III SA/Lu 469/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Sygn. III SA/Lu 469/25 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 czerwca 2025 r., nr [...] w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Stan sprawy przedstawia się następująco. W dniu 21 stycznia 2025 r. na postoju taksówek na terenie Portu Lotniczego Lublin w Świdniku przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu, którego kierowcą był T. G. posiadający licencję w zakresie transportu drogowego osób taksówką na terenie gminy Lublin. Skarżący nie posiadał natomiast uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób taksówką wydanego przez Burmistrza Miasta Świdnik. Pojazd skarżącego oznakowany był jak taksówka (posiadał lampę z napisem taxi, a na drzwiach oznaczenie numerem bocznym). W związku z tym Lubelski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 27 marca 2025 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenie polegające na wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa określone w Lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1490 ze zm., dalej jako "u.t.d."). Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 4, ust. 5, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 7 pkt 1, art. 92c ust. 1 u.t.d. i wyjaśnił, że z protokołu przesłuchania skarżonego z dnia 21 stycznia 2025 r. wynika, że w chwili zatrzymania do kontroli przyjechał on na postój taxi i oczekiwał na podjęcie dowolnego pasażera i dowiezienia na miejsce przez niego wskazane. Wobec tego postój na miejscu przeznaczonym dla taksówek, pojazdem oznakowanym jak taksówka stanowi ofertę skierowaną do potencjalnych pasażerów. W przeświadczeniu klientów pojazd oznakowany jak taksówka stanowi ofertę do skorzystania z usługi przewozu. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący okazał kontrolującym wypis z licencji uprawniający do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie gminy Lublin, wydaną przez Prezydenta Miasta Lublin. Natomiast zatrzymanie do kontroli miało miejsce na terenie Portu Lotniczego zlokalizowanego w gminie Świdnik. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wydana licencja obowiązuje jedynie na terenie obszaru, na jaki została wydana. Jednocześnie art. 6 ust. 5 u.t.d. wprowadza wyjątki w zakresie wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jednak w sytuacjach przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Zatem możliwość dokonania przewozu poza obszarem określonym w licencji istnieje tylko wówczas, gdy kurs co najmniej zaczyna się lub kończy na obszarze objętym licencją. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że prawidłowo przewóz z dnia kontroli, zakwalifikowany został jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. Organ odwoławczy wskazał również, że w sprawienie nie znajdą zastosowania przepisy art. 189a § 2 oraz art. 189e i art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a.") przewidujące ulgi w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnych kar pieniężnych z uwagi na fakt, że przepisy u.t.d. mają w tym zakresie pierwszeństwo. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że skarżący nie udowodnił, aby oczekiwał na podjęcie pasażera w drodze powrotnej do gminy Lublin, ani że otrzymał zlecenie zamówione przez klienta z gminy Świdnik. Z protokołu przesłuchania strony, sporządzonego "na gorąco" w toku kontroli, wynikało, że skarżący przybył na postój taksówek ze świadomością, że nastąpi przylot samolotu o godz. 18:36 z Londynu i będzie miał możliwość podjęcia i przewiezienia dowolnego pasażera we wskazane przez niego miejsce. Skarżący chcąc zgodnie z prawem realizować przewozy z Portu Lotniczego Lublin powinien uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego osób taksówką dotyczącą gminy Świdnik. Organ odwoławczy podkreślił również, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego. Gdyby strona przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło. Dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania. T. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego za rzucając jej naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego: a. art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy, do naruszenia przepisów doszło na skutek, wezwania przez Stowarzyszenie J. w L. w kooperacji z Portem Lotniczym skarżącego do świadczenia usługi transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką jak również usytuowania lotniska poza granicami gminy L. pomimo, że nazwa miejsca odbioru pasażerów - teren Portu Lotniczego Lublin S.A. z siedzibą w Lublinie na to wskazywała - to jest zdarzeń i okoliczności których nie mógł on, będąc wprowadzonym w błąd przewidzieć, co doprowadziło do sprzecznego z wymienionym przepisem prowadzenia postępowania i ukarania skarżącego, b. art. 5b ust.1 pkt 3 u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący w chwili kontroli wykonywał krajowy zarobkowy przewóz osób taksówką, podczas gdy skarżący przebywał na terenie prywatnym bez pasażera, nie wykonując czynności regulowanej, do wykonywania których niezbędne jest posługiwanie się właściwą licencją, c. art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i brak uznania, że skarżący był uprawniony do wykonywania usług przewozowych w związku ze złożeniem zamówienia na rzecz osoby z innego obszaru niż obszar określony w licencji; 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: art. 6, art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową i niepełną ocenę materiału dowodowego, w szczególności pominięcie faktu, że skarżący wykonywał czynności przewozowe w oparciu o wezwanie, czy to przypadkowego klienta lotniska, czy też Stowarzyszenia J. z siedzibą w L. w oparciu o zawartą umowę z Portem Lotniczym Lublin S.A., a więc działał na podstawie przepisu art. 6 ust. 5 u.t.d., to jest w wyniku złożenia zamówienia przez klienta z innego niż objętego licencją obszaru, co winno doprowadzić do uznania, że jego działanie stanowiło czynności przewozowe prawnie dopuszczalne. Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 marca 2025 r., a także o umorzenie postępowania administracyjnego i zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydana przez Prezydenta Miasta Lublin upoważniała go do wykonywania tego transportu, co do zasady, na obszarze gminy Lublin. W oparciu o przepis art. 6 ust. 5 u.t.d., w drodze wyjątku powyższa licencja dawała mu możliwość wykonywania transportu na obszarze innej gminy, między innymi gminy Świdnik, bezpośrednio sąsiadującej z gminą Lublin w sytuacji wykonywania przewozu rozpoczętego na terenie gminy Lublin do gminy Świdnik, a następnie kontynuacji lub podjęciu nowego zlecenia z terenu gminy Świdnik do gminy Lublin, bądź w sytuacji złożenia zamówienia przez klienta znajdującego się na obszarze gminy Świdnik, ewentualnie klienta (innej osoby działającej w imieniu klienta), który na terenie gminy Świdnik się znajdzie i będzie z jej terenu realizował kurs na teren gminy Lublin. Skarżący wyjaśnił, że realizował usługę przewozową w związku z zawartą przez Stowarzyszenie J. w L. umową z Portem Lotniczym Lublin S.A., na podstawie której każdorazowo Stowarzyszenie J. polecało członkom Stowarzyszenia - kierowcom - przejazd na teren Portu Lotniczego Lublin w celu oczekiwania na potencjalnych klientów, którzy po przylocie samolotu mieli realizować kurs powrotny na teren gminy Lublin. Organy administracji przedwcześnie uznały za niemające znaczenia dla wyniku sprawy okoliczności wynikające z załączonego do odwołania zaświadczenia z dnia 3 lutego 2025 r., z którego wynika, że samochody kierowców należących do Stowarzyszenia J. ([...]), mogły świadczyć przewozy osób z terenu należącego do Portu Lotniczego Lublin S.A. Wyłączone z tego uprawnienia były jakiekolwiek osoby prowadzące działalność polegającą na świadczeniu usług transportowych taksówką osobową z licencją na terenie gminy Ś.. Zdaniem skarżącego z art. 6 ust. 5 u.t.d. wynika, iż dopuszcza się świadczenie usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Przepis ten nie może być interpretowany tylko w taki sposób, że zamawiającym przewóz jest osoba, która będzie bezpośrednio korzystała z przewozu. Przepis ten dopuszcza również złożenie zamówienia na usługę przewozową na rzecz osoby trzeciej, która ma być przewieziona z innego obszaru. Klient, o którym mowa w tym przepisie nie zawsze musi oznaczać osobę przewożoną. Może także oznaczać osobę składającą zamówienie na wykonanie usługi przewozowej na rzecz osoby trzeciej z innego obszaru. Klientem składającym zamówienie może być zarówno osoba, która skorzysta z przewozu, jak i osoba, która zamówiła