I OZ 774/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. w K. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 287/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P. w K. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 7 lutego 2025 r. nr SKO 4101/54/2025 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "Sąd I instancji") postanowieniem z 7 listopada 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 287/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę P. Sp. z o.o. we W. (dalej: "Skarżąca") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu (dalej: "Kolegium") z 7 lutego 2025 r. nr SKO 4101/54/2025 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, uznając, że została ona wniesiona po terminie. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Nadto, wniosła o przeprowadzenie dowodów z: oryginału koperty, w której przesłano jej zaskarżone postanowienie oraz pisma wszczynającego postępowanie wyjaśniające u operatora pocztowego. W uzasadnieniu podała, że Sąd I instancji odrzucił jej skargę, gdyż uznał, że została ona wniesiona po terminie. Ustalenie to oparto na dacie 27 marca 2025 r., która miała wynikać z danych operatora pocztowego. Skarżąca podała przy tym, że nie pamięta dokładnej daty, w której faktycznie odebrano przesyłkę i kierując się pieczątką umieszczoną na kopercie – uznała datę powtórnego awiza za wiarygodną i prawidłową, jako datę doręczenia jej zaskarżonego postanowienia. Dodała, że na kopercie (jej oryginał załączyła wraz z zażaleniem), w której znajdowało się zaskarżone postanowienie - widnieje adnotacja "awizowano powtórnie 01.04.2025". Jej zdaniem, z powyższego wynika nieprawidłowe działanie operatora pocztowego, gdyż taka adnotacja nie powinna znajdować się na kopercie, w sytuacji, gdy powyższą przesyłkę Skarżąca odebrała już 27 marca 2025 r., co wynika z zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym oparł się Sąd I instancji. Tym samym Skarżąca podnosi, że została wprowadzona w błąd. Dodała, że złożyła skargę do operatora pocztowego w odniesieniu do ww. przesyłki. Zarządzeniem z 11 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny wezwał Skarżąca do nadesłania wyników wszczętego pismem z 18 listopada 2025 r. postępowania skargowego u operatora pocztowego. Pismem z 23 grudnia 2025 r., Skarżąca poinformowała, że nie uzyskała odpowiedzi od Poczty Polskiej na złożoną reklamację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu, a zażalenie Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga poczynienia przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarga została wniesiona przez Skarżącą z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika, bowiem z akt sprawy, zaskarżone postanowienie z 7 lutego 2025 r., zostało doręczone na adres Skarżącej 27 marca 2025 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym znajduje się w dwukrotnie odręcznie wpisana data 27 marca 2025 r. i dwa razy podpis J. G., który jest prezesem zarządu Skarżącej. Bezspornym jest zatem, że ustawowy termin do zaskarżenia ww. postanowienia upływał 28 kwietnia 2025 r. Skarga została wniesiona 30 kwietnia 2025 r., a zatem z upływem przewidzianego przepisami prawa terminu. Wskazane ustalenia stanowiły zatem przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Nie mogły prowadzić do uwzględnienia zażalenia także powoływane okoliczności związane z adnotacją znajdującą się na kopercie, w której Skarżącej przesłano zaskarżone postanowienie. Skoro z akt sprawy wynika wprost, że zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone 27 marca 2025 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, gdzie dwukrotnie osoba potwierdzająca odbiór przesyłki wpisała datę 27 marca 2025 r. i umieściła w dwóch miejscach własnoręczny czytelny podpis zawierający imię i nazwisko, a skarga nie została wniesiona w terminie trzydziestu dni od dnia dokonania tego doręczenia, to nie można Sądowi I instancji zarzucić wadliwego rozstrzygnięcia w zakresie podstaw do odrzucenia skargi. Okoliczności powoływane w zażaleniu (błędne przekonanie Skarżącej o dacie odbioru zaskarżonego postanowienia z uwagi na adnotację na kopercie o awizacji przesyłki w dacie późniejszej niż jej odbiór) - nie obalają domniemania skutecznego doręczenia postanowienia w niniejszej sprawie. Odnoszą się bowiem nie do prawidłowości doręczenia ale odwołują do kwestii braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Dodać należy, że data 1 kwietnia 2025 r., jako data awizacji znajduje się także na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia. Jednakże, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe okoliczności mogłyby być przedmiotem rozważań przez Sąd I instancji, w przypadku wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi, z którym Skarżąca jednakże nie wystąpiła. Dodać też należy, że na obecnym etapie wniosek taki byłby już spóźniony, a zatem niedopuszczalny i podlegałby odrzuceniu. Końcowo podkreślić należy, że strona należycie dbająca o swoje interesy powinna dołożyć wszelkiej staranności w kwestii zapewnienia sobie możliwości reagowania na doręczane przesyłki, uzyskiwania informacji o swoich sprawach oraz ich prowadzenia. W przeciwnym razie musi się bowiem liczyć z możliwością wystąpienia po jej stronie negatywnych skutków procesowych, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Z wymienionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia.