II SA/Bk 1499/25
PostanowienieWSA w Białymstoku2025-10-06
Skład orzekający: Barbara Romanczuk
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy niezastosowanie się do wezwania sądu o uzupełnienie numeru PESEL w skardze, mimo doręczenia wezwania, stanowi podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 PPSA?Ratio decidendi
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 PPSA, ponieważ skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, polegających na braku podania numeru PESEL, mimo prawidłowego wezwania sądu. Niewypełnienie tego obowiązku, wynikającego z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) PPSA, jest brakiem formalnym, który sąd ma obowiązek wezwać do uzupełnienia, a jego nieusunięcie skutkuje odrzuceniem skargi.Stan faktyczny
Skarżąca M. J. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone, jednak skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku w wyznaczonym terminie.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2025 r. skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2025 r. nr 406.190/E-13/25/25 w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę ,
M. J. wniosła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2025 r. nr 406.190/E-13/25/25 wydaną w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej.
W wykonaniu wezwania Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 sierpnia 2025 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, przez podanie nr PESEL strony wnoszącej skargę, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Wezwanie doręczono stronie skarżącej dnia 5 września 2025 r. (k. 8), jednakże brak powyższy nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wedle zaś art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo strony będące pierwszym pismem w sprawie, (którym to pismem jest skarga), powinno zawierać nr PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (vide: art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Na ww. podstawie skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi, przez podanie nr PESEL strony wnoszącej skargę. Wezwanie zostało skierowane na adres wskazany w skardze i doręczone dnia 5 września 2025 r., wobec czego 7-dniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie dnia 12 września 2025 r. W terminie tym skarżąca nie usuneła ww. braku formalnego skargi. Okoliczność ta uzasadnia odrzucenie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Sąd zauważa przy tym, że problematyka braku formalnego w postaci braku wskazania w skardze numeru PESEL, była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r. sygn. II GPS 3/22, w której stwierdzono, że niezachowanie wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL - określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd.
W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały NSA wskazał, że ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków od obowiązku strony określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. W szczególności nie zastrzegł, że podanie numeru PESEL w pierwszym piśmie jest wymagane, tylko wówczas, gdy tego numeru nie można ustalić na podstawie akt administracyjnych. W związku z tym nie jest akceptowalne stanowisko, że obowiązek wskazania numeru PESEL aktualizuje się dopiero wtedy, gdy w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd, numer ten nie został utrwalony. Nie można również oczekiwać, że sąd będzie podejmował czynności należące do strony postępowania. Poszukiwanie przez sąd numeru PESEL strony w aktach administracyjnych nie ma normatywnej podstawy i nie jest obowiązkiem sądu. Jego podanie należy do strony inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne. Normatywnie określony wymóg formalny pierwszego pisma w sprawie - wskazanie numeru PESEL, nie jest ani trudny do spełnienia, ani skomplikowany. Strona może z łatwością dochować tego warunku. Posługiwanie się numerem PESEL jest powszechnie stosowane w wielu dziedzinach życia (np. przy korzystaniu ze świadczeń opieki zdrowotnej, czy wykonywaniu zobowiązań podatkowych). Nie ma zatem żadnych powodów by w przypadku pisma wnoszonego do sądu przyjmować, że spełnienie wymogu wskazania numeru PESEL jest dla strony nadmiernym obciążeniem. Jeżeli natomiast strona nie skorzysta z możliwości uzupełnienia braku formalnego skargi, to z jej zaniechania nie można wyprowadzać wniosku o naruszeniu prawa strony do sądu. Konstytucyjna zasada równości wobec prawa nie zwalnia wnoszących skargę od respektowania reguł procesowych ujętych w przepisach powszechnie obowiązujących, które odnoszą się do wszystkich skarżących.
Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło