakt, że strona została zwolniona ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r., przewidziany ustawą budżetową na 2023 rok w art. 41 ust. 3 tej ustawy dodatkowy mechanizm podwyższenia uposażenia, obowiązujący od 1 marca 2023 r. jej nie dotyczył. Organ odwoławczy dokonał analizy żądań strony w odniesieniu do wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby, wskazując, że zostały one wyliczone prawidłowo i stosowne do przepisów obowiązujących dla uposażeń w danym miesiącu oraz odpowiednio dla pozostałych świadczeń w dniu zwolnienia. Odnosząc się do twierdzeń strony, organ stanął na stanowisku, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym stronie nie przysługuje prawo do wypłaty uposażenia i omawianych świadczeń w wyższej wysokości niż wypłacona. Przytaczane przez stronę przepisy nie mają zastosowania w niniejszym stanie faktycznym. Ustawodawca nie przewidział bowiem jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania naliczeń, a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. M. wniósł o zmianę decyzji obu instancji i wypłatę wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń mających wpływ na ponowne przeliczenie emerytury, odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, rekompensaty pieniężnej za niewykorzystane dni wolne od służby w zamian za służbę w dniu wolnym, rekompensaty pieniężnej z służbę w godzinach przekraczających normę, oraz nagrody rocznej, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, ewentualnie o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Ponadto skarżący wniósł o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Zielonej Górze IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o nadesłanie i dołączenie do akt niniejszej sprawy treści wyroków, w których sąd w analogicznym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie oraz jak w sprawie o sygn. akt IV P 185/24, uwzględnił roszczenia strony powodowej. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1/ art. 2 Konstytucji RP, - poprzez pominięcie, że w przypadku skarżącego bezzasadne jest zastosowanie unormowań zamrażających waloryzację płacy dla tych osób, które podjęły decyzję o przejściu na emeryturę, albowiem wykluczono z nieznanych przyczyn osobę decydującą się na zamrożenie aktywności zawodowej, która przez dwa pierwsze miesiące 2023 r. wyświadczała identyczną pracę, - poprzez pominięcie, że doszło do dyskryminacji skarżącego, skoro inni funkcjonariusze za taką samą służbę w styczniu i lutym 2023 r. otrzymali wynagrodzenie z wyższej podstawy, co narusza standardy konstytucyjne, - poprzez pominięcie jakie znaczenie dla stanu budżetu ma działanie wymierzone w osoby, które całe życie zawodowe służyły Państwu, - poprzez pominięcie, że normy prawne, które stanowiły podstawę wyliczenia uposażenia skarżącego są niezgodne z Konstytucją RP, 2/ art. 7 k.p.a. poprzez jego pominięcie i niezastosowanie w niniejszej sprawie, 3/ art.7a § 1 k.p.a. poprzez jego pominięcie i niezastosowanie w niniejszej sprawie, 4/ art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji ustalenie, że skarżącemu nie przysługuje uposażenie za styczeń i luty 2023 r. z zastosowaniem kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023, 5/ art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zasadna jest odmowa zastosowania unormowań zamrażających waloryzację. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował stanowisko organów orzekających i wskazał, że ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. - podpisana przez Prezydenta RP 2 lutego 2023 r. weszła w życie z dniem 8 lutego 2023 r. z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2023 r. Ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 została przyjęta w dniu 19 grudnia 2022 r., zaś datą jej wejścia w życie był 1 stycznia 2023 r. W powoływanej ustawie zawarty był art. 41, który w ust. 1, który wprowadzał nową (wyższą) kwotę bazową dla funkcjonariuszy na rok 2023 za okres od 1 marca 2023 do dnia 31 grudnia 2023 r., zaś w ust. 3 wprowadzał, w ocenie skarżącego, mechanizm wyrównania uposażenia dla tych funkcjonariuszy za miesiące styczeń i luty 2023 r. Z kolei ust. 2 zakładał wprost, że do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r., a cały przepis nie przewidywał żadnego mechanizmu wyrównania uposażenia. W ocenie skarżącego nie było podstaw do stosowania art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., gdyż