I SA/Bd 301/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu w dniu 10 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 17 marca 2025 r. nr 0401-IOD1.4102.2.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz P. P. kwotę 1.963 (jeden tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt trzy) złote uiszczoną tytułem wpisu sądowego. P. P. (skarżący) wniósł skargę do tut. Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 17 marca 2025 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. W wykonaniu zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 5 czerwca 2025 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, ewentualnie o nadesłanie podpisanego odpisu skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu na adres do korespondencji wskazany w skardze w dniu 17 czerwca 2025 r. (k. 40 akt sądowych). Korespondencją nadaną w placówce pocztowej 18 czerwca 2025 r. skarżący odpowiedział na powyższe wezwanie i przesłał na adres Izby Skarbowej w Bydgoszczy podpisaną skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w dniu 27 czerwca 2025 r. przekazał powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należy odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo jest poprzedzone analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), bowiem skuteczne wniesienie skargi uzależnione jest od spełnienia wymogów określonych przepisami ww. ustawy. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, gdy spełnia ona wymogi formalne i została należycie opłacona oraz złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności rozpoznania skargi uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej – tak jak w przypadku skargi, w zakresie której niezachowanie wymogów formalnych skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, który to skutek wynika z wprost z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. W związku ze stwierdzonym brakiem formalnym skargi w postaci braku podpisu, wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podpisanie skargi bądź też nadesłanie podpisanego odpisu skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie skarżący otrzymał dnia 17 czerwca 2025 r. (k. 40), tak więc ustawowy termin na wniesienie do Sądu lub nadanie w placówce pocztowej skargi pozbawionej stwierdzonego braku formalnego, liczony w oparciu o art. 83 p.p.s.a. upłynął wraz z końcem dnia 24 czerwca 2025 r. Korespondencją nadaną w placówce pocztowej dnia 18 czerwca 2025 r. skarżący odpowiedział na powyższe wezwanie i przesłał do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy egzemplarz skargi z dnia 30 kwietnia 2025 r. Z kolei Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w dniu 27 czerwca 2025 r. złożył powyższy egzemplarz skargi do biura podawczego tut. Sądu (k. 41). Mimo, że skarżący w ustawowym terminie nadał w placówce pocztowej korespondencję zawierającą podpisany egzemplarz skargi (tj. 18 czerwca 2025 r.), to należało stwierdzić, że braku formalnego skargi nie uzupełniono w terminie. Sąd zauważa, że upływ terminu jest okolicznością obiektywną w tym sensie, że jest niezależny od winy w uchybieniu terminowi. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 października 2023 r. sygn. II GZ 383/23, moment wniesienia pisma został przez ustawodawcę utożsamiony z momentem oddania pisma w placówce pocztowej, ale aby to oddanie pisma w placówce pocztowej odniosło skutek prawnoprocesowy, niezbędne jest jego prawidłowe zaadresowanie do właściwego organu lub Sądu. W sytuacji błędnego (nieprawidłowego) zaadresowania i skierowania przesyłki do organu odwoławczego zamiast do sądu, za datę wniesienia pisma skarżącego do Sądu należało uznać datę przekazania tego pisma przez organ na adres Sądu. W niniejszej sprawie skarga zawierająca uzupełniony brak formalny została przekazana do tut. Sądu dopiero dnia 27 czerwca 2025 r., w związku z tym dopiero tę datę należało uznać za datę, w którym uzupełniono brak formalny skargi. Przyjąć zatem należy, że uzupełnienie braków formalnych skargi nastąpiło po upływie terminu i jako takie nie wywołuje skutku. Warto nadmienić, że pośredni tryb wnoszenia pism procesowych do sądu administracyjnego, a więc za pośrednictwem organu, stanowi wyjątek od zasady bezpośredniego wnoszenia pism do sądu i dlatego też przypadki jego stosowania zostały wprost wymienione w ustawie (zob. art. 54 § 1, art. 64c § 2 p.p.s.a.). W toku wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego strona powinna każde pismo procesowe kierować bezpośrednio do sądu, w tym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi (zob. postanowienie NSA z 17 października 2023 r., sygn. II OZ 582/23). Skoro zatem skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a, należało odrzucić skargę (pkt 1 sentencji). Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Skoro strona skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 1.963 zł, a skarga została odrzucona, to w oparciu o przepis art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z § 2 p.p.s.a., orzeczono jak punkcie 2 sentencji postanowienia o zwrocie uiszczonego wpisu.