II SA/Wa 1099/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), Protokolant referent Beata Kowalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi I. L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz I. L. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2024 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, powoływanej dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1781) oraz art. 2 ust. 2 lit. c), art. 4 pkt 1 i 2 i w zw. z art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE ogólne rozporządzenie o ochronie danych (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1 ze zm., powoływanego dalej jako rozporządzenie nr 2016/679), umorzył postępowanie w sprawie skargi I. L. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez T. G. i I. G. polegające na przetwarzaniu bez podstawy prawnej danych osobowych za pomocą monitoringu. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w skierowanej do organu skardze I. L. oświadczyła, że T. G. i I. G. przetwarzają jej dane osobowe za pomocą monitoringu - poprzez dwie kamery rejestrujące wspólne części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] oraz "najprawdopodobniej nieruchomości sąsiednie - [...] oraz [...]". Skarżąca wyjaśniła, że "jedna z kamer zamontowana została na garażu, który należy do Pani I. G. (lokal nr [...]) i nagrywa wewnętrzne podwórko, a kolejna została zamontowana na poddaszu nieużytkowym nad lokalem nr [...]". W toku postępowania T. G. i I. G. wyjaśnili, że prowadzą monitoring za pomocą dwóch kamer. Jak wskazali, pierwsza z nich jest zamontowana na poddaszu i obejmuje swoim zasięgiem obszar, który na mocy uchwały z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] należy do wyłącznego użytkowania właściciela lokalu nr [...] nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], tj. I. G.. Skarżeni oświadczyli, że ww. pomieszczenie jest zamykane na klucz i oddzielone przegrodą od sąsiedniej części poddasza, do której prawo wyłącznego użytkowania posiada skarżąca. Skarżeni wskazali następnie, że druga z użytkowanych przez nich kamer zamontowana jest na garażu, będącym wyłączną własnością I. G. i swoim zasięgiem obejmuje drzwi do garażu oraz kilka centymetrów parkingu przynależnego do I. G. na mocy uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. Zdaniem T. G. i I. G., nie przetwarzają oni danych osobowych skarżącej za pomocą monitoringu. Oświadczyli, że kamery nie rejestrują dźwięku i są one ustawione w stałej pozycji, bez możliwości zmiany ich zasięgu. Wskazali, że prowadzą monitoring w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze. Wyjaśnili ponadto, że zamontowane przez nich kamery cyt. "pełnią funkcję ochronną mojej prywatności". W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że T. G. i I. G. nie przetwarzają danych osobowych skarżącej za pomocą zainstalowanego monitoringu. Organ podkreślił, że składający się z dwóch kamer monitoring wizyjny - prowadzony przez skarżonych - nie obejmuje prywatnej nieruchomości skarżącej, części wspólnych, na których skarżąca mogłaby przebywać ani też przestrzeni publicznej. Skarżeni przedstawili uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...], na mocy których uregulowano sposób korzystania z garażów oraz strychu w ww. nieruchomości. Z uchwał tych wynika, że obszar objęty zasięgiem monitoringu, tj. miejsce garażowe oraz fragment strychu, przeznaczony jest do wyłącznego użytkowania przez I. G.. Okoliczność ograniczonego zasięgu kwestionowanego monitoringu została również potwierdzona poprzez zdjęcia stanowiące załącznik do wyjaśnień skarżonych, które przedstawiają obraz widziany przez kamery, na którym widoczny jest jedynie fragment strychu oraz garaż. Organ stwierdził, że kwestionowany monitoring rejestruje wyłącznie obraz oraz został zainstalowany przez skarżonych na obszarze przeznaczonym do ich wyłącznego użytkowania, jako środek służący zapewnieniu ochrony ich prywatności. Skarżeni nie objęli zakresem monitoringu obszaru, na którym mogłyby znaleźć się inne osoby, w tym skarżąca. Organ wyjaśnił, że rozporządzenie nr 2016/679 zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. c) nie ma zastosowania do przetwarzania danych osobowych przez osoby fizyczne w ramach czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze. Za czynność o takim charakterze można uznać monitoring prowadzony przez skarżonych na nieruchomości przeznaczonej do ich wyłącznego użytku. W związku z powyższym wobec bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego organ wydał decyzję o jego umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. I. L. złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 2 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2016/679, poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że rozporządzenie nie ma zastosowania do niniejszej sprawy, w sytuacji gdy organ dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego skutkującego przyjęciem, iż monitoring prowadzony przez skarżonych jest czynnością o czysto osobistym charakterze, podczas gdy obraz z kamer rejestruje również części wspólne nieruchomości, - art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679, poprzez błędne przyjęcie, że skarżeni nie przetwarzają danych osobowych skarżącej za pomocą zainstalowanego monitoringu, w sytuacji gdy obraz z kamer obejmuje części wspólne; kamery mają możliwość nagrywania głosu i dowolnej zmiany pozycji ustawień, z czego już skarżeni korzystali, - art. 5 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2016/679, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że dane osobowe muszą być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane ("minimalizacja danych"), - art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżeni (mając na uwadze prawidłowy stan faktyczny - uwzględniający, iż obraz z kamer obejmuje jednak części wspólne) winni przekazać skarżącej informacje wynikające z treści art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2016/679, czego nie uczynili, - art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 2016/679, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy istniały przesłanki przemawiające za zastosowaniem uprawnień naprawczych wskazanych w tym przepisie. Skarżąca postawiła organowi również zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności: - art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i brak wszechstronnego rozważenia i zebrania materiału dowodowego; pobieżne i nienależyte zapoznanie się z podjętymi przez wspólnotę mieszkaniową uchwałami (ich zakresem), jak i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wyjaśnieniach skarżonych skutkujące niezasadnym przyjęciem, iż skarżeni rejestrują wyłącznie części nieruchomości, z jakich sami korzystają, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego winna prowadzić do ustalenia, iż: obszar rejestrowany przez monitoring jest nieruchomością wspólną, wspólnota mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] nie podjęła żadnej uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na zamontowany monitoring, dokumentacja zdjęciowa dołączona do akt przez skarżącą wskazywała, jak pierwotnie była zamontowana kamera i co obejmowała swoim zasięgiem, a co za tym idzie skarżeni zmieniają jej pozycję i ustawienia, uchwała wspólnoty nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nie udzielała skarżonym zgody na wyłączne użytkowanie strychu nad lokalem, lecz dotyczyła zgody na zmianę przeznaczenia części wspólnej, uchwała wspólnoty nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. reguluje wyłącznie kwestie związane z parkowaniem samochodów na terenie nieruchomości wspólnej, brak jest w niej jakiekolwiek wzmianki o możliwości monitorowania terenu nieruchomości wspólnej, miejsce posadowione przed garażem użytkowanym przez skarżonych należy do wspólnoty mieszkaniowej, a co za tym idzie kamera nagrywa części wspólne, zamontowane kamery to urządzenia [...] posiadające możliwość instalacji karty SD (trwały zapis), rejestracji dźwięku i przetwarzania danych osobowych; - art. 105 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania, w sytuacji gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego winno wynikać, iż skarga była zasadna. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nakazanie skarżonym usunięcia kamer oraz zgromadzonych danych, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto, skarżąca wniosła o wysłuchanie jej na okoliczność faktów istotnych dla rozstrzygnięcia wskazanych w treści uzasadnienia, oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów: - specyfikacji kamer zainstalowanych przez skarżonych na fakt wykazania, iż rejestrują one tak obraz, jak i dźwięk w bieżącym momencie, a nadto mają możliwość przechowywania danych na kartach SD, które się w nich znajdują, a co za tym idzie służą nie tylko do obserwacji w czasie rzeczywistym, lecz stanowią narzędzia do gromadzenia i przetwarzania danych, - dokumentacji fotograficznej obrazującej, iż kamera zamontowana na garażu jest usytuowana przy częściach wspólnych - terenie rekreacyjnym, na którym większość mieszkańców spędza czas wolny, co mając na uwadze fakt, iż kamera ta nagrywa też dźwięk prowadzi do naruszeń praw ogółu, - uchwały wspólnoty nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. na fakt jej treści i zakresu czego dotyczy, - uchwały wspólnoty nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. na fakt jej treści i zakresu czego dotyczy. Skarżąca