przepis ten stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości. Skarżący przepracowując ten sam okres czasu (styczeń i luty 2023 r.), co inni pracownicy (realizujący te same zadania), otrzymał za ten czas mniejsze uposażenie. Skarżący stanął przy tym na stanowisku, że sąd administracyjny jest uprawniony do zbadania zgodności z Konstytucją przepisu ustawy, na podstawie którego ustalono wysokość wynagrodzenia skarżącego, a w konsekwencji do zajęcia stanowiska w kwestii niezgodności tego przepisu z ustawą zasadniczą ze skutkiem w postaci jego niezastosowania. W dalszej kolejności skarżący powołał się na konstytucyjną zasadę ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. W świetle tej zasady adresaci norm prawnych maja prawo oczekiwać, że regulacja prawna nie zostanie zmieniona na ich niekorzyść w sposób arbitralny i zaskakujący (tak Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 listopada 2015 r., K 1/14, czy wyroku z 19 listopada 2008 r. w sprawie K 2/08). Z prezentowaną zasadą konstytucyjną związana jest zasada pewności prawa (bezpieczeństwa prawnego). Gwarantuje ona ochronę praw słusznie nabytych, interesów w toku oraz ekspektatywę maksymalnie ukształtowanych (wyrok TK z 21 czerwca 2005 r. w sprawie P 25/02). Obywatel ma prawo oczekiwać od państwa, że może poruszać się i kształtować swoje uprawnienia i zobowiązania w oparciu o stabilne normy prawne, podlegające zmianom jedynie w przypadkach wyjątkowych i uzasadnionych. Zestawiając zatem z przedstawioną zasadą konstrukcję wynagrodzeń funkcjonariuszy, zasadna staje się odmowa zastosowania unormowań zamrażających waloryzację płacy dla osób, które podjęły decyzję o przejściu na emeryturę. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty skargi za niezasadne oraz podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnianiu swojej decyzji. Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle tych kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich eliminację z porządku prawnego. Przedmiotem oceny Sądu skarżący uczynił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2025 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Człuchowie z 25 kwietnia 2025 r., którą odmówiono skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za miesiące styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń mających wpływ na ponowne przeliczenie emerytury – to jest wyrównania odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, rekompensaty pieniężnej za niewykorzystane dni wolne od służby w zamian za służbę w dniu wolnym, rekompensaty pieniężnej za służbę w godzinach przekraczających normę czy wyrównania nagrody rocznej, należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Postępowanie w tej sprawie zainicjował wniosek skarżącego z marca 2025 r., który 2 lata wcześniej, to jest rozkazem personalnym z 3 lutego 2023 roku został zwolniony ze służby w Policji z dniem 24 lutego 2023 r. i przeszedł następnie na emeryturę. Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., który w ocenie skarżącego w określonym zakresie jest niekonstytucyjny, wobec czego uposażenie skarżącego, które otrzymał za ostatnie dwa miesiące służby powinno być wyliczone z pominięciem art. 41 ust. 2 cyt. ustawy (przewidującym dla uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. niższe kwoty bazowe niż dla wyliczenia uposażeń za marzec 2023 r. i miesiące następne) i uwzględniać wyższe kwoty bazowe wskazane w art. 41 ust. 1 cyt. ustawy (które ustawodawca przewidział dla wyliczania uposażeń dopiero począwszy od 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.) W konsekwencji wyliczenie wyższego uposażenia powinno się w ocenie skarżącego przełożyć na ponowne wyliczenie wszystkich świadczeń jednorazowych, jakie wypłacono mu w związku z odejściem ze służby w Policji w lutym 2023 r., jako zależnych w swej konstrukcji od uposażenia zasadniczego, należnego na ostatnio zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku, a to z kolei w dalszym etapie przełożyć się też na kwestie świadczenia emerytalnego. Organy stoją natomiast na stanowisku, że w odniesieniu do uposażenia miały obowiązek zastosować przepisy obowiązujące w danym miesiącu wypłaty uposażenia, w tym przepisy ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Jednocześnie w odniesieniu do świadczeń jednorazowych, wypłaconych skarżącemu w związku ze zwolnieniem ze służby, organy obowiązywał analogiczny, wynikający z zasady praworządności obowiązek zastosowania i respektowania przepisów obowiązujących na dzień zwolnienia ze służby. Organy stanęły zatem na stanowisku, że skarżącemu nie przysługuje wyrównanie. Ponieważ zarówno uposażenie skarżącego, jak i w konsekwencji wymienione świadczenia jednorazowe, należne funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane na podstawie upoważnienia na ostatnio zajmowanym stanowisku, musiały być i były zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. Prawidłowo zatem zostały obliczone z uwzględnieniem wpływu na ich wysokość kwoty bazowej ustalonej ustawą budżetową na 2022 r. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.). Stosownie do treści art. 99 ust. 2 ustawy o Policji policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Przepis art. 100 ustawy o Policji zawiera wyliczenie składników uposażenia policjanta, stanowiąc, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. W myśl art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2 ustawy). Stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach. Odnosząc powyższe do istotny sporu w tej sprawie, niewątpliwie kwoty bazowe, a następnie ich wielokrotność, wprost wpływają na wysokość miesięcznego uposażenia funkcjonariusza Policji. Jak wskazano wyżej, w tym zakresie istotne bowiem pozostaje, że zgodnie z art. 99 ust. 3 ustawy o Policji przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustalono według odrębnych zasad. W 2023 r. wskazane zasady wynikały z ustawy budżetowej na rok 2023 r. oraz ustawy okołobudżetowej, która ustanawiała szczególne rozwiązania służące realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. Ustawa okołobudżetowa na rok 2023 r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2023 r. przewidując w art. 41 ust. 1, że kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej będzie stosować się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Na mocy wskazanego przepisu do uposażeń od dnia 1 marca 2023 r. zastosowanie miały więc podwyższone kwoty bazowe ustalone na mocy art. 9 ustawy budżetowej na rok 2023 r. (która weszła w życie w dniu 8 lutego 2023 r. z mocą wsteczną od 1 stycznia 2023 r.) w wysokości 1740, 64 zł dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy (art. 9 ust 1 pkt 2 lit c cyt. ustawy budżetowej na rok 2023). Natomiast w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. przewidziano zasadę, że do obliczania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Na mocy wskazanego przepisu do uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. zastosowanie miały więc kwoty bazowe jeszcze niepodwyższone, to jest ustalone na mocy art. 9 ustawy budżetowej na rok 2023 r. w wysokości 1614, 69 zł dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy (art. 9 ust 1 pkt 2 lit c cyt. ustawy budżetowej na rok 2022). W ocenie Sądu takie rozwiązanie należy postrzegać w kategorii dopuszczalnej zmiany przepisów płacowych, skutkujących podwyższeniem zarobków funkcjonariuszy Policji, co ustawodawca przewidział dopiero od miesiąca marca 2023 r. Wobec brzmienia art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, dla wyliczenia uposażenia skarżącego nie mogła więc mieć zastosowania wyższa kwota bazowa, obowiązująca na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej dla wyliczania uposażeń dopiero począwszy od marca 2023 r. Wskazana zmiana przepisów płacowych została uregulowana wielotorowo i wynikała nie tylko z podwyższenia kwoty bazowej od marca 2023 r., ale także z wprowadzenia od 1 marca 2023 r. nowych mnożników kwoty bazowej, co nastąpiło na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. (wejście w życie od 1 marca 2023 r.) zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. 