przewóz, z którego ma skorzystać osoba trzecia. Z dosłownego brzmienia omawianego przepisu wynika, że pojęcie klienta związane jest przede wszystkim z podmiotem składającym zamówienie, a nie z podmiotem przewożonym. W związku z tym złożenie przez korporację taksówkową [...], tj. Stowarzyszenie J. w kooperacji z Portem Lotniczym Lublin S.A., na podstawie zawartej umowy na wyłączne realizowanie przewozów z terenu portu lotniczego, zamówienia na świadczenie usługi przewozowej taksówką z innego obszaru na rzecz pasażerów lotu, sprawia, że wykonywanie tego przewozu mieści się w zgodnym z prawem, dozwolonym przepisem art. 6 ust. 5 u.t.d., wykonywaniu przewozu, mimo braku licencji z obszaru, na którym położone jest lotnisko, na obszar gminy objętej licencją przewozową. Okoliczność, że przywołując taksówki (składając zamówienie), nie można przypisać konkretnych pasażerów do konkretnych taksówek, nie ma znaczenia, bowiem wystarczające jest wskazanie, jako mających być przewożonymi klientów - pasażerów samolotu lądującego na lotnisku zarządzanym przez Port Lotniczy Lublin S.A. Skarżący po przylocie samolotu na lotnisko (i po przeprowadzeniu kontroli przez pracowników organu I instancji) w rzeczywistości odbył kurs z pasażerem do L., a więc na teren gminy objętej posiadaną licencją, zgodnie ze zleceniem kursu dokonanym przez Stowarzyszenie J., a więc zrealizował zamówienie złożone przez Stowarzyszenie J. na przewóz potencjalnego klienta z terenu Portu Lotniczego Lublin S.A. Skarżący zwrócił również uwagę, że sama nazwa portu lotniczego, jak również jego zarządcy oraz siedziby tego zarządcy, tj. Portu Lotniczego Lublin S.A. w sposób jednoznaczny sugeruje, iż teren portu lotniczego położony jest na obszarze gminy Lublin, co uprawniałoby skarżącego do świadczenia usług przewozu osób taksówką posługując się licencją wydaną przez gminę Lublin. Ponadto organizacja ruchu istniejąca na terenie Portu Lotniczego Lublin S.A. nie spełnia wymogów formalnych, by uznać teren portu za drogę publiczną, w konsekwencji czego organizacja ruchu zatwierdzona na terenie Portu Lotniczego Lublin S.A. nie obowiązuje na terenie portu, a istniejące znaki nie wywołują skutków prawnych z nimi związanych. W konsekwencji powyższego, teren Portu Lotniczego Lublin S.A. stanowi drogę wewnętrzną bez strefy ruchu, a więc jest drogą prywatną, a nie publiczną. Skutkiem powyższego, należy poddać w wątpliwość możliwość przeprowadzenia kontroli na drodze prywatnej. Dodatkowo skarżący zatrzymał się na terenie prywatnym Portu Lotniczego Lublin S.A., w zatoce postojowej, która nie była w jakikolwiek sposób oznakowana jako postój taksówek, w szczególności brak było tam oznakowania znakami drogowymi D-19 i D-20, co w sposób jednoznaczny wskazuje, iż miejsce, w którym dokonano kontroli, nie było postojem taksówek. Skarżący w chwili przeprowadzania kontroli nie świadczył usługi przewozu osób taksówką, bowiem nie przewoził klienta i nie miał włączonego taksometru. Za moment rozpoczęcia świadczenia usługi krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką należy przyjąć chwilę naliczenia opłaty początkowej, czyli moment zamknięcia drzwi przez klienta taksówki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. W piśmie z dnia 22 września 2025 r. skarżący dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj. pism Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 24 stycznia 2025 r. i 12 lutego 2025 r. na okoliczność uznania oznakowania terenu Portu Lotniczego za nielegalne oraz braku możliwości przeprowadzenia kontroli na terenie, który uznać należy za prywatny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie bezspornie wynika, że skarżący w dniu kontroli posiadał wydaną przez Prezydenta Miasta Lublin licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób ważną do 1 czerwca 2038 r. Przedmiotowa licencja obejmowała obszar gminy Lublin (k. 7 akt adm.). Kontrola natomiast miała miejsce na obszarze gminy Świdnik, tj. na terenie Portu Lotniczego Lublin. Zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jednocześnie stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Według art. 87 ust. 4 u.t.d., podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji. Treść art. 92a ust. 1 u.t.d. przewiduje natomiast, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Według