wniosła również o przesłuchanie w charakterze świadka K. K. (instalatora kamer), na fakt, iż w zamontowanych kamerach umieszczona została karta SD, a co za tym idzie służą one nie tylko do obserwacji w czasie rzeczywistym, lecz stanowią narzędzia do gromadzenia i przetwarzania danych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnych ustaleniach faktycznych skutkujących przyjęciem, iż w sprawie nie ma zastosowania rozporządzenie nr 2016/679. Tymczasem wspólnota mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] nigdy nie udzieliła skarżonym zgody na wyłączne użytkowanie strychu. Z kolei uchwała wspólnoty z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] reguluje kwestie związane z parkowaniem samochodów na terenie nieruchomości wspólnej, brak w niej jakiekolwiek wzmianki o możliwości monitorowania terenu nieruchomości wspólnej. Skarżąca podkreśliła, że teren posadowiony przed garażem (rejestrowany obrazem z kamery) nie należy do skarżonych. Nie jest też przynależną częścią lokalu nr [...]. Teren ten należy do wspólnoty mieszkaniowej. Strony w drodze uchwały określiły wyłącznie sposób parkowania samochodów na terenie przed garażem. Skarżeni nie nabyli natomiast żadnych praw do tej nieruchomości. Skarżąca zwróciła uwagę, że proces konfigurowania sfery prywatności, tzw. maskowania obszaru obrazu, który jest wyłączony z monitoringu, jest procesem odwracalnym i może być w każdym czasie zmieniony przez użytkownika systemu monitoringu. Możliwość wielokrotnej zmiany ustawień pola widzenia kamery, a tym samym modyfikowania nałożonej tzw. strefy prywatności na dowolne obszary, nie może być uznana za skuteczne narzędzie, które w sposób trwały zapewnia wyłączenie danego obszaru z monitoringu. W konsekwencji możliwość taka powoduje, że nie jest zapewniona ochrona prywatności osób mogących znaleźć się w zasięgu kamery. Skarżeni zmieniali już pozycję kamery zamontowanej na garażu i mogą to robić w każdym czasie. Dlatego też celowe i zasadne jest jej zdemontowanie, tak aby uniemożliwić naruszanie sfery prywatności skarżącej i osób trzecich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajmowane dotychczas stanowisko. Na rozprawie w dniu 22 października 2025 r. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłaszanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 2021 r., s. 664-665). Podstawą wydania przez organ zaskarżonej w rozpoznawanej sprawie decyzji o umorzeniu postępowania była dokonana przez organ konstatacja, że skarżeni, tj. T. G. i I. G. nie przetwarzają danych osobowych skarżącej w rozumieniu art. 4 pkt 2 rozporządzenia nr 2016/679. Organ powołał się w tym zakresie na wyjaśnienia skarżonych, że monitoring będący przedmiotem skargi obejmuje jedynie te części nieruchomości wspólnej, która została przeznaczona do ich wyłącznego korzystania, a wobec tego nie dochodzi do nagrywania wizerunku skarżącej, a więc skarżeni nie przetwarzają żadnych danych osobowych skarżącej. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy ocenić powyższe stanowisko organu jako co najmniej przedwczesne, bowiem organ przeprowadził postępowanie dowodowe z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które to przepisy nakazują organowi zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przede wszystkim organ, przyjmując, że kamera zamontowana na garażu użytkowanym przez skarżonych nie obejmuje swoim zasięgiem części nieruchomości wspólnej niebędącej przeznaczoną do wyłącznego korzystania przez skarżonych (a więc również części nieruchomości przeznaczonej do wspólnego użytkowania przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości) oparł się wyłącznie na wyjaśnieniach skarżonych z dnia [...] grudnia 2023 r. i [...] czerwca 2024 r. (k. 39-56, 69-73 oraz 75-78 akt administracyjnych). Wyjaśnienia te, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stały się podstawą podjętego rozstrzygnięcia, przy czym organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił w sposób przekonujący, z jakich względów dał wiarę oświadczeniom skarżonych, które pozostają w sprzeczności z oświadczeniami skarżącej oraz dokumentacją fotograficzną dołączoną do wniesionej do organu skargi z dnia [...] października 2023 r., z której wynika odmienny niż podawany przez skarżonych sposób skierowania kamery umieszczonej na garażu. Podkreślić należy również, że w swoich wyjaśnieniach skarżeni podnieśli m.in., że kamery umieszczone są w stałej pozycji i nie ma możliwości zmiany ich zasięgu, a także, że kamery nie rejestrują dźwięku. Organ przyjął te wyjaśnienia skarżących za wiarygodne, jednak nie wyjaśnił, dlaczego w tym zakresie nie dał wiary oświadczeniom skarżącej, a także dlaczego nie zweryfikował tych twierdzeń, korzystając z możliwych do uzyskania