2023, poz. 385). Zgodnie z załącznikiem do wskazanego rozporządzenia w tabeli przedstawiono zatem grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadających im stawek uposażenia zasadniczego wyrażonych w postaci mnożników kwoty bazowej. Dla 5 grupy zaszeregowania przewidziano wzrost mnożnika do 2,168. Podczas gdy uprzednio, to jest przed dniem 1 marca 2023 r., dla tej grupy zaszeregowania obowiązywał niższy mnożnik kwoty bazowej 2,082 zł zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.). Podwyższeniu zarobków funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do grudnia 2023 r. służył także mechanizm określony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej. Wbrew ocenie strony skarżącej mechanizm ten nie stanowił prostego wyrównania uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r., a zatem nie należy go postrzegać, ani w kategorii waloryzacji, tak jak przepisu art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej nie należy traktować jako przepisu zamrażającego waloryzację płac dla funkcjonariuszy pełniących służbę w styczniu 2023 r. i lutym 2023 r. Jak wynika z akt sprawy, S. M. w styczniu 2023 r. i lutym 2023 r. jako funkcjonariusz pozostający w tym czasie w służbie w Policji, z uwagi na zajmowane stanowisko, podlegał zaszeregowaniu do grupy 5, gdzie obowiązywał w tym czasie mnożnik kwoty bazowej 2,082 zł. Jednocześnie wyliczając jego uposażenie za wskazane miesiące organy miały obowiązek uwzględnić obowiązujące od 1 stycznia 2023 r. zapisy ustawy okołobudżetowej, w tym art. 41 ust. 2 cyt. ustawy, wskazując, że obowiązującą w tym czasie dla uposażeń za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. funkcjonariuszy Policji jest kwota bazowa wysokości 1614, 69 zł. Do wyliczenia uposażenia skarżącego za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. posłużyły obowiązujące w tym czasie przepisy. W ocenie Sądu brak jest zatem podstaw do kwestionowania, aby doszło do nieprawidłowego wyliczenia uposażenia skarżącego. Sąd stoi w tym zakresie ponadto na stanowisku, że skarżący otrzymał uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i lutym 2023 r. przysługiwało prawo do otrzymania uposażenia. Wysokość uposażenia - wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wpłacanych za styczeń 2023 i za luty 2023 r.- zawsze była bowiem zdeterminowana dla wszystkich funkcjonariuszy taką samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1614, 69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. W tej sprawie wobec wniosku strony należało też uwzględnić, co uczyniły organy, że ustawodawca nie przewidział bowiem jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Sąd ocenił w tym zakresie również to, że wobec brzmienia art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej, przewidziany w tym przepisie mechanizm nie stanowił waloryzacji płac za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. dla funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., ale określoną, co prawda w bardzo specyficzny sposób przez ustawodawcę, ale jednak zmianą zasad płacowych, obowiązujących od 1 marca 2023 r., którą należy widzieć w kategorii podwyżki płac (podwyższenia) od tej daty, a nie waloryzacji wypłaconych już uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. W art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej ustawodawca przewidział bowiem, że uposażenie funkcjonariuszy wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej dla funkcjonariuszy w ustawie budżetowej na rok 2023, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 41 ust. 2 cyt. ustawy, a więc na podstawie poprzednio wprowadzonej w 2022 r. kwoty bazowej. Analizując ten mechanizm, dostrzec należy, że nie dochodzi tu do prostego i jednorazowego wyrównania różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 styczeń 2023 r., a uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r., Dla zobrazowania tego, że jest to mechanizm służący podwyższeniu płac od dnia 1 marca 2023 r. w systemie comiesięcznym, stanowiący element zachęty dla pozostawania w służbie, a nie mechanizm waloryzacji wcześniejszych uposażeń, wskazać można, że z matematycznego punktu widzenia, wypłacając uposażenie począwszy już od miesiąca marca 2023 r. powiększone o 1/5 ww. różnicy do wyrównania tej różnicy dochodzi już po upływie 5 miesięcy. Jednocześnie znów gdyby patrzeć na tą sprawę przez pryzmat ewentualnego późniejszego czasu zwolnienia ze służby takie wyrównanie różnicy nie obejmowałoby też wszystkich funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., gdzie w zależności od czasu przez jaki w roku 2023 r. zdecydowaliby się jeszcze pozostawać dalej w służbie mogło by dojść albo nie dojść do wyrównania ww. różnicy. Sąd nie kwestionuje, że wprowadzony przez ustawodawcę mechanizm, jest skomplikowany i w pierwszym odbiorze może budzić kontrowersje, co do tego czy nie stanowi on waloryzacji. Jego bliższa analiza, w tym przedstawiony wyżej przed Sąd przykład zastosowania tego przepisu w praktyce przekonuje, że