art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W pozycji Lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wymienione jest naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Naruszenie to jest sankcjonowane karą w wysokości 12.000 zł. W orzecznictwie zauważa się, że art. 2 pkt 43 p.r.d. definiuje taksówkę poprzez wskazanie jej koniecznych cech dystynktywnych, a mianowicie jako pojazd o odpowiednim wyposażeniu (w tym w taksometr lub aplikację mobilną, o której jest mowa w art. 13b u.t.d.) oraz – co istotne – o odpowiednim oznaczeniu. Tym samym, właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego jest warunkiem koniecznym, aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a dokonywany nim przewóz – przy posiadaniu wymaganej licencji, do której zgłoszono ten pojazd – za przewóz osób taksówką. Odpowiednie oznaczenie pojazdu jako taksówki pełni nie tylko funkcję odróżniającą i wspiera zachowanie reguł uczciwej konkurencji przy przewozie osób, lecz także umożliwia upoważnionym organom prowadzenie realnej kontroli wykonania przez podmioty wykonujące ten rodzaj transportu dodatkowych obowiązków lub korzystania z szeregu przywilejów bądź odstępstw od obowiązujących reguł przewozu osób (wyrok NSA z 20.06.2024 r., II GSK 1135/23). W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że w chwili kontroli samochód skarżącego spełniał wszystkie warunki do uznania go za taksówkę. Należy wyjaśnić, że licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy na określony obszar obejmujący m.in. gminę lub gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia (art. 6 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 u.t.d.). Porozumienie takie nie zostało zawarte pomiędzy gminą Lublin, a gminą Świdnik co oznacza, że wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze gminy Lublin co do zasady nie upoważnia do takiego transportu na terenie innych gmin. Niewątpliwie bowiem zasadą jest, że licencja daje prawo do świadczenia usług taksówkarskich jedynie na terenie jednej gminy. Wyjątkiem jest sytuacja uregulowana w art. 6 ust. 5 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że wyjątek ten dotyczy wyłącznie sytuacji w nim opisanych i dotyczących wywozu lub wwozu klienta na teren posiadanej licencji. Dopuszczalne jest zatem wykonywanie transportu poza obszar, którego dotyczy licencja, jak i spoza tego obszaru na obszar objęty licencją. Odstępstwo to nie daje jednak jakiejkolwiek możliwości wykonywania transportu (świadczenia usług), poza obszarem określonym w licencji. Nie jest więc w świetle przywołanego przepisu dopuszczalne świadczenie usług – w tym przypadku oferowanie przewozu taksówką na obszarze innym niż przewidzianym w posiadanej przez przewoźnika licencji. Jak bowiem wskazano, zasadą generalną przewozów osób taksówką jest jego wykonywanie na obszarze objętym licencją. Określony w art. 6 ust. 5 u.t.d. wyjątek, w istocie dopuszcza wyłącznie możliwość wykonania przewozu na innym obszarze niż określony w licencji, w formie bardzo ograniczonej, związanej z ewentualnym celem podróży pasażera. Możliwość wykroczenia poza teren objęty licencją związany jest bowiem z koniecznością rozpoczęcia lub zakończenia przewozu na obszarze nim objętym. Skarżący, posiadając licencję na gminę Lublin może zatem "wywieźć" klienta z tego terenu do innej lokalizacji (jednakże bez prawa świadczenia tam usług taksówkowych), może też wracając po takim kursie zabrać klienta na swój teren objęty licencją oraz może przyjąć zamówienie spoza gminy Lublin, jednakże na przywóz wyłącznie z powrotem do tej gminy, a więc tej w której posiada licencję. Inaczej mówiąc, skarżący mógł, bez narażania się na konsekwencje prawne, przyjąć kurs będąc w Lublinie, który polegałby na wyjeździe po klienta znajdującego się w Świdniku i przywiezieniu go do miejsca na trenie gminy Lublin (objętego licencją). Taka właśnie sytuacja korzystałaby z ochrony przewidzianej w art. 6 ust. 5 u.t.d. (zob. wyrok NSA z 15.02.2024 r., II GSK 1224/20). Tymczasem skarżący pojechał z Lublina do Świdnika (bez pasażera), aby tam oczekiwać na potencjalnego klienta, który zechce skorzystać z jego usług. Jeżeli zatem, żaden klient nie skorzystałby z usług skarżącego, ten powróciłby na teren gminy Lublin. Takie zachowanie narusza prawo i nie korzysta z ochrony