II GZ 234/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Sp. z o.o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Po 176/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2023 r. znak 3001-IOA.4246.19.2022.AB w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Po 176/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił T. Sp. z o.o. w L. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2023 r. nr 3001-IOA.4246.19.2022.AB w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych na automatach bez zezwolenia. W ocenie Sądu I instancji wniosek skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Uznał, że skarżąca we wniosku nie uzasadniła w przekonujący i rzetelny sposób przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Wprawdzie pełnomocnik spółki starał się przedstawić analizę sytuacji finansowej skarżącej i wskazał, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przez nią płynności finansowej, a w konsekwencji do zwolnienia pracowników i konieczności ogłoszenia upadłości, lecz do wniosku załączył wybiórczą dokumentację finansową oraz podatkowo-pracowniczą za okres od 2020 r. do grudnia 2022 r. Zabrakło zaś pełnej informacji na temat aktualnej sytuacji spółki, w jakiej znajduje się ona na dzień wniesienia skargi, tj. 22 lutego 2023 r. Okolicznością, która ma zdaniem spółki przemawiać za uwzględnieniem wniosku, jest zagrożenie płynności finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie podała jednak aktualnych informacji dotyczących możliwości finansowych przedsiębiorstwa (tj. w lutym 2022 r.), mimo złożenia skargi 22 lutego 2022 r., ani nie przedłożyła na tę okoliczność żadnych dokumentów. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zaskarżyła je w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Spółka zarzuciła orzeczeniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez bezzasadną odmowę jego zastosowania, mimo iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy ziściły się przesłanki, by zastosować względem skarżącej dobrodziejstwo wstrzymania wykonalności decyzji, o co skarżąca wystąpiła w skardze. Nadto, wbrew ocenie Sądu I instancji, spółka wykazała dokumentami swoją aktualną (na datę skargi) sytuację finansową, uzasadniającą wniosek o wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji, zatem twierdzenia o braku wymaganego uzasadnienia tego żądania nie mogą zyskać aprobaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Uznać należy, że Sąd I instancji, oceniając wniosek skarżącego w świetle przywołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., prawidłowo uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem braki wniosku, tak w zakresie zawartej w nim argumentacji, jak i dowodów przedłożonych na jej poparcie, nie dawały podstaw do zastosowania w stosunku do strony instytucji ochrony tymczasowej. Oceny tej nie podważają ani zarzuty zażalenia, ani prezentowana w ich uzasadnieniu argumentacja. Nieusprawiedliwiony jest zarzut zmierzający do wykazania, że Sąd I instancji błędnie uznał, że Skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo przeanalizował przedłożone przez Skarżącą dokumenty, wszechstronnie je rozważył i na ich podstawie zajął stanowisko w sprawie, czemu dał wyraz w poprawnym uzasadnieniu, słusznie uznając, że Skarżąca nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku wynikającego z powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. w zakresie wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej pozwalającej na ocenę jej żądania odnośnie do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – wraz z załączonymi do niego dokumentami źródłowymi – przedstawiał sytuację finansową i zdolności płatnicze skarżącej w 2020 r., 2021 r. oraz w 2022 r. Jednak, podobnie jak dołączona do skargi dokumentacja, dotyczy ona głównie analizy kosztów, wynagrodzeń, składek ZUS. Brak jest natomiast dokumentów całościowo obrazujących aktualną sytuację finansową spółki, które umożliwiałyby dokonanie właściwej oceny odnośnie zaktualizowania się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko takie bowiem dokumenty umożliwiałyby ocenę aktualnej kondycji finansowej i ekonomicznej spółki, z uwzględnieniem lat poprzednich. Co przy tym nie mniej istotne z punktu widzenia oceny zasadności stanowiska Sądu I instancji, a co za tym idzie skuteczności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, zarówno w tymże wniosku jak i wniesionym zażaleniu sama spółka podnosi, że jej kondycja finansowa poprawia się po uprzedniej, kilkuletniej zapaści związanej z epidemią COVID-19, a wobec zniesienia większości ograniczeń i obostrzeń związanych z epidemią spółka powoli powraca do swojej poprzedniej aktywności. Wobec powyższego nie było podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji. Podnieść należy również, że brak uwzględnienia żądania strony odnośnie do wstrzymania wykonania decyzji nie sprzeciwia się ponownemu wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej, o ile zaktualizują się przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.