wskazany mechanizm nie zawsze będzie jednak prowadzić do wyrównania wskazanej przez ustawodawcę różnicy, która nie odpowiada też zresztą różnicy dwóch płac za miesiące styczeń 2023 r. i luty 2023 r. Sąd podzielił przy tym stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 maja 2025 r. o sygn. akt III SA/Gd 167/25, z którego wynika, że mechanizm ustanowiony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej jest to mechanizm wprowadzony od 1 marca 2023 r., mający zachęcać w wymiarze finansowym m.in. funkcjonariuszy Policji, aby nie obchodzili ze służby. Tak też w uzasadnieniu do ustawy okołobudżetowej akcentowano właśnie to, że mechanizm ten ma na celu zachęcenie do pozostania w służbie. Ponieważ dotyczy on jedynie uposażeń wyliczanych i wypłacanych począwszy od miesiąca marca 2023 r., wskazany przepis art. 41 ust. 3 cyt. ustawy nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącego, który został zwolniony ze służby w lutym 2023 r. Z tego też względu wobec skarżącego nie może mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie względem obliczania uposażeń funkcjonariuszy od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji i organy prawidłowo wskazały więc, że w odniesieniu do sytuacji skarżącego musiał mieć zastosowanie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Organy nie mógłby odstąpić od jego zastosowania, skoro odnosił się wprost właśnie do uposażeń za okres od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. należnych skarżącemu. Sąd nie podzielił tym samym zarzutów błędnego zastosowania w sprawie art. 41 ustawy okołobudżetowej, jak również naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Nie podzielił również argumentacji strony, aby w tej sprawie zastosowane przez organy przepisy miały charakter dyskryminujący. Subiektywne przekonanie strony, że regulacje ustawy okołobudżetowej, w oparciu o które wypłacono jej uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023 naruszają Konstytucję w tym mają charakter dyskryminujący, nie może stanowić podstawy do podważenia legalności działań organów administracji w niniejszej sprawie. Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, czy z zasady równości wobec prawa, nie można wywodzić obowiązku wydania decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa. Organy nie mają możliwości dowolnego kształtowania uposażeń funkcjonariuszy Policji. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy działają na podstawie i granicach prawa powszechnie obowiązującego. Ocena konstytucyjności przepisów prawa stanowi wyłączną kompetencję Trybunału Konstytucyjnego zaś organy administracji nie są uprawnione w tym przedmiocie do rozstrzygania. Przepisy stanowiące podstawę ustalenia skarżącemu należnego uposażenia za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. nie zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny, co powoduje konieczność uznania, że przepisy te korzystają z domniemania konstytucyjności. Organy administracji, przestrzegając zasady legalizmu, nie mogą odmawiać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących. W związku z powyższym organy nie miały prawnej możliwości pominięcia przepisów ustawy okołobudżetowej z dnia 1 grudnia 2022 r. i dokonania żądanego przez skarżącego wyrównania uposażenia, a więc w zasadzie podwyżki uposażenia już w czasie gdy skarżący od lutego 2023 r. nie pozostaje też funkcjonariuszem Policji z uwagi na zwolnienie z tej służby i przejście na emeryturę. W sytuacji skarżącego zastosowania nie mógł mieć zatem art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, ale art. 41 ust. 2 tej ustawy. Z uwagi na zwolnienie ze służby przed 1 marca 2023 r. skarżący nie został objęty regulacjami uprawniającymi do zastosowania podwyżki uposażenia, które obowiązywała w odniesieniu do wyliczania uposażeń w 2023 r. dopiero począwszy od 1 marca 2023 r., w tym regulacjami zawartymi w art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej. Jedynie na marginesie tej sprawy wskazać można, że wprowadzenie kompleksowych zmian w zakresie wynagrodzeń funkcjonariuszy począwszy od 1 marca 2023 r. było poprzedzone kilkumiesięcznym procedowaniem ustawy okołobudżetowej w roku 2022 r. oraz rozmowami przedstawicieli Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji ze środowiskiem związków zawodowych służb mundurowych. Ustawa okołobudżetowa o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 