przewidzianej w art. 6 ust. 5 u.t.d. W tym miejscu należy wskazać, że argumentacja skarżącego sprowadzająca się do twierdzenia, że wykonywał czynności przewozowe w oparciu o wezwanie, czy to przypadkowego klienta lotniska, czy też Stowarzyszenia J., a w konsekwencji działał zgodnie z normą art. 6 ust. 5 u.t.d. jest zupełnie chybiona. Skarżący nie został bowiem wezwany przez klienta, ale dopiero na takiego klienta oczekiwał na terenie lotniska. Nie można również przyjąć, że Stowarzyszenia J. zleciło skarżącemu kurs po klienta do Świdnika. W przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, jaka zaistniała w przywołanym przez skarżącego wyroku WSA w Lublinie w sprawie III SA/Lu 679/13, bowiem to Port Lotniczy, z uwagi na sytuację kryzysową związaną z wystąpieniem rejsu zakłóconego, przywołał taksówkarzy z różnych korporacji taksówkarskich z Lublina, ponieważ żaden przedsiębiorca prowadzący działalność polegającą na świadczeniu usług transportowych taksówką osobową z licencją na teren gminy Świdnik nie był w stanie podstawić do 124 pojazdów w przypadku rejsu zakłóconego. W związku z powyższym sąd nie ma wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała ani sytuacja zamówienia przez klienta z innego obszaru usługi transportowej, którą wykonałby skarżący, ani tym bardziej z sytuacją powrotu z terenu gminy Świdnik na teren gminy Lublin po wykonanym kursie. Raz jeszcze należy podkreślić, że skarżący przyjechała z Lublina, aby na terenie Portu Lotniczego w Świdniku oczekiwać na potencjalnego klienta – pasażera lądującego samolotu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt u.t.d. wskazać należy, że w myśl tego przepisu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1). Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy chyba, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności ujętych przepisem art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć. Okolicznością taką z pewnością nie jest "możliwość wprowadzenia w błąd" przez nazwę Port Lotniczy Lublin. Natomiast odnosząc się do zarzutu, że teren Portu Lotniczego Lublin S.A. stanowi drogę wewnętrzną bez strefy ruchu, a więc jest drogą prywatną a nie publiczną, a w konsekwencji wyniki przeprowadzonej kontroli nie mogą być uznane za zgodnie z prawem, należy wyjaśnić, że istota sprawy nie dotyczy prawidłowości oznakowania terenu lotniska, w tym dróg, chodników czy miejsc postojowych, ale faktu świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji. Skarżący mógłby równie dobrze twierdzić, że zatrzymanie się na postoju taksówek i oczekiwanie na potencjalnego klienta nie jest ofertą zawarcia umowy przewozu. Jednak z punktu widzenia przeciętnego pasażera – samochód z oznaczeniem taxi na dachu oraz z numerem bocznym, a także z numerem telefonu korporacji, stojący na wydzielonym miejscu przed terminalem lotniska – jest taksówką, nawet jeżeli oznakowanie miejsca postojowego było nielegalne. Zatem okoliczność czy pionowe znaki drogowe na terenie Portu Lotniczego ustawione są zgodnie z przepisami prawa – dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy – nie ma żadnego znaczenia. Nieuprawnione są również podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 6, art. 7 oraz art. 80 k.p.a. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Z przytoczonych względów uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - zobowiązany był skargę oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku. Złożona w niniejszej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 2 p.p.s.a), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W okolicznościach tej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy w tym trybie złożył organ, a skarżący temu nie oponował. Jednocześnie dokumenty przedłożone przez skarżącego przy piśmie z dnia 22 września 2025 r. nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność istnienia zastrzeżeń Wojewody Lubelskiego do organizacji ruchu na terenie przed terminalem lotniska nie uwalnia skarżącego od odpowiedzialności za oferowanie usług transportu poza terenem objętym licencją. Natomiast dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych stanowią materiał dowodowy będący razem z decyzją podstawą oceny legalności zaskarżonej decyzji. Wobec tego nie zachodzi potrzeba dopuszczania dowodu z tych dokumentów.