danych technicznych dotyczących zamontowanych kamer. Okoliczność, czy kamery dokonują rejestracji dźwięku ma kluczowe znaczenie z punktu widzenia możliwości przetwarzania przez skarżonych danych osobowych skarżącej w postaci utrwalonego głosu zarówno z kamery umieszczonej na garażu, jak i kamery znajdującej się na strychu budynku. Należy przy tym odnotować, że głos jest autonomiczną, wyjątkową i właściwą tylko danej osobie cechą, co wynika z jego niepowtarzalności. Głos człowieka, w tym zarejestrowany na nośniku cyfrowym, stanowi zatem dane osobowe, ponieważ daje możliwość jego zidentyfikowania. Wobec powyższego przetwarzanie tej danej osobowej podlegać będzie przepisom rozporządzenia nr 2016/679 (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1835/22, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że kwestie możliwości obejmowania zasięgiem kamery części nieruchomości przeznaczonej do wspólnego użytkowania przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości oraz ewentualnej rejestracji dźwięku przez obydwie zainstalowane kamery nie zostały przez organ wystarczająco zbadane i ocenione, pomimo obowiązków wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz uprawnień określonych w art. 78 i następne ustawy o ochronie danych osobowych. Kwestie te nie została rozważone przez organ w kontekście dokumentacji zdjęciowej i technicznej dołączonej przez skarżącą do skargi, w szczególności z punktu widzenia kąta skierowania kamery umieszczonej na garażu i możliwości obejmowania jej zasięgiem obszaru niestanowiącego części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego korzystania przez skarżonych, a także możliwości rejestracji dźwięku. Co do zastosowania powoływanego przez organ art. 2 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2016/679 Sąd uznaje, że stanowisko organu jest w tym zakresie przedwczesne. Jak podkreślił Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r. (sygn. C-212/13), w przypadku, gdy przetwarzanie danych osobowych (nadzór kamer wideo) rozciąga się choćby częściowo na przestrzeń publiczną i tym samym jest skierowane poza sferę prywatną osoby dokonującej w ten sposób przetwarzania danych, nie powinno być rozumiane jako czynność o czysto "osobistym lub domowym charakterze" w rozumieniu art. 3 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 95/46. Podkreślić należy, że w opinii rzecznika generalnego wydanej w powyższej sprawie podkreślono ponadto, że "czynności o charakterze osobistym" na podstawie art. 3 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 95/46/WE stanowią czynności ściśle i obiektywnie związane z życiem prywatnym osoby, które jednocześnie nie naruszają w sposób dotkliwy sfery osobistej innych. "Czynności o charakterze domowym" są z kolei związane z życiem rodzinnym i normalnie mają miejsce w ramach gospodarstwa domowego lub w innych miejscach dzielonych z członkami rodziny, takich jak drugie miejsce zamieszkania, pokój hotelowy lub samochód prywatny. Obie kategorie czynności mają jednak związek z ochroną życia prywatnego. Rzecznik wskazał również wyraźnie, że nie wystarczy aby zamierzone czynności przedstawiały związek z czynnościami o charakterze domowym lub osobistym, lecz wymagane jest, aby związek ten miał charakter wyłączny. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, pierwszorzędne znaczenie w niniejszej sprawie ma ustalenie przez organ, czy monitoring wizyjny obejmuje swoim zasięgiem tylko część nieruchomości wspólnej, która przeznaczona jest do wyłącznego korzystania przez skarżonych, czy też obszar większy, tj. również część nieruchomości przeznaczoną do wspólnego użytkowania, a więc czy w istocie przetwarzanie danych osobowych skarżących ma miejsce w ramach czynności skarżonych "o czysto osobistym lub domowym charakterze", czy też nie. Jednoznacznego wyjaśnienia przez organ wymaga również kwestia nagrywania (utrwalania) danych osobowych skarżących na nośniku danych, a także rejestracji dźwięku. Dopiero wyjaśnienie tych zagadnień pozwoli na stwierdzenie, czy w sprawie ma miejsce przetwarzanie danych osobowych skarżącej i czy ewentualne zastosowanie znajdzie art. 2 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 2016/679. Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a jej uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie powyższych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie, organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu, a w szczególności dokonania niezbędnych w sprawie ustaleń faktycznych w wyżej przedstawionym zakresie. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 ww. ustawy. Zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę stanowi wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.