I OSK 1608/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy w przedmiocie sprostowania z urzędu niedokładności w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2025 r. sygn. akt I OSK 1608/22 wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 785/21 w sprawie ze skargi U. S., E. S., C. S. i I. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: sprostować oczywistą niedokładność w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2025 r. sygn. akt I OSK 1608/22 w ten sposób, że na stronie trzeciej uzasadnienia w wersie pierwszym od góry przed słowami "włączenie do kołchozu" wpisać: "okolicznością, iż". Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej – p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2). W niniejszej sprawie na stronie trzeciej uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2025 r. sygn. akt I OSK 1608/22, w pierwszym wersie od góry doszło do pominięcia dwóch brakujących słów "okolicznością, iż". Prawidłowo ww. zdanie powinno brzmieć następująco: "W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister przywołał uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 11/13 wskazując, że jakkolwiek główna teza ww. orzeczenia odnosiła się do kwestii związanej z okolicznością, iż włączenie do kołchozu lub nacjonalizacja z innych przyczyn nieruchomości, których dotyczy art. 1 ustawy zabużańskiej samo przez się nie wyklucza prawa do rekompensaty, określonego w art. 2 tej ustawy, tym niemniej jednak teza ta została zbudowana w oparciu o generalny wniosek, że prawo do rekompensaty winno wiązać się z faktem pozostawienia przez obywatela polskiego swojego majątku nieruchomego, stanowiącego w momencie wybuchu II Wojny Światowej jego własność (a nie ze statusem właścicielskim nieruchomości w dacie repatriacji)." Dlatego też ta oczywista niedokładność podlega sprostowaniu z urzędu w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.