II OSK 2569/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 682/23 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 października 2023 r. nr 933/2023 w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 682/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, uwzględniając skargę K. G., uchylił decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia 6 października 2023 r., Nr 933/2023, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", w Oleśnicy z dnia 22 maja 2023 r., nr 56/2023, nakazującą skarżącemu doprowadzenie obiektu stanowiącego dobudowę wiaty magazynowej do istniejącego budynku warsztatowego wyrobów PCV, w S., ul. [...] (działka nr [...] i [...]), do stanu poprzedniego. Sąd I instancji wskazał, że WINB, wydając zaskarżoną decyzję, naruszył zasady postępowania administracyjnego, w szczególności odnoszące się do reguł sporządzenia uzasadnienia decyzji. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie przystaje do treści rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Uzasadnienie oparte jest bowiem na treści art. 138 § 2 K.p.a. i zawiera argumentacje związaną z wydaniem decyzji kasatoryjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niestwierdzenie nieważności ww. decyzji, pomimo tego, iż jest ona dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa z powodu braku sporządzenia uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. Otóż wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie. A zatem pozbawiony jest skuteczności zarzut skargi kasacyjnej wiążący "rażące naruszenie prawa", o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., z faktycznym brakiem uzasadnienia. Należy zwrócić uwagę, że zasadniczo uzasadnienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, jednak w części uzasadnienia prawnego nie przystaje ono do treści podjętego rozstrzygnięcia. Powyższa rozbieżność zapisów decyzji, której uzasadnienie zawiera sprzeczne z jej rozstrzygnięciem stwierdzenia stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. narusza art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Oczywiście organ nie może w uzasadnieniu decyzji podać argumentacji sprzecznej z sentencją tej decyzji. Dlatego istniały podstawy do wyeliminowania przez Sąd I instancji z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji WINB. Natomiast w skardze kasacyjnej pomija się na czym polega przesłanka "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. A mianowicie, jak wielokrotnie argumentowano w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o "rażącym naruszeniu prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 27 października 2015 r., II OSK 397/14). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. A zatem najpóźniej w skardze kasacyjnej strona skarżąca powinna wykazać, że w stosunku do zaskarżonej decyzji zachodzą łącznie ww. trzy przesłanki. Bazowanie wyłącznie na wskazywanej "oczywistości" naruszenia prawa nie stanowi wystarczającej argumentacji do wykazania, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą "rażącego naruszenia prawa". Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.