została uchwalona w dniu 1 grudnia 2022 r. i weszła w życie 1 stycznia 2023 r. Już w jej projekcie, który trafił do Sejmu RP jesienią 2022 r . zawarte były zapisy ujęte następnie w art. 41 ust. 1 oraz art. 41 ust. 3 uchwalonej ustawy okołobudżetowej. Z powszechnie dostępnych źródeł zamieszczonych na internetowej stronie rządowej gov.pl wynika, że bezpośrednio po uchwaleniu w dniu 1 grudnia 2022 r. ustawy okołobudżetowej, w dniu 5 grudnia 2022 r. wydano "Wspólny komunikat kierownictwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz związków zawodowych służb podległych resortowi", w którym ministerstwo oraz strona związkowa wspólnie zaapelowały do funkcjonariuszy, który złożyli raporty o odejściu na emeryturę, o ponowne analizę tych decyzji, pod katem tego czy są dla nich korzystne. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP sędziowie podlegają Konstytucji oraz ustawom. Orzekając w tej sprawie Sąd nie może zatem pomijać, że w danym czasie w porządku prawnym obowiązywały określone przepisy ustawy okołobudżetowej, które przewidywały, że uposażenie funkcjonariuszy wyliczane za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. będzie wyliczane według dotychczasowej kwoty bazowej, a uposażanie funkcjonariuszy za okres od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. będzie wyliczane według wyższej nowej kwoty bazowej, która zostanie uchwalona w ramach ustawy budżetowej na rok 2023 r. Dokonywanie wykładni prokonstytucyjnej przez sądy nie może polegać na całkowitej eliminacji danego przepisu ustawy, to jest odstąpienia od jego zastosowania w całości, czego w istocie domaga się strona skarżąca w odniesieniu do art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Wskazane przepisy, w tym art. 41 ust 2 ustawy okołobudżetowej obowiązywały począwszy od 1 stycznia 2023 r., w tym także w czasie, w którym skarżący posiadał prawo do wypłaty wynagrodzenia za styczeń 2023 r., wypłaty wynagrodzenia za luty 2023 r., a także wszelkich innych świadczeń powiązanych z wysokością uposażenia, wypłacanych jednorazowo w związku z odejściem przez skarżącego ze służby pod koniec lutego 2023 r. Jednocześnie wskazane przepisy jak wskazano wyżej, były projektowane z wyprzedzeniem, wobec czego skarżący wobec powszechnej dyskusji toczącej się też z udziałem związków zawodowych służb mundurowych w zakresie planowanych od marca 2023 r. kompleksowych podwyżek, miał możliwość rozważania wycofania podania o zwolnienie ze służby jakie złożył w listopadzie 2022 r. i złożenia go w czasie, który gwarantowałby odejście ze służby nie z końcem lutego lecz np. na początku marca 2023 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący stosowny raport zawierający prośbę o zwolnienie ze służby w Policji w celu przejścia na emeryturę, złożył w dniu 21 listopada 2022 r. W sytuacji, gdy w grudniu 2022 r. uchwalono projektowane w porozumieniu ze związkami zawodowymi zasady przewidujące znaczne podwyżki dla funkcjonariuszy począwszy od 1 marca 2023 r., Sąd wskazuje na marginesie tej sprawy, ze skarżący miał czas na zrewidowanie swojego wniosku, jeżeli uznałby, że byłoby to dla niego korzystne finansowo pozostanie w służbie do czasu tych podwyżek. Wskazane okoliczności Sąd przytacza dla zobrazowania całości kontekstu tej sprawy, gdzie skarżący dopiero w marcu 2025 r., a więc po upływie dwóch lat, wystąpił z wnioskiem o wyrównanie swoich uposażeń za styczeń i luty 2023 r. oraz wszelkich świadczeń jednorazowych wypłaconych mu z związku z odejściem ze służby w Policji w lutym 2023 r., pomimo, że w tej sprawie nie zapadło orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które stwierdzałoby niekonstytucyjność przepisów zawartych w art. 41 ustawy okołobudżetowej. Jak wskazano wyżej, takiej kompetencji, to jest odstąpienia od zastosowania obowiązującego przepisu ustawy nie posiadały organy administracji, które dokonywały wyliczenia uposażenia skarżącego według przepisów obowiązujących po 1 stycznia 2023 r., ani też sąd administracyjny, który nie może dokonywać wykładni prokonstytucyjnej, w taki sposób jak tego oczekuje skarżąca, to jest poprzez odstąpienie w pełnym zakresie od zastosowania całości przepisu obowiązującej w określonym czasie ustawy. Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, jak wskazano wyżej, podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Łodzi o sygn. akt III SA/Gd 167/25, że art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 nie ma charakteru dyskryminującego. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że dyskryminacja to nierówne traktowanie prawnie nieusprawiedliwione i nieuzasadnione obiektywnymi przyczynami. Przyjmuje się, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa w ujęciu najszerszym polega na tym, że wszystkie podmioty prawa (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, mają być traktowane równo (por. orzeczenie TK z 13 września 1990 r., U 4/90, OTK 1990, poz. 10). Zasada równości dotycząca praw i wolności obywateli oznacza zakaz ustanawiania regulacji o charakterze dyskryminującym (por. wyrok TK z 9 marca 1988 r., U 7/87, OTK 1988, poz. 1), ale pod warunkiem, że adresaci normy prawnej charakteryzują się w równym stopniu określonymi cechami. Ustawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości w stosunku do funkcjonariuszy, którzy ze służby już odeszli. Skarżący w dniu 1 marca 2023 r. nie posiadał już prawa do uposażenia za marzec 2023 r., a należnym mu świadczenieniem było świadczenie emerytalne. Kwestia tego jak kształtowało się świadczenie emerytalne skarżącego i czy powinno być zwaloryzowane nie mieści się w granicach przedmiotowej sprawy. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że skarżący nie przedłożył w niniejszym postępowaniu prawomocnego wyroku sądu powszechnego, który byłby wydany wobec skarżącego w zakresie dotyczącym jego uposażania, czy też emerytury. Sąd nie uznał za zasadne aby w tej sprawie w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzać dowody uzupełniające z dokumentów, ani występować do sądu powszechnego w Zielonej Górze, aby poszukiwał i nadesłał wyroki o analogicznym stanie faktycznym jak w sprawie o sygn. akt IV P 185/24. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się przedłożone przez stronę skarżącą na etapie postępowania administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej górze o sygn. akt IV Pa 160/24 oddalającego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Zielonej Górze o sygn. akt IV P 185/24, z którym Sąd się zapoznał i uwzględnił, że jest on uzupełnieniem stanowiska strony zajętego w tej sprawie. Po drugie, Sąd nie uznał potrzeby przeprowadzania uzupełniającego postępowania z dokumentów. W ocenie Sądu w tej sprawie nie zachodzą żadne wątpliwości co do okoliczności faktycznych, jak i prawnych tej sprawy, a strona nie przedłożyła też na etapie postępowania sądowoadministracyjnego żadnych dodatkowych dokumentów. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. Sąd ocenił, że uwzględnienie przez organy, że uposażenie skarżącego oraz pozostałe świadczenia jednorazowe musiały być wyliczone w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy, nie może być postrzegane w kategorii odebrania skarżącemu jakiekolwiek uprawnienia. Niewątpliwie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji w marcu 2023 r. Podwyżki uposażeń funkcjonariuszy, które nastąpiły począwszy od tego miesiąca nie miały już zastosowania względem skarżącego. W ocenie Sądu, postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone prawidłowo. Organy przed wydaniem rozstrzygnięcia wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się w toku postępowania przy podejmowaniu wydanych w sprawie decyzji. Stanowisko organów zostało przedstawione w uzasadnieniach rozstrzygnięć, które spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Organy odmawiając skarżącemu wypłaty wyrównania wynagrodzenia za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. oraz wyrównania innych świadczeń mających wpływ na przeliczenie emerytury, które skarżącemu wypłacono w związku z jego odejściem ze służby w Policji w lutym 2023 r. działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. W szczególności prawidłowo uwzględniły, że w tej sprawie należało wziąć pod uwagę, jakie przepisy obowiązywały w zakresie wyliczenia uposażenia skarżącego za styczeń 2023 r. i luty 2023 r., a także na moment zwolnienia ze służby, w kontekście wyliczenia jednorazowych świadczeń, które skarżącemu wypłacono w związku z odejściem ze służby, a których wysokość zależy w określonym także od wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. ----------------------- Komendant wojewouzki Policji w Gdańsku Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku 80-819 Gdańsk ul. Okopowa 15, tel. (058) 321 59 00, fax (058) 301 79 10